zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
CD Reviews
Erik Vandamme

Erik Vandamme

donderdag 23 december 2021 21:25

Riviera EP

Na de oktober release van zijn 'Mockingbird Love' EP en de november release van zijn full-length album 'Pearldiving' (zijn eerste album in negen jaar) kwam er nu zelfs een andere unieke release van de legendarische Schotse muzikant-beeldhouwer Robin Guthrie - de 4-track 'Riviera' EP, een collectie songs , die eerder dit jaar voltooid werden...  Robin Guthrie heeft een legendarisch parcours afgelegd, maar blijft niet bij de pakken zitten en bewijst zichzelf heruit te vinden in deze vier songs.

Atmosferische muziek die je terugbrengt naar de essentie van het leven, de eenvoud zie je vaak terug in prachtige schilderijen en kunstwerken. Of in de natuur zelf. Het is moeilijk om dat in woorden of in klanken te omvatten. En toch slaagt Robin Guthrie erin dat te doen. De enige voorwaarde is dat je als luisteraar de ogen sluit en je laat meedrijven in die mooie klanktapijtjes, luister maar eens naar die nummers  « Starfish Prime », « 815 », « Revue » en afsluiter « The Empress ». Magisch gewoonweg.
De man  is een muzikale kunstschilder ; zijn muziek als schilderijen spreken tot de verbeelding. Ga het bij Guthrie dus niet te ver zoeken, de eenvoud van het leven staat voorop.

"Ik heb deze collectie eerder dit jaar gemaakt toen ik een pauze nam van de opnames van 'Pearldiving'. Ik vond een rode draad tussen een aantal onvoltooide tunes, dat ze vreemd genoeg allemaal geschreven waren aan de zuidkust van een of andere landmassa op het noordelijk halfrond. Ik was aangenaam verrast toen ze allemaal samen op hun plaats vielen en deze sfeer in mijn hoofd vasthielden," zegt Guthrie zelf.
Hij is er met brio in zijn opzet geslaagd van ingetogen , gemoedelijke en eenvoudige soundscapes. Een te koesteren EP !

Tracklist : Starfish Prime 04:26 - 815 02:25 - Revue 03:46 - The Empress 05:46

 
donderdag 23 december 2021 21:22

Animals

Cat Dowling schrijft prachtige donkere popsongs. Haar debuutalbum ‘The Believer’ (2013) was een verzameling met low-key beats en lagen sonische geneugten. Haar vocals zijn verstild als gepassioneerd.
‘Animals' verbindt verfijnde popsongs met alternatieve muziek, die de gevoelige snaar raken.
Al vanaf de eerste song “Animals” trekt Cat Dowling, door haar bijzonder dromerige stem, je mee naar een kleurrijke, sprookjesachtige wereld die melancholie en aanstekelijkheid kruist. Het klinkt lichtvoetig en donker.
“All that i can do”, “Trouble” en “Freedom' zijn bedwelmend van aard en weten je te hypnotiseren. In die breekbaarheid en weemoed straalt ze  enorm veel kracht uit. Het intieme mooie 'I never knew' onderstreept dit. Gemoedsrust waar nodig. Een overtuigende instrumentatie en magisch klankentapijt.  “Let Love Be” is dan ook een mooie afsluiter.
Zonder meer brengt Cat Dowling met Animals een poëtische , lichtjes donkere plaat.

Animals 03:18 All that I can do 03:57 Trouble 03:31 Freedom 02:45 Bullets 03:57 I Wanna Dance 03:03 The Fire 04:28 I Never Knew 03:05 In the Dark 03:38 Is This Love 04:16 Let Love Be 02:59

 
donderdag 23 december 2021 21:18

Steal The Wind

Joe Vestich is een zanger, songwriter, gitarist en beeldend kunstenaar die in 1986 naar Finland verhuisde. Joe heeft gespeeld met een rits diverse muzikanten in verschillende projecten. Joe is nu bezig met nieuw materiaal en toert uitgebreid als soloartiest, duo en met zijn eigen Joe Vestich Band. Joe's muziek varieert van folk tot country en van rock´n´roll tot rhythm´n´blues.
We hadden eerder een gesprek over zijn nieuwe release 'Steal the Wind' en de invloed die hij heeft gehad, maar ook over de toekomstplannen. Het interview kun je hier nog eens nalezen.  

Americana is de noemer, een mix van blues, rock, country en soul. Joe heeft  een soulvolle, warme stem die je doet terugdenken aan lange zomeravonden rond het kampvuur. Hij is een verhalenverteller. Een ware troubadour die iedereen kan stil krijgen met zijn verhalen. Songs als “Paradise”, “My darkest dream” en “Steal the wind” hebben een melanchole ondertoon. Soms is het emotioneel beladen en raakt hij een gevoelige snaar als op “The Song will live on' “Razor Red Skies” en het afsluitende “I'm a soldier” zijn er die aanstekelijk klinken en de registers opentrekken .
De aandacht wordt scherp gehouden.op het warme ‘Steal the wind’. In die americana zijn er folk invloeden en ergens herkennen we Bob Dylan in de vocals.
'Steal The Wind' is overtuigend voor wie houdt van americana door z’n aanstekelijke en weemoedige sound.

Tracklist: Paradise - My Darkest Dream - Steal the Wind - Riding Away - The Song Will Live On - Rocket Girl - You're My Dream - She's a Runner - Let Me Kiss Ya Honey – Sometimes - Razor Red Skies - I'm a Soldier

 
Sam Dunscombe - In the desert you feel that you are just a little spot on the planet, so small and so fragile

Recently, we travelled to Ancienne Belgique in Brussels for a special double bill evening with John Also Bennett and Sam Dunscombe. Both performers succeed in creating an intense atmosphere, which prompts images to appear before your retina that stimulate the imagination. Sam Dunscombe also recently released her debut, another disc that appeals to the imagination. Enough food for a fine conversation, we had this interview on a Saturday morning in Berlin, unfortunately not face to face but via ZOOM. You can read the report of this fine gig again here .

Sam, let's start with a standard question, how did everything start, who and what are your sources of inspiration? and how did you end up in that special world of, let's say experimental electronic music?

My first inspirations came from pop music actually. I started playing Clarinet when I was 12 years old. I was always interested in using music and performance as a way of expressing myself. I’m Classical trained, but I found out that Classical music is not the best tool for me. I got into the more experimental music, because it give me a way to try new things out. Mixing and matching the stuff I’m interested in, I find in that possibility in more experimental music. As for Electronics… I have seen some powerful musicians when I was around 18, living in Melbourne (Australia) I really got interested into that sort of music because it had this sort of physical or material power. I wanted to experiment with that and try to understand it. Why the feeling in my body was so strong, for example, even when the sound was very quiet (I’m not necessary talking about noise music, although I make that too). When I started in this area, I stared to play music with people of the same age, and they had a lot stuff like effects pedals, synthesisers, microphones, and mixing tables and things, I not had anything of that. I was in some pop bands that days, and learnt a lot from that experience, that was how I earned my money, but it wasn’t a lot. So I saved up over half a year to buy a computer, and I started to learn computer programming for music, that’s how I start to get with Electronics. I figured if I could learn to program, I didn’t need to buy all the electronic pieces. I’m glad I did start that way because it give me the chance to find out how everything works, to learn about signal processing etc. That’s the way it started.

I wanted to pick in on you say silence into music, I’m very interested in Brian Eno. Like you say, you can make Electronic music or silence. I can hear that in you music to, just like Brian Eno did, you can make the silence in music so strong that it blow you away I see that correct? Is that also how you doing it?

That inspiration for doing it this way come from a few different experiences: playing new music, working with Wandelweiser composers and aesthetics, and also Japanese improvisers when I lived in Tokyo. The rime of Silence is something that you can do in a room. The other one is I have done some field recording. Field recording is particularly interesting in places that feel silent, because really there’s no such thing - the “silence” is a quality of ambience. The stillness you find in such places, I’m very interested… so yes, ideas of stillness, silence, and stasis are very important to me…

It’s not that  I can’t  put a music style, that’s what I like about you. But  How would you describe your musical style by the way? Why Clarinet?

My music style? Running in five directions at the same time is a short and direct description about my music style, I guess. I play things that are pretty much based in free improvisation, both noisey and very quiet. I also make spectral and just intonation music, and using something like acoustic walls. I feel it’s a very stylistic trend in Berlin at the moment, to work with intonation, but my interest comes more from the field of spectralism and also from natural acoustic phenomena you encounter in field recording sometimes, than it does from the tradition of Just Intonation composers. The music I make is just extremely eclectic, and I guess it’s just whatever I’m interested at the time being. And that changes all the time…

I love your music, but is it not true that it’s not easy to bring this in big stadium or something, Not that this is you ambition anyway I guess. But, Doesn't that limit the audience you can reach? A wide audience or radio feedback would be nice,?

That’s a interesting question actually. There is a attitude in experimental music sometimes like ‘fuck the audience’ But I don’t feel that way. One of the things I love is to build an association with the audience. Having feedback, and have the sense of being together in a space where everyone who is there enjoy it, including myself. So the audience is important to me, but I guess it’s the size of that audience doesn’t matter to me. When there are enough people than I’m happy, that can be 200 or 50 or 5. In my 20s I played in some bands, and played for really big crowds.  For 2000 people, sometimes 10,000, it’s a very different energy that you get. It’s not that you are more disconnected when there are that many people. But when I play for let’s say 50 people I feel that everyone in the room is included in what happens. But when you have 10 000 you see the people in the front room that dancing and having the time of their lives, you still only really feel a connection to the 50 people directly in front of you, really. But you feel you can’t reach everyone, that is the big different I guess.

 Some things I have read at your website. You earned a DMA from UC San Diego in 2018, and works as the archivist to the estate of French-Romanian composer Horatiu Radulescu. Can you tell something more about that?

In the experimental music Horatiu Radulescu was one of the biggest artists during his life, but there is not a lot of his work available at the moment, especially not when I started to work with his music. Some things that are available are more like some acoustic noise music or something, very aggressive.  Even when it’s delicate and quiet it has this roughness inside. Maybe not real aggression but intensity. I got interest in his music a long time ago. I decided to make a version of a piece of his music  with clarinet. I wanted to put multiple sounds together with masses of similar instruments. If you have 7 clarinets playing multiphonics, the spectra can be very complex, with 20, 30, or more parts. So there is that intensity and relationship to space in his music that triggers me. So when I was making this work, I been contacting his widow (Horatin Radulescu died in 2008). I told her I was working on his music and would like to meet her. We became friends pretty quickly. So now I work to help republish his music, and make it available again. And fixing up old tapes, digitising his materials, and stuff like that. That’s how I got into that job.

Talking about available, it’s not easy to find something of you music either, except on bandcamp, but not at Spotify to give a example?

No, there is an album coming out somewhere in march 2022. On Mode Records. It will be called “Horatiu Radulescu: plasmatic music volume one’’ there are three works on them. One is for 7 clarinets, one is for 42 clarinets and 42 flutes together, and one is a “posthumous duo” with Radulescu, where I remix old tape recordings he made and add a lot of new material on the synthesiser. And well maybe that will end up on Spotify… But yes, in 2022, I think there will be some more stuff coming available!

I look forward to that,. I have read. Also you interested in the multi-dimensional perception of time, which has led to explorations in spectralism, just-intonation, improvisation, the performance of complex-notated repertoire, field recording, audio engineering, and live electronic performance. Can you tell more about this to?

I’m very interested in that moments on a performance when it seems that time stops. That’s a feeling that you get when those then minutes of a song not sound long , but very short. Or sometimes the opposite, a minute stretches out forever. It’s something very special when that happens. Even better is when you feel both long and short at the same time. It would happen in those pieces of music that are two hours long. I got into this by playing long form works by Morton Feldman, Horatiu Radulescu, Pierluigi Billone, and others. There are a number of ways this sense of timelessness can happen - sometime with tuning (“perfect” intonation - although of course that’s kind of impossible - is timeless as there are no markers of temporality in there), this with long duration, or with intense focussed listening at different dynamics, the feeling of being overwhelmed, and so much more. And with new complexity also, there’s a common interest in trying to portray multiple timelines / time scales at the same time (maybe someone like Chikako Morishita or Richard Barrett for example do this). And in field recording you have the experience of displacing times (reliving the past, but listening in a different situation, etc etc).

Well, I was really interested to think about what exactly it might be that tied all of this stuff together, and I realised that what was interesting me about all these different types of work was that it alters your sense of how time passes quite drastically.

Something very interesting to find out. The reason of this interview. You recently released your album ‘Outside Ludlow/Desert Disco, there's a special story behind it (that's something we can also read in the biography) but tell us more about that special trip?

I Lived in California for seven years. I did a lot field recording and camping all around the State. One of my other projects in that direction will be released in the middle of next year, based on a lot of field recordings of California. So in 2018 I was out camping and recording in the desert with my good friend Joe Mariglio. We went to an old mining town, completely abandoned, and not much left. There was once a gold mine, and it was next to the railway and route 66 as well. The gold mine is still full of gold but for some reason company figured out the gold is more valuably when you keep in the ground (haha). It’s strange, they still keep buying and selling it but they just don’t take it out, I do not understand the world sometimes (haha).

But anyway it’s for me  a very poetic place because of all this levels you see there. The different times people lived there and basically failed. In the 19the century there were looking for minerals, in the begin 20ths there was the railway, and they had to build a big water tank. You see human activity starting and stopping there over and over again, with these moments of failure repeatedly captured over and over again in time, and then they just kind of disintegrate. You can see that in those places how it happened, and that is very interesting to see; that’s also expressive for the South California project in general. Because that’s something that keeps happening, it’s very likely that a lot of the cities and growth there will die soon in the future, as there’s simply no water there, no way to really sustain life.

But the fact that people keep try and failed was very important to me to create this field recording album. I wanted to make people feel that to. That’s the backstory why I was so excited about this place.

So that’s the backstory. Then as we were camping there, we were walking through the remnants of this town, and then out into the open desert a little. And suddenly I saw tangled around a cactus, this big ball of 1/4” tape. Kind of an unbelievable find for a sound artist! So I immediately grabbed as much as I could - it was in really bad shape, falling apart really, it must have been there for a very long time.

Did you find the owner of those tapes by the way?

No, that would be totally impossible I think. When you look at the LP cover, just on the left of the photo is where we found the tapes. And as you can see there is nothing there but desert. It’s been abandoned for about 40 years now, since that mine shut. I realized it had some Disco music on it, so I think it’s something from about 1978 or something.

I liked the feeling that I was on that trip to, very intensify , little bit scary but specially overwhelming. Is that how you wanted to do this? To make people feel it this way?

That scary feeling is a little bit like what you feel there in that place. It’s not that you are not welcome, but this place just doesn’t care about you or something. It feels like you are irrelevant up there. Just another ant in the desert… It’s like you walk in a forest and been overwhelmed because it beautiful and you feel surrounded, or walk on the beach and see the size of the water and feel a sense of awe and also a sense of lightness or elevation. And in the desert you feel that you are just a little spot on the planet, so small and so fragile. Emotionally I was also impressed by the sadness of this places. Where people just try, and failed, over and over again. That feeling I wanted to bring in my music, and also on stage. And that can be overwhelming or scary for people, but scary is not the right word…

I also had this feeling that this music could be made for a film or TV Series, are there any plans in that direction? Or did you have done it before and want do it again?

I did some soundtracks in collaboration with a few people: a filmmaker called OB de Alessi, together with my band Golden Fur, with my partner Michiko, and also I have done some things by myself in this direction. I think I will be working with people in Seattle next year to make a movie as well. I actually have done several things I suppose, and I’m very interested in the link between sound and image. If you do it right, you can create this feeling in between disconnected and connected, and sort of put the viewer in a strange relationship to space. That’s what I want to do.

That’s something I missed about the wonderful concert, the connection between visuals and music. It would be much more impressive then it was already, with using visuals on a screen I think. It’s maybe something to use in the future on you concerts?

Defiantly, when I take the Field recordings I make some video’s too, just in case. So that’s for sure something I’m interested in. I love  the films of James Benning, if you know him. You can find some illegally uploaded on YouTube of his work calling ‘The California trilogy’ it’s a film on different locations all over California (but the quality is very bad, if possible watch it in the cinema or at least on dvd to get the real experience!). One about farming, one about the dessert and one about the city. I see that in 2016 and it was a massive influence doing something myself, what I did on this record. Those visuals it’s like that experience of time I was talking about, in this case I think it comes from the structural limits he placed on himself to make the film. For me personal it’s even sometimes heartbreaking just watching it, and that certainly has to do with the fact that I’ve been there, but more than that it is just so beautiful to see this sort of mosaic of different locations slowly unfolding, so beautifully shot. Soo yes it’s something I’m very interested in.

How where the reactions till now?

Honesty I normally don’t expect anyone to be interest in my work at all. So it was a big surprise for me, all this positive reactions. I love to share it and make it. But I assume that what I’m doing is not interesting for a lot of people. So it’s a very nice surprise that I get some good reviews , or people like you contact me for an interview. Or if someone contacts me and says they enjoyed listening to my music. All these reactions are surprising and touching. The LP sold out on bandcamp pretty soon, so I guess it proves that people are interested in what I’m doing… Particularly this LP has an interesting story, I guess it captures people’s imagination. But I’m just happy to share it.

You live in Berlin, a city that appeals to my personal imagination, is it really such a city that provides inspiration, some of my personal idols like David Bowie have made their most memorable works there?

There is a lot to say about Berlin. For the Germans it’s a place where the people can go to create. It’s a place where the artists and party animals and weirdos will go. There is something magic in the air that is creative and give you energy. Personally I think the reason why it’s so inspiring is that everyone believe the story. People just move here to be creative and productive. The collective belief in this city is proving the prophesy. In a way, I not sure there is something special about Berlin, it just happens to be the place where things going on. Socially they do a lot to support the arts and culture, and generally I feel like it’s a place where you can imagine a new way of living and then actually just do it. It’s one of the only places in the world where you can be a professional artist and survive well, the city supports this, and they are also very supportive to artists with children. Also in this pandemic the city was very supporting there artists. There is a sense of security here for artists, something I never had in Australia for example.

It’s what confuses me the most , when there is a new problem with COVID the first thing they close is culture, very confusing.

Yes, and still businessman get to travel over the world and having fancy dinners in New York.(haha) Look, I think music and Art is a form where people feeling satisfied and happy without consuming too much. Other situations they encourage people to buy things. That capitalism encourages to buy things they don’t need to full that big hole in themselves (haha) and in art and music it’s not a way of real consuming things, that’s why they closed down first, before say a shopping mall with thousands of customers. What art and culture brings is people to make fulfilled and satisfied, and I hope that in the future this can become a important part to continue after this pandemic.

Now we start talking about that subject. like everyone else in this world, you also have been living in this pandemic, how did you survive as person and musician?

I think a lot of people had the same experience. You very quickly get confronted with yourself. All those things you ignored in the past, because you keep being busy. But then you sitting home and been confronted with those thoughts you have ignored because you simply had no time to think about it. It makes you think about your life and relevant everything. There also was a difference between people who had to care of someone (like children or older parents or sick partners etc), and people who living alone. Not sure what experience is more worse then the other. It’ s not a competition because we all had a terrible time. But.. my experience, I have a daughter and she was 2 years old. In the start of the pandemic we lived in a small apartment, we moved to a bigger place. It was so overwhelming to be in a place 24hours for five weeks or something, that I realize I not had time for myself to think anymore. That was the hard part of it…

Did this times give you some more inspiration, or not really?

I started to focus on recording music in that times. But that’s common to other musicians I think. There is in the past 16 months and more, a lot music has been released. More than ever. Also because a lot artists can’t tour anymore. Next to release new music, people get to be more experimental in their own homes. There been some strange records coming out where I like to listen to. For me personally, it gave me the permission to make mistakes, because I did not have to rush for something, and when you take risks you make more mistakes, so in regular life often you don’t take risks. But when you DO take risks you can find something that’s interesting to work with, something you didn’t think about before. That’s the inspiration this pandemic give to me. Allowed me to listen to my own intuition more.

Can you tell some more about other future projects? What are you future plans?

There is been a project I been working on for five or six years now, thirty-three field recordings from South California. Also, I did research and composition into music for use with psychedelic drugs (in psychotherapy), not that I have done this specific therapy (although I have taken psychedelic drugs, and read about them a lot). Honestly I found out the music used by the psychiatrists was pretty terrible. I created something with that, and will bring it to the audience in both an LP, and as a touring project. You don’t have to take the drugs to enjoy it, though, and I hope it’s interesting for everyone! And there is the Radelescu cd coming out. There is a big group with other musicians in Berlin, that’s an ongoing project. That’s one thing good about the pandemic btw. For the first time we were all in the same place because of the lockdown, so you could easy do rehearsals with large groups of people who are usually always touring and moving around. Let us hope it leads to interesting work as well, those cooperations. And of course returning to playing on stage in the ‘normal’ way. A lot is going to happen, but I have no idea when. But nothing ever stops, things keep moving.

One of my last questions, what are you future ambitions is there any end goal ore something you want to achieve?

It’s particularly interesting to think what I am  going to do when I finish this work? The Radulescu music I’ve been working on since 2015, the California recordings since 2016. The psychedelic music since 2019/2020… I’ve been working on these projects for many years, and they’re all coming out in 2022. What’s next? I’m a little bit excited to think about what I’m going to do next. What for me important is for me, I just like sharing. One thing I can say about myself is that I never seem to hold one line or direction for very long. Everything changes, and I hope it will keep changing in the future… I love learning and discovering new things, working in different areas. So it’s something that keeps me busy, that question, because at the moment I don’t know what’s next… Maybe I’ll make a pop record! But like I said, it’s the need to keep sharing that keeps me going. 

I don’t think you a artist who keep doing the things over and over again 40 years or longer that’s for sure?

When I was a kid, one of my inspirations was Prince. On a certain moment he was stop caring what anyone thought about him. He made some wonderful stuff, and some terrible. But he always tried something new, and invented himself over and over again. I respect that, that’s what I want to do in my life. Also, Something interesting, and pity about Prince, he died too young but the last two last albums he made started to exploring a new direction again, what would have been interesting to see where it brings him.


Soo please become Prince, but please live much longer to…Thanks for this nice conversation, I hope to see you on stage soon again

 

Transport Aerian - We moeten, zeker in deze tijden, een balans blijven vinden tussen optredens en online activiteiten, om te tonen aan ons publiek ‘we zijn er voor jullie’. Dat is heel belangrijk

Het Belgisch progressieve rockproject Transport Aerian, bekend van werkjes ‘Darkblue’ (2015) en ‘Therianthrope’ (2017) is terug in een nieuwe line-up en met een nieuw album ‘Skywound’, ook verkrijgbaar in de reeks shows in België en Nederland.
‘Skywound’ is een conceptalbum waarvan de hoofdthema's gericht zijn op de tragedie van een gewoon liefhebbend koppel dat gevangen zit in turbulente gebeurtenissen in de wereld; een wereld die zich voorbereidt op een oorlog en op de rand staat van een wereldwijde catastrofe. De wereldwijde problemen worden aangehaald: politiek, spiritueel vanuit het gezichtsveld van de mens.
Het verhaal over het concept van het album kan over ieder van ons gaan. De recensie kun je hier nog eens nalezen.  We hadden, naar aanleiding van deze release, een fijn gesprek met de band, zijnde Hamlet, Stefan Boeykens , Umut Eldem, Paul De Smet. En we polsten ook naar de toekomstplannen, ondanks deze tijden waarin we leven. Een tijd waarin plannen moeilijk is.

Ook al gaat dit interview over de nieuwste release ‘Skywound’, ik wou toch even vragen hoe het de band is vergaan sinds het ontstaan? De hoogte- en dieptepunten? Want jullie zijn toch al sinds ergens 2008 of zo bezig
Hamlet: Dat is een moeilijke vraag, waarvan wat de heren hier aanwezig betreft, ik en Stefan het antwoord kennen. Die erbij was sinds het begin van het project in 2008/2009.  Het is altijd een project geweest rond mezelf en Stefan die niet alleen als vaste gitarist, maar ook als co-writer fungeert binnen Transport Aerian. Er waren wel wat optredens en zelfs opnames sinds 2009, maar de echte geboorte van de band tel ik vanaf 2013, toen ik besloot om in de studio te kruipen om de plaat “Bleeding” op te nemen. Toen hadden we een contract met het Amerikaanse platenlabel Melodic Revolution Records, waarmee we nog steeds samen werken.
Sinds dan hebben we ondertussen drie albums en een live album uitgebracht. Het was in eerste instantie niet echt de bedoeling een band te creëren; het was een soort egotrip als je dat zo kunt noemen – ik produceerde alles meestal alleen, af en toe met andere gast-muzikanten. En toen is er wat veranderd: ik heb nog bij een andere progressieve metal band gespeeld die redelijk actief was en ik was positief verrast en gefascineerd door de underground live scene in ons land. Daarmee ben ik in 2019 gestopt en ik wilde Transport Aerian transformeren als het ware. In die mate dat het een live band zou worden, in samenwerking met andere muzikanten. Toen ik op een bepaald moment een advertentie zag staan van een jonge getalenteerde drummer, vond ik dat een goede start en zo is Paul bij ons terecht gekomen. Toen heb ik ook met Umut gesproken, een schitterende pianist die ik al een tijdje ken. Stefan was de allereerste en de enige keuze als een gitarist en hij was gelukkig beschikbaar – sinds Therianthrope in 2017 hadden wij elkaar niet meer gezien. En zo is de bal aan het rollen gegaan en nu zijn we voor het eerst wel een echte band. Toen door Corona uiteindelijk alles werd gesloten, waren er maar twee opties: ofwel de handdoek in de ring gooien want we profileren ons als een live band en wilden eerst een sort van reunion tour doen, ofwel maken we iets samen in band formaat. Dan heb ik het concept album ‘Skywound’ geschreven, waarbij iedereen binnen de band zijn bijdrage heeft geleverd. Dat was voor mij belangrijk. Ik heb dan alles geproduceerd in mijn eigen thuisstudio. En zo is de bal aan het rollen geraakt, voor deze nieuwe plaat. Op dat vlak waren deze coronatijden eerder een zegen dan een vloek, want daardoor hebben we een kwalitatief album op de markt kunnen brengen. Dat is een positief kantje aan deze tijden.

Dus als ik het goed begrijp hebben deze coronatijden eerder gezorgd voor nieuwe ideeën die zijn ontstaan of zo? Of hoe moet ik dat zien?
Stefan: Ik denk dat de drang om samen iets te doen eerder is aangewakkerd in deze tijden. Omdat we gedwongen waren ons thuis terug te trekken, moesten we daar interactief mee omspringen. Het klikt goed tussen ons alle vier. We waren een solide band geworden, waarbij iedereen dezelfde kant uitkeek, en wilden daar absoluut iets mee doen. En dan was dit het alternatief.
Umut: Ik sluit me daarbij aan. We hadden het gevoel dat we iets moesten doen, iets creëren, want dat was in deze huidige situatie de enige optie.
Paul: De meeste bands maken muziek door samen te jammen. Dat ging niet meer, en daardoor hebben veel bands wel die handdoek in de ring gegooid. En wij hebben het dus anders aangepakt.
Hamlet: (lacht) dat bewijst trouwens mijn punt dat samen in een garage jammen geen efficiënte methode om muziek te maken is. Er moet één richting en één concept zijn.

Sommige bands zijn er sterker uit gekomen, andere hebben de stekker uitgetrokken. Jullie zijn er dus sterker uit gekomen uit deze corona tijden als ik het zo hoor? Los daarvan: proficiat met de nieuwe plaat! Het geheel klinkt gevarieerd, avontuurlijk, mysterieus, licht ingetogen, emotievol als gedreven, explosief, waarbij de registers kunnen worden opengetrokken.
Is bewust gekozen voor deze gevarieerde aanpak? En is het niet zo dat je daardoor je publiek beperkt, want dit is muziek voor avonturiers die houden van experimenteren – waar ik ook fan van ben – maar om een ruim publiek aan te spreken lijkt me moeilijker? Sportpaleizen uitverkopen en zo. Zie ik dat verkeerd, of is dat niet de ambitie?

Hamlet: Ja en nee. Muziek maken bestaat niet enkel uit de muziek zelf, maar ook marketing  en promotie. De nieuwe manier van muziek maken nu is zo: je maakt een single, een muziek video, je publiceert het en melkt het volledig uit. Dan maak je de volgende. Na een tijdje is het album klaar en duw je al die nummers op een plaat. Dat is een methode die in de pop wereld en ook de rock wereld effectief werkt, ook dankzij streaming. Maar het creëert wel een niche rond concept albums die gemaakt zijn. Er zijn best wel bands die op die manier muziek maken en daar succes mee hebben, maar ook hun publiek aanspreken. De marketing en promotie kant rond muziek maken is, ook bij concept of progressieve muziek, belangrijk. Er toch zijn er voldoende succesvolle bands die ook iets zinnigs willen zeggen – zeker in progressieve of alternatieve rock...
Maar neem ook bijvoorbeeld Lana Del Rey. Ze is een popzangeres, maar haar teksten staan vol met referenties naar literatuur en verschillende culturele gebeurtenissen. Het werkt commercieel, want ze is een pop act die wel op grote podia staat, maar het betekent niet dat er niets in haar muziek zit dat ook het intellectuele of denkende publiek kan aanspreken. Hetzelfde geldt voor sommige grote alternatieve of zelfs progressieve bands, zoals TOOL, Perfect Circle, Radiohead.  Ik sluit daarom ook niet uit dat  ook een band als Transport Aerian kan doorbreken naar grotere podia.
Stefan: Als ik voor mezelf spreek: voor mij is muziek maken een hobby, ik heb een hoofdactiviteit. Misschien ligt dat voor Paul en Umut anders. Omdat ze meer in de richting van professioneel muziek maken zitten, kan het mogelijk anders zijn. Maar ik kan enkel voor mezelf spreken. Voor mij is het leuk als dat gebeurt: op een groot podium staan. Doordat ik er dus niet vanaf hang, heb ik er geen commerciële of performance verwachtingen over. Het feit dat we kunnen samen spelen en de interactie om samen iets te doen, is voor mij persoonlijk belangrijker. Of we daardoor op een klein of groot podium staan maakt me weinig uit. Uiteraard wil je ermee naar buiten komen; als je traint voor een voetbal match is dat ook met de bedoeling op het veld te staan.
Paul: Ik volg die mening, het is nodig dat je een publiek hebt waaraan je uw muziek kunt tonen. Maar voor mij is het binnen deze band vooral belangrijk te blijven nieuwe muziek maken, dat progressief is. Er zijn naar mijn mening teveel bands die steeds terugkeren naar vroeger, maar eigenlijk is het de bedoeling om vooruit te kijken en vernieuwend te zijn. Dat we daardoor niet in die grote zalen kunnen staan of moeilijker, maakt weinig uit. Muziek maken en uitbrengen, en nieuwe grenzen ontdekken is voor mij het belangrijkste nu.
Umut: Ik sluit me daar ook bij aan. Het is wel belangrijk dat je als muzikant en band kan blijven groeien. Door meer albums en meer optredens, blijven we verdere stappen zetten. Waar dit ons brengt maakt niet uit, we moeten gewoon blijven groeien.

Is het ook niet zo dat je als Belgische band meer beperkt zit? Er zijn voldoende landen waar progressieve metal wel hoge ogen gooit, maar is België niet te klein of moeilijk te vermurwen, waardoor echt doorbreken moeilijker wordt?
Hamlet: Ik zie daar feitelijk drie invalshoeken. België is klein, dat betekent ook dat de podium indeling klein is. Wat wij hier hebben in de underground wereld, is vergelijkbaar met een heel grote stad in de grotere landen. In principe zorgt het ervoor dat je gemakkelijker binnen je eigen landsgrens je publiek kunt bereiken. De andere invalshoek, België is groot binnen typische avant-garde muziek. Univers Zéro is bijvoorbeeld een van de grootste avant-garde bands in de wereld – en ze zijn Belgisch! Dat betekent dat je hier ook een publiek hebt met een open geest naar dit soort muziek toe: het experimentele en mystieke. Maar dan ook: Progressieve rock is niet enkel een genre, maar vooral een beweging. En dat is internationaal, dat bekleedt niet enkel het puur eigen podium. Dat zorgt voor een soort niche die wereldwijd wordt gewaardeerd. En daarop willen we ons, zonder het Belgische podium te negeren, op richten. En eigenlijk: we worden hier beter aanvaard dan ik ooit gedacht had.
Umut: Dat is voor mij net de betekenis van het woordje ‘progressief’: nieuwe ideeën die ontstaan, nieuwe wegen inslaan. Dat is typisch daaraan. En dat is ook de werkwijze voor onze band.

Het leuke aan Transport Aerian is dat jullie bij elke schijf wel weer iets anders verzinnen, een aanpak waardoor jullie het de luisteraar niet gemakkelijk maken. Ik houd net daardoor zoveel van jullie – laat dit duidelijk zijn – maar verlies je daar, naast nieuwe liefhebbers, ook geen fans door? Door steeds anders te schakelen? Is dat geen probleem?
Hamlet: Dat is een schitterende vraag. Kijk, het brengt ons bij het antwoord op de vorige vraag. Voor mij persoonlijk betekent progressieve rock ‘bewegen’. Er zijn bepaalde artiesten die ik vroeger schitterend vond, maar omdat ze hetzelfde decennia lang blijven doen, vind ik hun nieuwste werken persoonlijk iets minder interessant. Er is geen beweging meer. Is dat daarom slechter? Nee, wat kwaliteit betreft zeker niet. Met zulke top muzikanten is slechte muziek maken onmogelijk. Ik denk ook dat, grotendeels, hun doelpubliek – zelfs als het over progressieve rock fans gaat – zulke herhaling van hetzelfde van hun idolen vereisen. Maar, ik vind dat het als progressieve rock band belangrijk is te durven niet te doen wat de fans van het genre van je verwachten. Niet in “het genre” maar wel in “de beweging” blijven dus.
Wat Skywound betreft: het thema bepaalt hoe je schrijft. Met deze nieuwe plaat keren we terug naar de basis van de progressieve rock uit de jaren ’70, maar ook uit de alternatieve rock van de jaren ‘90 en heel wat elementen van hedendaagse progressieve en de zogenoemde Bristol scene. Dat is bewust, want het thema is hoe mensen omgaan met deze turbulente tijden waarin we nog steeds leven, waardoor ze automatisch terugkijken naar de geschiedenis. Er worden vergelijkingen gemaakt. Voor ons is het niet echt het belangrijkste of het publiek het leuk vindt of niet. Voor ons is het belangrijkste dat we kunnen zeggen wat we willen zeggen. Ik kijk ook niet naar welke fans onze muziek niet meer kopen of accepteren. Ik kijk naar wie het wel doet, en ik zie toch dat dit conceptalbum goed aanslaat, als ik de reacties hoor. Maar uiteraard, door te evolueren zal je allicht ergens fans verliezen. Dat is het logische risico dat je neemt. Maar een probleem? Nee, wat mij betreft. Ik zie wel dat we sinds onze release van ‘Skywound’ sterk blijven groeien, o.a. op sociale media of het publiek op de concerten. Als je weet dat we nu meer volgers hebben dan bijvoorbeeld met ‘Theriantrhrope’, nochtans een album vol met grotere namen die meededen, dan denk ik dat we op de juiste weg zitten.
Stefan: ik denk dat we vanuit onze achtergrond zeer gevarieerde muzieksmaken hebben. Vanuit een muzikale opvoeding en veel naar muziek te luisteren. Daardoor komt er iets anders uit dan dat je zelf zou bedenken. Waardoor automatisch dingen veranderen, bij elke nieuwe plaat. Hamlet stuurt ons daar wel in. Maar ook voor onszelf. We maken geen reproductie van een oude song. Zo ga ik een gitaarpartij, die Hamlet heeft opgenomen, op mijn eigen manier doen. Dat is ook fijn dat dit kan; dat geeft ook een ander resultaat en dat is eigenlijk met ons allemaal zo. Het wordt iets anders door er samen aan te werken. Ook in de live set is dat zo, bijvoorbeeld. En die weg zullen we, ook al heb ik geen glazen bol, blijven volgen want dat houdt het ook boeiend. Dus ja, ergens is dat een bewuste keuze..
Paul: Als je kijkt naar iemand als Miles Davis, een van mijn grote idolen , kun je ook zeggen dat hij progressief was omdat hij steeds opnieuw vernieuwend wil zijn. Hij heeft daardoor veel publiek bij gekregen, maar automatisch verlies je ook publiek. Dat is het risico dat je dan moet durven nemen. Maar daarvoor bewonder ik hem net, omdat hij constant iets nieuws probeert. En zolang ook wij dat kunnen doen is dat fantastisch.
Umut: Zoals Stefan zei: het heeft allemaal te maken met onze muzikale doorstromingen. Progressieve muziek moet gewoon iets nieuws zijn, elke keer. Het is niet altijd een goed idee om steeds hetzelfde publiek aan te spreken. Het is goed dat je ook daarin kunt evolueren.  We hebben daardoor al succes geboekt, en zijn van plan op deze elan door te gaan.

‘Therianthrope’ was een mijlpaal,  een commercieel succes, dat moeilijk te evenaren leek, maar toch slagen jullie er wel in – ook al heb ik al een kritiek gelezen dat de nieuwe plaat niet dat niveau haalt?
Paul: Ik vind dat niet echt kritiek, iedereen heeft zijn eigen mening. Er zijn ook mensen die ‘Skywound’ beter vinden dan ‘Darkblue’. Het gaat gewoon om progressieve muziek creëren. Ik beschouw die review ook niet echt als kritiek, want hij was ook positief over de plaat.
Hamlet: Op de vraag wat is commercieel succes? Kijk dat is driedelig. Ten eerste, zitten er heel veel niveaus tussen een hongerige artiest en de rockster. Ten tweede, heel veel bands die wij beschouwen als succesvol leven niet van hun muziek, ze hebben een job daarnaast. En ten derde - commercieel zijn wat is dat? Zorgt dit voor bekend zijn binnen bepaalde cult circles?
Uiteraard wel.. maar word ik daardoor rijk en moet ik stoppen met mijn gewone job? Nee, zeker niet. En dat wil ik ook trouwens niet doen, mijn job zit immers ook in de culturele sector, gewoon wat breder dan muziek. Dus wat is commercieel...?

Ik dacht dat ‘Therianthrope’ ook een commercieel succes was, of had ik het mis, waardoor het moeilijker was om beter te doen met die derde? Of is dat niet zo?
Hamlet: ‘Darkblue’ was eerder een groot succes dan ‘Therianthrope’, zeker in progressieve rock middens en dat is toch heel wat.. En nee, ik vond het niet moeilijker nu of meer druk bij ‘Skywound’, in tegendeel. Doordat we nu met een schitterende band zitten met Stefan, wat die doet met zijn gitaar dat is overweldigend. En een schitterende drummer als Paul tot een klasse componist als Umut vervolledigen dat plaatje. Daardoor was het nu eerder comfortabeler deze plaat te maken.. en voelden we zeker geen druk ‘om beter te doen dan’. Natuurlijk, als ik heel veel geld op mijn rekening had voor een top studio, zou ik dat wel doen. Maar mijn filosofie is nog steeds, als het geen top studio is waar je zo lang zit als moet om alles te doen zoals je dat precies wil - dan hoeft het niet. Engineer-for-hire zal uiteraard zorgen dat alles transparant en goed klinkt, maar om een gepersonaliseerde productie te maken, moet je samenwerken met het gepaste team, en met het gepaste instrumentarium werken. Dat is al een pak duurder en wat moeilijker te vinden. Dat is pas waar echt een top studio werkt. Andersom, je kan werken met wat je hebt, als je weet wat je wil en wat je precies doet. Gelukkig genoeg ben ik zelf een gecertificeerd geluidsman en heb een kleine homestudio waar ik alles zelf kan doen.
Stefan: Je moet het doen met wat je voor handen hebt. Het is ook heel bevrijdend dat je met een minimum aan apparatuur in je leefruimte thuis iets kunt doen. Met de elektrische gitaar, als de vaatwasser staat te draaien, heb je daar geen last van. Met zang is dat al iets delicater. Technisch kun je zeer ver geraken. Je moet, zoals Hamlet zegt, naar een zeer hoog productie niveau gaan om er een hoorbaar verschil uit te halen. Ik zeg ook niet dat het niet beter kan. Er zijn bands die hun albums opnieuw remasteren, dat is voor een reden. Ik denk echter dat we, aangezien de muziek goed zit bij ons, toch wel op een hoog niveau geraakt zijn.

Iets heel anders. Er staat ook een prachtige samenwerking met Rachel Bauer. Waar en hoe hebben jullie haar gevonden en hoe is die samenwerking verlopen?
Hamlet: Rachel is een essentieel deel van mijn leven en ook een artistieke partner. Ze heeft ook meegewerkt aan de vorige platen en doet soms haar eigen remixen van onze nummers, maar ze wil absoluut niet als extra bandlid erbij komen. Ze leent wel graag haar stem uit. Haar stem past perfect in wat ik wil met mijn muziek. Moest het niet zo zijn, deed ik het met iemand anders. De keuze van een gastmuzikant hangt af van wat je wil zeggen met die gastmuzikant en op dat vlak past haar stem en uitstraling dus perfect binnen onze muziek. Ik kijk altijd naar de interessante en individuele stemmen – puur technische muzikanten interesseren mij immers absoluut niet.
Paul : Ik sluit me daarbij aan, Rachel haar stem past perfect bij de sfeer op het album, ik ken eigenlijk niemand anders die het zo zou kunnen.
Stefan: We staan sowieso open voor muzikale samenwerkingen met anderen. Het is wellicht iets anders, doordat we als band werken met een scala aan klanken, klinkt het misschien anders dan bij vorige platen. Meer als band geluid. Bij ‘Therianthrope’ waren we echt op zoek naar breed gaan, terwijl die gastmuzikanten op hun eigen wijze iets bijbrengen. Als je daarmee op het podium staat, krijg je een andere dynamiek. Het compacte met ons vier op het podium heeft ook zijn charme. Je hebt genoeg rock bands die met een kleine bezetting enorm krachtig klinken. Je hoeft niet met tien op een podium te staan om een “wall of sound” te maken, of juist zeer subtiel te gaan.
Umut: Dat vind ik net het mooie aan ons: omdat we een kleine band zijn, zorg je voor meer kleuren. Maar los daarvan heeft Rachel dat zeer mooi gedaan op deze plaat en ook met vroegere; haar stem past binnen dat concept.

Ik vind jullie muziek trouwens ook zo filmisch en fantasieprikkelend. Zijn er ambities om er iets mee te doen voor film of TV series?
Hamlet: Film is niet mijn sterke kant. Met ‘Skywound’ hebben we een concept album gemaakt dat het een verhaal is, dan is die visuele kant wel interessant. Maar dat is ook een reden waarom we zijn beginnen samenwerken met Hans Boeykens, de broer van Stefan, ook bekend onder de naam Pinda in de Belgische strip wereld. Die grafische beelden kunnen zorgen voor een soort atmosferische totaalbeleving waardoor een link wordt gelegd tussen het abstracte en de concrete kunst om het zo te zeggen. Ik had zeker een idee om een visuele kant toe te voegen aan ‘Skywound’, maar dat zal meer in de richting van stopmotion zijn dan. Ook Umut is bezig met visuele kunsten, dus er zijn zeker mogelijkheden in die richting.
Umut: Ja dat klopt. Ik werk inderdaad met visuele kunst in het kader van mijn doctoraatsonderzoek en dat is een verbinding met wat we hier doen, met onze muziek. De rol van de visuele effecten is om de muziek te versterken. Dat lijkt wel een interessante piste om te doen. Daarin zie ik zeker mogelijkheden.
Paul: Ik dacht niet direct aan film muziek maar ik vind het een interessante vraag, en had er nooit echt over nagedacht. Het kan inderdaad iets interessant worden naar de toekomst, dank voor de inspiratie (lacht).
Stefan: Wat ik wel vind, als muziek die je al kent plots terecht komt in een TV serie of film bijvoorbeeld. Dat er een soort extra dimensie om de hoek komt kijken. Ik hou ook wel van muziek die in de lijn van de film ligt en zo een extra contrast daaraan toevoegt. Ik denk dus dat het zeker de moeite loont om, als de vraag zich stelt, daar iets mee te doen met onze muziek. Zeker en vast.

Hoe waren de algemene reacties op ‘Skywound’ tot nu?
Hamlet: Zeer positief, zowel van magazines, als blogs en wat we merken op de sociale media en zien in de ogen van publiek tijdens live optredens. Ook een goede barometer van hoe goed het album het doet is de niet-zo-legale download sites en torrents – ik doe zoiets zelf uiteraard niet – en ik luister ook geen muziek digitaal. Ik heb alles op de fysieke dragers - maar ik volg wat in deze donkere wereld met onze muziek aan de hand is. Veel artiesten klagen dat het een diefstal van hun kunst is, en feitelijk is het wel zo, maar het is ook gratis promotie en een manier een publiek te bereiken dat anders toch geen muziek gaat of soms zelfs kan kopen. En een goede parameter om naar te kijken als je wil zien hoe veel publiek je bereikt, zonder je project proactief te promoten: als je daar, los van de betalende liefhebbers, veel luisteraars hebt, is dat een goede parameter om te zien of je het goed hebt gedaan of niet.
Stefan: We hebben een paar keer de kans gehad om de nieuwe plaat voor een publiek te spelen. Dat is zeker een goede parameter, omdat je dan een directe reactie krijgt en dat is heel positief geweest. Die bevestiging die je krijgt van iemand die je een schouderklopje geeft, of een mooi lijntje in een review. Dat komt wel binnen.
Paul: Daarom is het goed om zoveel mogelijk live op te treden.

Jullie hebben al een cd release show gehad. Komen er nog live voorstellingen? Het ziet er weer moeilijk uit. Moest het niet lukken, zouden jullie dat vervangen door streaming?
Hamlet: Dat is zeker het plan. Er waren enkele concerten in 2021 die waren afgelast. De planning die we nu liggen hebben, is voor de lente en zomer van 2022. In de hoop dat het dan weer kan. Maar nu is het gewoon onveilig. Ik doe niet mee aan het koor van stemmen die iets roepen zoals “geef onze vrijheid terug!”. Hoe kan je in godsnaam protesten tegen het virus? Het is een pandemie die de hele wereld treft. Uiteraard zouden we graag optreden, maar we zorgen ook voor de gezondheid van onze fanbase! Ik wil niet de reden zijn van iemand zijn gezondheid te beschadigen. Het plan is om dan januari en februari te vullen met o.a. Streaming en dergelijke. Of interviews zoals we nu doen. Maar optredens staan vanaf maart wel al gepland!
Stefan: We kunnen, wat die streaming betreft, kijken of het lukt. We hebben het geluk gehad een radioshow te doen, wat bijzonder leuk was. Als er dingen in die richting op ons afkomen, zou een manier zijn om een beetje dat live gevoel naar de huiskamer te brengen als het ware. Want je hebt die drive om, naast de repetities, je product te kunnen tonen aan het publiek. Liefst live, maar als het zo kan staan we daar voor open.
Umut: We moeten te allen prijzen actief blijven. Of dat nu live is of iets anders, voor ons is dat de belangrijkste drijfveer als band.
Paul: Ik zie niet echt problemen , we blijven actief, via interviews, via links en rechts nog een optreden of ja die streaming waarom niet.. we blijven actief samen, om ons te kunnen tonen aan ons publiek.

Wat die streaming betreft, ik heb er circa 74 gedaan in die periode voor de lichte versoepeling. Ik heb wel gemerkt dat de drempel om iets te ontdekken buiten mijn comfortzone lager ligt. Hebben jullie dat ook ondervonden?
Hamlet: Absoluut. De grote beperking van deze Corona is niet dat optredens worden afgelast; het grote probleem is het plannen van buitenlandse activiteiten. Want een groot deel van ons publiek zit in het buitenland. We moeten daarom een balans blijven vinden tussen optreden, online activiteiten om te tonen aan ons publiek: ‘we zijn er voor jullie!’ Dat is in deze tijden heel belangrijk. Ik denk dat daar die streaming en live radio shows een goed alternatief zouden kunnen vormen. Maar ik hoop dat het niet, zoals sommige voorspellen, nog twee jaar of zo gaat duren.

Wat zijn, naast eventuele concerten, de volgende plannen met de band? Of zijn jullie met andere projecten bezig, nieuwe songs?
Hamlet: Het plan is om alle mogelijke facetten van ‘Skywound’ te tonen, niet alleen wat de muziek betreft, maar ook dieper ingaan op de teksten en het concept. En net dat gaan we dit jaar, en ook volgend jaar nog doen. De muziek zelf is dus leuk, maar het moet ook over het concept gaan. We zijn een ‘concept band’ en zolang dat concept niet volledig is uitgewerkt, en er dus geen nieuw concept uitkomt, zal er ook geen nieuwe plaat uitkomen. De muziek schrijven is geen probleem, dus ergens kan het zelfs snel, maar ik vind dat het concept ‘Skywound’ nu maar voor 20% uitgewerkt is. Er zit nog veel potentieel in wat betreft live optredens, visuals... Zolang dat niet voorbij is, komt er in principe niets nieuw; wat niet wil zeggen als er iets op ons afkomt dat we daar niets mee gaan doen… maar toch…
Paul: Ik denk voordat we echt aan iets nieuws kunnen beginnen dat je dit concept inderdaad eerst moet kunnen afhandelen. Maar voor we met een nieuw album zouden beginnen, zie ik dat wel zitten om eventueel een live album uit te brengen. Dat is ook interessant om oudere songs te leren kennen. Op een andere manier, omdat we met deze volledige band anders klinken. En ook de groep als een live ervaring te laten zien, want we zijn dus wel een live band in de eerste plaats. Sommigen zullen zelfs zeggen, live is beter dan het album, dat is zelfs wat ik het liefst zou horen als het over een live plaat gaat.
Stefan: Ik denk dat die piste iets is waar we kunnen op hopen. We hebben nu al samen gespeeld, dus waarom dit niet in een soort live album gieten? We zijn zoekende en zitten nog niet op het ideaal. Het zou dus zeker leuk zijn om een deel van het materiaal live te brengen, uiteraard met delen van ‘Skywound’, maar de songs van de vorige albums passen daar ook heel goed bij. Ik ben als muziekliefhebber ook wel fan van een live album van groepen die ik graag hoor. Omdat je daar een heel andere visie of drive krijgt, soms wat ruwer of meer doorleefd dan op een studio plaat. Het gelikte van die studio valt weg, maar in de plaats krijg je de emotie van de muziek. Ik kijk daar dus zeker naar uit.
Umut: We hebben een sterke energie op het podium. Daarom zou een live album zeker leuk zijn. Anderzijds ik zie ook dat ‘skywound’ veel meer bevat om te geven, dan wat er nu al is mee gebeurd. Dus daar ligt nog een hele weg open om van alles mee te gaan doen zoals Hamlet zei.

Jullie hebben al heel wat bereikt, ook grenzen verlegs, zijn er na al die grensverleggende muziekstukjes, nog ambities of doelstellingen die je wil bereiken?

Hamlet: je moet daar een onderscheid maken tussen eigen muzikale ambities, en ambities als band.
Als een band moet je proberen een juist publiek te bereiken en overtuigen, en altijd expansief groeien, maar ook niet vergeten waarvoor je samen muziek maakt: zeggen wat je wil zeggen.
Als muzikant moet je wel jouw beperkingen, sterke en zwakke kanten goed kennen om een product eigenlijk te kunnen finaliseren – ik ken immers heel veel muzikanten die nog altijd geen enkel nummer of album uitgebracht hebben. Niet omdat ze geen talent hebben, integendeel – dit zijn meestal heel goede instrumentalisten, maar ze zijn nog altijd op zoek naar de ideale klank, een ideale productie of het ideaal moment. Maar dat ideaal bestaat niet. Zo’n moment komt nooit. Je moet kunnen zeggen: dat is het, stop nu, het product is klaar! 
Umut: Er is een balans tussen realistische mogelijkheden en het hebben van dromen. Ik vraag me dan ook af wat mijn mogelijkheden zijn, wat kan ik doen, en daarom is het belangrijk om flexibel te zijn en open-minded te zijn. Zolang wij flexibel blijven, kunnen we als band ook blijven groeien en die dromen nastreven.
Paul: Ik vind dat we onze eerste mijlpaal of doelstelling al hebben bereikt met dit nieuwe album, ik zou niet direct weten wat er nog meer nodig is, behalve dan misschien een nog wat groter publiek bereiken.
Stefan: Het zou inderdaad leuk zijn om hiermee nog wat meer naar buiten te komen. We moeten ook realistisch zijn. We zijn niet het soort band die onmiddellijk elke week drie optredens gaat boeken. Dat is voor ieder van ons moeilijk te combineren. Er zijn nog mogelijkheden: op vlak van interactie kunnen we nog steeds groeien. Het zou heel fijn zijn om dat ook daadwerkelijk te kunnen tonen op het podium. We spelen op elkaar in, maar kunnen dat dan ook bewijzen. Ook dat is een ambitie op zich, om als band daar naar toe te groeien.

Pics homepag @Linde van Syngel

Laat ons daarmee dit gesprek afsluiten. Heel veel succes met de release van deze plaat en de promotie

donderdag 16 december 2021 10:36

Past The Gates EP

De langverwachte opvolger van Dispel's 1e album ‘LORE’, de ‘Past the Gates’ EP tekent een muzikaal avontuur in Dante's literaire meesterwerk 'De Goddelijke Komedie', of beter bekend als 'Dante's Inferno'. Hier bieden we een voorproefje van een rauwe verhaalvertelling door zang. Tijdens de creatie van hun nieuwe album, verkende Dispel hun muzikaliteit en songwriting; de nummers gingen een eigen leven leiden; een prequel vormend, of misschien een waarschuwing... "Laat alle hoop varen, gij die hier binnengaat.".
De recensie van ‘LORE’ kun je trouwens hier nog eens nalezen  .

De sprookjesachtige sfeer, die een donker tintje heeft, voelt comfortabel aan bij een song als “Journey into Limbo”. Dispel onderscheidt zich door die verhaalvertelling; het is een tot de  verbeelding sprekende wereld.
De knappe EP prikkelt de fantasie. “Rings of Violence” en “Glasy’s Hersey” doen een beetje denken aan de wondermooie sprookjes van GRIMM, die alle leeftijden aanspreekt.
Op deze wondermooie EP wordt de onschuldige kindsheid van de sprookjeswereld verbonden met een soort grimmigheid .
Het afsluitende “Charon’s Toll” tekent een muzikale wereld uit, en een tot de verbeelding sprekende landschappen. Mooi.
Dit is een pareltje van een EP, die de fantasie prikkelt. Een aanrader.

Tracklist: Journey into Limbo (Darkwave Mix) - 4:39 Rings of Violence (Acoustic) - 3:53 Glasya's Heresy (Darkwave mix) - 5:38 Charon's toll (Feat. Leo Kemenani) - 4:12

 
donderdag 16 december 2021 10:32

This is our future

Dit is een pracht van een rockplaatje , met referentie naar de 60s en 70s . Al veel gehoord en toch … weet het ons te intrigeren. Rockmusic in z’n meest pure vorm.
Songs als “Drained”, “Heart of Gold” doen ons rock hart sneller slaan door de tempowissels . Hun sound en de adrenalinestoten kunnen gelinkt worden aan de Rolling Stones, The White Stripes , Soul Asylum en The Hives.
Aanstekelijk en meeslepend klinkt het allemaal. “'Modern Fuckers” krijgt een psychedelisch tintje net als het wondermooie “On the run”.
De nummers hebben een hypnotiserende inwerking en zijn verslavend . “Almond Groove” sluit de plaat in het genre perfect af. .
The Burning Balloons hebben duidelijk geluisterd naar de old school rock, maar voegen er een eigentijdse klank aan toe en vindt op die manier verschillende ‘rock’ generaties. Mooi overtuigend!

Anaconda 03:08 Drained 02:25 Heart of Gold 02:07 Modern Fuckers 02:08 On the run 02:18 Round & Round 02:09 Shoot'em all 04:24 Should have walked home 02:15 Cemetery 145 03:47 Crabs 02:55 Kill them with kindness 01:57 Has vist la lluna 03:55 Who owns my breath 03:51 Almond grove 02:16

 
donderdag 16 december 2021 10:23

Echoplasm

Na het bejubelde debuut (‘Push Through’) staat DVKES (uit te spreken als Dukes) te trappelen met een nieuwe plaat. De band die over een stevige portie talent beschikt (Humo's Rock Rally, De Nieuwe Lichting 2020 en opgepikt door KEXP) nam producer Micha Volders (Whispering Sons, The Sore Losers) onder de arm voor de tweede langspeler. Volders trok de band uit zijn comfortzone en het resultaat is een eigenzinnige mix van krautrock, psychedelica en vroege elektronica, met indie pur sang!
Naar aanleiding van de release van 'Echoplasm' hadden we een fijn gesprek met zanger/gitarist Joos Houwen, verder ook over de toekomstplannen, invloeden en inspiratiebronnen. Een interview dat je hier nog eens kan nalezen   .

Wat DVKES zo interessant maakt is dat ze die kenmerkende krautrock extra weten te kruiden. De mix van allerhande stijlen en het feit dat de band de comfortzone verlaat intrigeert. “Vision & Reshape” klinkt sterk, is groovy en aanstekelijk. Lara Chedraoui (Intergalactic Lovers), Naomi Symons (Reena Riot) en Ciska Vanhoyland (Mon-o-Phone) bieden extra energie. Mooi.
Op zich zijn de heren volleerde muzikanten en performers die elkaar blindelings vinden in dit wervelend avontuur . Wat een energiebommetjes. Vergelijkingen met bepaalde bands uit de jaren '80 komen ook wel boven drijven, maar met knetterende songs als “Undercover”, “Risk of Rain” en “Sinister” bewijst deze band vooral over een eigen smoel te beschikken. Aanstekelijk materiaal allemaal. Wervelend zelfs. Ze overtuigen met brio.
De plaat smeekt om live gebracht te worden.

Tracklist: Vision & Reshape 03:41 Spread Makebelieve 04:14 Undercover 05:29 Risk of Rain 03:24 Sinister 03:54 Let the kids have fun 04:16 Real people 03:03 Freeze frame 03:26 Heyc come on 03:31 Done with Mercy 02:55

krautrock/psychedelica
Echoplasm
DVKES

 
donderdag 16 december 2021 10:17

Apotheosis

De Hongaarse Pagan/Black Metal band BORNHOLM heeft sinds 2000 een indrukwekkend parcours afgelegd, en zijn stempel gedrukt op het genre. Onlangs verscheen 'Apotheosis'.
We hadden nog een interview met zanger/frontman Peter Sallai hier  .

Het meest interessante aan deze schijf is hoe de band er perfect in slaagt om typische Black metal elementen te verbinden met epische soundscapes, gedrenkt in een atmosferisch badje. Peter kan vocaal vele toonaarden aan, maar wordt perfect aangevuld door de gitaristen en de drummer, die vlijmscherp kunnen uithalen en je evengoed onderdompelen in een somber sfeertje.
Schitterend hoe ze het boeiend kunnen houden, door de knappe gitaarmelodieën en de wisselende zangpartijen, fel , clean en extreem; de blastbeats zijn een smaakmaker in de mid-tempo  songs. “Black Shining Cloaks”, “Spiritual Warfare”  en “I am war God” brengen nu een spiritueel totaalbeleven. De openingssong “I Divine” huivert en is spannend van aard.
Dit is black metal met een folklore naslag.
Er heerst verder een doomsy sfeer en een donkere gemoedsrust  in een melodieus kader. Wat een intensiteit. Puike plaat dus.

Tracklist: I Divine - My Evangelium - Sky Serpents - The Key to the Shaft of the Abyss - Black Shining Cloaks - Spiritual Warfare - Darkened Grove - To the Fallen - I am War God - Apotheosis - Enthronement

 
donderdag 09 december 2021 22:09

What Exactly Are You Looking For EP

"Dit trio weet, conform aan de eeuwenoude rocktradities, met een eigen visie songs te maken waarbij headbangen en dansen perfect hand in hand gaan. Gevormd eind 2017 in Gent vonden de broers Tom en Tim Leyman met Hannes Cuyvers de perfecte derde broer om hun passie voor afbraakwerken te vertolken in hun herkenbare en compacte sound."
Dit staat te lezen op de vi.be pagina van de Gentse band Ramkot, die ondertussen op de podia hebben bewezen dat ze uit het goede rockhout gesneden zijn.
De band bracht nu een nieuwe plaat uit 'What Exactly Are you Looking For'. Het interview over hun verwachtingen, hoe ze deze coronatijden hebben 'overleefd', de toekomstplannen en de ambities vind je hier .

Hoog tijd om die EP ook onder de loep te nemen.
Een optreden van Ramkot voelt aan als een energiebommetje. De songs komen live tot hun recht. Ook op plaat kun je dit wel zeggen … “Am I Alright Now” is meteen een oerknal, melodieuze rock in z’n pure vorm. Ook “Eye to Eye”, “Fever”, “Go see” zijn knallende nummers en hebben een meezinggehalte.
Kortom , Ramkot blast ons omver. Een verschroeiende, luide, harde aanpak.
Vijf songs, gewoonweg sterk. De EP bewijst dat de band klaar is voor het grote werk.

Tracklist: Am I Alright' 03:16 Eye to Eye 03:09 Fever 03:26 Stevie 02:47 Go See 03:26

 
Pagina 2 van 117
FaLang translation system by Faboba