• Cactus Club - MaZ Brugge - concerts
    Cactus Club - MaZ Brugge - concerts Uitgestelde concerten tgv coronavirus - Een overzicht van de uitgestelde of geannuleerde concerten Het coronavirus heeft ons allemaal in z'n…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
CD Reviews
Erik Vandamme

Erik Vandamme

Bel Jazz Fest 2020 - Zwoele jazz magie, die in alle kleuren van de regenboog de huiskamer binnen waait
Bel Jazz Fest 2020
Flagey
Brussel
2020-05-29 + 30
Erik Vandamme

Door de coronacrisis valt de gehele festivalzomer in het water. Sommigen gaan daar zeer recreatief mee om. Door bijvoorbeeld een 'drive-in' festival op te zetten. Anderen organiseren een heus online festival. Onder de noemer Bel Jazz Fest staken verschillende organisaties en promotors de koppen bij elkaar om een weekend te organiseren in het teken van de Belgische jazz. Want zoals iedereen ondertussen weet, is die scene heel levendig. Getuige daarvan de ontelbare releases , bands en projecten die als paddenstoelen uit de grond schieten. Bel Jazz Fest had plaats op verschillende locaties in Flagey , Brussel, tot zelfs op het dak van het gebouw. Dit op 29 en 30 mei. Wij waren er uiteraard ook bij, een verslag …

dag 1 - vrijdag 29 mei 2020
Van An Pierlé weten we ondertussen dat ze ons bij elk optreden aangenaam kan verrassen. Elke performance is namelijk weer anders dan het vorige, en ze laat zich daarbij bovendien altijd omringen door top muzikanten. Onder de noemer An Pierlé Quartet (*****) slaat de veelzijdige componiste en zangers opnieuw een andere weg in. Deze van jazz en in het oneindige improviseren. Ze omarmt met dat project de jongens van SCHNTZL die hun nieuwste plaat gewoon opnamen bij An thuis. Ook haar echtgenoot Koen Gisen sprong op de kar, en zo ging de bal aan het rollen. Als opener van Bel Jazz Fest kregen we direct al een krop in de keel. An haar bijzonder bedwelmende stem doet je in ieder geval wegglijden naar ongekende oorden, ze ontpopt zich bovendien ook als een klasse pianiste.
Ook de inbreng van het talentvolle duo top muzikanten die de jongens van SCHNTZL in ieder geval zijn, zorgt voor een magie die al onze verwachtingen overstijgt. Koen ontpopt zich trouwens  tot een ware virtuoos, als kers op een smakelijke taart.
Kortom: An Pierlé verrast ons van begin tot eind door het brengen van een adembenemende mooie set waar we, buiten een leuke chat sessie tijdens het concert, stil van werden. De album voorstelling van An Pierlé Quartet in Ancienne Belgique werd door de corona maatregelen trouwens uitgesteld, zondag 25 oktober wordt alvast de nieuwe datum. Op basis van deze adembenemende mooie performance, kunnen we alleen aanraden deze kans niet aan jou te laten voorbij gaan. Meer informatie: https://www.abconcerts.be/nl/agenda/evenementen/new-date-an-pierle-quartet/21533/

We hebben dat al zoveel aangegeven, in ons kleine landje lopen, en niet alleen binnen jazz middens trouwens, een schat aan talentvolle muzikanten rond. Neem nu Bert Cools (****). Deze multi-instrumentalist viel niet alleen meerdere keren in de prijzen. Hij heeft eveneens zijn diensten als gitarist verleend aan grote namen. Zo is hij vaste gitarist van Sabrina Starke, die getekend is bij het prestigieuze jazz label Blue Note. Hij speelde in Mexico, Brazilië, Nederland, Italië, Zwitserland en was dus te horen op diverse podia. Bovendien heeft hij bij uiteenlopende projecten zijn kunsten getoond. Om maar te zeggen, Bert Cools is een grote vis in de jazz en aanverwante stijlen. Op Bel Jazz Fest gaf hij een performance op het dak van het Flagey gebouw, waar hij die stelling nog maar eens in de verf zet. Het zorgde voor een bijzonder groovy aanvoelend gevecht - om het zo uit te drukken - tussen elektronica, gitaar geweld en aanstekelijke jazz vibes die aan je ribben kleven. Bert Cools bevestigt dus zijn status van uitzonderlijk talent niet alleen, hij verlegt bovendien grenzen wat het begrip 'multi-instrumentalist' betreft.

Manuel Hermia (tenor/altsax), Pascal Mohy (piano) ,Sam Gerstmans (bas) is een trio  die voldoende zijn stempel heeft gedrukt op de jazz en aanverwante stijlen. Met 'The Love Songs' bracht Hermia-Mohy-Gerstmans (****) een bijzonder pakkende ode aan de liefde uit. De samensmelting tussen aanstekelijke piano met tenor/alsax klanken , die aanvoelen als warme dekens om je pijnlijk hart te verwarmen, zorgen voor een golf aan kippenvelmomenten. Aangesterkt door baslijnen die je verder verdoven, vlei je je neer in het gras , denkende aan je eerste grote liefde, of de meest recente. Een intens gevoel van nostalgie, weemoed en melancholie overvalt ons als we dit trio op een bijzondere wijze hun ding horen en zien doen. Het mooie aan dit alles is, ze stralen spelplezier uit en stellen de liefde daarbij wondermooi voor, zonder al de roze wolkjes , gewoon zoals de realiteit. In eenvoud, zonder het al te ver te gaan zoeken dus. En dat maakt van deze act een speciaal gebeuren, die iedere snaar diep raakt. Zelfs al zit je thuis in je zetel te kijken en te luisteren, je pinkt een traan weg met een glimlach op je lippen.

Wellicht de meest aangename verrassing op deze schitterende eerste avond Bel Jazz Fest was Lubiana (*****) . Lubiana Kepaou is een Belgo-Kameroense zangeres/singer-songwriter die over een soulvolle stem beschikt, waarmee ze je hypnotiseert. Over heel de lijn hoorden we het, maar in het bijzonder viel dat op bij haar versie van 'Let it be' van The Beatles, letterlijk door merg en been. Ze bespeelt bovendien het instrument de kora op een zodanig grensverleggende wijze, dat je er prompt stil van wordt. Ja, zelfs in onze zetel bleven we ademloos aan haar lippen gekluisterd luisteren en genieten. Op een bijzonder zachtaardige en engelachtige wijze spreekt ze bovendien haar publiek in de huiskamer met enkele fijne kwinkslagen voortdurend aan. Bovendien verbindt Lubiana haar Afrikaanse roots met de Westerse cultuur, wat haar performance nog meer bijzonder maakt. Lubiana blijkt dus niet alleen over een warme stem en hart te beschikken, ze straalt zelfs via de live stream een enorme dosis natuurlijke charisma uit. We zijn dan ook reuze benieuwd hoe het klinkt als we haar echt live zouden zien? Vermoedelijk belanden we in de zevende hemel, of het aards paradijs dankzij haar magische stem en uitstraling, of althans op een plaats in ons hart waar het fijn vertoeven is. Want dat is waar Lubiana ons nu al naartoe bracht tijdens haar adembenemende mooie set, waarbij het stil werd in de zaal en in ons hart.

"Meer dan 20 jaar geleden ontstaan als een klassiek jazzkwartet rond trompettist Laurent Blondiau, en vandaag uitgegroeid tot een veelzijdig collectief met internationale vertakkingen. Noem Mâäk Quintet gerust één van de meest avantgardistische jazzformaties in België." zo wordt de formatie Mâäk Quintet (****) op de website omschreven. Eveneens zeer onvoorspelbaar. En dat blijkt dus allemaal te kloppen als een bus, als we zien en horen hoe de heren op dat podium - ja zelfs zonder publiek - aan het improviseren slagen, elkaar plagend aankijken, en daar als reactie gewoon enkele schepjes bovenop doen. De puzzelstukken vallen uit elkaar, en toch vullen de bandleden elkaar blindelings aan waardoor er een structuur ontstaat binnen de chaos aan muziekstijlen die Mâäk Quintet je bewust aanbiedt. De trompet, tuba en saxofoon klanken sluiten wellicht dicht aan bij de oeroude jazz, en toch durft de band buiten de lijntjes kleuren. Er worden voortdurend een brug geslaan naar andere culturen, of - zoals ook op de website wordt vermeld - tradities en invloeden waaruit jazz is ontstaan. Om al die blazers en trompet klanken naar een nog hogere dimensie door te stuwen, is er de kers op de taart, het magistrale drumwerk van Samuel Ber, die al meerdere keren bewees grenzen te verleggen met dat instrument. Daardoor past hij perfect in het plaatje van een veelkleurige band als Mâäk Quintet. Na meer dan twintig jaar, nog steeds toonaangevend en grensverleggend, dat bewijzen Laurent en de zijnen op dat podium.

SCHNTZL (*****)
is een jong, beloftevol duo, dat ondertussen zijn stempel heeft gedrukt op de nieuwe lichting jazz fenomenen in ons land. Toen we hen in 2019 zagen optreden in CC Belgica , Dendermonde, schreven we daarover: ''Kortom kunnen we stellen dat SCHNTZL de stempel 'Jazz' geven, hen eigenlijk tekort doen is. Dit duo verlegt grenzen binnen deze muziekstijl, ook op het podium. Uiteraard zijn er nog groeimogelijkheden, mits meer podiumervaring opdoen en verder groeien. Deze jongens kunnen echter nog ver geraken en dit niet alleen in de globale Jazz is de conclusie na dit klasse concert.''
De band heeft ondertussen een gloednieuwe plaat op de markt gebracht, en is klaar voor een grote stap voorwaarts. Beide heren, Hendrik Lasure (Piano) en Casper Van De Velde (Drums), voelen en vullen elkaar ondertussen blindelings aan. Op het podium van Bel Jazz Fest werd dat nog maar eens stevig in de verf gezet. Improviseren, de luisteraar op het verkeerde been zetten, en met een brede glimlach elkaar speels jennen. Het is er allemaal bij. Dat spelplezier combineren met een hemelse virtuositeit die je niet elke dag tegen komt, zorgt ervoor dat SCHNTZL anno 2020 is uitgegroeid tot een jazz formatie van internationaal niveau.

Nog een tot de verbeelding sprekende formatie binnen de jazz is De Beren Gieren (*****). Deze in 2009 opgerichte band combineert elektronisch vernuft met jazz vibes. Waardoor een bijzonder aantrekkelijk klankentapijt wordt uitgespreid. De Beren Gieren zorgen op Bel Jazz Fest voor een feestelijke stemming, met eveneens oog voor technisch hoogstaand vernuft. Er valt dus nergens een speld tussen te krijgen, maar het is dus vooral die haast kinderlijke spontaniteit waarop de muziek wordt gebracht, dat ons het meest over de streep trekt. De Beren Gieren verleggen dus grenzen, en kleuren voortdurend buiten de lijntjes. Zoals eigenlijk elke band en artiest in deze line-up. Het bewijst nogmaals op wat een hoog niveau de Belgische jazz bezig is. Maar ook dat een formatie als De Beren Gieren het soort jazz brengt, al meer dan tien jaar lang , van onaardse kwaliteit. Momenteel bestaat hier de minste twijfel over, en dat werd op Bel Jazz Fest voortdurend in de verf gezet.

Ook de componiste/pianiste Eve Beuvens (****) heeft meer dan haar stempel gedrukt op het Belgische jazz gebeuren. Ze bespeelt haar piano met zoveel virtuositeit dat je als luisteraar onder hypnose gebracht, in een diepe trance terecht komt , waaruit je niet wil en ook niet kunt ontsnappen. Eve bespeelt de piano met zoveel overgave, dat het lijkt alsof ze één wordt met dat instrument. En dat zorgt toch voor een unieke totaalbeleving die we zelden tegenkomen. Of het is een artiest als Bram De Looze , die met diezelfde wijze tewerk gaat. Dit optreden van Eve Beuvens was dan ook een bijzonder intens intiem piano concert, waarbij bovendien op avontuur werd getrokken in dat landschap van jazz en piano. Waardoor we ademloos aan Eve Beuvens haar lippen bleven hangen, van het prille begin tot aan het wondermooie einde.

Antoine Pierre
(****) is drummer van het trio van Philip Catherine en van Taxiwars, het jazzproject van dEUS-frontman Tom Barman en saxofonist Robin Verheyen. Voor zijn debuut 'Urbex' laat hij zich omringen door al even gerenommeerde muzikanten binnen de jazz scene - en ver daarbuiten. Je goed laten omringen zorgt uiteraard voor het ontstaan van een uitzonderlijke magie, en dat was dus ook nu het geval. Antoine Pierre bewijst op het einde van de set, met een verschroeiende solo, waarom hij als drummer zo hoog wordt aangeschreven in binnen- en buitenland. Oorverdovende knallen die de Apocalyps leken in te luiden waren het gevolg.
Besluit: We willen het woord 'supergroep' niet in de mond nemen, maar op het podium van Bel Jazz Fest stond in elk geval een band die grenzen verlegt. Zowel bij de stille momenten als op de zwoele, hitsige en aanstekelijke viel die enorme virtuositeit op, en bleef het spelplezier overeind staan.

Esinam (****)
ontpopt zich een klein beetje tot een vreemde eend in de bijt. En toch, als je de omschrijving leest op haar facebook pagina zit er enorm veel jazz in haar meer elektronisch getinte muziek. We citeren: '' jazz, soul, electro, afrojazz, jazztronics'' Esinam brengt traditionele instrumenten als de tama, kalima en pandeiro via loops samen, overgoten met een lekker aanstekelijk elektronisch sausje, en met de nodige groovy jazz vibes, Esinam haar soulvolle stem en het hanteren van de fluit en keyboard gelden als kers op de taart. Er ontstaat een feestelijke stemming in ons hoofd en voor een feest op de dansvloer. Ook al bleef dit beperkt tot de huiskamer, Esinam zorgde met een heel gedreven, energieke en bijzonder soulvolle set voor een perfect sluitstuk op de Django Stage.

Om de afsluiter van de eerste festivalavond The Brums (****) op de Toots stage te omschrijven citeren we eerst het volgende van de introductie op de website: '' Met een mix van blazers, synth en intense ritmes en invloeden uit de hiphop en avant-garde , ontkracht het Luikse kwartet The Brums die mythe. Meer nog: The Brums krijgen je aan het dansen. Deze multi-instrumentalisten spelen het helemaal live, zonder loops, en sleuren je mee door hun expansief, dynamisch universum. Het resultaat? Energie en vrijheid die een ontvlambaar dansje doen. Een door techno beïnvloede beat, met een knoert van een ontlading!''
De lekker opzwepende samensmelting van blazers (trombone, trompet, saxofoon) en de aanstekelijke percussie zorgen er inderdaad voor dat de dansspieren worden aangesproken. Moesten we daar in de zaal staan, ging het dak er gegarandeerd af. Het extra leuke is dat de band zich beweegt alsof daar inderdaad 1000 man daadwerkelijk naar hen staat te kijken, niks routine klus dus! Dat is ons trouwens bij elke act opgevallen, ieder van hen deed een concert alsof ze voor een volledige zaal stonden te spelen. En dat is toch een pluim op de hoed van elk optredende artiesten.
The Brums bestaat uit muzikanten die improviseren tot het oneindige, en je eveneens onderdompelen in een feestelijke stemming waardoor je prompt alle problemen in het leven bent vergeten.

We zakten nog even af naar de Django stage voor een slaapmutsje. Met DJ AliA (****) die haar DJ set zodanig aankleedt dat de elektronische klanken niet koud , kil klinken, maar eerder groovy en boordevol soul. Van slapen komt daardoor niet veel in huis, lekker dansen en zweven in de huiskamer dan weer wel. Waardoor een warme gloed over ons heen waait, die ons met een brede glimlach de nacht instuurt.

dag 2 - zaterdag 30 mei 2020
Als één van de meest getalenteerde artiesten van de nieuwe generatie Belgische muzikanten, kunnen we pianist en veelvraat binnen de jazz en aanverwante stijlen  Bram De Looze (*****) zeker en vast rekenen. De man is niet alleen van zeer veel markten thuis, hij bracht recent een soloplaat op de markt. 'Colour Talk ' is een titel die de lading dekt. Uit het album blijkt nog maar eens wat voor een veelzijdige pianist de man toch is. Hij bespeelt dat instrument niet, hij leeft het. De volledige recensie van 'Colour Talk' kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77954-colour-talk.html  
Bram mocht de tweede festivaldag van Bel Jazz Fest openen. En zet die laatste stelling op meesterlijke wijze in de verf. Bram De Looze streelt de klavieren van zijn piano, of bewerkt die op zodanig energieke wijze , dat je letterlijk wordt omver geblazen. De grimassen in zijn gezicht spraken daarbij boekdelen; Bram bespeelt de piano niet alleen enorm geconcentreerd maar ook bijzonder emotioneel. Het werd letterlijk stil in de zaal, zelfs in de chatbox bleef het opvallend stil. En dat laatste kwam op die tweedaagse zeer zelden voor. Om maar te zeggen Bram De Looze betoverde ons  met zijn verdovende piano virtuositeit, waarmee hij elke snaar in je hart diep raakt. Zoveel intensiteit krijg je over jou heen, waardoor de haren op je armen rechtstaan, je tot tranen toe wordt bedwongen en een glimlach op de lippen niet kunt onderdrukken

De tweede festivaldag mondde uit in een vijfgangen menu. Want we waren nog maar net aan het bekomen van Bram zijn toverkunsten, en daar kreeg je al een volgende uppercut te verwerken. Jean-Paul Estiévenart Quartet (*****) mocht de tweede avond van de Toots stage openen. De man is een ware virtuoos met zijn trompet, dat bewees hij al. Binnen dit bijzondere project laat hij zich omringen door  grootmeesters in hun vak. Fabian Fiorini (piano), Sam Gerstmans (contrabas), Antoine Pierre (drums) zijn klinkende namen binnen de Belgische jazz. Sam verdooft je met zijn zinderende contrabas klanken, terwijl Antoine Pierre de drumvellen op een zodanig gevarieerde wijze bedient, dat je enerzijds tegen een geluidsmuur wordt gekwakt - letterlijk - anderzijds bedwelmt hij je bloedend hart door verdovende knallen uit te delen. Pianist Fabian Fiorini vindt ter plaatse, op zijn piano, klanken uit waarvan we het bestaan nog niet kenden. Echter is het vooral als alle puzzels in elkaar passen dat een onaards aanvoelende magie ontstaat, die van begin tot einde blijft aanhouden. Geen enkele speld valt er tussen te krijgen, als het viertal improviseert, alles uit de kast haalt om wervelstormen te doen ontstaan, of die je eerder op een intieme wijze een prachtig klankentapijt aanbieden . Jean-Paul Estiévenart Quartet mag dan bestaan uit één voor één top muzikanten, die in hun instrument bespelen de perfectie overschrijden. Het spelplezier dat uit de boxen loeit , trekt ons telkens over de streep. Het enige minpunt is het gemis aan bisnummers, want dit smaakte na een dik half uur genieten gewoon naar meer, veel meer.

Jean-Paul Estiévenart had ons zolang in de ban gehouden, dat we wat later aankwamen om accordeon speler Tuur Florizoone (****) aan het werk te zien. De man stond op het dak van Flagey zijn ding te doen. Een vlag die wapperde in de wind, de ondergaande zon en het zicht op de Brusselse stad gecombineerd met magische accordeon klanken , die Tuur uit zijn instrument tovert, doen ons hart sneller slaan. Gezien Tuur voortdurend schippert tussen een folkse sfeer  en betoverende mooie jazz klanken. Waarbij improviseren tot het oneindige de rode draad vormt. Je blijft geboeid luisteren naar het visueel aanvoelend klankentapijt dat Tuur Florizoone op het dak uitspreidt. De feestelijke stemming die we heel subtiel opmerkten bij sommige songs , werd bovendien mooi gecombineerd met intieme parels, gekruid met een experimentele tongval die gelukkig niet al te zwaar op de maag ligt. Prachtig!

Casimir Liberski Trio (****) bestaat, naast de Brusselse pianist-componist Casimir Liberski zelf, uit twee muzikanten die al heel wat watertjes hebben doorzwommen. Cyrille Obermüller (contrabas) doet door zijn verdovende baslijn je ademloos achter blijven in de hoek van de kamer. Samuel Ber (drums) kennen we al van verschillende projecten. Gisteren bewees hij zijn kunsten nog maar eens. Net als pianist Bram De Looze, is Samuel iemand die geen drums speelt. Hij brengt dat instrument tot leven. Elk element binnen dit trio straalt echter zoveel perfectie en spelplezier uit dat er een onaards aanvoelende magie ontstaat. De combinatie tussen jazz, fusion, elektronica en minimalisme gaan zoveel kanten uit , dat je op dit trio trouwens geen label kunt kleven. Improviseren én net door die strakke, groovy jazz elementen je een waar oorgasme bezorgen. Het is er allemaal bij. Casimir Liberski Trio amuseert zich kostelijk op het podium van Flagey en zorgt voor een feestelijke stemming in ons hoofd, of laat het net zeer stil worden in ons hart, door in golvende bewegingen zoveel emoties los te laten op de luisteraar; je blijft aan de lippen van dit trio hangen tot het bitter einde van de set.

Er hing dus eigenlijk de hele avond magie in de lucht. Want ook op de Django Stage was het weerom fijn vertoeven.
Cinema Paradiso (*****) is de band van saxofonist Kurt Van Herck, drummer en percussionist Eric Thielemans en gitarist Willem Heylen. We citeren uit de informatie op de website: ''Het is een trio dat muziek brengt waaruit rust, muzikale vrijheid en speelsheid spreekt. Geïnspireerd door de muziek van Paul Motian gaan de drie aan de slag met composities van de meesterdrummer, aangevuld met eigen werk, bloedmooie standards en improvisaties die voortvloeien uit Motians muziek."
Het trio staat met volle overgave te soleren, en ook al komt alles een kleine beetje traag op gang. Er wordt geflirt met geluidsoverschrijdend gedrag. De heren bespelen als meester magiërs hun instrumenten. Waardoor je vaak een speld kon horen vallen in de zaal. Kurt zijn saxofoon klanken zijn omgeven door zoveel intensiteit dat je er niet gewoon stil van wordt, je voelt je wegglijden naar een onontgonnen wereld. Gitarist Heylen vult dat perfect aan met een bijzonder snedige , energieke aanpak. De drumpartijen , de percussie van Eric Thielemans is, met alle respect van de twee andere klankentovenaars, echter de ultieme kers op de taart. Of dat nu is met een aanstekelijke solo, die doet denken aan groot voorbeeld Paul Motain zelf (die vermoedelijk van hierboven glimlachend zal zitten mee knikkebollen), of door alle drum registers open te trekken , wat een tsunami in de zaal oplevert. Telkens blaast Thielemans ons compleet omver.
Vooral vult dit trio binnen deze context elkaar perfect aan, en steekt veel gevoel in hun spel. Daardoor spatten de emoties, de 'ooh' en 'aaah's' door de boxen. Zoveel innerlijk genot overvalt ons, dat we verdoofd en een klein beetje potdoof , door die verschroeiende, harde climaxen, verweesd achterblijven in de hoek van de kamer.

Glass Museum (****) deed ons jazz hart sneller slaan door de recente release‘Reykjavik’. Het Waalse duo omschrijft zijn muziek zelf als 'Het perfecte huwelijk tussen elektronische muziek en jazz'. Zelf hebben we dat ook aan den lijve ondervonden. Onze recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77956-reykjavik.html  Ook uit de live performance blijkt dat deze stelling niet uit de lucht is gegrepen. De heren zitten recht tegenover elkaar opgesteld, en lijken een soort gevecht aan te gaan tussen keyboard klanken , drums en percussie virtuositeit, zonder elkaar pijn te doen. De speelse manier waarop ze elkaar aanvallen en aanvullen is een streling voor het oor; de wenkbrauwen worden gefronst want Glass Museum zet je heel bewust op het verkeerde been en trekt op avontuur in het landschap van jazz en C°.
Het duo verlegt in elk geval een grens, en pleegt voortdurend stijlbreuken tijdens hun set. Waardoor je als luisteraar van het kastje naar de muur wordt gestuurd, en dus toch even naar adem moet happen.
Als conclusie over 'Reykjavik' schreven we :'' Als klap op de vuurpijl dompelt Glass Museum je over de hele lijn onder in een intieme sfeer, en vaak wordt dat in de kiem gesmoord door een verschroeiende mokerslag die aanvoelt als een tsunami; het is een soort climax die je vaak tegenkomt in post rock en aanverwante stijlen. Deze schijf is een gevarieerd allegaartje, die graag buiten de lijntjes kleurt, waarbij de instrumentale muziekliefhebbers  aan hun trekken komen." Het is de rode draad van dit bijzonder tot de verbeelding sprekend concert.

Er werd ons op deze zaterdag geen rust gegund. Want ook Anneleen Boehme (*****) zet weer een onaardse, mooie prestatie neer. Verwonderen doet dit ons niet, de contrabas virtuoze stond mee aan de wieg van LABtrio, een van de meest gelauwerde Belgische jazzbands van het voorbije decennium. Anneleen is van enorm veel markten thuis zo blijkt. We citeren even het bericht op de website: ''Intussen richtte Boehme ook haar ‘droomproject’ op: het negenkoppige Grand Picture Palace. Dit ensemble brengt een jazzkwintet én een strijkkwartet samen en combineert de twee passies van de bandleader: jazz en klassiek."
 
Maar ook solo kan Anneleen Boehme dus haar vrouwtje staan. Ze bespeelt die dubbele bas met zoveel bravoure dat de vonken tot in de huiskamer vliegen. Lekker groovy dampen stijgen uit de boxen. En weerom glijden we weg in de zetel en genieten we met volle teugen van dit wonderbaarlijk schouwspel. Of hoe een lekkere baslijn je hart doormidden kan scheuren van innerlijk genot. Want dat is net wat Anneleen Boehme met haar contrabas spel letterlijk doet. De luistaraar een doekje tegen het bloeden aanbieden door haar minzame glimlach en vriendelijke uitstraling. Intens tot in het kwadraat, deze magische contrabas performance.

Toen we de formatie Compro Oro (*****) eerder dit jaar zagen optreden op 'We Are Open ' in TRIX schreven we daarover: ''Zonder oponthoud worden we geconfronteerd met verrassende wendingen die ons met verstomming deden slaan. Nergens valt er een speld tussen te krijgen, want deze heren trekken dus over de hele set op avontuur door het landschap dat improvisatie heet, en verheffen het zelfs tot een ware kunstvorm. Magistraal is dan ook een understatement, met wat deze heren binnen dit concept doen. Deze Compro Oro laat in elk geval een diepe , onuitwisbare indruk op ons na die we niet gauw zullen vergeten." Compro Oro zijn abstracte kunstenaars, die schilderwerken voorleggen die je vol bewondering doen glimlachen. De band verstaat de unieke kunst puzzelstukken in elkaar te passen, ze breken die terug af, en bouwen prompt terug op. En zo blijft de band doorgaan met verrassende wendingen serveren waardoor het menu interessant blijft om te verorberen.
Compro Oro drijft je een beetje, ongewild of net bewust, tot waanzin. Door een structurele chaos aan te bieden die van begin tot einde aan je ribben kleeft. We geraakten door deze intense trip naar alle hoeken van het heelal, zelfs moeilijk weg uit de Toon stage. Zo diep waren we onder de indruk van dat bijzonder filmisch spektakel dat deze band ons aanbood.

Nabou Claerhout is een Trombone virtuoze die langzaam maar zeker naam en faam aan het maken is binnen de jazz en aanverwant stijlen. Onder de naam N∆BOU (*****) verlegt ze samen met haar mede kompanen verschillende grenzen. Roeland Celis (gitaar), Trui Amerlinck (bas), Mathias Vercammen (drums) zijn muzikanten die Nabou perfect aanvullen, en zelfs het trombone geluid nog aansterken. Vooral de verdovende bas lijnen en de groovy, energieke drum partijen slaan nog maar eens diepe gensters in ons hart. De gitaar partijen van Roeland zijn uiteindelijk de kers op de taart, om dit meer dan smakelijk menu perfect af te sluiten. Nabou zelf bespeelt haar Trombone op een zodanig uiteenlopende wijze, dat daar klanken uitkomen waarvan we het bestaan nog niet kenden. Meermaals laat ze ons ademloos achter, of worden alle registers in een wervelend en versneld tempo open getrokken , waardoor je zelfs door het geluid van de trombone letterlijk van je sokken wordt geblazen.
Grenzen verleggen? NABOU overtreft al onze stoutste verwachtingen. Wat een artieste, wat een talent! Indrukwekkend bleek zelfs een understatement.

"Het Brusselse viertal sloopt met het grootste gemak en respect de virtuele muren tussen jazz, hiphop, rock en future beats" staat als introductie te lezen over de formatie Commandor Spoon (*****). Toen de band in 2018 hun schijf 'Declining' uitbracht , schreven we het volgende: ''Commandor Spoon verlegt grenzen binnen de jazz en vindt de muziekstijl opnieuw uit. Dat zorgt ervoor dat deze band een unieke parel is binnen het genre, dat je met verstomming zal slaan. Of hoe getalenteerde artiesten elkaar vinden binnen een concept en zorgen voor een soort magie die je maar zelden tegenkomt in jazz en aanverwante stijlen''. Ook live blijkt Commandor Spoon aan die hoge verwachtingen te voldoen. Grensverleggende soundscapes, die alle kanten van de muur uitgaan, zorgen ervoor dat je murw wordt geslagen van de eerste tot de laatste noot. Commandor Spoon legt de lat enorm hoog, en blijft op dit elan doorgaan tot het dak er volledig afgaat. In elk geval waren we diep onder de indruk van de structurele chaos die de band ons bewust aanbood. De band sloopt elke muur in het genre, en er wordt een perfect huwelijk afgesloten met veel uiteenlopende muziekstijlen, alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.

Over een veelzijdige artieste gesproken. Karen Willems (****) hanteert percussie en drums alsof ze het gebruik van die instrumenten heruitvindt. De capriolen op het podium, verrassend - vaak heel intieme en onverwachte - soundscapes die ze tevoorschijn tovert, doen je wegzakken in donkere gedachten. Tijdens de duistere wandeling door het landschap dat Karen uittekent, voel je echter geen pijn of breekt er geen angst uit. Nee, eerder geeft haar intens en bevreemdend aanvoelend spel je een zeer fijn, maar dus wel donker, gevoel vanbinnen waardoor je er stil en weemoedig van wordt.
Geluidsmuren worden amper gesloopt, het is eerder in een bijna verstilde en intimistische sfeer dat Karen Willems je hypnotiseert door grenzen te verleggen binnen drum en percussie. Dat experimenteren en blijven experimenteren tot het oneindige zorgt er wel voor dat ze op deze avond een beetje de vreemde eend in de bijt bleek te zijn, waardoor er niet zoveel kijklustige te bespeuren waren die genoten van haar performance. Maar zij die bleven kijken en met de ogen gesloten genoten, dreven even weg ver van de harde realiteit naar een dromerige wereld waar duisternis aanvoelt als een warm deken tegen koude zomer- of winteravonden.

Wij sloten het festival af met Nordmann (*****) . "De band floreert van jazz , avant garde naar post-rock en weer terug. Zappa, Godspeed You Black Emperor, Marc Ribot, John Zorn, King Crimson, Portico Quartet en zelfs Ennio Morricone komen geregeld om de hoek kijken.", lezen we in een recensie over het album 'Alarm!',  een schijf die in 2015 op de markt kwam. Ondertussen is Nordmann gewoon blijven zichzelf heruitvinden, dat blijkt ook uit de performance op Bel Jazz Fest. Mattias De Craene (tenorsaxofoon), Edmund Lauret (gitaar), Dries Geusens (bas), Thijs Troch (toetsen), Elias Devoldere (drums) zijn van enorm veel markten thuis. Met Nordmann worden die uitzonderlijke talenten geboetseerd tot een uniek en vrij donkere geheel , dat zodanig veel kanten uitgaat dat je er weer eens horendol van wordt. Het is een soort oneindig improviseren waardoor Nordmann ook bij een ruim 'niet jazz' publiek hoog staat aangeschreven.
Nordmann houdt van puzzelen, en liefst van die ingewikkelde, waar je uren mee bezig bent. Het ene puzzelstuk in het ander doen passen is een huzarenstuk waarbij de bandleden schijnbaar elkaar de loef afsteken, maar uiteindelijk elkaar ook aanvullen. Waardoor een zeer merkwaardige kruisbestuiving ontstaat. Chaotische toestanden, die echter - eens de puzzel af  is - structureel perfect blijken te kloppen.
Besluit: Nordmann zijn een beetje de Frank Zappa van de jazz. Ze verheffen het genre 'jazz' in elk geval tot dezelfde soort kunstvorm zoals enkel een artiest als Zappa dat kon. En daarvoor krijgen ze van ons een extra pluim.

Eindconclusie: Uiteraard is een concert met publiek aantrekkelijker. Maar dit online festival was een schot in de roos. De bands zorgden voor een magie die in vele vormen en kleuren uit de boxen loeide, en ze leverden ook geen  routineklus af. Integendeel. Elk van hen haalde op zijn eigen wijze alles uit de kast, om het publiek thuis twee perfecte avonden te bezorgen. We werden ontroerd of pinkten een traan weg. Onze dansspieren werden aangesproken, of we genoten van de vele klankentapijten die de bands verspreiden.
Echter bewijst dit festival nog maar eens dat we in ons land enorm veel talentvolle muzikanten en performers hebben, die binnen het genre jazz en aanverwante stijlen grenzen kunnen verleggen. Ze  moeten niet onderdoen voor internationale  bands of artiesten binnen het genre.
Als we naar het festival waren geweest, zouden we wellicht hebben afgesloten met de gevleugelde woorden. ''We verlieten de zaal met een goed gevoel vanbinnen en een brede glimlach vanbinnen'' Want dit was van de eerste tot de laatste minuut genieten met een grote 'G'.
We kunnen de lijn echter ook doortrekken naar andere muziekstijlen en belevenissen. Als moest blijken dat naar echte concerten gaan voorlopig nog niet aan de orde is, lijkt dit dus een zeer mooi alternatief om ook in de toekomst toe te herhalen. Niet alleen binnen de jazz, maar ook binnen het pop/rock en andere evenementen , schept dit concept mogelijkheden. Liefst met Belgische bands en artiesten, want ook buiten de jazz lopen er voldoende talenten rond die de spotlight verdienen.

Een blik naar de pics

https://drive.google.com/drive/folders/18Jd4I819L7agG7vwwRlftX_vstG2h8WC

Organisatie: Bel Jazz Fest

Dunk!festival 2020 - On Air - Bezwerende klankentapijten, van uiteenlopend allooi
Dunk!festival 2020
Zottegem (Velzeke)
2020-05-21 t-m 2020-05-23
Erik Vandamme

Wegens de corona crisis valt heel de festivalzomer in het water. Sommige organisatoren gaan daar recreatief mee om. Door bijvoorbeeld een heuse streaming tot 'drive-in' festival op poten te zetten, of een radio waar de fans kunnen luisteren naar de muziek gebracht door een groot deel van de bands die zouden optreden.
Dunk!festival 'On Air'  bood een overzicht van drie dagen dunk!festival aan. We citeren. "Because we had to move the 2020 edition to 2021 we decided to set-up a dunk!radio station (24/7 from now on) and stream the entire lineup during dunk!festival weekend (May 21st - 23rd) so we can all enjoy this together in some way.
Almost every band on the lineup provided a selected playlist that should've been their set and even a short introduction message to the audience."
Uiteraard kun je diezelfde gezellige sfeer, de magie zoals op het tot de verbeelding sprekende podium in dat bos, en de warmte in de tent niet door de boxen laten loeien. Maar wij probeerden toch een klein deel van die sfeer te proeven gedurende deze drie dagen vertoeven in ons kot. En gingen vooral op zoek naar bands die, zonder visuele effecten, ons toch datzelfde gevoel van intensiteit konden bezorgen. En buiten de lijntjes kleuren van wat het postrock en de aanverwante stijlen …

dag 1 - donderdag 21 mei 2020
Meridiano de Zürich (***) is een uit Chili afkomstige band die onlangs met het zeer fijne album 'Saudade' op de proppen kwam. Op een bevreemdend , uiterst bezwerende wijze dompelt de band je onder in walmen van intensieve duisternis. En laat daardoor een goede indruk achter, maar ons compleet omver blazen deed Meridiano de Zûrich helaas niet.

Pothamus (****), een uit Mechelen afkomstige sludge/postrock band combineert dit echter met elementen van shoegaze en stoner. Waardoor een gevarieerde soep ontstaat, die bovendien wordt gekruid met voldoende intensiviteit. Die dan weer een hypnotiserende inwerking heeft op uw gemoed.
Voortdurend schipperend tussen licht en duisternis, biedt Pothamus je dus eerder een trip naar het vagevuur aan. "Door in golvende bewegingen tewerk te gaan, zowel vocaal als instrumentaal, zet de band je voortdurend op het verkeerde been. Enerzijds zijn er die zalvende drum, bas en gitaar lijnen, anderzijds worden oorverdovende mokerslagen uitgedeeld die ervoor zorgen dat de poorten van die Hel letterlijk open zwaaien." schreven we toen we de band zagen optreden op het underground festival Artifacts From the Tangent Universe .
Het verslag kunt u hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/76203-wolvennest-soul-grip-splendidula-pothamus-donkere-spirituele-ervaring-duistere-trances.html  
Uiteraard is het gemis van visuele effecten zeer groot. Maar zelfs bij het beluisteren van die muziek op de Dunk!Radio overvalt je datzelfde gevoel, als die keer in JK Paddestoel in Groot-Bijgaarden. En daarvoor moet je zeer sterk in je schoenen staan.

Lethvm (****) brengt een mix van Doom en Sludge waarbij er afgewisseld wordt tussen cleane zang en oorverdovend geschreeuw. Een beetje in verlengde van bijvoorbeeld AmenRa maar dan gekruid met iets meer doom elementen. En dat zorgt toch voor een zeer unieke, donkere brij. Op een vaak trage, maar daarom niet minder dreigende wijze, word je als luisteraar compleet murw geslagen. De combinatie tussen cleane vocalen met een oorverdovend geschreeuw boordevol opgekropte woede, drijft je daarbij tot een punt van pure waanzin. Wie dus houdt van extreme duisternis, donker melancholie, en een doom sfeertje dat je koude rillingen bezorgt, zal bij Lethvm zeker zijn gading vinden. Dat blijkt zelfs uit een luisterbeurt op de Dunk!radio. Met hun nieuwste schijf ' Acedia'  - die we voor die gelegenheid ook een luisterbeurt hebben gegeven - zet Lethvm dit nog meer in de donkere verf, maar dat is dan weer een ander verhaal.

Flowers (****) is een Nederlandse band die elementen van stoner verbindt met een eerder psychedelische inbreng. Dit wordt bovendien overgoten met een sausje experimenteren tot het oneindige. Met de ogen gesloten lieten we ons dan ook zeer gewillig hypnotiseren, en meevoeren naar een landschap waar alle kleuren van de regenboog de revue passeren en daar hadden we deze keer geen geestenverruimende middelen voor nodig. Enkel die intensief en kleurrijke muziek van Flowers om ons te doen zweven naar de top van die regenboog. Bovendien merken we bij Flowers  een extra kersje op de taart op. De band trekt telkens, in een oorverdovende climax, de registers compleet open zodat het lijkt alsof door een plots opstekende wervelstorm alle rust en stilte rondom ons in een oogwenk wegvaagt.

Vyctoria (*****) is een collectief drone meesters uit Mexico, die intense drone geluiden verbinden met typische post rock elementen. We zullen het wellicht nooit weten, maar die intens mooie muziek omgeven door de bomen en de vallende bladeren in dat bos? Het zou hebben gezorgd voor een kippenvelmoment, waarbij tranen over je wangen vloeien en waarbij je naderhand totaal verweesd zou achterblijven op een bankje in datzelfde bos, nog even nagenietend. In elk geval brengt de band in bepaalde mate rust in je hart. Niet dat het er over de hele lijn ingetogen aan toe gaat. Ook dat zal meermaals blijken. Maar deze Mexicanen verstaan dus wel de unieke kunst stilte oorverdovend te laten klinken. Door echter naar een al even oorverdovende climax op te werken , doet die aanpak uiteindelijk je trommelvliezen trillen van intens genot.
De band bracht in maart van dit jaar een nieuwe schijf uit ' | VAV | ' en ook , een best interessante live registratie: 'Live 316'.  Op basis van wat we hier hoorden op 'Dunk!festival On air' zeker checken deze Mexicaanse parel.

Bruit ≤ (***1/2)  is een Franse band die typische elementen uit post rock verbindt met klassieke muziek. Helaas,  een dertien in een dozijn gevoel overvalt ons toch een beetje, maar toch weet dit Franse collectief gevoelige snaren te raken, waardoor je tot gemoedsrust wordt gebracht op een eenvoudige en vooral zeer intens mooie wijze. Waardoor we dat puntje van kritiek prompt naar de vuilnisbak doorverwijzen.

Ook Ranges (***) en Kinder (***1/2) bewandelen diezelfde typische postrock getinte paden. En daar is nooit iets mis mee, als je het ons vraagt.

Het Duitse collectief Collapse Under the Empire (*****) zorgt dan weer voor een nieuwe wending binnen het aanbod. Meer experimentele post rock laat ons maar stellen, waarbij bevreemdend aanvoelende klanken je doen vertoeven in een  al even vreemd aanvoelende omgeving. De zeer visuele sound van Collapse Under The Empire prikkelt de fantasie van de luisteraar. Het spanningsveld is over de hele lijn te snijden, waardoor je met angstzweet op de lippen en een ware krop in de keel, zit te luisteren en vooral intensief genieten.
Kortom : een ware ontdekking deze band, mede omdat Collape Under The Empire durft buiten de lijntjes te kleuren, en op avontuur trekt doorheen dat post rock landschap.
Ook Of The Vine (***1/2) flirt met de grenzen tussen intimiteit en geluidsmuren afbreken, waardoor een intensieve atmosfeer ontstaat. Net als zijn voorganger kleurt ook Of The Vine daarbij zeer bewust buiten de lijntjes, en trekt op avontuur door het landschap van postrock en aanverwante stijlen. Wat ons dan weer compleet over de streep trekt.

En dan is er plots Year Of No Light (*****) - We keren terug in de tijd, Dunk!festival 2014. De tent staat overvol voor Year of No Light. De lichten gaan uit, en prompt wordt het gaspedaal compleet ingedrukt. De Apocalyptische taferelen die we ons voor de geest halen, blijven ook nu nog steeds op ons netvlies gebrand. We schreven er toen over: ''Toen de muziek stopte, en de zaallichten terug aangingen, zagen we rondom ons mensen letterlijk naar adem happen. Ook wij wisten eerst niet goed wat er echt was gebeurd, deze trip naar de Hel zullen we niet vlug vergeten.''
Uiteraard kun je dat intensieve gevoel enkel herbeleven als je het live meemaakt, maar de rillingen die over onze rug lopen bij het horen van songs als 'Abbesse' zorgen ook nu voor een huivering die de meest donkere gedachten naar boven brengen. Waardoor Year Of No Light, zelfs zonder de bijhorende beelden en de live sfeer, erin slagen die Apocalyps ook in ons huiskamer te ontbinden.

Van oorverdovend, naar - ja daar gaan we weer - bedwelmend - Bersarin Quartett (****) hypnotiseert de luisteraar door een bijzonder filmische klankentapijt uit te spreiden. Door Ambient elementen te combineren met verdovende klanken , zorgt de band ervoor dat je niet in slaap wordt gewiegd. Eerder begin je , eens in een diepe trance aanbeland, letterlijk te zweven over de dansvloer. Binnen een intieme sfeer, gaat ook Bersarin Quartett  trouwens geregeld over naar een luidere climax waarbij wordt geflirt met geluidsnormen overschrijdend gedrag.

Een van de absolute top acts binnen het post rock gebeuren is And So I Watch You From Afar (*****). Puurder dan het zuiverste goud. Bliksem en donderslagen die je verweesd achterlaten. Verschroeiende climaxen naar boven toe, die zorgen voor een ware golf aan kippenvelmomenten. Superlatieven komen we tekort bij het horen van songs als 'These Riots are Just the Beginning' of 'If it ain't Broke. ‘Break it of ' en ander veel moois. Al deze songs bewezen in het verleden dat And So I Watch You From afar een band is die durft buiten de comfortzone van post rock te treden. Stevig uitpakken, enorm veel tempo wisselingen en bovendien tot het oneindige experimenteren. En dat is de reden waarom And So I Watch you From Afar ook anno 2020 nog steeds tot de absolute post rock en aanverwante behoort. Dit zet de band op deze donderdagavond  opnieuw in de verf. Genieten met een grote 'G'! Een afsluiter van formaat op dag 1 van Dunk!festival 2020 on Air.

dag 2 - vrijdag 22 mei 2020
Ingrina (****) zorgt voor een bijzonder donkere en intensieve start van de tweede festivaldag. We veronderstellen, moesten we die duistere mengelmoes van doom/sludge en post rock live aanschouwen, dat het zonlicht pijn zou doen aan onze ogen bij het verlaten van het bos of de tent. Ingrina verstaat namelijk die uitzonderlijke kunst om duisternis zodanig te laten aanvoelen, alsof griezelige klauwen je strot dicht knijpen en je happend naar adem je meest donkere demonen strak in de ogen kijkt. Met de ogen gesloten vertoeven we dan ook al te graag in deze duistere wereld die Ingrina ons aanbiedt, want ondanks die duisternis straalt Ingrina opvallend veel warmte uit. Maar dan in een zwartgeblakerde aankleding.

Wat  sfeerbeleving betreft, daarvoor ben je bij Stratosphere (*****) , het project rond klankentovenaar Ronald Mariën op het goede adres. "Waar rust en oorverdovende klanken, intensiviteit en intimiteit, verdovend en verschroeiend hard, in elkaar vloeien alsof dit de normaalste zaak van de wereld is. Weliswaar zonder echt geluidsmuren echt af te breken. Eerder door de luisteraar telkens opnieuw te hypnotiseren en in  een diepe, heel diepe, trance onder te brengen. En uiteindelijk te doen wegzweven naar onaardse mooie oorden. Je vindt daar Stratosphere terug'' , schreven we in 2018 over de release 'Collaboration I'. En eigenlijk hoeven we daar niets meer of minder aan toe te voegen. We omschrijven wat we voelen als we met de ogen gesloten zitten luisteren naar de bedwelmende klankentapijtjes die Ronald uitspreidt over onze ziel. Waardoor we, eens onder hypnose gebracht, inderdaad vertoeven in die zeer verre oorden. Oorden waar een gemoedsrust over ons neerdaalt die we in datzelfde verslag als volgt omschreven: ''Als er een paradijselijk genot bestaat van rust en kalmte, dan heeft Stratosphere de poorten van dat Hemels paradijs opengezet" Of ons toch een intens mooie blik laat werpen, hoe dat paradijs er zou kunnen uitzien. De koude rillingen die over onze rug liepen, en de haren die op onze armen recht komen van innerlijk genot, waren en zijn daar het levende bewijs van.

Astodan (****) is eigenlijk, ondanks ze al enkele jaren aan de weg timmeren, een nieuwe ontdekking voor ons, dankzij de recente release 'Bathala' waarover we schreven: '' Door die oude Filippijnse rituelen op een zeer intensieve wijze uit de doeken te doen, is Astodan met brio in zijn opzet geslaagd. Want zoals deze schijf, zo voelt de dood dus ook daadwerkelijk aan. Op een zodanige wijze gebracht door muzikanten die muziek brengen op een zeer visuele wijze. Waardoor de fantasie wordt geprikkeld. En je, eens onder hypnose gebracht, volledig zen de dood in de ogen kijkt met een glimlach op de lippen."
De recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78105-bathala.html .
Ook hun debuut 'Ameretat' ademt diezelfde sfeer uit. Ook deze recensie kunt u hier nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/71696-ameretat.html .
Ondanks het gemis van daarbij horende beelden en visuele effecten, blijft dat intens gevoel, waarbij je letterlijk de adem wordt afgesneden, overeind staan tijdens het beluisteren van deze bijzonder beklemmende muziek op Dunk!Radio. Waardoor die bovenstaande stelling nog wat meer in de donkere verf wordt gezet.

Voor Turpentine Valley (****) moest dit optreden op Dunk!festival de kers op de taart vormen in een periode van bouwen, groeien en zichzelf heruitvinden op een magische wijze af te sluiten. Helaas heeft die corona crisis daar een stokje voor gestoken. Met 'Etch' bracht de post metal formatie vorig jaar nog een knappe schijf uit, waarover onze recensent schreef: ' Enerzijds is er die genadeloze, ijzige riff die bij momenten lijkt weggelopen bij een atmosferische blackmetalband en anderzijds heb je die donkere warmte in het ritme van drum en bas, die rust en vertrouwen brengt.’
Opnieuw een klein meesterwerkje dus.' De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76773-etch.html  
De heel filmische muziek van deze band heeft hen trouwens een bank vooruit geplaatst, want hun muziek is gebruikt voor de serie 'De Twaalf'. Door songs als 'Compassie' en 'Onweer' wordt die stelling ook op Dunk!radio stevig in de verf gezet. Die bijzonder visuele soundscapes, technisch hoogstaand gebracht door virtuozen die hun instrument met zodanig gedrevenheid bespelen dat niet alleen de perfectie wordt overschreden maar dat je, diep wegzakkend in de zetel, tot intense gemoedsrust wordt gebracht. Tot oorverdovende climaxen op het juiste moment je dromen aan diggelen slaan, waardoor je tegen een muur van klanken compleet murw wordt geslagen. Puurder en visuel dan dit kan post rock/metal niet zijn!

It Was a Good Dream (***1/2) heeft zijn naam niet gestolen. De uit Boston afkomstige instrumentale rock band, zorgt inderdaad voor dromerige walmen die door de boxen vloeien en weer een gemoedsrust over ons doen neerdalen, die we kunnen gebruiken. Wellicht allemaal gebracht binnen een vrij monotone omkadering, De rust die je echter voelt neerdalen bij songs van It Was a Good Dream raken weldegelijk de gevoelige snaar. Ze maken ons ook nu weer de bedenking, omgeven door de bomen in het bos, dat het wellicht had gezorgd voor een moment om even tot bezinning te komen. Op een eenvoudige maar zeer doortastende wijze brengt It Was A Good Dream je tot complete 'zen' op voorwaarde dat je je bewust en gewillig laat meevoeren op de betoverende mooie klanken die zij tentoon spreiden.

ROOK (*****) is een Gents collectief die psychedelische muziek inkleurt met een donkere tint, binnen een dromerige omgeving. De zeer gevarieerde wijze waarop ROOK tewerk gaat, brengt je dan ook tot rust en zorgt voor een krop in de keel. Het opmerkelijke is dat er zoveel tempowisselingen, zoveel puzzelstukjes perfect in elkaar passen, en zoveel uiteenlopende intensieve soundscapes te ontdekken zijn, dat je op de muziek van ROOK geen label kunt kleven.
Bovendien slaat ROOK voortdurend aan het experimenteren met diezelfde klanken en voegt daar vaak bevreemdende vocalen aan toe. Die avontuurlijke aanpak en buiten de lijntjes kleuren, trekt ons nog het meest over de streep. Daardoor heeft ROOK op Dunk!festival gezorgd voor een van de meest aangename verrassingen in de line-up van de tweede festival dag.
Kortom: In een klein half uurtje heeft Rook vooral duisternis uitgekleed en er door experimentele toevoegingen een kunstwerk van gemaakt boordevol chaos. Zonder de geluidsmuur te verpulveren, eerder door je ziel binnen te dringen, je te hypnotiseren en je uiteindelijk te confronteren met je eigen demonen, op een golvende en intensieve wijze, binnen een trage doomsfeer die je niet elke dag tegenkomt. Wat ons dan weer doet uitzien naar meer duisternis en kunst verheffen in de toekomst, schreven we over de recente release van ROOK , de rode draad van wat we hoorden en voelden op Dunk!Radio

Frontman Remedy Waloni van de uit Indonesië afkomstig The Trees and the wild (***1/2) omschrijft de muziek van zijn band als 'somber tropical'. Een stelling die blijkt te kloppen. Uiteraard hoor je de typische Afrikaanse tint terug in de sound van deze band. Het wordt gecombineerd met een vaak dreigende ondertoon, boordevol rituelen die doen denken aan voodoo en dergelijke spookachtige totaalbelevingen. In elk geval gaat er iets bevreemdend uit van The Trees and the wild die je tot een punt van waanzin drijft, eens je je laat meevoeren door de opzwepende percussie en andere klanken, en die je wegvoeren naar die Afrikaanse oorden. Dat hoor je bijvoorbeeld in een song als 'ZamZam' , de rode draad van het volledige oeuvre van The Trees and the wild …

Dat mysterieuze en ongrijpbare, ook al is het bij deze artiest op een andere wijze, komen we ook tegen bij Bolt Ruin (****). Dit is het project rond elektronicavirtuoos Brecht Linden. ‘Bolt Ruin schrijft de soundtrack naar overgroeide industriële braakliggende terreinen, lezen we op de vi.be-pagina van de band.
Toen we Bolt Ruin zagen optreden op BRDCST-festival in de Ancienne Belgique in 2019, waren we danig onder de indruk van de combinatie tussen eerder 'liefelijke' beelden en dreigende muziek die als een oorverdovende oerknal ervoor zorgden dat apocalyptische wezens de zaal zouden overnemen. Ook op zijn album 'Bolt Ruin' blijkt hij diezelfde sfeer weer te kunnen geven.
Met de ogen gesloten halen we ons beelden voor de ogen van de Apocalyps die gewoon dagdagelijkse taferelen verstoort , door dood en verderf te zaaien om zich heen. Meestal op een langzame maar heel dreigende wijze, maar ook met oog voor improviseren en experimenteren met die duistere elektronica. Er is steeds een angstgevoel en je kruipt wat dichter tegen elkaar aan als Bolt Ruin je weer eens bij de keel grijpt met een verschroeiend donker tapijt dat over de hele lijn wordt uitgespreid, schreven we over deze schijf. En laat dit nu net het gevoel zijn dat ons ook overvalt bij het beluisteren van Bolt Ruin op Dunk!Radio. Indrukwekkend!

Pray For Sound(***1/2) grasduint in het doorsnee landschap van postrock, voegt daar wat synthesizer klanken aan toe, en dekt dat allemaal toe met een strakke en opvallende percussie. Niets nieuws onder de zon, maar altijd fijn als er bands zijn die nog steeds de intensiviteit van waar postrock echt voor staat, hoog in het vaandel dragen.
Ook het Brusselse band We Stood Like Kings (****) houdt eveneens vast aan die ingrediënten van typische postrock, maar zet je eveneens op het verkeerde been. Met de trilogie 'Berlin 1927', 'USSR 1926' en 'USA 1982' bewees de band inderdaad voldoende zijn kunnen, door het soort postrock te brengen met een hoek af. En als klap op de vuurpijl voegt We Stood Like Kings daar een zeer filmische sound aan toe. We Stood Like Kings treedt dan ook zeer bewust uit zijn comfortzone en neemt graag risico's. Net die avontuurlijke aanpak zorgt er dan ook voor dat deze band een zeer interessante parel is binnen het genre, om te koesteren. Dat komt via de luistersessie op Dunk!Radio eveneens tot uiting.

Bij het vallen van de duisternis, gaan we ook op zoek naar de iets donkere hoek van de kamer. En dan kom je het mysterieus klinkende combo Fly Pan Am (*****) tegen. De band is ontstaan in 1996 en was onderdeel van dezelfde scene als Godspeed You! Black Emperor. In 2006 hield de band ermee op, maar sinds 2018 staat Fly Pan Am terug op de bühne. Met hun vijfde plaat ‘C’est ça’ liet de band in 2019 al een tipje van de sluier zien en horen, en die smaakte naar meer. Veel meer. Het is bijzonder jammer dat we deze levende legendes niet echt live kunnen zien. Want puur muzikaal liggen ze ook anno 2020 nog steeds een beetje tussen  Godspeed You! Black Emperor en My Bloody Valentine, en dan weet je waar je kunt aan verwachten. Oorverdovende intensiteit die aan je ribben kleeft, boordevol experimentele valkuilen waardoor ze je bewust op het verkeerde been zetten. Voer voor de doorsnee muziekliefhebber, waartoe ook wij behoren, die houdt van bands en artiesten die buiten de lijntjes van de muziekstijlen kleuren,. Fly Pan Am is dan ook een parel binnen experimentele muziek die we hopen in 2021 terug te zien op Dunk!festival.

Over duisternis gesproken. Oh Hiroshima (*****) is een Zweedse postrock formatie die ingrediënten van postrock vermengt met voldoende donkere soundscapes waardoor je wegdrijft naar je meest duistere gedachten. De band bracht met 'Oscillation' vorig jaar een gloednieuwe plaat uit, die op heel wat goede recensies kon rekenen. Naast instrumentale vuurkracht, is het unieke aan Oh Hiroshima dat ze dit combineren met een magisch mooie vocale aankleding, die aanvoelt als een warm donker deken tegen koude winterdagen. De koude rillingen die over onze rug lopen bij intens mooie songs als 'A handfull of Dust' - inderdaad uit die laatste schijf - bewijzen dat Oh Hiroshima nog steeds eenzaam aan de top staat van de donkere zijde van de post rock. En dat wordt , bij het vallen van de duisternis, ook op Dunk!radio haarfijn in de verf gezet.

Na deze kleppers bleek YOB (*****) de ultieme kers op de taart te zijn van deze tweede festivaldag. De legendarische doom band - die deze stijl vermengt met o.a. postrock , ontstond in 1996 maar hield ermee op in 2006. Om in 2008 uit de doden op te staan. In 2016 bewees YOB ons op Desertfest nog dat ze nog steeds op een eenzaam hoog niveau staan te soleren. Hun laatste wapenfeit 'Our Raw Heart' zorgde voor gemengde reacties. Maar YOB weekt op hun nieuwe schijf bij ons nog steeds enorm veel donkere emoties los, waardoor onze ziel in vuur en vlam wordt gezet. En zorgt er dus zowel bij de oudere songs als bij nieuwe parels als 'Lungs Reach' voor , dat elk haartje op onze armen recht komt te staan van puur innerlijk genot. Met een traan in de ogen en een krop in de keel zien we nog een laatste keer onze demonen in de ogen. En glimlachen, na het aanschouwen van zoveel intensiteit die als een mokerslag in ons gezicht tot ontploffing wordt gebracht.
Bijzonder jammer dat we dit niet echt live konden zien, een bedenking die we al een paar keer maakten en nog veel zullen maken. Met alle visuele effecten daarbovenop zou dit nog meer magisch zijn geweest. Maar het innerlijke gevoel dat ons overvalt bij het beluisteren van deze epische songs laten ons nu al met verstomming achter in, jawel, die donkerste hoek van ons onderbewustzijn. Waar het steeds fijn vertoeven is.

dag 3 - zaterdag 23  mei 2020
De laatste festivaldag is doorgaans de zwaarste. Een dag die we doorgaans op een rustige manier beginnen met een GRATIS aangeboden koffie in het gezellige jeugdhuis, en - moest het zijn doorgegaan - genieten van de gevarieerde set van Flash The Readies (***1/2). Zondermeer de perfecte wijze om die derde festivaldag goed in te zetten. De band bewandelt trouwens de dunne lijn tussen intimiteit en verschroeiend hard uithalen op een ingenieuze wijze. In tegenstelling tot wat normaal gebeurt bij postrock gaat Flash The Readies in eerder golvende bewegingen tewerk. Bovendien wordt dat recept gekruid met de nodige psychedelische soundscapes, waardoor je eens onder hypnose tot rust wordt gebracht, maar dus ook op tijd en stond wakker geschud.

De Duitse band Noir Reva (***) dompelt ons onder in een typisch postrock badje, zonder daar meer of minder aan toe te voegen. En daar is op zich uiteraard nooit iets mis mee, ook al komt het 'dertien-in-dozijn' spook helaas weer om de hoek kijken. Deze band brengt echter songs waarvan elk beetje postrock liefhebber begint te watertanden. In het bos of in de tent, had dit dan ook voor een moment van oorgasme gezorgd voor de doorsnee liefhebber van het genre, die het niet te ver gaat zoeken.

Solkyri (****) is een postrock formatie uit Australië die sinds 2006 stevig aan de weg timmert. Met 'Mount Pleasant' brengt de band nu een loepzuivere post rock plaat uit, maar toch is er meer aan de hand. Deze band tast duidelijk de grenzen af van agressie, ingewikkeldheid en intimiteit. Tot het oneindige. Hun energieke post rock wordt bovendien beladen met verfijnde popmelodieën. Tracks als ' Shambles' of  'Pendoxk & Proces' zijn opgebouwd rond stuwende ritmes, met een vette knipoog naar shoegaze. En dat maakt deze band toch een unieke parel binnen de globale postrock en de aanverwante stijlen. Dat komt bij 'Sad Boys', terug te vinden op de schijf 'Sad Boys club' (2015), nog maar eens tot uiting. Het is eigenlijk de rode draad te zijn in elke sprankelende song die we te horen krijgen op de Dunk!radio.

Ook de Engelse postrock band Outlander (***1/2) grasduint in het aanbod van typische postrock, en ook Outlander voegt daar niets meer of minder aan toe. Maar klinkt daarom niet minder intensief.
Besluit: We zijn dus eigenlijk bewust een beetje op zoek naar bands die boven het maaiveld uitsteken wat het genre betreft, en dus buiten de lijntjes kleuren. En dat is bij Outlander niet echt het geval. Wie echter houdt van een eenvoudige postrock aanpak zonder daar meer of minder aan toe te voegen, die zal ook in deze parel van een postrock band zijn gading vinden.

De eveneens uit Australië afkomstige band Iiah (*****) overgiet die typische postrock met elementen uit de ambient, wat zorgt voor een dromerige trip binnen enerzijds een intieme omkadering, anderzijds worden registers in een ware climax open gegooid waardoor de geluidsmuren in onze huiskamer beginnen te trillen. Iiah bracht met 'Terra' onlangs een gloednieuwe plaat uit. Een song als 'Displacement' klinkt spookachtig, mysterieus en doet de haren op je armen recht komen. Alleen weten we niet of dat dit uit pure angst of genot is. En dat is de sterkte van deze band. Want het bevreemdende mooie van de dark ambient wordt telkens perfect verbonden met die intensiteit van typische postrock; je wordt letterlijk gehypnotiseerd en weggevoerd naar  al die even mysterieuze gedachten in je onderbewustzijn. En net als je denkt alles te hebben gezien en gehoord is er die ene song “When I Fear You, All Else Is Where It Should Be”, waar een spookachtige stem uit het niets, je de ultieme doodsteek toedient. Indrukwekkend!

Sagor Som Leder Mot Slutet (****) is een Zweeds postrock/metal band die donkere, zwaardere thema's combineert met zachte, maar daarom niet minder dreigende tonen. Waardoor je prompt in de donkerste hoek van de kamer terecht komt. Met geen kans op de terugkeer naar het licht, eens je door deze band bij de lurven bent gegrepen. Duisternis in al zijn intensieve vormen, geuren en kleuren, de zwarte draad in de muziek van Sagor Som Leder Mot Slutet. Met de ogen gesloten laten we ons gewillig meevoeren naar weer eens onze meest donkere, en vaak lugubere gedachten. Moesten we buiten zijn gekomen, had het licht in de ogen pijn gedaan door een overdosis duisternis die deze Zweden ons aanboden. Nu kunnen we enkel onze fantasie zijn werk laten doen, en ook die was gitzwart moeten we toegeven.

De scene begint wat verzadigd te geraken met generische bands, die gebruik maken van ellenlange nummers vol sterk vertraagde harmonische gitaarpartijen die uiteindelijk opbouwen naar een climax. Je ziet door de bomen het bos niet meer, daardoor is het moeilijk om die ene uitzonderlijke parel te ontdekken. De uit UK afkomstige band Coldbones (****) trapt niet in die val en voegt duidelijke elementen van progressief metal en shoegaze toe aan het gedoodverfde geluid, waardoor ze met kop en schouders boven het maaiveld van postrock gerelateerde bands uitsteken. De band bewees dat al met het schitterend album 'Where it all began' , uitgebracht in 2018. Deze stelling wordt via Dunk!radio stevig in de verf gezet. Bovendien zorgt de filmische muziek ervoor dat je , eens je fantasie laat werken, zelf die beelden daarbij kunt voorstellen. Een extra kers op de taart die ons doet uitzien om deze band ook live te aanschouwen.

Ook de Zweedse formatie Feed Me To The Waves (***1/2) blijft gewoon grasduinen in het sferische postrock aanbod. Zonder daar weerom echt iets nieuws aan toe te voegen. Maar ook Feed Me To The Waves komt daar gemakkelijk mee weg. Dat gevoel van herkenning, en ook van erkenning, overviel ons al toen we de recente schijf 'Intill' onder de loep namen. Wie op zoek is naar iets unieks, of naar een band die op avontuur trekt , is wellicht niet op het juiste adres bij Feed Me To The waves. Maar de doorsnee postrock liefhebber, die vandaag al een paar keer lekker is verwend, zal ook hier gewoon zijn gading in vinden. Want dit is wellicht eenvoudige postrock, maar wel van een eenzaam hoog niveau. Er valt nergens een speld tussen te krijgen, die bommetjes intensiteit strelen je oorschelpen strelen en beroeren je hart. En dat trekt ons bij deze band dus nog het meest over de streep.

De uit Korea afkomstige formatie Jambinai (*****) staat bekend om het mengen van postrock met Koreaanse traditionele muziek. Ze maken daarbij gebruik van zowel rockinstrumenten, als Koreaanse traditionele muziekinstrumenten (o.m. de haegeum (een soort viool), geomungo (een soort citer) en blaasinstrumenten piri en taepyeongso). Dat zorgt voor een bijzonder verrijkend geluid, dat je in onze contreien niet elke dag tegen komt. Het lijkt wel een eindeloos gevecht tussen traditionele Koreaanse klanken en Westerse gewoontes, die uitmonden in ofwel oorverdovende climaxen of eerder verstilde momenten waarbij je een speld kunt horen vallen. Maar eens alle registers worden opengetrokken, ontstaat vooral een allesverwoestende tsunami aan klanken die elke geluidsmuur omver blaast. Of dat nu de Koreaanse of de Westerse is , maakt daarbij weinig of niets uit. Want net zoals bij elke oorlog, zijn er geen winnaars. De kruisbestuiving tussen die uiteenlopende instrumenten zorgt eerder voor een verbond, waarbij elke puzzel - de gitaar en de geomungo, of de drum en de haegueum - elkaar aanvult waardoor die puzzel net perfect in elkaar past. Dat laatste maakt deze bijzondere band zo uniek binnen de postrock. Ze verbinden uiteenlopende culturen op een zo uitgekiende wijze, dat ze de remedie kunnen vormen voor wereldvrede. We hopen deze band dan ook volgend jaar te mogen verwelkomen, omgeven door visuele effecten zal een soort magie ontstaan die elke landsgrens overschrijdt.

Ook De Osos (****) brengt traditionele eigenschappen uit hun eigen land mee naar Dunk!festival, dit maal uit Mexico. Wat blijkt, de band houdt ervan je op het verkeerde been te zetten, en slaat voortdurend aan het experimenteren en improviseren met klanken en percussie. Dat zorgt ervoor dat deze Mexicaanse band een unieke totaalbeleving vormt binnen de postrock en aanverwante stijlen. Er komt trouwens een vocale inbreng in voor, waarbij dat tintje Zuid-Amerikaans vernuft prompt om de hoek komt kijken. Een bijzonder kleurrijke band, om in het oog te houden deze De Osos.

De Australische formatie We Lost the Sea (*****) spreekt elke emotie van de postrock liefhebber letterlijk aan. Startend binnen een eerder intieme , sobere omkadering, brengt deze band dan ook het beste naar boven wat postrock betreft; opbouwen naar een oorverdovende climax die aanvoelt alsof je hart wordt doorboord, hoort daar ook bij. We Lost the Sea legt die lat, zowel bij de intieme als de oorverdovende momenten, telkens opnieuw torenhoog en moet daarom eigenlijk totaal niet onderdoen voor de grotere acts binnen de scene. Dat bewees de band ons al op die avond op Dunk!festival 2017. Dat blijkt ook uit de songs als 'The last dive of David Shaw' en zoveel andere parels die de revue passeren. Want ook via Dunk!Radio  voelen we ons wegglijden naar onaards mooie oorden bij die verstilde momenten. En voelen de luide climaxen aan alsof je letterlijk tegen een muur wordt gekwakt en je hersenpan wordt verbrijzeld. Een gewaarwording die ons trouwens doet terugdenken aan een andere avond. Toen Explosions in the Sky kwam optreden in de AB voelde het net ook zo aan alsof je letterlijk werd weggeblazen door de visuele effecten op het podium, door dezelfde climax. En dat is net wat We Lost the Sea dus ook doet met ons, als we die songs uit de boxen horen en vooral voelen loeien.

BIG /BRAVE (*****) is een Canadees trio die bestaat uit Robin Wattie (zang en gitaar), Mathieu Ball (gitaar en zang) en Loel Campbell (drums).Net zoals label genoot Sunn O))) moet BIG/BRAVE het hebben van die hypnotiserende inwerking op je gemoed. Het uit zich bij BIG/BRAVE vooral in de herhalende klappen die worden uitgedeeld door gitaren en/of drums. De vocalen van Robin Wattie zijn dan weer melodieus maar ook geheimzinnig en raadselachtig. Het zorgt voor een mystieke, spookachtige sfeer die je tot een zekere vorm van waanzin drijft, eens je door dit trio letterlijk bent betoverd. Want ja, deze tovenaars met klanken en vocalen voeren je weg naar een onaards mooi paradijs. Het contrast tussen de harde muziek en de melodieuze zang zorgen voor een aangrijpende sfeer. Waardoor pijn en vreugde perfect met elkaar worden verbonden. Dit trio ontpopt zich dan ook tot ware magiërs die een klankentapijt uitspreiden, waarbij je eens meegevoerd naar die verre oorden, 'Zen' geworden, de harde realiteit rondom jou compleet vergeet. We kunnen ons zo voorstellen wat voor een effect dit in het bos, bij het vallen van de duisternis, moet hebben gehad op de aanwezigen. Want zelfs nu, bij enkel het beluisteren via de Dunk!Radio voelen we een gelukzaligheid over ons neerdalen, die met geen pen valt te omschrijven.

Afsluiter AmenRa (*****) combineert alle voornoemde uitersten. "Het sterke aan Amenra is dat ze hun set opbouwen naar een climax toe die pas echt zijn kookpunt bereikt naar het einde toe, om dan in je gezicht te ontploffen. Daarom volgde er ook geen bisnummer, omdat het onderste uit de kan is gehaald en er niets meer aan valt toe te voegen. We kregen een uur lang iets meer dan gewoon een trip door de diepste krochten van onze ziel, werden geconfronteerd met onze nietigheid in deze wereld en werden er zelfs even stil van." Dat is hoe we meermaals een optreden van AmenRa, of moeten we zeggen een misviering, hebben beleefd.
Via de Dunk!Radio voelen we ons nogmaals wegglijden en gaan de confrontatie aan met ons meest innerlijke demonen.
Een optreden van AmenRa valt  gewoon niet in woorden te omschrijven, een optreden van AmenRa moet je voelen tot in het diepste van je genen. En dat gevoel brengt de band dus ook over als we gekluisterd aan de radio, de nacht in gaan. Na die indrukwekkende totaalbeleving die AmenRa ons heeft bezorgt, binnen een occulte totaalbeleving die ons totaal van de kaart achterlaat, zakken we weer af naar, jawel de meest donkere kamer van ons onderbewustzijn. Een plaats waar we graag vertoeven.
Een mooier , intenser slot van deze toch wel zeer bijzondere driedaagse 'in ons kot' gekluisterd aan 'Dunk! On Air' radio , konden we ons niet dromen.

Besluit: Het gemis van deze bands allemaal live te zien, is zeer groot. Dat kunnen we niet genoeg herhalen. De meeste bands en artiesten slaagden erin ons toch dat intense gevoel te bezorgen dat ons altijd overvalt als we naar Dunk!festival afzakken.
Dit puur door gewoon naar de muziek van elk van hen op de radio te luisteren. En dat is zo indrukwekkend aan een festival als Dunk!festival.
Dat de organisatie op die manier daar in slaagt, is zeer opmerkelijk. We hopen uit de grond van ons hart dat deze hele line-up kan verschijnen op Dunk!festival 2021.
Afspraak op 13, 14 en 15 mei. Wij zullen er alvast bij zijn, Jij toch ook!?

Volg alle activiteiten van Dunk!festival verder op via de website: https://www.dunkfestival.be/  Of via de sociale media kanalen:
twitter - https://twitter.com/dunkfestival
facebook - https://www.facebook.com/dunkfestival/

Organisatie: Dunk!festival , Zottegem

Danny Theuwis - Bel Jazz Fest - We hebben ook bewust sterk ingezet op de Belgische Jazz als een straf merk. En de buitenwereld mag dat ook best weten

Wegens de corona crisis valt heel de festivalzomer in het water. Sommige organisatoren gaan daar recreatief mee om. Een zeer fijn initiatief is een heus jazz festival, onder de noemer 'Bel Jazz Fest' Verschillende organisators van jazz evenementen staken de hoofden bij elkaar om gezamenlijk een weekend te organiseren in het teken van Belgische jazz. Dat de scene leeft, hoeft geen betoog. Bewijzen daarvan de massa releases van vaak zeer jonge jazz gerelateerde bands. Voor velen van hen valt het hele seizoen in het water. Om de pijn te verzachten zullen nu verschillende van die acts aantreden in Flagey Brussel, weliswaar zonder publiek. Maar voor de prijs van 15 euro kunnen de (jazz) fans de optredens volgen op hun scherm. Dit alles gaat door op 29 en 30 mei. Wij hadden naar aanleiding daarvan een fijn gesprek met de organisatie.  Danny Theuwis stond ons te woord.

Deze coronatijden vragen om creatieve oplossingen, 'Bel Jazz Fest' is dus een zeer interessant initiatief. Hoe is het idee ontstaan?
Is eigenlijk als een spontaan idee gelanceerd, omdat ik vanuit Leuven Jazz ons festival al heel vroeg in Coronatijd zag verloren gaan. Daarna volgden ook snel Tournai en Luik en dan uiteindelijk met de zomer op slot , ook de grote festivals als Brosella, Gent en Middelheim. Dus van die goesting om toch iets te betekenen vanuit festivalzijde een oproep gedaan naar enkele festivals. En daar kwam dan snel reactie op. In voetbaltermen:  Ik gaf de aftrap. Verzamelde een sterke technische staf van 11 betrokkenen. We maakten een selectie van 24 spelers. En de grote finale is dit weekeinde.

Wie doen er allemaal aan mee? En was het gemakkelijk om iedereen op één lijn te krijgen?
Ik vermoed dat de timing in deze in ons voordeel speelde. De goesting was er bij iedereen. We keken ook snel naar de andere kant van de taalgrens om ook de Franstalige partners aan te spreken. En die reageerden ook snel en positief.
Was vooral bij iedereen vanuit een goesting om toch iets te betekenen voor de Belgische jazz artiesten. Die toch ook in de kou bleven staan.
Er was ook wel veel initiatief binnen de pop/rock scene. Maar buiten enkele individuele digitale acties, weinig voor jazz.  Dus was ook belangrijk om als collectief te werken en niet als individueel festival.

Welke artiesten staan er op het programma, is er al iets als een tijdschema?
Er staan 24 artiesten op het programma. Programma staat online op www.jazz.be  . We hebben uiteraard rekening moeten houden met aantal artiesten per band en met de corona maatregelen. Dus stellen een mix voor van solo/duo/trio acts met enkele iets grotere groepen (max. 6)

Hoe gaat dit allemaal praktisch in zijn werk?
Met je ticket krijg je voor aanvang een code. Met die code kom je dus op het platform waar je de concerten gaat kunnen bijwonen. Het positieve is ook dat je als tickethouder ook nog de tijd krijgt tot max. 1 week na het festival om te blijven kijken.

Ondertussen is de ticketverkoop al bezig, verloopt die positief?
De ticketverkoop verloopt goed, we zitten al rond de 2000 tickethouders. Ook belangstelling vanuit het buitenland. Onze perswerking doet veel goed werk en bereikt dus ook vlot het buitenland. Ook zijn we goed vertegenwoordigd in een netwerk van buitenlandse festivals en dat helpt ook in het bereiken van collega’s her en der in Europa. Dit is ook een visitekaartje voor de Belgische jazz. Dus ook goed nieuws voor artiesten om zich te tonen aan het buitenland.

Ook voor de artiesten hakt deze crisis er hard in. Hoe was de reactie van de artiesten op dit bijzonder initiatief?
De artiesten reageerden snel en positief. Hebben goesting om te spelen en op het podium te staan. Het is niet helemaal hetzelfde zonder publiek, maar dit benadert toch al goed het livegebeuren. Flagey is ook de perfect uitgeruste zaal om alles vlot te laten verlopen, een goede sound te hebben met een toffe jazzsfeer.

Bestaat ook na de crisis de mogelijkheid om op deze wijze live streamings te blijven aanbieden (tegen betaling) naast concerten met publiek? Is daar met andere woorden, een markt voor?
Er zijn veel pogingen met live streaming. Kwaliteit in geluid en beeld zijn toch belangrijke factoren, wil je het voor het publiek ook aantrekkelijk maken en houden. Er gaat niks boven een ultieme live-ervaring met publiek en interactie, sfeer met licht en volume, maar voorlopig moeten we op deze manier aan de slag. Niks sluit uit dat het hier eindigt. En wordt het deels een En – En verhaal in de toekomst. Je maakt het voor de luisteraar en kijker ook makkelijk, omdat je niet uit je luie zetel moet.

Om daar een beetje op voort te borduren. Zijn er ook mogelijkheden om zoiets te organiseren met buitenlandse bands of artiesten?
Buitenlandse acts zijn mogelijk, maar niet in de huidige omstandigheden en maatregelen vanuit overheidswege. Je zou het wel vanuit hun eigen huis kunnen laten opnemen, maar onderschat niet de belangrijkheid van een goede sound en beeldkwaliteit en dus ook een perfecte synchronisatie.  We hebben ook bewust sterk ingezet op de Belgische Jazz als een straf merk. En de buitenwereld mag dat ook best weten.  Het is zo dat er in Europa ook enkele online initiatieven zijn, vanuit festival of vanuit een muziekexportorganisatie van een bepaald land, om de jazzscene van dat specifieke land in de kijker te zetten. Ik krijg alvast als programmator vele aanvragen via het Europees Jazz Network.

Zijn er trouwens  nog andere initiatieven die op stapel staan? Er is ook de organisatie van 'drive-in' concerten, bestaat daar geen mogelijkheid voor jazz concerten?
We zijn zelf geen fan van Drive-In concerten. Dus vanuit onze kant zal dit initiatief niet komen. De zomer biedt toch al wat perspectief om te spelen. Hopelijk zullen er hier en daar wel kleine buitenpodia mogen en zal er toch langzaamaan live voor publiek kunnen gespeeld worden.

Belgische jazz leeft! De releases swingen de pan uit, er zijn verschillende organisaties die jazz promoten. Hoe komt het toch dat jazz zo leeft (vooral bij de jeugd, want het zijn echt jonge mensen die jazz spelen)
We zijn verwend momenteel met onze scene. Zowel aan Vlaamse als aan Waalse kant. En het is ook goed dat we daar als festival aandacht aan besteden, om de Belgische artiesten dit platform aan te bieden. Jazz gaat ook heel breed en het valt wel op dat er veel nieuwe bands ontstaan. Dat er honger is vanuit de artiestenzijde, maar ook goesting vanuit het publiek om jazz te omarmen. Ook al heeft het vaak wel andere invloeden als vroeger en zijn er wel wat linken met de rock, pop en hiphopscene, en dat heeft ook zeker met de huidige tijdsgeest te maken. Boeiende tijden dus.

Zoals we aangaven, er zijn uiteenlopende organisaties en promotors wat jazz betreft. Bestaan er, ook wat releases en zo betreft, mogelijkheden tot het vormen van één front 'Bel Jazz' front?
Dit is al een mooie start vanuit de festivals, dat we ons verenigen op deze unieke manier. Jazz.be wordt ook een megafoon voor de jazz in ons land. Een platform voor de hele Belgische scene met integratie van alle spelers die betrokken zijn: artiesten, management, bookers, clubs, festivals, … Uithangbord voor de Belgische scene.

Wat zijn, om af te sluiten, de verwachtingen van dit bijzonder initiatief?
Dat dit huzarenstukje goed verloopt, technisch en organisatorisch, dat de jazz kijker voluit kan genieten van het festival. In elk geval is het een mooi huwelijk tussen de betrokken festivals, dat we samen na buiten komen met dit verhaal. Over de taalgrenzen heen.  Bijzondere is ook dat ik op deze manier wel fijn zou vinden dat de trouwe “Gaume” bezoeker op deze manier ook “Jazz Brugge” leert kennen. Dat artiesten als The Brums uit Luik ook op deze manier het publiek van Brand kunnen aanspreken en dat Lubiana ook in Vlaanderen haar weg vindt dankzij dit platform.

Rest me alleen jullie nog veel succes toe te wensen. En hopelijk komen we elkaar dit weekend 'online' tegen. Een verslag van dit bijzonder project, volgt naderhand.

Gert De Meester - Distant Fires Burning - Ik denk dat we af moeten van het idee dat muziek gratis is. Dat is niet correct , een brood ga je ook niet gratis halen bij de bakker. Dat is een scheeftrekking van jewelste

Gert De Meester is een veelzijdig muzikant, die naast bassist bij Distant Fires Burning ook deel uitmaakte van bijvoorbeeld The Hindu Needle Trick. Maar ook door middel van verschillende ambient en andere projecten heeft hij zijn stempel gedrukt op het muziekgebeuren. Gert is echter nog steeds druk bezig binnen diezelfde muziekwereld met al even uiteenlopende projecten.
Bovendien is hij ook actief bezig met o.a. T(H)NT records (dochterlabel van zijn eigen Doorchaser Records) en Doorschaser records zelf. Als klap op de vuurpijl combineert hij dit met een vaste baan en een gezin. Dit, en zijn oneindige passie voor die muziek, binnen een zeer brede omkadering, zorgt ervoor dat hij één van de uitgelezen personen is om in deze tijden van corona enkele vragen te stellen en hoe je daar mee omgaat? Bovendien wilden we graag grasduinen in zijn immens verleden als muzikant, maar keken ook naar de toekomst. Het werd een lang en boeiend gesprek, helaas via e-mail, maar voldoende leesvoer voor de muziekliefhebber met een al even brede kijk op de zaak als Gert zelf:

Om met de deur in huis te vallen Gert. Hoe is het eigenlijk allemaal begonnen jouw muzikale carrière? Waar en wanneer?
Goh dan moet ik echt beginnen graven in mijn vroegste herinneringen er dwarrelt ergens een foto rond van toen ik drie a vier jaar was met een plastieken speelgoedgitaar in mijn hand. Ik denk dat ik altijd gefascineerd was door geluid en muziek al van jongs af aan. Het is pas echt begonnen toen ik de gitaar gevonden had op onze zolder. Die lag daar al een tijdje en mijn vader had die ooit van iemand gekregen. Ik heb dat ding mee naar mijn kamer gesmokkeld en daar is het echt begonnen.
Ik speelde altijd mee met de melodiekes op de radio en ik heb zo de akkoorden geleerd, gewoon de vingerzetting. Uiteraard ging dat in het begin slecht, maar ja oefening en volharding baart kunst. Das ook de reden waarom ik heel snel met een nummer kan meespelen. Ik voel een beetje akkoorden aan en dan wordt het leuk om te freewheelen. Mijn muzikaal parcours kent echt twee aparte trajecten een traject als bassist en een traject elektronische muziek.  
Wat betreft de electronica. Twee significante gebeurtenissen. Ten eerste de aankoop van een Bontempi speelgoedkeyboard. Spotgoedkoop en abominabel geluid. Je had geen Stereo out, gewoon een ingebouwde speaker, dus het duurde niet lang voor ik de draad had gevonden die naar de speaker liep en wist hoe ge daar ne cinch connector op kon zetten. Zo kan dien bontempi via mijn dubbele cassettedeck gespeeld en opgenomen worden en kon ik ineens overdubs doen met twee cassettes. Ik nam een track op. Stak die cassette in de A deck. Speelde die af. Ik nam op op de B deck. En wat ik erbovenop speelde werd opgenomen. Een rudimentaire vorm van overdubs dus.
Tweede significante gebeurtenis was de komst van de Commodore 64. Een vriend was aan het verbouwen en had een plek nodig om zijn commodore 64 te stockeren. Ik mocht in tussentijd, mits wat regels in acht te nemen, de computer gebruiken. En daar stond trackersoftware op... Dat ding werd van onder tot boven uitgekleed en ik snapte ineens hoe dat allemaal in elkaar zat. Daar zijn verschillende dingen mee opgenomen die ik ergens nog op cassette heb. Van het een kwam het ander, daar kwam de eerste computer bij ons in huis en snel daarachter kwam muzieksoftware mee.
Een van de eersten was E-jay en daarmee begon ik wat electronica te maken. De E-jay werd snel vervangen door een Cubase en daar was ik vertrokken. Ik maakte voornamelijk IDM, Techno, Breakbeat als The Mental Attack. Eerst voor mezelf, maar in 2005 kreeg ik de guts om het online te plaatsen en je had daar toen het fantastische Electrobel.
Een platform voor Electronische muzikanten die naar elkaars muziek luisteren en feedback geven enz. Het heeft me op dat vlak echt verbeterd. Mijn muziek begon dus echt beter te worden en met Last.fm had ik echt een platform dat meer mensen bereikte.
Ergens rond 2007 begon ik wat uitgekeken te geraken op heel die Dance scene. Distant Fires Burning was daar toen het tegengif voor. Meer inspelen op gevoel en sfeer. The Mental Attack werd toen wat 'on hold 'gezet.
Er was wel nog 2questionmarks , het electronische-pop- project dat ik heb met mijn vriend Pieter Delafortrie. Denk, een glitchy versie van Depeche Mode of Radiohead.  Dat is momenteel ook nog actief en we zijn stap voor stap aan een album bezig.
Op hetzelfde moment dat ik het Bontempi keyboard kocht, begon ik met wat vrienden gitaar te spelen en we gingen ons eerste bandje oprichten Berzerk. We hadden alles behalve een bassist. Dus ik speelde aanvankelijk de lage noten op de gitaar. Tot ze in mijn familie zo slim waren om me mijn eerste basgitaar cadeau te doen. Het is toegegeven een budgetbas van het merk Daytone. Loodzwaar en ondertussen zijn de elementen daarin ook al vervangen, en is die bas volledig beplakt met Star Wars Stickers. maar plezier dat ik aan dat ding beleefd heb, Gigantisch. We hebben nooit opgetreden en daar is welgeteld 1 opname uit voortgekomen, beter bekend onder intimi als “de doorkijkblues”.
Dat is ook het moment dat de derde significante gebeurtenis gebeurde. Ik leerde Roel Spoelders kennen. Ik zat in de chiro en daar wisten ze dat ik bassist was. Ik had al menig kampthema met gitaar begeleid en met een paar van de leiding hebben we nog een industrialband genaamd Sensory Deprivation gehad. Swat, op een bepaald moment kwam  de mens die bij Sensoriy Deprivation achter de groovebox stond en die zelf bas speelde bij een andere band af met het feit dat de zanger van hun band  (Roel dus) een nieuwe band wou oprichten en hij zocht een andere bassist.  Met Roel heb ik echt geleerd, hoe muziek te maken, live te spelen en vooral fun te hebben.  
Ons eerste wapenfeit samen, een coverband genaamd The Smegheads en dan het echte werk met de band A.R.S.E.! (Blues-trash-Rock-trio). Daarna met The Seven Laws Of Woo (Funk-Pop met Balkan-invloeden). Verscheidene podia platgespeeld. Eerst nog wat zijsprongetjes met Probeerder (Nederlandstalige kleinpop) en Josfunkabooboo (covers met een kwinkslag) (hiermee Duffels Rock Cover concours gewonnen) en dan voorlopig als laatste band The Hindu Needle Trick (Rock).  Het is pas later dat die twee trajecten voor mij zijn samengekomen. De moment dat het naturel leek om de basgitaar te introduceren in Distant Fires Burning.

Gert, ik ken u al vele jaren (eigenlijk al van de tijd toen ik en jij actief waren op last.fm) in 2003 of 2005 denk ik. Maar heb je pas echt goed leren kennen in 2009 met die speciale 'ambient night' in Mechelen. En ook 'Dylebient' in 2011. Is daar ooit een vervolg op gekomen?
Inderdaad fantastische tijden. Wat betreft die Ambient Night in 2009. Ik had net mijn eerste album als Distant Fires Burning uit , ‘Messierobjekten’ . Aangezien ik toen nog niet live optrad met mijn electronica , werd ik gevraagd een avond te cureren in het kader van een Festival in Mechelen. Ik had toen een bunch van mijn  Electrobel vrienden uitgenodigd die wel live optraden en dat werd een gezellige avond. Inderdaad fijn om u daar voor de eerste keer te zien.  
Dylebient in 2011 was in eerste instantie een verjaardagsfeestje. Ik was jarig, ik wou iets doen in Mechelen rond Ambient en ik had als Distant Fires Burning een Liveset ineen gestoken. Dat was ook een van de eerste keren dat de basgitaar zijn intrede deed in mijn electronische muziek. Ik had toen ook enkele bevriende muzikanten uitgenodigd. Het was wederom een fijne avond. Of dat er ooit terugkomt. Goh het zit in mijn achterhoofd en volgend jaar zou het 10 jaar geleden zijn...

Er zijn in Mechelen heel wat culturele projecten, niet alleen Maanrock en zo, Bruist Mechelen nog steeds op cultureel vlak?
Jawel hoor, eigenlijk wonen er veel mensen die een warm hart hebben voor cultuur in Mechelen. Maanrock is altijd een gratis festival geweest en de Dijlefeesten hebben altijd een avontuurlijke line-up gehad. Ik vind altijd mijn gading wel.  Even een speciale dank aan de mensen van Mind Your Head en In Utero om van Mechelen de plek te maken waar je nieuwe muziek  kan vinden die stevig buiten de lijntjes kleurt. En dan ook de moment dat je in je eigen cultuurcentrum naar Christian Fennesz of naar Hildur Gudnadottir & Johan Johansson kan gaan kijken. Dan weet je dat je goed zit  En dan heb ik het alleen nog maar over muziek.

Ik heb veel contacten via Nona in Mechelen (ik weet niet of ik die naam goed schrijf) een cultuurhuis dat soms jazz programmeert. Interesse daarin eigenlijk, in jazz?
Jazeker. Jazz is een specialleke. Voor mij betekent het “Laat je niet vastzetten in regels” en mensen die dat heel goed konden uitleggen waren, Miles Davis, John Coltrane, Charles Mingus en (voor mij als bassist uiteraard) Jaco Pastorius. Die laatste heeft voor mij de puzzelstukken bij elkaar gelegd. ‘Honestly Solo Live’ is een opname van Pastorius's solo performances terwijl hij een tournee deed in Europa samen met Birelli Lagrene. Het jaar voor hij in Florida stierf. In die performances legt hij een uiterst brede dynamiek, gaande van uiterst ingetogen tot oerend hard. En een ingenieus gebruik van techniek. Distortion, Flanger, maar ook een Delay unit die hij op infinite repeat zet waardoor hij voor zichzelf een ritmische backdrop maakt om bovenop te soleren.
Aha, dacht ik, dat kan ik ook gebruiken. Enter the Bassguitar in Distant Fires Burning.

In 2011 zag ik je ook optreden op 'Dylebient' als basgitarist van Distant Fires Burning. Zijn er nog plannen bij die band?
Jazeker, dat was trouwens het allereerste live optreden van Distant Fires Burning. Het project is nooit stopgezet, integendeel. In 2012 werd ik vader en toen werden de meeste muziekprojecten in de kast gezet. Ik heb een voltijdse job en dat en mijn vaderschap kregen toen even de prioriteit. Ik was toen nog steeds bassist bij The Hindu Needle Trick, dus ik kon mijn muzikaal ei nog wel kwijt.  
Het is pas rond 2017 dat ik met Distant Fires Burning terug de draad opgepakt heb. Met de release van een paar outtakes van 'Build in Me' in 2016 kwam de zin terug. En sinds dan is de Bas de primary soundsource geworden. Dat resulteerde dan in 2018 in het album ‘For The Love Of... voor Audiobulb Records. Heel wat vruchtvolle samenwerking met o.a. Dirk Wachtelaer (mede Mechelaar), Seigo Aoyama (labelbuddy uit Japan), Peter Verwimp (Ashtoreth),  Ronald Mariën (Stratosphere) en Serge Timmers (Misantronics).
Met die twee laatste heb ik een groep uit de grond gestampt Synchyse. Dit naar aanleiding van een gezamenlijk optreden dat we hadden op Jazzblazzt in Neeritter samen met Minus Pilots. Dat was een gedenkwaardige avond. Met Synchyse hebben we al drie optredens achter de rug. Het is in de eerste plaats fun.  
Wat betreft Distant Fires Burning gaat het momenteel hard. Ik ben aan een nieuw album bezig, heb verschillende projecten op stapel , waaronder een bassbient-album met drie bevriende bassisten. (Het klinkt momenteel al fenomenaal goed) en een paar remixen die binnenkort gereleased worden. Uiteraard hakt de coronacrisis er momenteel bikkelhard in. Aangezien ik nog voltijds werk als maatschappelijk werker en het momenteel toch significant drukker is dan anders, is er momenteel weinig tijd om met muziek bezig te zijn. Mijn huidige projecten lopen daardoor wat vertraging op. Dit terwijl voor andere muzikanten alles nu in een versnelling terecht komt. De drie bassisten hebben gelukkig geduld en mijn nieuw album gaat niet lopen, he!

Je speelde ook een tijdje bij The Hindu Needle Trick , in 2013 heb ik jullie voor het eerst (en helaas laatst) live gezien. Je bent toen moeten stoppen met bas spelen? Of heb ik het mis?
In 2016 ben ik inderdaad helaas moeten stoppen omdat er een lichte vorm van Carpaal Tunnelsyndroom werd vastgesteld bij mij. Het advies was toen om even de basgitaar ter ruste te leggen en af te wachten hoe dit evolueerde. Ik heb toen het advies gekregen om mijn basspel aan te passen en Distant Fires Burning was daarvoor het experiment bij uitstek. Ik heb me nu een andere manier van spelen aangemeten. Een die minder belastend is voor de hand.

Hoe is het eigenlijk met The Hindu Needle Trick?
Hah, goed! De mannen staan op de rand van een nieuw album. Het was indertijd een moeilijke opdracht een opvolger te vinden, maar ik denk dat ze met Rik (Lenaerts), wel echt iemand gevonden hebben die hen nog verder kan brengen. Hun album ‘Animal Life’ was toen al opgenomen met Rik en, miljaar, da's toch ne knaller. Eind vorig jaar hebben ze nog een Live-album uitgebracht en als je't aan mij vraagt The Hindu Needle Trick is toch een band die je live moet meemaken. Dus zoek je een goede introductie, dat Live-album moet je hebben.   Roel is echt ne krak in muziek schrijven die in je hoofd blijft zitten. Op dat vlak steekt het wel dat ik dat momenteel niet samen met hem aan het doen ben, maar daar moet dus snel verandering in komen!! ;-)
Tegenwoordig doe ik voor de mannen een beetje de digitale distributie via T(H)NT records (dochterlabel van mijn eigen Doorchaser Records). Zeer low-profile. Dat is gegroeid uit het feit dat ik voor Distant Fires Burning al een deal had met een aggregator. En The Hindu Needle Trick kon daar gerust bij. Ik betaalde toch al. Daar horen dan ook gerust een paar andere muzikale vrienden bij zoals Rootman J & The Zionyouth Crew, Irie Lion, Mark Sinatra, Rollmops en Hassurbanipal. Maar ik heb deze maand een demo binnengekregen die verdorie vonken gaat maken. Daar wil ik precies wat meer effort insteken als label, dus daar ga je op korte termijn nog iets van horen!

Ik heb je ook leren kennen via diezelfde ambient projecten. Zitten er nog in de koelkast naar de toekomst toe? Zo ja welke?
Allereerst het nieuwe album waaraan ik aan het werken ben. Het zal terug meer synthesizers bevatten. Met uiteraard terug die bewerkte basgitaarsound.  Voor Distant Fires Burning is het zeker waard te vermelden dat ik een samenwerking heb met Seigo Aoyama uit Japan. Op ons eigen tempo zijn we tracks aan het maken en we hebben momenteel al een half album vol. Onze eerste track samen is trouwens gereleased op deze compilatie voor het goede doel: https://elmc.bandcamp.com/album/nature-of-chaos-vol-ii
Daarnaast kijk ik heel hard uit naar het resultaat van ons Bassbientproject. We proberen met 4 bassisten een album te maken met alleen de basgitaar als een soundsource. Distant Fires Burning-gewijs zijn effecten uiteraard toegelaten en van hetgeen ik tot op heden al binnengekregen ben ik al wild-enthousiast. 

Of zijn er eventuele andere projecten waar je aan bezig bent?
Allereerst met mijn maat Pieter ben ik traag maar gestaag bezig aan een 2questionmarks album.  Ik heb nog altijd mijn The Mental Attack project dat nog niet stopgezet is. Heel sporadisch sijpelen daar oude tracks van boven zoals in deze compilatie: https://elmc.bandcamp.com/album/egregore
Maar er zijn ondertussen al een paar nieuwe tracks, daar komt misschien nog een nieuw album van, we zien wel. Met Synchyse, hakt de Coronacrisis er dik in. Wij zijn op ons best als we samen zijn en een jam opzetten, daar komen altijd nummers uit. Dus ja de moment dat de voorwaarden wat versoepeld zijn en het terug kan, spreken we terug af.

Als muzikant ben je van enorm veel markten thuis, zijn er nog dingen die graag zou doen, en die je nog niet hebt gedaan?
Iets vooropgesteld heb ik niet echt. Ik laat meestal gebeuren wat op me afkomt. Een paar dingen die al een paar keer door mijn achterhoofd gegaan zijn is dat ik misschien terug meer mijn stem ga gebruiken. Of dat ik in de toekomst misschien iets met Reggae (een andere passie van mij) ga doen.

Door die corona crisis ligt alles wat cultuur en muziek betreft stil, ik veronderstel dat het bij jou voornamelijk een hobby is (sorry als ik het verkeerd heb), maar hoe ga je daar als muzikant maar ook als mens mee om? Want je hebt ook een gezin. Ik herinner me nog de geboorte van je dochter …
Inderdaad Mijn muziek is mijn hobby. Dat is indertijd een bewuste keuze geweest, maar een waar ik absoluut nog steeds geen spijt van heb. Mensen helpen doe ik graag en mijn huidige job als maatschappelijk werker is daarvoor de job bij uitstek. En ja ik ben vader van een dochter van 8 en ik zie haar en mijn partner onnoemelijk graag. Luister maar naar “For The Love Of...”.  Muziek neemt dan ook qua prioriteit de derde plaats in. Ik heb nooit de keuze gemaakt om daar mijn beroep van te maken. Dat geeft dat ik inderdaad ook minder tijd heb om erin te steken. Respect voor diegenen die de keuze wel gemaakt hebben want die hebben echt een paar ander katten te geselen nu. Zelfs voor de crisis, toen de overheid besliste om de schaar te zetten in cultuur. 
Ik zie met lede ogen aan dat veel mensen binnen de cultuur hieraan ten onder gaan. Ze hebben na de kaakslag de doodsteek gekregen Dit geeft natuurlijk dat ik en mijn gezin in deze crisis niets te kort komen. Als maatschappelijk werker voor een openbaar bestuur ben ik een essentiële werker, dus ik ben heel de crisis door blijven werken. Zo ook mijn partner als zorgmedewerker. Bij de armsten onder ons brengt deze crisis enorm veel miserie en eerlijk gezegd is dat hetgeen het vaakst door mijn hoofd is gegaan tijdens deze crisis. Het zijn schrijnende situaties die we tegenkomen.

Je dochter groeit op met muziek om haar heen, is zij ook gegrepen door de microbe?
Ik probeer dat bewust niet te pushen. Maar het stemt me plezierig dat er op een af andere manier altijd muziek in huis is. Dan hoor ik gezang uit de badkamer, of hoor ik ineens de kap van de piano opengaan gevolgd door een uiterst gewaagd maar creatief deuntje en dan denk ik: “Jawel, daar is die microbe!”En dan begin ik te glimmen van trots!

Kan deze crisis, denk je, geen nieuwe of andere deuren openen wat muziek beleving betreft. Ik heb ergens iets gezien van een streaming festival. Persoonlijk ben ik geen voorstander. Wat is jouw mening?
Als je 't mij vraagt , liever live een optreden bijwonen dan een streamingfestival. Maar eerlijk gezegd die drive-in festivals, neen da's compleet de verkeerde kant opgaan. Als er iets is wat ik hoop dat er uit deze crisis komt, is dat we samen wat meer bij de natuur stilstaan en die dingen laten die onze omgeving slechter maken.    
Neen dan is streaming the best of the worst. Ik heb ondertussen al tweemaal betaald om een streamingconcert mee te maken, live in mijn zetel met de headphones. En uiteraard dat lekker donker biertje! Dat heeft op zich ook wel iets, maar dat gaat meer aan het genre gelegen hebben.

Zal de muziek en cultuur deze crisis eigenlijk overleven denk je, en hoe? want ik zie ook geen concerten komen in het najaar.. .
Ik heb hier een heel slecht oog in. De crisis heeft er zo hard ingehakt, dat ik vrees dat daar verscheidene artiesten, organisaties compleet aan ten onder gaan. Ik merk dat op mijn werk en op zich is dat een goede graadmeter. Er hebben zich duidelijk meer artiesten tot het OCMW gewend dan anders.
Hoe moeten we daar uit geraken? Ik denk dat dat bovenal bij ons als consument ligt eerder dan bij de overheid (dit vanuit de donkere gedachte dat de cultuursector het van hen toch niet gaat krijgen). Ik denk dat we af moeten van het idee dat muziek gratis is. Dat is niet correct een brood ga je ook niet gratis halen bij de bakker. Dat is een scheeftrekking van jewelste. En stel je eens een wereld zonder muziek voor?

Mijn laatste vraag. Je bent nog actief met muziek bezig, waar en hoe kunnen de mensen jouw projecten ondersteunen? Door aankoop via bandcamp of zo? Geef gerust enkele links
Mijn muziek is wel te vinden op de meeste streamingsites, maar de bandcamp is op dat vlak toch wel de meest rewarding.
https://distantfiresburning.bandcamp.com
https://distantfiresburning-ab.bandcamp.com/album/for-the-love-of
https://elmc.bandcamp.com/album/nature-of-chaos-vol-1 (Charity compilation)
https://elmc.bandcamp.com/album/nature-of-chaos-vol-ii (Charity compilation)
https://stratosphere2.bandcamp.com/album/collaborations-i (Een fantastisch album waar ik
aan mocht meewerken)
https://thehinduneedletrick.bandcamp.com/ (de mannen!)
De Labels:
https://www.facebook.com/DoorchaserRecords
https://www.facebook.com/THNTRecords
https://www.facebook.com/7LOWRecords

 

pics homepag @Jef Wellens (Dylebient 2011)

maandag 25 mei 2020 14:44

Penance

Tithe is een Amerikaanse death/sludge/grindcore band die sinds 2017 wild om zich heen stampt, letterlijk. De band bracht ondertussen een EP op de markt 'Tithre' en lijkt nu klaar om op een verpletterende wijze de wereld te veroveren met zijn full album debuut' Penance'. Op basis van deze verschroeiende luide, harde en meedogenloze trip is dat maar een kwestie van tijd.
“A single Rose” is alvast een uppercut die recht in je gezicht tot ontploffing komt. We onthouden daarbij de diepe grafstem, knetterende riffs en vooral drumsalvo's die als kanonskogels je trommelvliezen doen barsten. Snel, sneller en snelst lijkt wel de manier waarop deze band tewerk gaat. Als een bende losgeslagen tientonners die een porseleinenwinkel tot puin slaan; de band gaat zo te werk op “Scum” , “Mantra” en “Apostasy”. Een melodie zit er wel in, maar het gaat dus vooral om snel en vuurkrachtig als een bulldozer door te gaan , tot van die winkel niets meer overblijft. Het melodieuze, de dreigende toon langzaam opwerken en een oorverdovende climax verwezenlijken, kom je ook tegen op het lekker doomachtige “Apostasy”.  Het duidt meteen aan dat deze Amerikaanse band van vele markten thuis is, zolang het maar vuil, snel en verschroeiend hard gaat , binnen een donkere omkadering die je koude rillingen bezorgt.
Ook al ligt alles op diezelfde lijn, het is niet bijster origineel wat Tithe hier doet, maar de verpletterende wijze waarop deze band blijft doorgaan met mokerslagen uitdelen, zorgt ervoor dat we gewillig ons laten meesleuren op deze wilde rollercoaster trip … richting hel, de vuurtongen doen de temperatuur over de hele tot een kookpunt stijgen. En dat is  in grote mate  te danken aan de instrumentatie en de spoken words , het soort rauw gegrom uit het duister , die je angst aanjaagt en geen spaander geheel laat van je vege lijf.
Op dit elan blijft de band trouwens gewoon doorgaan tot het bittere eind met “Psychadeleic Neurogenesis” , “Tetrahedron” en “Lullaby”.
Besluit: Tithe is een band die geen compromissen sluit, zoveel is duidelijk. Vanaf die eerste song worden alle registers opengetrokken, en zijn ze niet meer te stoppen tot alle heilige huisjes omver zijn geblazen. Chaos dus . We worden over de streep getrokken door deze nieuwe ontdekking, binnen de donkere , rauwe sludge/death/grindcore/metal.

Tracklist:
A Single Rose 03:30 Scum 05:07 Mantra 04:16 Apostasy 05:10 Palindrome 04:32 Psychadeleic Neurogenesis 05:28 Tetrahedron 02:26 Lullaby 07:03

maandag 25 mei 2020 14:45

Essentia

Symfonische metal bands zijn er bij de vleet, door het overaanbod van bands die deze richting uitgaant. En deze bands worden al te gauw vergeleken met grote namen binnen de scene als Nightwish, Within Temptation en ga zo maar door . Uniek voor de dag komen is dus bijzonder moeilijk.
En toch zijn er bands die daar op uitgekiende wijze min of meer in slagen. Neem nu de Australische band Victoria K. Ooit opgestart als een solo project van vocaliste Victoria K, is sinds 2016 geëvolueerd tot een volwaardig collectief. De band heeft samen gespeeld met enkele grotere namen binnen de scene, het was nu echter wachten op een debuut.
Het debuut 'Essentia' is uit. De stem van Victoria zelf vormt wellicht de rode draad, ze trekt de meeste aandacht naar zich toe. Maar je kunt niet voorbij de sprookjesachtige instrumentale aankleding, die al vanaf die eerste song “Freedom Uncharted” op jou afkomt. Het bezorgt je als liefhebber van het genre, gegarandeerd een kippenvelmoment. Die kristalheldere stem van Victoria wordt echter vaak aangevuld door de donkere mannelijke vocalen van Shen Vengeance, een grote meerwaarde, zeker als beide uiteenlopende stemmen elkaar kruisen. Licht en duisternis worden verbonden tot een magisch geheel. In “Shroud Of Solitude” komt Michalina Malisz Victoria K ondersteunen. Haar kennen we van Eiluveitie. Malisz bespeelt in deze track de hurdy gurdy.
Het zijn allemaal pluspunten die ervoor zorgen dat Victoria K. een band is die wel uniek klinkt binnen dat overaanbod binnen het genre.
Echter toch deze kanttekening. De meest interessante nummers zijn net waar Victoria hulp krijgt van Sheri Vengeance. Andere nummers als “Surreal” en “The Haunting” klinken, gedragen door die bijzondere stem van Victoria zeker mooi, maar blijven niet echt hangen.  Op die momenten komt helaas ‘het spook van dertien-in-een-dozijn' om de hoek kijken.
We raden de luisteraar dus aan vooral die eerste vier songs eens nader te beluisteren, om te ontdekken dat Victoria K. een band is die wel degelijk buiten de lijntjes van het genre probeert te kleuren.
Volledig overtuigend klinkt dit debuut dus vooralsnog niet, maar net daardoor zien we een evolutie die zeker de goede kant uitgaat. We zijn dan ook nu al benieuwd naar de opvolger. Op basis van de interessante elementen is Victoria K. een band om in het oog te houden naar de toekomst toe.

Tracklist: Freedom Uncharted (ft. Sheri Vengeance) 4:37  Surreal 3:31  Forsaken (ft. Sheri Vengeance) 3:23 Matrix (ft. Sheri Vengeance) 3:46 Shroud Of Solitude (ft. Michalina Malisz - Eluveitie) 3:34 The Haunting 3:47 Freaks 2:41 Mist Filled Sky 3:46 Humanity 2:59 Lacuna 4:53

symfonische metal
Essentia
Victoria K.
 

donderdag 21 mei 2020 21:27

Flying the Wrong Way

Het debuutalbum van Wooden Faces is uit … Dit is een nieuw project rond zanger Dan Donnelly (The Levellers en ex- Wonder Stuff). Hij gaat hier een samenwerking aan met gitarist Gouven Hamel (The Celtic Social Club) en drummer Anth Mills.
“Flying the wrong way” is op twee manieren opgenomen, digitaal en analoog. De analoge versie is enkel op cassette verkrijgbaar. De muziek is dus opgenomen, gemixt en gemasterd met uitsluitend analoge apparatuur en direct op cassette gezet.
De digitale download is bewerkt, gemixt en gemasterd met geavanceerde technologie, met de bedoeling een duidelijk onderscheid tussen beide te maken. “Flying The Wrong Way” wordt uitgebracht door Gentlemen Recordings  in beperkte oplage op cassette en als digitale download. Bij aankoop van de cassette wordt een downloadcode voor de digitale versie meegestuurd.
Wat we voorgeschoteld krijgen is een aanstekelijke combinatie van folk , lekker catchy rock nummers en melancholische pareltjes die je een krop in de keel bezorgen. “Way to be saved” is al een lekkere binnenkopper van formaat, die je doet neervlijen in het malse gras, genietend van de weidse omgeving, in grote mate door de instrumentale aankleding , waarbij geen geluidsmuren worden omver geblazen, maar op een gezapige wijze een zekere gemoedsrust over jou neerdaalt. Een groot pluspunt binnen dat geheel is de warme stem van zanger Dan. De man beschikt over een stem die gevoelige snaren raakt, en ook lekker kan rocken tegen de sterren op. Dat bewees hij o.a. bij The Levellers. Hij gooit  binnen dit project zijn grootste wapen in de strijd, met name z’n bijzondere stem, waarmee hij bewijst vele toonaarden aan te kunnen … O.m. op de lekker rockende songs als “Trust me”, “Bright life” of een “Give Your Love away” waarop tranen vloeien.
Telkens raakt Wooden Faces. Soms worden ook registers open getrokken, of energiebommetjes boven je hoofd tot ontploffing gebracht , waaronder een 'Doubts'. Anderzijds komen folk elementen naar boven drijven, die worden gecombineerd met allerhande emoties.
De instrumentatie en de vocale perfectie staan gelukkig de spontaniteit niet in de weg.
Besluit: Eigenlijk doen Dan en C° niet veel meer of minder dan bij andere projecten, dus vernieuwend is het allemaal niet. Over de hele lijn hoor en voel je op dit debuut echter vooral tonnen  spelplezier door de boxen vloeien , die je aanzetten tot ingetogen genieten ofwel lekker loos gaan op de dansvloer.
Het kan lekker rocken of in een folkse sfeer over de dansvloer zweven.  En dat trekt ons binnen dit nieuwe project het meest over de streep. Het sluitstuk “In My head'”, een ingetogen pareltje buiten categorie, doet de rust terugkeren in ons hart. Waarna we de realiteit van het leven terug in de ogen kijken en verlangen naar die bonte en gekleurde wereld die Wooden Faces ons net een goed half uurtje heeft aangeboden. Veel langer duurt deze release dus niet, maar het is net genoeg om ons tot ‘zen’ te brengen , binnen een  gevarieerde omkadering.

Tracklist: Way to be saved 04:10 Turn your mind 02:29 Edge of Town 03:04 Trust me 03:45 Bright life 02:53 Flowers of Regret 03:35 Give your love away 03:56 Doubts 02:48 Speed of the sound of lonliness 02:55 In My Head 03:01

donderdag 21 mei 2020 21:22

Early Morning Fire EP

Drie talentvolle muzikanten - Thys Storme, Arne Storme en Jasper Dejonckheere - starten enkele jaren geleden een nieuwe band , met de naam Onset. Onder de noemer 'Electrorave' bracht Onset in 2018 een EP uit die dansbaar als melancholisch klinkt, binnen een zelfs redelijk donkere omkadering.

De recensie kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/69759-onset-ep.html  

Er kwam nu een gloednieuwe EP op de markt 'Early Morning Fire'. Een opvallend gegeven aan de voorloper is dat we een band horen die nog aan het evolueren is. We vroegen ons dan ook af welke richting deze EP zou uitgaan … En of de 'rave' de we toen voelden in ons hoofd, ook nu weer zou zorgen voor een donker dansfeestje?
Een aanstekelijk op de dansspieren werkende rave, binnen een donkere omkadering,  is deze schijf zeker en vast geworden. Het wordt al duidelijk bij “Early Morning”. Het is echter de bijzondere melancholisch klinkende stem van Thys Storme die dat onheilspellende en het iets donkere naar boven brengt.
Een bevreemdend, hypnotiserend klanktapijt wordt uitgespreid bij “Come What May”. De stem van Thys schippert ook hier tussen weemoedig en melancholisch de snaren raken. Het bevat ook hier weer iets lekker onheilspellends, waardoor de koude rillingen over de rug lopen, terwijl je nogmaals zweeft over de dansvloer. “Orpheus” heeft een climax, alsof op elk moment uit één of andere hoek demonische wezens tevoorschijn zullen komen, zo angstaanjagend klinkt het.
Op hetzelfde elan wordt lekker doorgegaan bij de daarop volgende songs “Iron Love”, een eerder ingetogen song maar daarom niet minder dreigend. Gaandeweg worden alle registers open gegooid, tot een wervelend climax.
Het is, net als bij de vorige schijf dus, ook nu weer de grote sterkte van Onset om voortdurend de dunne lijn tussen licht en donker, strelen en dreigen , verdoven en angst aanjagen. Luister maar naar de adembenemende , mooie afsluiter “Stowaway” en je voelt de rillingen door je lijf razen, die je dus ook aanzetten om te dansen in de huiskamer, al dan niet met een beetje angst in de ogen.
Besluit: Onset bewandelt op 'Early Morning Fire' bewust die dunne lijn tussen duisternis en licht in een dansbare omkadering. Je voelt je letterlijk wegzakken naar een vaak bevreemdend aanvoelende wereld. Alsof deze band je betovert en meesleurt naar lugubere gedachten in je onderbewustzijn, dankzij die bijzonder onheilspellende stem van Thys, die gerugsteund wordt door een instrumentale aankleding , die zorgt voor een hypnotiserende werking op je gemoed. Waarna je in een soort trance terecht komt waaruit je eigenlijk niet meer wil ontsnappen. Tracklist: Early Morning Fire 03:19 Come What May 04:13 Interlude 00:54 Orpheus 03:45  Iron Love 04:20 Stowaway 04:31

Electro alternatief
Early Morning Fire EP
Onset

donderdag 21 mei 2020 21:19

Neon Fever Dream

In 2012 won Compact Disk Dummies  de Humo’s rock rally. Volgens de legende repeteerden ze in de prefab garage van vader en moeder Coorevits, in Desselgem. Acht jaar later is dat een professionele studio geworden. Net als die garage is ook Compact Disk Dummies ondertussen uitgegroeid tot een vaste waarde in het Belgische muziekland. Dat bewees de band op en naast het podium. Met 'Neon Fever Dream' schrijft het duo een gloednieuw, zomers getint, hoofdstuk.
Vanaf “On Repeat” kom je in een futuristische wereld terecht waarbij door middel van ‘neon lichten’ en aanstekelijke tunes de dansspieren worden aangesproken. Ondanks die toegankelijkheid, klinkt de band daardoor niet kitsch of oppervlakkig; je hoort een donker getint, soms lichtjes mysterieus geluid tevoorschijn komen als bij “Everybody’s Lonely” en “I Remember”, songs die snaren raken, en vooral bulken van positieve energie om de zon te doen schijnen in je bange hart ; ook verderop die aanstekelijkheid op “Easy Live” en “(Fell in Love with a) Hologram”.
Het zijn bovendien allemaal songs  die de fantasie prikkelen, op voorwaarde dat je je gewoon gewillig laat meeslepen naar de kleurrijke wereld die het duo je aanbiedt. 
Compact Disk Dummies blijft zichzelf heruitvinden en evolueert steeds als op “Kyoto Protocol” en “The Drugs don’t work” .
Ook al blijven ze eigenlijk op de hele plaat uit datzelfde futuristische en lichtjes psychedelische vaatje tappen, het stoort allerminst. In barre tijden kunnen we  namelijk een portie zon en positieve energie best gebruiken. En dit onderstrepen ze zeerzeker!
Besluit:  Compact Disk Dummies brengen met tien songs een beetje de zon in ons huis, raken zeer subtiel ons hart en spreken de dansspieren voortdurend aan.
'Neon Fever Dream' is dan ook  een fijne popplaat geworden die aan je ribben kleeft en waarop je niet meer stil kan blijven zitten. Wat zou dat hebben gezorgd voor een lekker wervelend dansfeestje op de festivalweides tijdens een hete zomeravond. Bij voorkeur te beluisteren met een cocktail in de hand om in die zomerse sfeer te blijven.
Tracklist: 1. On Repeat - 2. Millionaire - 3. Everybody’s Lonely - 4. Matter Of Time - 5. Neon Fever Dream - 6. I Remember - 7. Easy Life - 8. (Fell In Love With A) Hologram - 9. Kyoto Protocol - 10. The Drugs Don't Work

electro-punktrashclashrock
Neon Fever Dream
Compact Disk Dummies

donderdag 21 mei 2020 21:11

Waves Holding Time

Steven Borgerhoff, de helft van het uitgeversduo Borgerhoff & Lamberigts, wachtte tot zijn 43 om zijn eerste muziekalbum uit te brengen. Het was wellicht nooit de bedoeling om die songs echt op de markt te brengen, maar gelukkig heeft Steven zich kunnen laten overhalen door bevriende muzikanten.
Dit resulteerde in een parel van een debuut. 'The Long Now', waar ook wij de nodige aandacht aan schonken: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/73693-the-long-now.html  
Het stond in de sterren geschreven dat de opvolger niet lang op zich zou laten wachten. 'Waves Holding Time' kwam op de markt via Starman records. Eerder bracht SJ Hoffman nog een single uit “Alright”, waar de man al een tipje van de sluier oplichtte: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77778-alright-single.html

In een interview dat we recent met Steven hadden vertelde hij ons over de nieuwe plaat het volgende: ''Als je fan was van de vorige plaat, dan zal deze je ook bevallen. En deze heeft net dat tikkeltje meer experiment in zich." Vanaf die eerste song blijkt die stelling te kloppen. Vocaal schippert SJ Hoffman tussen het ingetogen van artiesten als Leonard Cohen en het gedreven van Lou Reed. Melancholie en weemoed worden op een magische wijze met elkaar verbonden, als een deken tegen donkere nachten.
Dat de man zich goed laat omringen bleek al uit de single. Maar ook wat vocalisten betreft, blijkt hij zich te laten omringen door uitzonderlijke talenten. Luister maar naar het prachtige, breekbare en intens mooie “Common Knowledge” , waar Steven de hulp krijgt van And Then Came Fall. Heel subtiel doet die song ons wat denken aan de magie die je terugvindt tussen Nick Cave en Kylie Minogue “Where the wild roses grow”. Wellicht niet wat de vocalen betreft, maar eerder de sfeerbeleving doet ons daar aan terugdenken, in diezelfde intense sfeer, waar geschipperd wordt tussen lichtvoetigheid en lichte dreiging , gedrenkt in de duisternis. Het zal nog terugkomen op songs als ''Turning On”, waar Steven de hulp krijgt van weer een virtuoos in zijn vak Pascal Deweze.
Hoewel melancholie de rode draad vormt op deze schijf, trekt SJ Hoffman dus duidelijk de kaart van durven buiten zijn eigen lijntjes kleuren, zijn  comfortzone verlaten en experimenteren. Dat komt tot uiting bij arrangementen die aanleunen bij ambient en bijhorende stijlelementen; of iets verder de lekker ronkende song “Morning Light”. De  weemoed is een knipoog naar experimenteren met geluiden  als op “Home”.  Het mooie aan SJ Hoffman is dat hij de wegen , die hij op zijn vorige plaat insloeg, blijft bewandelen maar dat hij niet bang is om vooruit te kijken en zichzelf heruit te vinden. Het zorgt ervoor dat die 'moeilijke tweede' ook een pareltje van een schijf is geworden waar de man zijn warme stem  in de strijd werpt. Hij laat zich goed omringen en levert de perfecte plaat af die je doet wegdromen naar mooie oorden in je onderbewustzijn, zonder je in slaap te wiegen; op een gevarieerde, bijzondere, kleurrijke wijze daalt een gemoedsrust over jou heen,  waaruit je nooit meer wil ontwaken. “21280”, “Supposed” en “Blessed”, o.m. met inbreng van de talentvolle artieste Leonie Gysel, plaatsen dit in een melancholisch kleurtje.
Tracklist: Waves Holding Time - Alright (ft. Pieter Van Dessel) - 040609 - Common Knowledge (ft. And Then Came Fall) - Turning On (ft. Pascal Deweze) - 230512 - Morning Light - Home - 121280 - Supposed - Blessed (ft. Leonie Gysel)

sing-songwriting
Waves Holding Time
SJ Hoffman

Pagina 1 van 58
FaLang translation system by Faboba