zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
CD Reviews
Erik Vandamme

Erik Vandamme

Haze - Mirabelle Van de Put (HAZE) - Inspiratie komt in vlagen. Sommige periodes is er helemaal niets en dan komt alles ineens tegelijkertijd

Na een leven lang in allerlei bandjes bas te hebben gespeeld, besloot Mirabelle Van de Put uit haar comfortzone te stappen en iets nieuws te proberen ... in haar eentje.  De bedoeling was om een band te beginnen en te spelen, maar de pandemie besliste anders.  In plaats van te wachten, ging ze aan de slag. De plotselinge vrije tijd was wat ze nodig had om te creëren.  HAZE was geboren. Ondertussen bracht HAZE een single uit “FLU” en zijn er volop plannen voor een eerste album. Reden genoeg om Mirabelle enkele vragen te stellen over het project, de toekomstplannen en hoe ze omgaat met deze crisis waarin we leven.

Om maar te beginnen met een standaard vraag. Hoe is het project HAZE ontstaan? Heeft de naam een bepaalde betekenis?
Ik wilde al  heel lang een eigen project opstarten. Dat stond op mijn bucket list, samen met vb met een tractor rijden. Maar het kwam er maar niet van, het was nooit de juiste moment. Ik had al wat nrs liggen, maar ze geraakte niet afgewerkt. De eerste lockdown en de daarmee gepaarde extra tijd gaven me een duw in de rug. Het zijn wazige, onduidelijke tijden, ik vond HAZE passen. Simpel, kort, duidelijk.

De single ‘FLU’ verwijst naar deze tijden waarin we leven? Vertel er eens wat meer over
Het sociale aspect van de pandemie vind ik een zeer interessant gegeven om te observeren. Iedereen reageert er anders op, toch vind iedereen wél dat ze juist handelen. Het treft iedereen op zo een verschillende manier, sommige hebben een zee aan tijd, anderen verdrinken in het gezinsleven in combinatie met werk, sommige zweren bij complot theorieën terwijl anderen zich opsluiten uit angst.

Je hebt alles zelf, thuis in je kamer ingespeeld en opgenomen. Hoe ging dat in zijn werk?
Het deed me wat denken aan de tijd dat ik als 16 jarige in mijn kamer opnam op een dubbele cassette deck. Alleen was het nu met computer programma's en meerdere instrumenten. :) Oorspronkelijk was het de bedoeling om een groep samen te stellen, ik had de basis van de nummers gemaakt, was klaar voor muzikanten om hun instrumenten in te spelen, maar de pandemie stak er een stokje voor. Hierdoor moest ik alles zelf afwerken, dat was een hele uitdaging. Ik ben een bassist, geen gitarist of drummer, maar ik ben best trots op het resultaat. Het is een moment opname, eerlijk en gemaakt onder ongewone omstandigheden. Gelukkig kon ik beroep doen op Miguel Moors zijn oneindige steun! Ik heb een gitaar van hem mogen lenen en hij heeft een paar geweldige gitaar lijnen ingespeeld! Daarna heeft Jeff Claeys de mix voor zijn rekening genomen. Ik ben met hem 1 dag de studio in te gaan (een dag van 10u 's ochtends tot 5u 's ochtends!). Het klikte meteen, we zaten op dezelfde golflengte, heerlijk werken!

De single klinkt breekbaar, maar straalt ook iets ijzersterk uit. Een mooie combinatie. In het bericht dat ik kreeg staat ‘doet denken aan PJ Harvey en Mazzy Star’ kan ik me goed in vinden. Wat is jouw mening?
Dank u, dat is een mooi compliment! Breekbaar is ook ijzersterk.

Je hebt in zoveel uiteenlopende projecten gespeeld, maar toch slaag je erin iets totaal anders te doen met deze single. Waar blijf je die inspiratie vandaan halen?
Inspiratie komt in vlagen. Sommige periodes is er helemaal niets en dan komt alles ineens tegelijkertijd.

De single is een voorloper van een later uit te komen album. Wanneer? En welke richting zal dat uitgaan?
Het album komt digitaal uit op 15 Januari 2021 op het Canadese label Off White House Records en ligt in dezelfde lijn als de eerste single.
Op dit moment zijn we bezig met een video clip voor “Flu”.

Wat mij betreft hoeft het niet, ik hou er niet van muziek en bands of artiesten in een hokje duwen. Maar hoe zou je zelf je muziek (naar promotors en dergelijke toe) omschrijven?
Ik vind het heel moeilijk om muziek te omschrijven, meestal vraag ik vrienden wat zij vinden. Rustig, maar met een hoek af? PJ Harvey meets Mazzy Star vind ik ook wel een mooi compliment.

Enkele standaard vragen in deze corona tijden
? Ik veronderstel dat er ook bij jou plannen in het water gevallen zijn door deze crisis? Welke?
Zoals bij iedereen zijn alle optredens die gepland stonden geannuleerd en is het werk in de culturele sector stil gevallen.

Hoe ga je er als muzikant (maar ook als mens) mee om met zo een crisis waarin we nu leven?
Na de eerste schok en de realisatie dat deze crisis even zal duren, heb ik geprobeerd om de opgelegde extra tijd te gebruiken voor dat project dat ik al lang wou doen. :)De beperkingen (geen sociale contacten/muzikanten, geen repetitieruimte, geen studio, …) gaven me meer gevoel van vrijheid ipv minder. Geen keuzestress, geen torenhoge verwachtingen, je moet het doen met de dingen die je hebt. Hierdoor klinkt de plaat ook breekbaar en eerlijk, een momentopname in deze crisis. Dat past wel. 

Hoe denk je persoonlijk, vooral omdat je in zoveel projecten zit, dat de muziek en cultuur deze crisis – die blijkbaar nog tot het voorjaar 2021 zal duren als zelfs al de horeca niet open gaat voor 15 januari – zal overleven?
Ik denk dat na de crisis, er zoveel kunstenaars thuis hebben gezeten dat een deel ander werk heeft moeten zoeken, en een deel veel heeft gecreëerd. Wanneer evenementen terug mogelijk zijn, zullen er zeer veel door de flessenhals proberen geraken. Het einde van de corona crisis is volgens mij niet het einde van de culturele crisis. 

Live optredens is nog niet aan de orde, zijn er plannen om uw plaat eventueel via live streaming voor te stellen? Ik heb er enkele ‘gedaan’ via Sound of Ghent … Zeker top gedaan …
Nog geen concrete plannen, maar ik sta wel open voor alle voorstellen!

Zijn er naast een album releasen nog andere plannen in de nabije en verdere toekomst? Ook wat de andere projecten betreft?
Al de muzikale projecten buiten HAZE liggen stil.
Naast muziek ben ik tijdens de eerste lockdown ook begonnen met collages maken. Iets volledig anders. Dat ben ik nu aan het uitbreiden. Moest je interesse hebben, kan je ze bekijken via Instagram. https://www.instagram.com/mirabellegrafic/

Wat zijn je persoonlijke verdere ambities in de muziek en cultuur? Dingen die je absoluut nog wil bereiken? Een eventueel ‘einddoel’?
Mijn einddoel was om mijn eigen plaat te maken en uit te brengen. Dat doel is bijna bereikt!
Maar als je me vraagt wat ik nog wil doen, dan kan ik een hele lijst opsommen. Haha Een 2de album maken met HAZE, dit keer mét muzikanten en daarmee optreden.
Terug bassen in een harder rock project waar ik volledig loos kan gaan,
in een vrolijk, dansbaar project spelen om op te huppelen, …
Terug optreden, dat mis ik enorm.
Een tentoonstelling houden met mijn collage werk


Waar kunnen mensen uw album en muziek beluisteren en aankopen? Geef hieronder gerust enkele links
https://www.facebook.com/HAZE.music.songs/
https://www.instagram.com/haze.music.songs/

Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop dat we dit binnenkort eens kunnen overdoen voor of na een tof concert van u ?

KnightressM1 - Musicians, if it’s in your blood, have to play music.  That’s the reason we’re here

KnightressM1 is the power rock trio around violinist, vocalist, pianist and composer Emily Palen. drummer Rob Ahlers (50FOOTWAVE, Kristin Hersh) and bassit Uriah Duffy (Whitesnake). For the studio album 'Dreams and Devastation' they enlisted the help of guitarist Mick Murphy; it results in a catchy power rock record, in which Emily's vocals form the common thread.
You can read the full review here
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80185-dreams-and-devastation.html
After this release we had a nice conversation with Emily. Of course, we were also looking at the future plans and how she is dealing with this crisis in which we live.

First of all, let us go back in time. How did the band come about?
I started KnightressM1 in 2011 as a way to put my own voice and instrument as the forefront.  I had been a sideplayer for many years and reached a point where I needed to set all of those side projects aside and focus solely on my own music.  I started writing the songs for KnightressM1 then, and quickly thereafter started playing with drummer Rob Ahlers who is on the album we just released ‘Dreams and Devastation’.  The project was unique because I was fronting a rock band with the violin, and there is no guitar in the band.  At first when people hear the band either from another room or they hear the album they assume it’s a guitar driving the sound but that’s all violin.  I have been a violinist and pianist since I was 4, classically trained and also am deeply rooted in heavy rock/metal.  I wanted to combine those two forces so I had to figure it out.  How do I play violin and sing at the same time….that was a whole process to figure out.  Splitting the brain in two and finding a rhythm.  Now that feels natural to me and is my full expression.  KnightressM1 has primarily been a power trio configured with myself on violin/vocals with a bassist and a drummer.  I find that chemistry and pressure to be really electric.  Conceptually KnightressM1 is about bringing a voice to the voiceless, telling the truth, being as authentic and raw as possible in each moment, and constant evolution.  I let the music lead me, off whatever cliff that may be. 

You are described as 'power rock' but I recognize a lot more than just power rock. How would you describe your music?
Power rock is an interesting term.  I classify the band, for lack of a specific genre as hard rock/metal.  Of course it doesn’t fall neatly into any of genre.  It’s not orchestral metal even though it’s based on a violin.  It’s not doom necessarily, it’s not straight up rock.  I love to let the songs come through, to be undefined.  I find that leads to the most inspired and organic music.  However as I continue to hone the band’s sound I do seek a heavier, more saturated and powerful sound.  The harmonic power that classical music has lends such a landscape of emotional overhaul, then you have the absolutely crushing foundation of the best of metal.  That is the marriage I seek now.  That level of power, balanced always by beautiful tone, harmony, eathereal aspects.

I do recognize influences of for instance gothic rock, or am I wrong?
No, you are correct.  This is not a genre or influence I consciously sought however the subject matter I suppose is quite gothic.  I have gone through, as many of us have, some very dark times and I find music is the greatest way to transform those moments so, a lot of the songs are written about dark aspects of human existence.  I am not shy to go into the worst of the emotions and the most corrupt aspects of our society.  Especially now we are dealing with such vast levels of dishonesty and harm that I find it imperative to tell the truth about it in my music and lyrics.  I never liked music that just made you feel good, or just skims the surface.  Be brave.  Make me feel something.

Which music or bands are your biggest influences?
Currently, and this is a pretty consistent list : Architects, Bring Me The Horizon, Gojira, Sleep Token, Massive Attack, early Tool, DJ Shadow, Foo Fighters, Björk, Queens of the Stone Age, Brahms.

On the new record 'Dreams and devastation' we hear the story of a female galactic warrior, who comes to Earth to bring justice, chase away corruption and restore the truth. It is just that mystical, mysterious and extraterrestrial comes to the surface in my opinion. Where does this inspiration come from?
Is it the mystical, mysterious, extraterrestrial….yes.  For many years I felt as if I was from another planet, another world.  I’m fascinated and drawn to our origins past Earth.  I am more grounded in my human self these days just because I have to get the work done in this physical world, and possibly I’ve embodied more of those star aspects so I don’t think about it so much.  I do feel that we come from the stars, that we have higher aspects of ourselves, that our consciousness is so much more vast and enlightened than we typically give ourselves credit for.  You know when you meet someone or see someone perform and you think….they’re a visitor from somewhere else.  David Bowie and Prince are like that.  So pristine, so powerful, so deeply connected.  They are unwavering.  I feel, however bizarre this sounds to some people, that there are so many of us on the planet now because we knew we would be in a crucial war on consciousness.  We have information, legacy, consciousness, love, all of that we have to bring through to help this great turning.  We come through as artists, musicians, energy workers, whatever work we do, we are bringing through star consciousness.  It has this butterfly effect, sending ripples through of change that will help us get through the eye of the needle.  So with KnightressM1, I created a galactic avatar, what my own star being might be ~ but as a universal mythical superhero.  Hence the name KnightressM1.  A female Knight.  A warrioress.  M1 is code for unity, her identifier.  The songs are all rooted in that consciousness, and at times or perhaps most of the time if I’m lucky the words, sounds, codes in the colors, they all mean something in this greater truth of music as conscious power. 

It's that mystical, mysterious and extraterrestrial that is constantly surfacing; And your vocal input that makes the jet float away like a blanket in warm winter days. attracts me the most. Your opinion about this thesis please?
Thank you for that.  Embracing my voice was and still is certainly a process.  I find it settles in the best when I am free from my own internal criticism, when I am most comfortable being myself.  It took a lot of self love for me to be able to sing.  The voice is so transparent.  You can hear all of the vibrations of someone in it.  Their inflections, their lies, their shame.  I could hear my own terror and shame in my voice and practicing it through this band has helped me to release so much embarrassment just about existing.  Everyone has a voice and its our birthright to use it. 

Is this galactic battle often a subject within your music? Or are there other ideas bubbling up?
That galactic battle was definitely a major contributor of material for this first album, Dreams and Devastation.  It was on my mind a lot, and definitely from that star aspect.  As we get deeper into the nitty gritty of how that battle is actually playing out on the physical Earth my music has gotten more grounded in the human behavior.  The battle looks a lot like psychopathy, government corruption, relational abuse, all the ways that our whole species is really under a spell that we need to break.  We are in competition with each other to survive yet our survival depends on us being in community, the opposite of competition.  Our lives really do depend on us waking up to that fact now.  Every day is crucial now.  What decisions will we make, do we follow the truth or stick our head in the sand?  Are we being kind or cruel?  Are we taking care of all sentient beings or are we being careless and harmful?  It all matters now and the consequences of us being careless with each other are really piling up.  It’s deadly.  I think I am just so over glossing over the truth, and the truths that a lot of people will make fun of and attack.  So I try to go into those subjects in my writing and be bold.  We are all being lied to, gaslit, abused within this extremely deceptive culture we have and we have to break out.  We have to.  We don’t have time to lose.

What were the reactions to this new record?
The reactions have been amazing.  So many amazing people worked with me on this album and it’s extremely fulfilling to be able to release it into the world and to be surprised by it’s reception.  I get to meet people such as yourself, whom I would have never otherwise met, through this music.  It’s nerve-wracking for sure to put out an album.  I was freaked out the first few weeks, I think I just collapsed within myself.  First off it was so much work, for a good 5 years.  I really fought, through a lot of personal and professional situations to make this album what I thought it deserved to be, and now to have it out, and to look at the incredible artist I got to work with, it’s so moving to me.  It has changed my life to go through that process and it’s just humbling, honestly to have someone, anywhere, listen to it.  There’s a lot of music out there, and everyone wants to be a star.  If someone hears it and gets it, really takes the time to listen to it and hears that internal message, that’s a huge honor. It's also been great to create violin as a front instrument.  It’s interesting when people do hear the album and think, hey that guitar is great….it’s violin and it’s cool to put it out there in a different way.  Violin gets pigeon-holed into a lot of weird places, but it’s actually a really powerful instrument, in rock and metal.  You can drive a band with it.

I suppose that because of the corona crisis many of your performances could not take place either? What plans did you have to cancel?
Yes, I had to cancel a couple trips to Paris, but I keep trying!  I was expecting to book a European tour to promote the album primarily.  That’s what I had to cast aside obviously.  I continued though with the record release and am just trying to navigate, stay up and prepared, keep producing music.  This is not a time to rest or wait for things to go back to whatever we called normal.  I can’t wait to go out on the road and play.  I miss it so much.  It’s also been a great pressure cooker to write, to push myself personally.  What’s happening with the music industry though is crushing.  The fact that every festival, every band booked, every major touring band, that’s all cancelled and it seems it will be the last thing to come back, with a threat from Ticketmaster to mandate vaccines, that’s been really hard to stomach.  Life is not the same without going to shows.  It’s awful.  It’s really impossible to fit the energy of a live metal show through the cable of a livestream.  I’ve seen some incredible broadcasts, but I know we all wish for shows to come back, sooner rather than later. I know for me and so many others our lives depend on it.

How do you as a musician (but also as a human being) deal with such a crisis?
I have to keep a sharp focus on my musical goals.  If I can’t too deep into the weeds of the long term outlook of this I get really overwhelmed.  Also frankly the government overreach of control and the level of basic dishonesty about what is really going on right now, especially in the United States is so overwhelming and depressing.  So I have to keep my feet in the fire.  What is the next song, what’s the next recording, what is next, what is next.   Keep going.  That’s what I do.  I’ve used it to make myself strong, focused, casting things overboard I don’t need.  Also if you have your finger on the deeper pulse of what’s happening, there’s so much that needs to be written about.  Some of my favorite bands are dropping albums right now and I hear what they’re saying and thank god.  They’re so good.  It doesn’t matter if thousand of people are at the gig or not.  Musicians, if it’s in your blood, have to play music.  That’s the reason we’re here.  So we’re here now.  It’s time to push, to work, to create, to cut out the bullshit and to get to the point.

How do you personally think that music and culture, which are particularly hard hit alongside the catering industry, will survive this crisis?
It’s devastating.  That’s my first thought.  I was crushed to see all the amazing festivals, cancelled.  All the tours these major bands had booked, cancelled.  Tours booked by acts that are just breaking through, cancelled.  That’s hard.  I think that bands will survive though, who are seasoned in their own survival.  Some of the most powerful bands have already gone through so much tragedy and hardship and it’s pretty clear they’re not dumb to what’s happening. They know shit is going down on this planet and they’re not going to let this mess stop them.  Perhaps people or bands that really don’t have their emotional or interpersonal selves together will struggle.  I find people who are creating, surviving, making it through are made of people who have done the internal work to be on solid emotional ground.  You can’t traverse this landscape very well if you’re a narcissist or an abuser with skeletons in the closet.  The time for that is pretty much over.  The veils have lifted.  So, I think it’ll be a filter that supports those creative people who are invested in evolution.  If you’re not grounded in truth, a truth of collective wellness, perhaps you’ll struggle a bit more.

Live performance is not possible, are there any plans for live streaming? And how do you feel about concepts like that?
I’ve live-streamed a few times and it’s definitely weird.  I always love playing, the players I have in the band are great and it’s always amazing to play together.  It’s weird to fit all that energy into a screen and it’s nerve-wracking.   I honestly hate the concept of live-streaming however, perhaps I’m warming up to it now.  I just hate this situation and get so frustrated but, we have to adapt so I’m playing around more with the idea of live-streaming from home, creating a Twitch channel.  There’s also something about being comfortable in your own skin, you have to get used to it.

Are there any plans for the future? And which direction are they heading in?
Another intergalactic journey is fine for me :) Yes, future plans are, recording the second album. Video for that album, the concept, what that story will be.  Releasing that album and hopefully we will be able to tour by that time.  The sound of the songs post Dreams and Devastation are already much heavier and I’m looking to really push into that arena.  It was always be an intergalactic journey J I think there’s a lot of room to explore in tearing genre definitions down.  Putting sounds together that we once thought belonged on separate albums.  I’m currently wrestling with how to combine my own ends of the spectrum onto this album and to make it what my heart truly desires.  I have a bad habit of denying myself that which I desire the most.  Hopefully with this album I’ll be able to just surrender into the depth of what wants to be created, not what I think will be acceptable. 

What are the real ambitions with this bond, outside world domination?  Outside of world domination….what else is there?  Just kidding
Real traction, a wide audience of people who resonate with the message, music that really takes off, that constantly evolves and challenges.  I wish to be fully in my own expression of my art, at all times, and supported to be able to do that.

In order to elaborate on that, is there some sort of end goal?
I really don’t know about the end goal.  I suppose I hope it’s never the end. 

Thank you for this pleasant conversation, in these times it is difficult to buy your record and other merchandise at concerts please put some links below where fans can buy your merchandise?
Thank you so much for the gracious interview.  I appreciate your time and attention so much. 

My links are below
Dreams and Devastation is available on all music streaming and downloading platforms under KnightressM1: Spotify, Apple Music, Youtube, iTunes, Deezer, Tidal, TikTok, etc
The album can also be bought on Bandcamp with is the most artist supportive website to purchase music from:
https://knightressm1.bandcamp.com
Official Website as well as merch store:
https://www.knightressm1.com
Youtube:
https://youtube.com/emilypalen
Instagram: @knightressm1_band
https://instagram.com/knightressm1_band
Facebook:
https://facebook.com/KnightressM1
Twitter @KnightressM1
https://twitter.com/knightressm1
Linktree link for all links in one.
https://linktr.ee/KnightressM1

HEISA - We worden vaak gezien als een niet essentiële sector. Maar ik denk dat muziek en cultuur een sector is die je gewoon niet kapot kunt krijgen


HEISA is het schoolvoorbeeld van een band die, waren ze Amerikanen of zo geweest, met hun intense post/math rock, de grote podia onveilig zouden maken. HEISA is het project rond de talentvolle muzikanten Jacques Nomdefamille (vocals, keys en bass) , Koen Castermans (gitaar & backing vocals) en Jonathan Frederix (drums & backing vocals). Met 'Joni' voegen ze hun talenten samen in een onaards aanvoelend geheel. Onze recensent schreef er het volgende over: “Wie iets meer zoekt in muziek dan de doorsnee ruis die we te horen krijgen zal hier op ‘Joni’ zonder twijfel aan zijn trekken komen.
Kwaliteit komt altijd bovendrijven zeggen ze. Wel, hier is ze aanwezig en deze band heeft alles om het buiten de landsgrenzen te maken. Dit wordt zeker één van de platen in mijn top tien voor 2020! De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78476-joni.html We hadden naar aanleiding van deze release een fijn gesprek met gitarist Koen Castermans en drummer Jonathan Frederix. En uiteraard ook over deze corona tijden en hoe je daarmee omgaat; tot slot keken we ook naar de toekomst van HEISA.

De band wordt vergeleken met bijvoorbeeld Tool of Battles
. We houden niet van namedropping, omdat deze band vooral over een eigenzinnige smoel beschikt. Wat is jullie mening hierover?
Koen: Ik snap dat ergens wel, ik ben opgegroeid met Tool. Al vind ik dat we meer en meer de richting van onszelf  uitgaan. Langs de andere kant heb ik die vergelijking met Tool altijd een beetje raar gevonden, we zijn geen metal band. Misschien zit er wel iets in, maar dat is dan zeker niet echt bewust.
Jonathan: In de eerste plaats bedankt om te zeggen dat we vooral over een eigen gezicht beschikken. Het is echter ook wel begrijpelijk, mensen willen altijd wel vergelijken met iets, of in een hokje stoppen. Als een soort raakpunt.

Koen , je zegt ‘we zijn geen metal band’ maar dat is Tool toch ook niet echt naar mijn mening? Net als Nine Inch Nails die ook soms in dat hokje worden geduwd. Ik heb dat zelfs geschreven over jullie plaat ‘Joni’. Persoonlijk vond ik het eerder het perfecte huwelijk tussen de sound van bijvoorbeeld Nine Inch Nails en Tool …Je mening graag?
Koen: Ik ben een beetje verrast, want ik luister eigenlijk nooit naar Nine Inch Nails, dus ik heb geen idee waar dat dan vandaan komt.
Jonathan: Ik ken eigenlijk maar een nummer echt, dat is ‘Hurt’ dan nog enkel doordat het een  nummer is  dat Johnny Cash heeft gecoverd.
Koen: ik ken er wel een paar, maar ik heb altijd gedacht dat het niets voor mij is, dus die vergelijking verwondert me wel ergens. Het gebeurt me echter nog wel vaker dat mensen iets herkennen in die muziek, die ik dan niet merk. Dan ben ik daar wel door verrast, maar goed. Ik hoop dat ze het dan goed vinden, en vergelijken met een band die ze goed vinden.

Wat mij betreft zeker ! Ik ben een super fan van NiN. Hoe hebben jullie elkaar eigenlijk leren kennen?
Jonathan: Jacques en ik hebben eigenlijk elkaar leren kennen doordat we met onze band nogal dikwijls samen op het podium stonden, ook al kwamen we uit heel andere genres. Ik zat in een indie rock /pop band en Jacques in een postrock/indie band.  En dat klikte wel tussen ons. Dus zijn we wat samen beginnen jammen. En vonden dat het wel leuk was om daar iets meer mee te gaan doen. Jacques wees me erop dat hij iemand kende waarmee hij geregeld ging jammen en dat ik daar goed mee overeen zou komen, en zo zijn we bij Koen terecht gekomen. Het klikt eigenlijk meteen tussen ons drie. Koen had nog enkele nummers liggen, en zo is de bal aan het rollen gegaan eigenlijk.

‘Joni’, jullie debuut, kreeg van onze reporter een zeer lovende recensie. Ikzelf vond vooral dat jullie muziek grensverleggend kan zijn; indien jullie een buitenlandse band zou zijn, waren jullie nu wereldberoemd. Is dat niet een beetje een Belgische probleem? Je mening?
Jonathan: Ik hoor dat wel vaker die stelling ‘een Belgisch probleem’. Ik heb geen idee, maar we horen dat wel vaker. Het is uiteraard een fijn compliment.
Koen: Ik heb wel gemerkt, als het geen corona was geweest dat het wel anders had kunnen verlopen eigenlijk. Vooral dan wat optreden betreft, we hebben wel wat concerten kunnen doen. Maar we zouden met deze plaat uitgebreid op tour zijn kunnen gegaan, en ook in het buitenland. Normaal stonden we op ArcTanGent dit jaar. En we hebben ook wat fans in Engeland. Dus dat had wel veel kunnen doen als we wel hadden mogen optreden.

Is het niet zo dat het als Belgische band moeilijker is om door te breken? Door het feit dat de Belg sceptisch staat tegenover eigen kweek, een beetje chauvinisme zou mogen vind ik. Je mening?
?
Jonathan: Een Belg is van nature uit gewoon kritischer over zichzelf volgens mij. Dat maakt ons misschien minder toegankelijk. Ook wat Belgische podia op festivals en zo betreft.

Wat waren de algemene reacties over jullie debuut?
Koen: De reacties waren algemeen zeer positief moet ik zeggen. Niet alleen de reacties, maar onze muziek wordt ook frequent wel ergens gespeeld, dat verrast ons wel want wij brengen niet echt mainstream muziek om het zo te zeggen. We zijn dus zeer blij met zowel die reacties, en dat onze muziek wordt opgepikt.

Toen we
HEISA in 2018 zagen optreden op Sonic City festival in Kortrijk , viel me op hoe graag jullie experimenteren met een sound; ook visueel wordt de fantasie geprikkeld. Komt jullie muziek live nog beter over? Hoe zie je dat zelf?
Koen: Ik denk dat dit twee kanten heeft eigenlijk. Wellicht maken we wat complexe nummers, die live eerder opgevangen worden omwille van hun energie. Op plaat is het dan weer gemakkelijker om de structuren te volgen omdat de mix ervoor zorgt dat het wat overzichtelijker wordt. Eerder verschillende ervaringen dus.

Het is zo dat jullie muziek visueel is, en daardoor op het podium beter tot zijn recht lijkt te komen. Je voelt ook dat jullie elkaar blindelings vinden. Hoe lang spelen jullie eigenlijk al samen?
Koen: Een jaar of vijf ondertussen. In 2015 zijn we eigenlijk begonnen met live te spelen. Rond de jaarwisseling 2014/2015 zijn ook de eerste nummers geschreven.

Door die corona crisis zijn er ook bij jullie plannen in het water gevallen. Welke?
Koen: Onze release shows hebben we niet kunnen doen. We hadden zeer veel optredens op de planning staan, dus ja.. Maar eigenlijk al bij al hebben we het er nog goed vanaf gebracht. We hebben de plaat uitgebracht, veel reviews. Ook in de zomer toch wat coronaproof optredens kunnen doen. Daar zijn we dankbaar voor.
Jonathan: En ook veel optredens zijn gewoon verplaatst, zo zijn we weer opgenomen in de line up van ArcTanGent . Dat is toch al iets om naar uit te kijken!

Hoe ga je als muzikant, artiest maar ook als mens om met zo een crisis waar we nog steeds in leven? Leven jullie van je muziek?
Koen: Het is een voordeel dat ik er niet van leef eigenlijk, ik heb voor 70% nog een ander vast inkomen, dat scheelt toch veel. En algemeen? Doordat we begin dit jaar een nieuwe plaat hebben uitgebracht, is de druk wat minder om meteen nieuwe muziek te moeten schrijven. Ook al zijn we daar toch stillaan terug mee bezig.
Jonathan: Ik leef er ook niet van, dat is wel een voordeel. Ik geef drum les, ik neem hier en daar wat op en mix af en toe. ik ben schrijnwerker en ik maak zelf drumstellen uit massief hout; moesten er geïnteresseerde muzikanten zijn, kom gerust testen! https://mafketeldrums.be/ , https://www.facebook.com/mafketeldrums (<< op facebook valt meer op te zien voorlopig.)
Koen: Wat me bij de tweede lockdown wel opvalt, ik heb zogezegd meer tijd om te schrijven, maar stel dat altijd maar uit daardoor. De motivatie is toch anders, en dan komt het er uiteindelijk vaak niet van. Het is niet echt geweldig voor de inspiratie om er zo wat uit te zijn.

Hoe denk je persoonlijk dat de muziek en cultuur deze crisis zal overleven?
Jonathan:
Ik denk wel dat er een soort concert circuit zal blijven bestaan, misschien wat  kleinschaliger en underground. Maar dat zie ik niet verdwijnen. Wel veranderen.
Koen: Ik vind het eigenlijk wel grappig, we worden vaak gezien als een niet essentiële sector. Maar ik denk muziek en cultuur een sector is die je niet kapot kunt krijgen. Het financiële aspect is natuurlijk wel een probleem en dat zal wel zorgen voor faillissementen en zo. Maar muzikanten gaan altijd op zoek gaan naar muziek, mensen die optredens willen doen of organiseren zullen dat ook altijd blijven doen. Ook al zal het, zoals Jonathan zegt, wat meer terug van de underground moeten komen.

Hoe zie je de evolutie voor een band als HEISA?
Koen: We zijn volop bezig aan nummers voor een nieuwe plaat, en zijn toch wel stilaan daar naartoe aan het werken eigenlijk. Het uitbrengen van een nieuwe plaat. Live optredens is nog een groot vraagteken, maar op vlak van muziek maken en uitbrengen lukt dat zeker bij ons.
Jonathan: Ik zou eigenlijk heel graag onze set akoestisch willen brengen. Daarmee kan je op heel kleine plekjes spelen zoals huiskamer concerten  En dan kun je toch gewoon live blijven spelen. Dat moet zeker mogelijk zijn.

Misschien nog een andere mogelijkheid via Streaming? Hoe sta je tegenover die live streaming van optredens en zo?
Koen: Ik ben zeker ‘pro’ als dat op een kwalitatief goede manier gebeurd. Zonder het aanbieden van die degelijke kwaliteit, hoeft dat voor mij niet , moet ik toegeven. Om van thuis uit naar een concert te zitten kijken, het doet me persoonlijk niet zoveel. Maar ik ben wel blij dat het er is, en het schept dus zeker ergens een mogelijkheid. Misschien dat we iets in die richting volgend jaar kunnen doen.
Jonathan: Ik sluit me daarbij aan, als het van goede kwaliteit is, ben ik daar zeker voor te vinden. Ik kijk heel vaak naar live sessies en zo, maar ik wil dus vooral spelen en op een podium staan. Dus als dat op die manier kan? Waarom niet. Maar liever voor een publiek.

Iemand zei me in een interview je kunt dat ook maar eenmalig doen?
Koen: Dat ook ergens, het zou wel interessant zijn om bijvoorbeeld onze nieuwe nummers op die wijze voor te stellen. Er zijn al vage gesprekken daarover om in januari of februari iets te doen in die richting, maar dat is nog allemaal een groot vraagteken.

Wat zijn de verdere plannen voor de band, een nieuwe plaat of zo?
Koen: Er zijn eigenlijk nog geen concrete plannen daarvoor nee.
Jonathan: Die nieuwe plaat gaat er zeker komen, maar wanneer is nog een groot vraagteken dus.

Jullie nieuw materiaal , welke richting gaat dat dan uit? Dezelfde richting als ‘Joni’?
Koen: Meer death metal (haha) nee maar meer de richting Radiohead meets Battles dan uitgesproken Tool invloeden. Laat ons maar zeggen. Qua donker of licht? Een beetje daar midden in.

Ik stel voor meer drums. Wat denk jij Jonathan?
Jonathan: Sowieso meer drums uiteraard (haha) Ik ben eigenlijk wel bezig met het maken van percussie blocks en dergelijke, en die wil ik toch aan de band toevoegen.

Naast HEISA zitten sommige van jullie ook in andere projecten, hoe valt dit te combineren. Want een band als PEUK boomt ook wel tegenwoordig.
Koen: Jacques zit nog bij PEUK. Ik persoonlijk ben enkel met HEISA bezig.
Jonathan: Ik speel dus wel bij heel wat projecten. Ik speel bij Biezen, WabiSabi (funky band in Gent), Down the Lees, en ik heb een performance/muziek project met mijn vriendin: Koleega.

Hoe combineer je dat?
Jonathan:
HEISA is meer een lopende trein en die andere projecten eerder sporadisch dus dat valt goed mee.

Maar het belangrijkste project is toch HEISA?
Koen: Voor mij sowieso. Ik ben niet echt op zoek, ik hou me liever aan één project. Ik schrijf soms wel nummers voor mezelf. Maar ik heb het moeilijk om me aan iets anders te binden, ik ben heel eigenzinnig en HEISA is zo een eigenzinnige band waar ik het meeste in kwijt kan.

Je zegt, je schrijf songs voor jezelf. Geen interesse voor een solo plaat?
Koen: Eigenlijk wel, maar ik ben geen zanger dus ja…

Je hoeft geen zanger te zijn om een solo plaat uit te brengen
Koen: Soms komt dat wel naar boven om daar solo iets mee te doen zoals bijvoorbeeld een extreme metal plaat maken, of dan weer eerder een sferische akoestische plaat of zo. Maar dat komt er niet van omdat ik eigenlijk altijd zoveel beweeg van het ene uiterste naar het andere.
Jonathan: zeker interesse. Ik ben wel bezig met samples en zo, en experimenteren met klank beeld en die richting uit. Dus ooit kan dat er wel van komen dat ik daar solo iets mee doe. Voorlopig nog niet. Dat kan zelfs alle kanten uitgaan dan wat ik doe met HEISA zelfs.

Is er voor de band ook een soort einddoel? Wat zijn je ambities?
Koen: Een zo groot mogelijk publiek bereiken, eventueel zelfs internationaal als dat kan.
Jonathan: In de richting waar we nu zitten verder doen, blijkbaar slaat het zelfs aan voor de radio en dat hadden we toch niet verwacht eigenlijk , dus dat is hoopgevend.

Moesten jullie de kans krijgen om dankzij een pop plaat door te breken naar een ruim publiek, zouden jullie dat doen?
Koen: Als we ons daar alle drie goed bij voelen en onszelf niet moeten verloochen? Dan wel. Maar een pop plaat uitbrengen waar we niet achter staan? Nee, dat liever niet dan. Maar als WIJ dat willen doen, dan is dat iets dat wij willen doen en dan staan we daar wel achter. Om nog eens terug te komen op ons einddoel. Dat is wat ons betreft dus nog altijd goede muziek schrijven en blijven schrijven waar we dus – zoals hierboven aangegeven – echt allemaal achter staan. Dat is en blijft ons hoofddoel eigenlijk als band en muzikant.
Jonathan: Ik sluit me daarbij aan, en ook dat onze muziek bij een mens zoveel kan doen dat die daardoor emotioneel of zo wordt geraakt… Dat is ook een doelstelling op zich, als we zo muziek kunnen maken die iemand raakt. Zo goed mogelijke muziek maken dus.

Om af te sluiten, waar kunnen fans uw merchandiser aanschaffen ‘online’? geef gerust enkele links
https://maywayshop.bigcartel.com/
https://heisalovesyou.bandcamp.com/album/joni

Bert De Rijcke - Ik maak muziek voor de muziek, en de rest is een beetje bijzaak

Bert De Rijcke is een artiest, componist en elektronische kunstenaar , iemand die van vele markten thuis is. De man brengt , door de verschillende projecten via zijn eigen label 'Vintage Underground Label' uiteenlopend materiaal uit, meestal via de kanalen als spotify en bandcamp. Daardoor blijft hij vaak verborgen voor de grote massa, maar niet voor ons.
Recent hebben we meermaals aandacht besteed aan zijn releases. Voor een volledig overzicht daarvan verwijzen we jullie trouwens graag door naar de bandcamp pagina van het label: https://vintageundergroundlabel.bandcamp.com/
We volgen deze kameleon binnen de elektronische muziek al sinds 2015/2016. De man heeft ontelbare releases uitgebracht, al dan niet met andere artiesten. Check het label maar even. In 2016 hadden we reeds een heel mooi gesprek met hem, we vonden het hoog tijd voor een update om te zien en horen hoe het hem na al die jaren is vergaan; Wat zijn de toekomstplannen en hoe gaat Bert om met de crisis waarin we leven?

Bert, mijn laatste interview met jou was in 2016. Er is ondertussen veel gebeurd, ik omschreef je vaak als een kameleon in de elektronische muziek. Wat waren totnutoe de hoogtepunten?
Goh … van hoogtepunten viel het eigenlijk wel mee, heb gewoon veel muziek gemaakt, allemaal op laptop met LINUX en vooral via internet wel actief geweest. En dan natuurlijk Kloot Per W tegengekomen, en daar samen enkele albums mee gemaakt, dat is misschien  wel een soort hoogtepunt.

Ik heb je leren kennen onder het pseudoniem The Fox is My Friend. Maar ook Katteman. Aan welk heb je de beste herinneringen? En wat is het grote verschil tussen elk van hen?
The Fox Is My Friend, was een hele reeks van albums … allemaal gemaakt, binnen dezelfde set aan samples en geluiden … met Katteman, ben ik meer het live-DJ-Producen begonnen, een zeer experimentele en gewaagde manier van werken.
Ik moet zeggen TFIMF was zeer leuk en leerrijk maar Katteman was dan toch  weer een stapje verder

Je hebt onder zoveel pseudoniemen muziek gemaakt dat niemand het haast kon volgen, en toch volg ik je al sinds het prille begin op de voet. Toch begon het eerder in de punk en stijlvarianten met Sinners. Hoe is die overstap ontstaan naar elektronische muziek?
Ik ben altijd zeer divers geweest in smaken van muziek. Punk was als jonge gast een ideale opstap om met muziek te beginnen, hoewel ik daarvoor al veel nummers, puur met gitaar had gemaakt … De overstap naar elektronische muziek kwam er vooral omdat ik al dat repeteren, optreden, en vooral altijd maar afhankelijk zijn van anderen, een beetje beu was. Plus ik maak muziek voor de muziek, mijn EGO, staat daar geheel buiten, en dat zorgt soms voor misverstanden. Zeker met al die aliassen. Ik speel in feite met dat EGO, zo van what’s in the name .. Het was me trouwens opgevallen, dat veel mensen, altijd op zoek gingen naar mijn persoonlijke inbreng of zelf-beeld, maar dat die invulling vaak niet klopte. Soms kreeg ik zeer rare reacties van mensen, als of ik een narcist zou zijn of zo van die dingen … En die Punk ja .. uiteindelijk is dat ook zeer relatief, en vrij beperkt qua muzikaliteit, dus vond ik het een goed moment zo op mijn 32 om met iets nieuw te beginnen. Altijd die scenes, en muzikale sektes met hun regeltjes en vooroordelen, en vooral de tegenstrijdigheden daarbinnen, was ik totaal beu. En met het producen, heb je totale vrijheid. Het live-aspect is daar mss een pak minder, maar live mik ik niet zo op veel dingen. De muziek die ik uiteindelijk maak, is ook niet echt om op te dansen, (buiten tracks van B//Man en de drum & bass van The Fox Is My Friend) Katteman en nu ook het vervolg, is echt meer gericht op internet, via bandcamp en soundcloud en enkele DIY releases op CD

Je hebt ook steeds gebruik gemaakt van digitalisering, zoals spotify, bandcamp , soundcloud enz ; je hebt zelfs een platenmaatschappij opgericht. Daardoor kon je een ruimer publiek aanspreken. Maar heeft het ook iets opgebracht? Financieel of zo?
Ik ben echt iemand van Trial-Error, ik probeer veel, of heb een bepaald idee, en dan werk ik er naar toe, maar niks is absoluut … Ik heb inderdaad een periode tussen 2017 en 2020, het project uitgebreid, en ook andere artiesten beginnen promoten en zo samen op een site gezet, en eens een tijd op bandcamp. Maar eigenlijk kostte dat zeer veel tijd, plus een stuk kosten, dat voor hetgeen je maar terugkrijgt. Ik werkte ook niet met contracten en dergelijke, en ja,  dan moet je op een moment toegeven, dat de meerwaarde voor jezelf wat achterwege blijft, vandaar dat ik na 3 jaar, besloot, om niet langer dat “label” ding uit te baten.. en financieel, stelt dat allemaal weinig voor .. heb het allemaal met “de kleine vergoeding”-regeling kunnen bekostigen, maar big bucks moet je niet verwachten … het ding is wel dat Vintage Underground Label, een schone noemer is, om de jaren tussen 2015 en 2020, samen te vatten

Wat zou je van al die kanalen die je hebt gebruikt de doorsnee artiest het meest aanraden? Waar heeft hij of zij het meest aan, op veel vlakken? Erkenning zowel als financieel?
Financieel, zou ik niets aanraden, de gemiddelde view, brengt 0,008 € op … en dat is echt peanuts, voor de rest zijn die kanalen, ideaal om jezelf wat te promoten en bereik te creëren zeker als je ze wat weet te combineren en zo actief mensen tracht aan te spreken,
Erkenning en geld, daarentegen daar moet je wat chance mee hebben, als er een track of song wordt opgepikt, zien dat je werk geregistreerd is bij Sabam, en dan kan er wel eens een centje in de pocket vallen. Of ja proberen op de radio te komen, maar daar past mijn muziek, niet echt zo in het plaatje, toch niet bij de Radio2’s en MNM’s van deze tijd

Je hebt ook samengewerkt met prachtige artiesten als Kloot Per W. Toch geen klein bier, hoe is die samenwerking ontstaan?
Heel toevallig, ik zat even op facebook, en hij sprak me aan … zo hebben we wat dingen in elkaar gestoken

Toen ik je in 2016 de vraag stelde of er een soort einddoel was, antwoordde je: ‘’Op het moment is de inspiratie even zoek, en lijkt het wel dat een bepaald doel is bereikt. Maar er zijn zoveel mogelijkheden binnen deze muziek, dat eens die inspiratie terug komt, we weer wel wat andere platen uit onze mouw zullen schudden''. Dat lijkt me precies nu ook het geval; Of heb ik het mis? Ik kreeg veel mails dat je je project in de koelkast gaat stoppen. Waarom?
Ah maar dat is een stuk misverstand. Vintage Underground Label, met de projecten B//Man, The Fox Is My Friend, Zen Monkey en Katteman, blijft online staan … maar ik werk daar niet meer aan verder. Heb investeringen gedaan in nieuwe PC, software en hardware, en ga nu puur onder een nieuwe naam, die nog bepaald moet worden, nieuwe dingen maken. Dus eigenlijk is Vintage Underground Label, een project dat 5 jaar geduurd heeft, allemaal met Linux Ubuntu gemaakt, en daarom past dat ook allemaal samen, en vond ik 2020 een mooi jaar om af te sluiten.
En aangezien de nieuwe muziek, weer geheel van een andere slag is, koppel ik dat liever los.

Is het uiteindelijk de bedoeling alles verder op plaat uit te brengen, of kunnen we je muziek nog steeds enkel online beluisteren? Sommige heb je ondertussen wel op schijf uitgebracht?
Ja inderdaad, ik werk vooral via bandcamp. Het streamen,zoals I-Tunes en Spotfy daar staan nog enkele dingen op, maar komt wss niks meer bij,  aangezien de opbrengst zo schraal is. Dus ja, als het budgettair haalbaar is, breng ik wel eens een nieuwe plaat uit … Hangt wat van de vraag af, als ik weet dat er genoeg mensen interesse hebben, durf ik wel al eens iets op manuele schijf (cd of vinyl …) uitbrengen .. Voor de rest bandcamp.

Op jouw inspiratie stond geen einde, dat heb ik altijd zo prachtig gevonden. Elke release was weer iets heel anders, en die volgen elkaar in een razend tempo op. Je hebt ze ook live voorgesteld. Hoe waren de reacties? En heeft het deuren geopend?
Dat live-ding, dat staat nog niet op punt. Ik kan natuurlijk altijd een DJ-set geven met eigen materiaal, maar ik weet dat er meer inzit. Heb nu Ableton aangeschaft en dat biedt ineens meer mogelijkheden, maar dat moet nog eens goed uitgewerkt worden, zou tof zijn moest ik als het echt eens LIVE wordt, er nog wat muzikanten kan bij betrekken, ofwel zelf een hele set uitwerken .. bwa … dat is nog voor verdere toekomst.

Laat ons eerlijk zijn, Bert, moest je dit als Amerikaan of zo hebben gedaan was je een beroemde DJ die op grote festivals stond. Of zie ik dat verkeerd? Hoe komt het toch dat het in ons land als Belgisch super talent – dat jij zeker bent – zo moeilijk is om echt door te breken denk je?
Veel is politiek en media. En veel goede dingen blijven vaak ver weg van de Radio-Tv-radar.  Doet me denken aan Evil Empire Orchestra, een top band, en klasse zangeres, die er nog goed uitziet ook, maar in België wordt doodgezwegen, nooit op de radio, maar in Nederland op handen wordt gedragen, jaren op elk festival gespeeld heeft. Ik snap dat ook niet. Het is al lang niet meer zo, dat talent alleen voldoende is. Het moet allemaal verkopen met een strikje rond. Of het mag niet te vernieuwend of alternatief zijn, of politiek of ja …
De Poppenspelers van de hedendaagse muziek-industrie, zijn daar ook niet mee bezig, dat gaat enkel om geld en business. En daar horen veel stijlen van muziek of het inherent talent, helaas niet bij. Het is tegenwoordig al Mainstsream wat de klok slaagt, allemaal binnen de lijntjes van het wenselijke en wat “een meerderheid” van mensen goed vindt. Niels De Stadsbader bijvoorbeeld … op enkele jaren tijd meer als 2 miljoen views op Spotify, maar in feite pure suiker van de muziekindustrie, een concept uitgewerkt, een beetje kinderliedjes voor volwassenen zeg maar … Zet dat tegenover de dingen die ik al gemaakt heb, en je begrijpt het vast. Veel mensen zijn ook niet zo met muziek bezig, dus die luisteren ook maar naar wat er op de radio gespeeld wordt. Dus ja, als je veel play-time hebt, dan brengt dat zeker op. Maar erg vind ik dat niet, ik zeg het … Ik maak muziek voor de muziek, en de rest is een beetje bijzaak.

Laten we het ook eens over deze corona tijden hebben, Bert. Je werkt sowieso van thuis uit, maar heeft die crisis waarin we leven met jou ook iets gedaan als mens, muzikant en componist?
Het raakt ons allemaal, die Corona … maar het is niet direct, dat het iets met mijn werk te maken zal hebben of dat ik er iets mee doe. Shit happens

Hoe denk je trouwens dat de muziek deze crisis zal overleven?
Ik denk dat ze vooral werk moeten maken van die online-rechten, door een betere verdeelsleutel in te voeren bijvoorbeeld en meer steun vanuit de overheid, voor mensen die professioneel met muziek en kunst bezig zijn

Nu je blijkbaar klaar bent om een bladzijde om te slaan, zijn er al nieuwe plannen? Zo ja welke?
Vooral veel studie en experiment, ableton van binnen en vanbuiten kennen, en gaande weg wat dingen in elkaar steken. Maar deze keer niet zoveel of zo snel als de eerste jaren… Beke zien hoe het loopt, proberen zo min mogelijk dingen vast te pinnen, en zo zien wat we uit de mouw kunnen schudden

Is het de bedoeling om blijvend gebruik te maken van digitalisering of wil je met je label andere paden bewandelen?
Het stukje label, is in feite wat gedaan, maar nog steeds beschikbaar/beluister baar online … en het nieuwe/toekomstige project, zet ik liever los van die vorige jaren, maar hoe ik het ga aanpakken, dat moet ik nog eens goed bekijken

In elk geval, om dit interview af te sluiten. Wat zijn je verdere ambities? Iets met films?
Blijven bezig zijn, dat is vooral de clou en welke kansen zich gaande weg aanbieden, dat zullen we wel zien … Muziek voor een film, zou zeker een leuke uitdaging zijn, of misschien op termijn eens iets live doen, en zo niet, dan blijf ik rustig  verder sleutelen aan de muziek

Bedankt Bert, voor dit fijne gesprek ook al is het deze keer via mail. Ik hoop dat ik binnenkort nog eens iets van jou hoor, het waren 4 heel verrijkende jaren, en ik ben zeer blij jou te kennen. Jouw elektronische denkwijze opende ook bij mij nieuwe deuren ?

Drive by truckers - We won’t be out playing until it is safe for people to come see us. But, once it is, we will be out in force on whatever level is possible

The pure unadulterated rock and alto country of Drive By Truckers is deeply rooted in the American Southern states and always creates pure energy on stage. The band has been on the road since 1996 and recently released a new record 'The New OK' (to be released on vinyl in December). We had a nice conversation with the band. Immediately we had a nice conversation about the past, present, corona times and the future of Drive By Truckers.

Hi, the band was born in 1996, which means that next year it will be 25 years old, that is quite a lot. What were the highs and lows so far?
Patterson Hood (DBT):
It was quite the lovely delivery, despite occurring right after a tragedy. The nine months leading up to the birth of DBT was full of writing and creating and dreaming and planning. I had the name (as unfortunate as it turned out to be) and was literally trying to form my dream band while writing what became our second album (seems I can never do anything the correct or sensible way). Our first day as a band was a day of studio time I saved up for and booked on June 10, 1996. Two weeks prior to that, one of the players that was supposed to be in the band was killed in a car accident so the actual first day of DBT (the day we were born) there was a weird mixture of joy, musical elation and pure grief running through our veins and out our mouths and hands. Lows and highs, to the extreme, all on the very first day. That spirit has informed everything we have ever done since.

What do you think is the biggest change since the early years?
DBT:
We have changed and morphed continuously ever since. Our first 2 albums were very influenced by old timey country and country soul, while also being influenced by hip hop (in subject matter) and punk rock (in delivery and attitude). Our 3rd album was a loud post-punk album where we basically played songs from the first 2 albums very loud and recklessly. The 4th album was Southern Rock Opera. Along the way we’ve explored power pop (Blessing and a Curse and The Big To-Do), country-soul and murder ballads (Go-Go Boots), an album celebrating loss and survival (English Oceans) and most recently a trilogy of albums about the social and political upheaval in the USA (American Band, The Unraveling and The New OK). We used to have personnel changes every few years but have had a rock solid lineup since 2013 that I hope to continue until I die or am forced to retire.

Are there things that you, knowing what you know now, would do differently?
DBT:
First of all, the name of the band. It hasn’t really aged all that well and really doesn’t reflect what or who we are anymore. It was a drunken joke that ceased to be very funny the next day. Most people just call us DBT or The DBT’s anyway. If I was doing it over, I’d try to work at a more deliberate pace and most of the albums prior to 2014 or so would be at least 1 song shorter. Maybe 2-3 songs shorter in a few cases.

Some of your releases are concept albums. As I read in some of my biographies 2004' the dirty south' how did that idea come about?
PH:
That one was the true followup to Southern Rock Opera (even though Decoration Day came out between them). It sort of took the threads of what we were talking about on SRO to their logical next place and explored socio-economic issues related to the deep south. Decoration Day (which is my favorite of the so-called classic period) was a more personal album about navigating the toll that chasing our dreams had taken on our lives and loves. There’s not much I would change about either of those albums.

Also 'Southern Rock Opera' was a real milestone, tell me more about it? The story behind it and so on?
DBT
: It’s a coming of age story set amongst the post-civil rights south. I took the music of my youth and teen years (basically arena rock) and used it to soundtrack an exploration of the duality of the southern thing in all of its glory, hate and complexity. To make it the way we heard it in our heads, we had to relearn how to play and sing (for me, that took much longer than the time we made the album). We had this hugely ambitious project that we were committed to making but no money whatsoever to make it with so we had to be very inventive (and more than a little crazy) to pull it off. We recorded it in the upstairs of a uniform shop in downtown Birmingham Alabama on some borrowed DA-88’s (late 90’s digital recorders that were very unreliable and tempermental). Also, we were all fighting and broke and most of us were getting divorced while we were making it so it was kind of a mess, but it somehow worked out and changed all of our lives  forever.

Your music is also often described as Southern rock, with a reference to Alabama. Is that a consciously chosen direction? why?
DBT
: People call us that, I guess because of that album. I personally hate the term as applied to us. I would never ever call us that. To me, we are a Rock and Roll Band. We happen to be from the south, but so was Rock and Roll in its foundational state.

Up to there the past you recently released a new record from 'The New Ok'; how were the reactions so far?
DBT:
We released 2 albums this year. The Unraveling came out Jan 30th. We had planned on touring all year behind that until the Covid-19 pandemic forced us off the road indefinitely. We ended up making The New OK and releasing it in October (it comes out on vinyl and cd in December). Both have been well received. So much of our income is based upon touring that it has been a really hard year for us (personally and financially) but working on The New OK definitely helped get us through it by giving us something artistic and creative to focus on while all of this was going on. Both albums seem to be getting a little bit of traction on some year-end lists and that’s always nice.

Does the title have an underlying meaning? In other words, is this also a kind of concept record or am I wrong?
DBT
: When people would ask me how I was doing this summer, I would answer that “I’m OK, the new OK.” The title track kinda stemmed from that. I live in Portland Oregon, which like much of America was embroiled in a lot of protests after the police murdered George Floyd in May. Here, the protest became especially heated and Washington ended up sending in federal troops to try to stop them. (It didn’t work, it only made a bad situation much worse). I wrote the title track as well as a song called “Watching The Orange Clouds” during the protests and occupation. On a side note, it should be noted that the old hand signal for Okay has been taken over by white supremacists as a sort of secret handshake way of signaling each other. You see nationalists posing in pictures making that gesture. I would argue that the new ok is NOT OK. It’s not so much a concept album as the culmination of some themes we began exploring on our 2016 album American Band and continued on The Unraveling.

It is an album with material that partly comes from the sessions of the great ‘The Unraveling’, have I read somewhere? Is that correct?
DBT:
We spent a week in Memphis at Sam Phillips Recording Service in fall of 2018. We ended up recording 18 songs. The majority of the last two albums came from those sessions. It was an extremely productive and musically fulfilling week. We also recorded three new songs this August, which was challenging since we live in four different states and I live on the opposite end of our country from the rest of the band. As a band we have generally recorded all of our albums live, playing together in one room room like bands did it in the old days. For the newest songs we had to improvise and embrace the technology that enabled us to record together separately. I would demo a song in my music room and send the track to our drummer. He went to (our producer) David Barbe’s studio and recorded a drum track to my demo, then they sent that back to me. I went into a studio here in Portland and recorded my guitar and vocal tracks then sent them to the rest of the band. Everyone added their parts than Barbe mixed it all. This was all done very quickly as we decided to make the album in late July and to have it out on vinyl before Xmas we had to have everything including artwork and liner notes turned in by mid-September. It was hard work, but actually very fun and creatively exciting.

I was very charmed by ‘The Unraveling’ earlier this year, I admit. So why release a record so soon after or does it have something to do with this crisis in which we live?
DBT:
It has everything to do with the crisis of the day. Our country has been spiraling out of control for the last four years. Being stuck in quarantine and unable to go out and do our jobs was making us all crazy. We made The New OK as a way of getting out there, even though we couldn’t physically do so.

It's remarkable, after all these years, where do you keep getting your inspiration from? Because here, too, you're taking a completely different path, or am I wrong?
DBT:
Thank you. We all work very hard at improving and are still chasing that album of our dreams. I’m still trying to write my best ever song. The band keeps getting better at playing and singing and performing. Life is a work in project and if you live right, it remains so until you die. I’d like to think that our next album will be quite different from any that we have ever made. I’m actually pretty excited about that, whenever it might happen.

You have been able to prove yourselves live, now that that is no longer possible for the time being, this is a serious cut in the bill. How do you, as a band, musician and human being, deal with such a crisis in which we live?
DBT
: It has been a real challenge. Almost all of our livelihoods is based on getting out there and playing live. Our management and all of the great folks who work so hard behind the scenes to make it all work have had to work extra hard to invent ways to bring money in for us to live on. We have a pretty big archive of live shows recorded and have been putting some of them up on Bandcamp to generate funds. Our fans have been super supportive throughout this crisis. Also, several of us have been doing shows from home streaming for fans. I play every other Wednesday night on the site NoonChorus. I call it Heathen Songs and I have been playing themed shows, deep-diving into my catalog of songs. My partner Mike Cooley has been doing shows on the alternate Wednesdays and our multi-instrumentalist Jay Gonzalez has been doing some amazing shows periodically also.

How do you personally think that culture and music, which have been severely affected by these closures, will survive this crisis?
DBT:
I’m very worried about it all. I wonder what there will be to come back to when this is over and we can resume playing. So many of our favorite venues are closing or have closed already. Same with theaters and restaurants. It’s been a nightmare through and through.

Let's also look to the future, what are the plans after this crisis?
DBT:
We will be out playing wherever there is left to whoever is willing to come. We have been very conscientious about not wanting to be out endangering ourselves and our fans. We won’t be out playing until it is safe for people to come see us. But, once it is, we will be out in force on whatever level is possible.

After all these years, are there still ambitions or goals that you definitely want to achieve with the band?
DBT:
Absolutely. I am well into writing the next album, although I imagine it will be a while before we can record it. I have a book I have been working on for some time that I hope to continue working on. I have a solo album and a couple of side projects I would like to do also.

Thank you for this pleasant conversation, hopefully we can do it again face to face soon when you go down to Belgium for a concert
DBT: I would love that. Stay safe and hopefully see you soon. See you at The Rock and Roll Show!

Ronni Le Tekro - My ambition with my various projects is to constantly go into new musical landscapes and at the same time keep my musical integrity

Ledfoot & Ronni Le Tekro - Singer-songwriter Ledfoot is an American guitarist who moved to Norway around 2000. He was at the heart of The Rockats & The Havalinas. Ledfoot recently released a beautiful record, 'White Crow', about which we wrote: "Ledfoot is an artist, singer-songwriter and top musician who has made his mark on the rock scene throughout the years. He delivers adrenaline rush and goosebumps that make our rock heart beat faster" . He always invents himself, as he proves with his collaboration with Ronni Le Tekro (a Norwegian melodic rock guitarist, known from TNT, Jorn Lande, Terje Rypdal and Mads Eriksen). The gentlemen worked together for the first time in 2009 on Ledfoot's aka Tim Scott McConnell's album 'Damned' in Ronni's studio. It clicked between these two master guitarists, a friendship was born and musical studio and live collaborations followed, but there was no real duo album yet. That time has now come. In October the duo released an album from 'A Death Divine'. You can read the review of this release here: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80046-a-death-divine.html About this release we  had a pleasant conversation with Ronni Le Tekro. And went a little deeper into his immense career. Despite those many years in the music world, the man is still full of plans, as it turns out. Happy reading.

Ronni, you have been in the music world for many years. How did it all start?
I started playing guitar at the age of 10,formed my first band ROQUEFIRE in 1977  and established TNT in 1982.Since then i have released 13 studio albums with TNT,4 Live albums with TNT and 7 solo albums plus participated on countless productions

Who were your initial influences?
My initial influences was The Beatles as well as underground progrock and power pop. Such as City Boy, Be Bop de Luxe, Steve  Hillage etc.

What is the biggest change for you, besides digitalization ?
The biggest change is the actual Hard rock Scene, that has become even bigger

What does the Norwegian folk and Blues scene look like?
Norwegian Folk and blues Scene I`m not that familiar with except LEDFOOT ,but I know there`s a   lot of good stuff out there, especially in folk music

The reason for this interview is your collaboration with Ledfood, you've already worked together in 2009 how did that collaboration start?
I met Ledfoot for the first time when he came to our studio(www.studiostudio.no) to record his solo album with British producer John Fryer. Since then we worked closely on other artists` productions as well as participating on each other’s respective albums.

You also work together again for 'A Death Divine'. How did it go this time?
A DEATH DIVINE was a true journey through the musical possibilities you can create as a duo. It was a great studio session

I was especially impressed by the folk and blues atmosphere and the cross-pollination between the two of you. You find each other blindly. Would you like your opinion on this proposition?
Thank you for the kind words, and I think your theory is right. We blend sounds ,expressions and sensitivity into a unique blend of guitars that let the compositions breathe, It`s almost clairvoyant. We read each other’s minds.

I loved the way you guys go wild and wild on the one hand, but on the other hand you hit the sensitive chord. What were the general reactions to this release?
The general reactions have been very good. It’s certainly a different album that craves the listeners attention

In addition to this cooperation, you also have a solo career and are involved in many other projects. One of them is TNT, with which you will be releasing a new record in 2018? Can we expect something new from this corner?
Regarding TNT we`re on `hold`right now due to corona but will tour again next fall and in 2022

What were the reactions to ''XIII'' anyway?
XIII ‘got OK reactions although we hoped for better feedback. I think there are some brilliant songs on that album and we worked a lot with it.

Is there still time for a solo release?
I`m currently working on a solo album due for release in 2021.Very excited about that. It’s my main project right now.

Like many musicians, you, too, have suffered from the corona crisis. How did you survive this period as a musician but also as a human being?
During the corona crisis I have survived producing music and touring small venues  as well as help from friends and families.

Many bands and musicians show themselves through streaming channels, as live concerts are difficult. How do you feel about this solution?
I feel that streaming concerts is nothing for me right now. It just feels weird and adds to the loneliness

How do you personally think that culture and music will survive this crisis?
I think the culture and music business will be fine when the disease is gone. It will bloom

After all these years, do you still have ambitions or goals you want to achieve? In other words, what they have the general plans for the future
My ambition with my various projects is to constantly go into new musical landscapes and at the same time keep my musical integrity. It would be nice to play Madison Square Garden one more time though. I will keep touring and creating as long as I can.

Let's keep it here, hopefully we'll see each other again 'on stage ' soon
Thank you for the interview and showing interest in our music

Tiny Legs Tim - livestream - Een overtuigende energieke, emotioneel beladen bluesroots set

Vorig jaar bracht Tiny Legs Tim een gloednieuw schijf op de markt, 'Elsewhere Bound', die een typische blues-sfeer van de oude dagen uitstraalt, en waarmee hij bewijst dat het genre met beide voeten in ‘het nu’ staat.

Check de recensies
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/73162-elsewhere-bound.html
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/73781-elsewhere-bound.html .
Ondertussen heeft de man, ondanks deze corona tijden, niet stil gezeten. Na een zomer tournee, weliswaar coronaproof, die hem naar Dranouter bracht, kwam er zelfs een nieuwe plaat op de markt 'Call us when it's over', lees gerust, Call Us When It’s Over (musiczine.net) .
De bedoeling was om die plaat ook live voor te stellen, maar dat gaat dus nog steeds niet. CC Belgica in Dendermonde geeft Tiny Legs Tim echter de kans het via live streaming te doen. Tim De Graeve brengt zijn songs niet solo, maar met zijn volledige band, met Toon Vlerick op gitaar, Mattias Geernaert op bas en Bernd Coene op drums dus.

Tim trekt , wellicht onbewust, de aandacht naar zich toe als hij zijn kunsten op gitaar vertoont, en als hij zijn kristalheldere , warme , emotionele stem in de strijd gooit. Maar hij geeft zijn muzikanten, één voor één virtuozen in hun instrument, de nodige ruimte om naar hartenlust te soleren.
Bij blues denk je prompt aan oude, gezellige pubs waar een ietwat oudere muzikant aan de piano of op zijn gitaar lekker aanstekelijke bluessongs speelt, terwijl de geur van sigaren en whisky je tegemoet komt. Het bluesgenre leek wat dood te bloeden, maar er is nog steeds jong bloed die de fakkel al enkele jaren aan het overnemen is. Eentje daarvan is dus Tiny Legs Tim ofwel Tim De Graeve, een talentvolle jonge muzikant, een oude ziel in een jong lichaam, wat als compliment bedoeld is, schreven we.
Tiny Legs Tim raakt ons hart , brengt de blues van vroeger en nu samen , en overtuigt live. Bewonderenswaardig van Tim & zijn team.
Tim vierde ook zijn verjaardag en wilde dit doen met een knallend bluesroots feestje. Hij legt de lat hoog, vocaal als instrumentaal. Enorm veel emoties komen boven bij het ingetogen werk. Soms worden alle registers opengetrokken , er ontstaat zelfs een energiek rock feestje  dat de dansspieren aanspreekt.
Hij schippert tussen die gevoelige en de dansbaar rockende kant van de blues; niet vies van een experimenteel tintje. We beleven een top avondje blues; de eerste song was er meteen één om van te snoepen . Het enige minpuntje? We misten een live publiek , dat enthousiast reageert op zo’n genre . Na een goed uur smaakte dit naar. Maar het was heerlijk genieten op die aanstekelijke sound , een versmelting van bas , gitaar en drums . Tiny Legs Tim straalde een enthousiasme uit die zijn publiek inpakt en diep ontroert.

Tiny Legs Tim zet de bluesroots opnieuw in de schijnwerpers, solo als met band . Een schitterende, adembenemende , doorleefde set zette het overtuigend in de verf .  

Organisatie: CC Belgica, Dendermobnde ism Missy Sippy + GERUIS

Kosmo Sound is het project rond  Mattias Geernaert (Julien Firmin, His Trust Fund, SUMI - bas) en Marius Couvreur (Madame Blavatsky, RVB Quartet - drums). Het sextet mixt 'zware baslijnen en strakke drums met spacy melodieën tot een organische trip , die elke zaal in de fik zet' .  Onlangs bracht de band zijn album 'Antenne' op de markt. "Hoewel elke muzikant binnen de band individueel zich profileert als een virtuoos met zijn instrument, is het hier het totaalpakket dat ons over de streep trekt. De puzzelstukken passen perfect in elkaar, en dat zorgt voor een parel van een Dub jazz plaat, waar grenzen worden afgetast, en worden verlegd binnen een zomerse, groovy aanvoelende sound." schreven we. 
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen:  http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80183-antenna.html  

'Antenne' werd op 27 november voorgesteld via de live streaming in de Handelsbeurs, Gent.
De band staat in een cirkel opgesteld; ze staan voortdurend in contact met elkaar en soleren,  wat zorgt voor een bijzonder aanstekelijk jazz/dub feestje.
De visuele effecten hebben een al even belangrijke rol. Er zijn disco ballen, ideaal voor de mood en de sfeer . Het wordt haarscherp in beeld gebracht; het beeld beweegt op de klanken die de band uit hun instrumenten tovert.
Kosmo Sound zorgt voor een perfect in elkaar gestoken streaming door de kwalitatief sterke verfilming en het psychedelisch aanvoelend dansfeestje in onze huiskamer. We laten  ons gewillig meevoeren in het gevarieerd klankentapijt van Kosmo Sound.
Elke schakel binnen de band is even belangrijk; er zijn die bijzonder aanstekelijke baslijnen van Mattias Geernaert, die mooi worden aangevuld door het knetterend en verdovend epercussie/drum werk van Marius Couvreur. Verder smelt het samen met de saxvirtuositeit van Ambroos de Schepper. De sprankelende gitaarriedels van Edmund Lauret en Cyriel Vandenabeele en de keys van Bos Debusscher nemen ook hun deel. In z’n geheel hebben we een magische kruisbestuiving, die de dansspieren activeert,  een warm gevoel vanbinnen geeft, en dus een gemoedsrust brengt.
Het feit dat er in de twee hoeken van de Ha een danser en een danseres lekker staan mee te bewegen op het podium , biedt een inspirerend visueel effect. Al deze elementen zorgen ervoor dat  de band je hypnotiseert , en je in een diepe trance doet belanden zonder geestverruimende middelen. Het publiek in de huiskamer werd regelmatig aangesproken en er werd zelfs gechat na het concert. Twee bisnummers volgden.

In de Soundsystem cultuur gaan de dubmuzikanten een gevecht aan met hun instrumenten, waarbij ze om ter luidst elkaar op speelse wijze proberen te overtroeven. Ook hier weet Kosmo Sound het toe te passen. Ze jammen dus , verschillende laagjes klanken stapelen zich op speelse wijze op. Kosmo Sound heeft zijn naam niet gestolen en brengt een onaards aanvoelend klankentapijt tot leven; ze prikkelen de dansspieren, net als de twee dansers op het podium.
We missen het live gevoel bij zo’n muziek. Het bleef nu dus beperkt tot een wervelend jazz/ dub dansfeestje in de huiskamer. Een overtuigende live band!

Organisatie: Handelsbeurs ism Democrazy, Gent

Ter introductie: ''De IJslandse componist Jóhann Jóhannsson creëerde met klassieke invloeden en elektronica een unieke, vaak melancholische sound. Vlak voor zijn dood in 2018 contacteerde hij het Brusselse strijkensemble Echo Collective voor een nieuw project”. In zijn nagedachtenis brengen ze ‘12 Conversations With Thilo Heinzmann’, twaalf prachtig uitgepuurde composities, ontdaan van alle elektronische ballast.  Het ging door in de Handelsbeurs, Gent op 8 oktober, toen nog met beperkt publiek. Op 24 november kreeg het publiek de kans om via streaming deze bijzonder hartverwarmende avond strijkers magie te herbeleven.

Jóhann Jóhannsson was een uitzonderlijk getalenteerde muzikant en componist die op uitgekiende wijze er in slaagde om klassieke muziek bereikbaar te maken voor een ruim publiek. Hij kon experimenteren in die klassiek getinte muziek en kon de comfortzone voortdurend verlaten. Die avontuurlijke aanpak intrigeerde Echo Collective. Op die manier gaan ze graag tewerk. Recent hoorden we het nog op hun prachte plaat 'The See within'. De recensie kun je hier nalezen. http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80256-the-see-within.html .
Strijkers vormen de rode draad, het is een voortdurende uitdiepen van viool en cello die je hart beroeren , ontroeren , en je brengen naar sprookjesachtige oorden. Zoals Johann Johannson het op unieke wijze kon, slaagt ook Echo Collective erin om je dat intense gevoel van welbehagen te bezorgen. Opmerkelijk is een subtiele knipoog naar het experimenteren met de strijkers. Echo Collective verlaat het pad van de klassieke muziek en pleegt graag stijlbreuken.  Het mooie is de puurheid hoe elke song wordt gebracht; zonder elektronische inbreng; eerder gedragen door die prachtige viool en cello drijft Echo Collective het tempo elke keer op naar een intens hoogtepunt dat zo hartverwarmend klinkt dat je er als mens stil van wordt.
In een interview vertelde de band wat eigenlijk het grote verschil is tussen populaire muziek en klassieke: '' Ik denk dat het echte verschil tussen klassieke muziek en de meer populaire genres in toegankelijkheid is.  Er zijn zoveel dingen die vergelijkbaar zijn, en de onderbouw van de muziek heeft dezelfde regels.  Om welke reden dan ook, wordt klassieke muziek als moeilijk te beluisteren of te verbinden ervaren.  En de codificatie van de klassieke beleving is nogal een afleidingsmanoeuvre voor het grote publiek.   Daarvoor reikt deze wereld van neo-klassiek of postklassiek echt over die grenzen heen." De band zet het in de Handelsbeurs in de verf, in navolging van Jóhann Jóhannsson , die eigenlijk hetzelfde deed. Een mooiere ode aan deze grootmeester kon Echo Collective hem niet geven, door in eenvoud die grens voortdurend af te tasten en te verleggen.

Wij genoten op ingetogen wijze van deze avond; de strijkers magie, en de support was hartverwarmend. We zijn er zeker van dat Jóhann Jóhannsson er evenzeer intens kon van genieten hoe dit collectief zijn muziek aanpakte . Sjiek!

Organisatie: Handelsbeurs, Gent

donderdag 19 november 2020 09:16

Something Went Wrong

De Zwitserse singer-songwriter Louis Jucker combineert folk met lo fi elementen binnen een warm kader. De man heeft ondertussen al heel wat watertjes doorzwommen. Een muzikale veelvraat die zich profileert in folk, punk, lo fi en ga zo maar door . O.m. bij de punkband Goilguns. Hij bracht nu zijn solo plaat uit , 'Something Went Wrong' , een verbintenis van zachtmoedig-, breekbaarheid  en gedrevenheid van lekker tegen de schenen stampen.
“31 years of Waiting for this” is een  hartenbreker, waarbij de veelzijdigheid van Louis’ vocals al komen boven drijven, zalvend en soms durven uithalen. “Shy of fire” laat een breekbaar man horen. Maar bij songs als ‘The heat/hello weirdo” gaan de registers helemaal open.
Een gevarieerde aanpak dus, zowel muzikaal als vocal,  zorgt ervoor dat we prompt vallen voor deze klasse artiest en muzikant. Als een kameleon beweegt hij zich op de plaat, kleurrijk,  die trouw blijft aan de ‘folk’ gedachte.  Experimentjes, waarbij hij durft buiten de lijntjes kleuren, horen we op “The Dam”, “I Hate to hurt the hearts I Eat” en “Losing Hair”. 
Louis Jucker durft zijn comfortzone te verlaten en kan dus beduidend avontuurlijk klinken , maar hij blijft zijn ‘folk’ roots trouw; het wondermooie “Half a Kid and me” en het afsluitende “To the origin” past binnen zijn roots .
Kortom,  een veelkleurig , talentvolle muzikant.

31 Years of Waiting for This 03:28 Our Easter Wedding 02:18 Shy of Fire 02:55 The Heat / Hello Weirdo 03:15 Resilience 02:32 Losing Hair 04:34 The Dam 02:14 I Hate to Hurt the Hearts I Eat 04:24 Half a Kid and Me 03:46 To the Origin 04:45

Folk/lo fi
Something Went Wrong
Louis Jucker

Pagina 1 van 78
FaLang translation system by Faboba