Talen

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait

Head Without Eyes

Geschreven door

Binnen het globale heavy metal gebeuren is Per Wiberg al lang geen onbekende meer. Niet alleen zijn samenwerkingen met Death Organ, Spiritual Beggars, Opeth, Kamchatka en King Hobo spreken tot de verbeelding, Per Wiberg is een multi-instrumentalist die van vele markten thuis is. Ondanks die drukke agenda vindt de man nog de tijd om een solo plaat uit te brengen: 'Head Without Eyes'. In een interview liet hij weten daar eigenlijk al sinds 2016 mee bezig te zijn, zonder zich daarbij te laten opjagen. Nu, het resultaat mag er zijn. Meer nog, Per weet ons meermaals aangenaam te verrassen. Hij kleurt heel bewust buiten de lijntjes en verlaat voortdurend zijn comfortzone, wat ons nog het meest over de streep trekt.
Eerder weemoedige en sombere atmosferen worden gecombineerd met bezwerende ritmes maar ook lekker oldschool riffs die klieven door je vege lijf. Naast het bespelen van menig instrumenten levert hij ook een vocale bijdrage aan deze plaat en daaruit komen toch veel emoties naar voor, viel ons op. In het eerder vernoemde interview zegt hij daar zelf over: '' I think all music has, or at least shoud have a personal meaning. Then it’s up to the artist how to show or present that. Music’s an art form and is always an expression of some kind, humorous, sad, funny, serious, angry or whatever but I understand what you mean and yes, it’s a way of expressing my emotions and frustrations." Dat laatste hoor je dus feitelijk heel frequent terugkomen, zowel in de rustigere songs, als in de verschroeiende uithalen. Per doet wellicht veel zelf op deze schijf, maar doet ook een beroep op Karl Daniel Lidén (Demon Cleaner, Dozer, Greenleaf) en Lars Sköld (Tiamat, Avatarium) voor het drumwerk. En dat zorgt voor een enorme meerwaarde binnen het geheel.
Over naar de songs. “Water Take Me Home” is een inkopper die je alvast op het puntje van je stoel doet zitten: lekker groovy en aan de ribben klevend. Maar de man houdt dus ook van experimenteren. En dat merk je al bij “Anywhere The Blood Flows”, waar een gothic twist in voorkomt die eerder aanleunt bij new wave zoals Sisters Of Mercy. Een zeer verrassende song, zoals we er nog een paar zijn tegen gekomen. Persoonlijk ben ik altijd het meest fan geweest van Per Wiberg zijn inbreng bij Opeth. Dat sinistere en doomachtige hoor je ook terug op “Pile Of Nothing”. En het geeft weer een andere wending aan de sound op deze knappe soloplaat. Het sober en ingetogen gebrachte “Fader” is een rustpunt dat je door die weemoedige naklank doet wegdromen. Pas na een zestal minuten barst de bubbel compleet open in een verschroeiende climax die de haren op je armen doet rechtkomen. Het zijn maar enkele voorbeelden van hoe gevarieerd deze plaat wel is.
Je hoort ook, en vooral, dat Per Wiberg hier gewoon zichzelf kan zijn, zonder met iets of iemand rekening te houden. En dat komt de kwaliteit ten goede. Per Wiberg amuseert zich dan ook kostelijk in zijn eigen speeltuin en levert een perfect pareltje van een soloschijf af waarbij hij vooral niet wil klinken als één van de projecten waar hij aan meewerkt, maar wel een vette knipoog uitdeelt daar naartoe. Waardoor ook fans van bijvoorbeeld Opeth hier hun gading zullen in vinden.
Kortom: Een verrassende solo plaat van een man die niets meer hoeft te bewijzen, maar dat bewust toch doet. Daarvoor kunnen we alleen maar vol bewondering nederig het hoofd buigen en lekker loos gaan op de verbluffende virtuositeit die hij, in samenwerking met muzikanten die dezelfde virtuositeit voor de dag leggen, tentoon spreidt.

Tracklist: Let The Water Take Me Home 4:54, Anywhere The Blood Flows 11:23, Pass On
The Fear 5:57, Get On Your Boots 4:12, Pile Of Nothing 5:31, Fader 9:59

Aanvullende informatie

  • Band Name: Per Wiberg
  • Genre: Metal/Prog/Noise
  • Label Prod: Despotz Records
  • Date: 2019-06-19 22:00:00
  • Rating: 8
Gelezen: 130 keer
Meer in deze categorie: « Putting the days to bed Kind Heaven »