• Wilde Westen, Kortrijk: events
    Wilde Westen, Kortrijk: events Wilde Westen, Kortrijk: events Nieuwe coronamaatregelen: Alle concerten met CST + mondmasker + zittend staande indoorconcerten niet meer toegestaan meer…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
CD Reviews
Erik Vandamme

Erik Vandamme

donderdag 23 september 2021 10:20

Singles EP

Miesha & The Spanks bieden een dynamische mix van punk, garage, en hard rock. Verder rechttoe-rechtaan tekstueel , een gruizige productie en hard-hitting optredens. Ze zijn geïnspireerd door proto punk klassiekers The Runaways, MC5 en The Stooges, en 90s riot grrrl/grunge bands als L7 en The Gits .
Het is een energieke sound van killerriffs Een zweterige concertzaal stellen we ons voor bij zo’n sound.
Ze hebben een nieuwe EP uit, simpelweg ‘Singles EP’ genaamd. Wat bedoeld was als een mixtape van op zichzelf staande tracks werd een verzameling songs ; ze zijn beïnvloed door de effecten en veranderingen die het leven tijdens de lockdown betekende.
Vanaf “Unstoppable” voel je aan welke richting de plaat uitgaat. Energiek, aanstekelijk, lekker strak en rechttoe-rechtaan punk/garagerock.. Het zijn songs gedrenkt in een badje van opgekropte frustraties die worden uitgespuwd. Niets meer , niet minder , maar altijd wel goed!
Luister verder maar eens naar “Wanna Feel Good”, “Mixed Blood Girls” en “I used to care (I don't care)”. Geen somber sfeertje creëren dus , maar eigenzinnig , goed te werk gaan en lekker om zich heen stampen is de boodschap .
Miesha & The Spanks doen niet echt iets vernieuwend muzikaal , maar ze brengen wel degelijke punk en garagerock vol adrenalinestoten. “SOS” en afsluiter “We Were Never Meant to be alone For this Long Together”.
Eenvoudig knap Plaatje dus!

Unstoppable 03:12 Wanna Feel Good 03:16 Mixed Blood Girls 03:02 I Want Fire 02:44 I Used To Care (I Don't Care) 03:00 SOS 02:32 We Were Never Meant To Be Alone For This Long Together 02:59

Punk/Garage rock
Singles EP
Miesha and the spanks

 

Liquid Therapy - We zijn heel graag creatief bezig met onze muziek, het is om die reden  dan ook leuk dat iedereen binnen de band zijn ei kwijt kan, en dat we elkaar daarmee aanvullen of beïnvloeden


Het is moeilijk om op de muziek van Liquid Therapy  een label te kleven. Dat is de reden waarom we vielen, en na deze passage op Devils Rock For An Angel, nog steeds vallen voor de band. Met hun recente release ‘Breathe’,  uitgebracht in maart 2020  trouwens, net voor de eerste lockdown. De band kon die plaat nu eindelijk voorstellen, en stond op Devils Rock For An Angel, een festival waar ze eigenlijk een beetje buiten de comfortzone treden.
Hoe ze daarmee zijn omgegaan? En hoe de reacties waren? We vroegen het hen na hun optreden in een gezapige, zeer gezellige babbel. Eveneens werden de verdere toekomstplannen uit de doeken gedaan.

Ik vond het een heel geslaagd optreden, hoe is het voor jullie verlopen?
We zijn over het algemeen tevreden. We hadden een goede interactie met het publiek, ja best tevreden over dit optreden ja. We wisten dat we een beetje een vreemde eend zouden zijn op het programma, en waren toch wat zenuwachtig hoe de reacties zouden zijn. Maar ik had toch de indruk dat de mensen zich hebben geamuseerd. Dus ja, geslaagd!

Dat jullie buiten de lijntjes kleuren is net de reden waarom ik jullie zo goed vind eigenlijk. En ja ik had wel de indruk dat de grote meerderheid van mensen mee was. Zie je het na deze energieke show nog zitten voor vanavond, want jullie treden nog eens op?
Het tweede optreden is in een café, vol fans. Dus dat zien we zeker zitten ja. Het is ook een breder publiek dat puur van ons komt, daarom zijn we ook zo tevreden dat we op Devils Rock For An Angel toch een heel ander publiek over de streep hebben kunnen trekken.

Welke stijl kun je eigenlijk kleven op Liquid Therapy? Niet dat het moet voor jou, ik hou daar niet van om bands een label te geven
We laten ons vooral niet in een bepaald hoekje duwen, dat is voor ons heel belangrijk. Als  we optreden, of een set brengen, kiezen we er bewust voor dat het ene nummer verschilt van het andere. Soms zal er dat voor zorgen dat bepaalde mensen dat ene nummer beter vinden dan het andere, maar we willen bewust niet altijd op datzelfde lijntje zitten als we live spelen. We zijn heel graag creatief bezig met onze muziek, en daar andere wendingen aan geven is een bewuste keuze.. het is om die reden  dan ook leuk dat iedereen binnen de band zijn ei kwijt kan, en dat we elkaar daarmee aanvullen of beïnvloeden.  

Ik vind het mooi dat jullie ondanks dat niet hebben ingehouden, is dat een beetje de nieuwe tendens twee keer per dag optreden , ik veronderstel van niet
Het is de eerste keer dat we dit moeten doen, veertien dagen geleden hebben we ons eerste concert gegeven sinds lang. Het deed oprecht deugd, zeker nadat we stil hebben moeten liggen vlak na een release zonder dat we die plaat echt hebben kunnen voorstellen. Eigenlijk waren we twee weken geleden minder zenuwachtig , ook omdat we de enige band waren en het publiek kwam enkel voor ons.

Ben je daar als band sterker uit gekomen uit die corona tijden,  of niet?
We hebben ook niet echt stil gelegen, we hebben veel vergaderd en de koppen bij elkaar gestoken. Dus het contact is er ondanks alles geweest, dat is wel belangrijk. We hadden wel geen zin om aan nieuwe nummers te beginnen, net omdat we die vorige plaat nog niet live hadden kunnen voorstellen. Dat moest eerst gebeuren. Maar nu dat wel het geval is, gaan we vanaf volgende week beginnen repeteren met wel nieuwe nummers. De goesting om dat te doen is, we hebben ook een nieuwe drummer bij de band, dus ja we hebben er weer zin in om aan iets nieuw te beginnen..

Over een nieuwe drummer, daar wou ik het ook nog over hebben. Jullie hadden vorig jaar ook spijtig nieuws
jullie  maat en drummer Luc moet door een medische blessure de band verlaten. Hoe gaat het met hem ondertussen en is hij nog verbonden met de groep?
We zijn in alle vriendschap uit elkaar gegaan, het contact is er nog steeds. Luc heeft meer dan zijn bijdrage geleverd aan onze cd. Daarvoor zijn we hem dankbaar. We zijn een band die er is voor elkaar, we vangen elkaar goed op. Onze nieuwe drummer werd dus zeker met open armen ontvangen. We gaan heel los met elkaar om, dat is altijd zo geweest en onze grote sterkte we grappen en grollen soms met elkaar, we vinden dat belangrijk.

Het is een beetje als fietsen, maar bij de eerste repetities, hebben jullie ook niet ondervonden dat het wat stroef ging, bij sommige bands hoorde ik dat naar boven komen in interviews?
Dat is inderdaad een beetje als fietsten, in het begin ging dat even stroef maar eens we weer bij elkaar zijn gekomen pikten we de draad vrij snel weer op. De vibe was ook wel een beetje weg, dat moest terug een beetje groeien. Maar ook dat kwam na enkele repetities weer snel terug. We hebben er heel hard aan gewerkt..

Het is eigenlijk niet meer zo simpel om plannen te maken, maar wat zijn de verdere plannen? Nog meer optredens hopelijk? Ook wat platenwerk of zo betreft?
Inderdaad nog meer optredens doen, en eens kijken om nieuwe nummers te beginnen schrijven. Dat is niet direct op korte termijn, nu is het vooral dus die plaat voorstellen. Maar vanaf het voorjaar 2022 zullen we toch wat meer gaan focussen op nieuwe nummers en zo. Normaal spelen we ook in Berlijn, als dat doorgaat want dat is allemaal koffiedik kijken.

Dan zitten we aan ‘het buitenland’. Zijn er ambities in die richting? Jullie spraken de ambitie uit om op Graspop te staan, wellicht kan dat lukken door eerst in het buitenland te staan? Hoe zie je dat?
Zeker en vast! Als er zich een kans voordoet zullen we er ook volledig voor gaan, we kunnen er ons ook in duwen bij manier van spreken.

Een ambitie die jullie uitspraken is op Graspop staan, een festival als Alcatraz heeft deze zomer bewezen dat je best een deftige affiche kan vullen met Belgische bands, en daar succes mee hebben. Zou het niet beter zijn die ambitie te verleggen naar Alcatraz?
Het is niet zo zeker dat het zal lukken, veel Belgische bands op Alcatraz zitten in het water van bijvoorbeeld Stoner, geen probleem daarmee. Maar het valt op dat Stoner nu wel aandacht krijgt, meer dan andere stijlen. Dus ook dat is afwachten en koffiedik kijken of het gaat lukken. Het is wat aftasten, we springen er een beetje uit. We hebben wel een grote aanhang, op die korte tijd. Dus wie weet lukt het daardoor dan weer wel. Ze mogen ons allemaal vragen…

“Het is moeilijk maar we blijven gemotiveerd en hard werken. Volgend jaar willen we er staan. Geen discussie.” Zeiden jullie in ons gesprek vorig jaar rond deze tijd. Na een jaar is het al een beetje beter, maar nog steeds moeilijk toch? Of is er licht aan het einde van de tunnel…
Op dit moment is het drummen voor iedere band om ergens te kunnen spelen.. wat ook normaal is na lange afwezigheid van Covid. Naarmate de tijd vordert valt alles ook wel op zijn plaats en stromen de optredens in komend voorjaar en najaar wel binnen.

Pics homepag @Musika

Bedankt voor dit fijne gesprek, veel succes in alles wat jullie doen, we blijven jullie op de voet volgen

Sin Savage - Ons doel is dus vooral ons ding kunnen doen, en dat kunnen over brengen naar zoveel mogelijk mensen

Sin Savage, is een belgische heavy-metalband opgericht in 2019 door Zan Geeraerts, Jasper Vanderheyden, Vassili Golfidis en Andreas Timmerman. Deze mannen hadden al heel wat ervaring opgedaan in vorige projecten maar wilden hogerop geraken, ‘they wanted to make Belgium great again!’. En zo werd Sin Savage geboren. Ze lieten het publiek kennis maken met hun eerste single “Lost In The Dark”. Enkele maanden later volgde hun allereerste album, een 4 nummers tellende EP, ‘Lost In The Dark’.
Op Devils Rock For An Angel zagen we een ijzersterk collectief aan vrienden, die de puurheid van old school heavy metal hoog in het vaandel blijken te dragen.
Naderhand hadden we een fijn gesprek met de band over dat optreden, en uiteraard werden ook de verdere toekomstplannen uit de doeken gedaan.

Ik had vorig jaar een interview met jullie naar aanleiding van de release van een nieuwe single ‘“Hearts under fire”. Ondertussen zijn we een klein jaar verder, hoe gaat het tegenwoordig?
Het is een rustige periode geweest, we hebbe niet veel te doen gehad. Onze drummer gaat ons ook verlaten nu. We hadden vandaag op Devils rock for An Angel onze eerste show sinds heel lang. Dus ja.. we zijn terug op rails nu.

Er kwam ook minder goed nieuws dat drummer
VASSILI er de stekker uit trekt, zit corona daar voor iets tussen? Of spelen er andere dingen mee (als het te persoonlijk is hoef ik dat niet te weten hoor)
Nee, niets met corona te maken. Hij heeft de kans gekregen om te gaan drummen bij HEXA MERA. Het werd steeds minder evident om dat te blijven combineren, we zijn als goede vrienden uit elkaar gegaan en alle begrip voor die beslissing. Het probleem was ook de afstand, hij woont op meer dan een uur rijden van ons, dat werd allemaal een beetje moeilijker en moeilijker. Maar met corona heeft het dus niets te maken.

Wat heeft corona dan wel met zich mee gebracht. Bezinning? Nieuwe ideeën of nieuwe nummers?

We hebben nog niet samen gezeten om sessies te houden, maar hebben elk apart al wat nummers geschreven. Het is nu allemaal nog maar uit de startblokken geschoten eigenlijk. Dat eerste optreden doet het vuur binnen de band terug branden, zoveel is zeker.. de rest volgt wel.

Jullie waren toch actief in die periode? Live Streaming?

We hebben inderdaad enkele nieuwe singles uitgebracht in die periode. Die hebben we stelselmatig op de markt gebracht, in dat eerste jaar na corona. We hadden die net voor de lockdown opgenomen, en dus wel iets achter de hand om iets mee te doen en zo in de schijnwerpers te blijven staan. We hebben die nog nooit live kunnen spelen. We hebben ook een video clip gedaan van ‘Hearts on Fire’.

Hoe voelde het om eindelijk terug op te treden?  waren de reacties vandaag op jullie eerste optreden sinds heel lang?  En hebben jullie niet ondervonden dat het na al die tijd wat stroever ging dan anders?

Vooral een ontlading eigenlijk,  de reacties waren toch goed en we zijn ook best tevreden. Wat de skills betreft, we zijn elk apart thuis altijd wel blijven oefenen. De eerste repetitie samen verliep wellicht een beetje meer stroef, maar eens we vertrokken waren…  je hebt dat snel terug onder de knie.

Veel optredens die werden verzet naar 2021 zijn wellicht ook nu niet kunnen doorgaan, zijn er plannen in het water gevallen? Of naar het buitenland toe?
We zaten in Alctraz Metal Battle, om op Alcatraz te spelen. We zaten in de halve finale en moesten die nog spelen. Dat is uiteindelijk afgelast en we hebben er uiteindelijk ook niets meer van gehoord achteraf. Dat had een springplank kunnen zijn. Naar het buitenland toe hebben we niet echt kansen gehad. Maar voor ons is dit hier in Zillebeke bijna buitenland (haha).

Over dat Buitenland gesproken, zou het niet interessant zijn als band om via dat buitenland zo door te breken en dus eerst in het Buitenland iets opbouwen?

Dat zou tof zijn, maar we missen op het moment te contacten om daar binnen te geraken in dat circuit voor het buitenland; maar zeg nooit, nooit uiteraard.

Voorlopig is er dus nog niet de ambitie in die richting, wat is dan wel jullie ambitie?

Vooral dat we zoveel mogelijk mensen kunnen bereiken. Zoals we daarnet goede commentaren hebben gekregen, als de mensen positief zijn dat geeft wel een boost, dat is dus zeker een ambitie. Ons doel is dus vooral ons ding kunnen doen, en dat kunnen over brengen naar zoveel mogelijk mensen. En op Graspop staan…

In dat interview vorig jaar, toen ik vroeg, wat is jullie ambitie zeiden jullie ‘’
Eerlijk gezegd is onze eigenlijke ambitie om ooit op Graspop te staan’’ Nu heeft Alcatraz Metal Fest wat mij betreft bewezen dat je met een grotendeels Belgische affiche zeker volk kunt lokken. Zou je niet beter de ambitie verleggen naar Alcatraz?
We hebben het vandaag al horen vallen, dat zou een heel mooie optie zijn. Het positieve aan corona is dat Alcatraz inderdaad, deels doordat ze niet anders konden, naar een quasi volledige Belgisch getinte affiche hebben moeten grijpen. Het schept hopelijk ook meer mogelijkheden voor Belgische bands naar de toekomst toe.

Laat het ons inderdaad hopen, uiteraard is er ook die typische Belgische mentaliteit om sceptisch te staan tegenover eigen kweek. Hebben jullie daaromtrent ook al dingen ondervonden? Dat het voor jullie moeilijk is om aan de bak te komen? Sommige bands lieten we me weten als ze in Duitsland spelen, spelen ze in het voorprogramma van een Duitse band, als ze hier spelen met een middelmatige Amerikaanse band spelen ze ook in het voorprogramma
In sommige andere landen, zoals Duitsland, leeft metal wel meer dan hier daar moet je toch ook rekening mee houden. Persoonlijk verkiezen we ook eerder om dingen als vandaag te kunnen doen, dan in het voorprogramma spelen van die Amerikaanse middelmatige band.

Wat verkiezen jullie festivals of club optredens? En waarom?
Op Graspop staan… Nee, kijk, voor ons is elk optreden even belangrijk of dat nu een festival of Club concert is we geven ons altijd 100% en echt een voorkeur ? nee niet echt wat dat betreft.

Indien jullie de kans krijgen om een succesvolle plaat uit te brengen, die totaal afwijkt van wat jullie willen doen, en daarmee op wereld toer kunnen gaan en veel geld verdienen,  zouden jullie dat doen? Er zijn wel degelijk bands die dit hebben gedaan. En nee dan heb ik het niet over Metallica…
Als de muziek voor ons persoonlijk goed zit? Dan zouden we dat wel doen, het moet iets zijn en blijven waar we zelf achter staan dat is belangrijk. Zo een kans gaan we dan niet laten liggen. Maar puur en alleen voor het geld dus niet. Je moet het op een of andere manier kunnen over brengen, en dat kan enkel met iets dat je graag doet en waar je zelf achter staat.

Nu we het toch over Metallica hebben, die staan nu wel in de schijnwerpers met 30 jaar het ‘Black Album’, denk je dat hun succes ook niet heeft gezorgd dat er voor bands als jullie gemakkelijker deuren open gaan naar een ruimer publiek dan enkel metal?
Voor sommige bands zal dat wellicht wel een springplank geweest zijn, Metallica stond plots op grote niet metal festivals, dat heeft wel gezorgd dat die festivals metal boeken. Wij persoonlijk hebben niet direct een link met Metallica, en het heeft voor ons persoonlijk ook niet per se andere en nieuwe deuren geopend eerlijk gezegd.

Wat zijn eigenlijk de verdere plannen met de band?
Songs schrijven, terug wat componeren; Op zoek gaan naar een nieuwe drummer.. verder optreden .. gewoon doordoen zoals we terug bezig zijn.

Pics homepag @Musika

Een heel goede ingesteldheid, dank voor dit fijne gesprek. Veel succes in alles wat jullie doen

donderdag 16 september 2021 18:00

Ghostwood Country Club

Bosum lanceert na eerste singles "Blinding Lights", "Smell Of Your Hair In The Morning" en "Cherry" het debuutalbum ‘Ghostwood Country Club’. Dit dromerige debuut omvat zeven introspectieve songs en twee intrigerende soundscapes en is door frontman Verbeeck over de jaren heen bij elkaar geschreven in de weidse velden van de Zennevallei.
Het album kreeg vorm in de Johnny Green Giant studio in Gent. De titel en de inspiratie voor het album zijn gekomen na het binge watchen van de serie ‘Twin Peaks’ (David Lynch). Het album kan omschreven worden als dromerig. 
‘Ghostwood Country Club’ is niet het eerste werk van Bosum. Tussen 2018 en 2019 hadden we de overtuigende losse singles "Marvin" en "Golden Rain", die op wat airplay konden rekenen.

Zweverig, filmisch en inderdaad dromerig is de beste omschrijving. We horen het al op “Ghostwood Country Club Pt. 1”. Songs als “Cherry”, “Second hand sweater” en “Waves” doen bevreemdend aan en doen je wegzweven. Het biedt enig mysterie in de sound.
Het is een zachtmoedige trip die de fantasie prikkelt naar beeldmooie landschappen. Een muzikale natuurpracht.
Naast de zeemzoet klinkt hij ook aanstekelijk, en kan hij wel eens verwoestend uithalen.
“Billy”, “If tot 'Blinding Lights”, “ Ghostwood Country Club pt.'2” overtuigen verder.

'Ghostwood Country Club' spreekt een breed publiek aan, een sound die balanceert tussen zachtmoedigheid, filmisch en lichtjes bevreemdende schoonheid. Dromerige sing-songwriting dus.

Tracklist:
Ghostwood Country Club Pt. 1 01:13
Cherry 04:08
Second Hand Sweater 03:38
Waves 04:16
Billy 03:36
If 03:49
Smell of Your Hair in the Morning 02:10
Blinding Lights 03:32
Ghostwood Country Club Pt. 2 01:38

 
donderdag 16 september 2021 17:53

Majakka

De Belgische jazz pianist Jean-Marie Machado zal bij het grote publiek vooral bekend zijn van zijn samenwerking met een internationaal sextet, nl. op trompet de Duitser Claus Stotter, op trombone de Amerikaan Gary Valente, op saxofoon de Brit Andy Sheppard, op contrabas onze landgenoot Bart De Nolf en op drums de Noorderling Jacques Mahieux.
Met zijn nieuw project  'Majakka' stelt Jean-Marie Machado een heel ander kwartet voor: Op bariton-, sopraansaxofoon en fluit Jean-Charles Richard, op cello Vincent Segal, op percussie (met name de zarb,  een trommel van Perzische oorsprong) Keyvan Chemirani. Een versmelting van talenten, die een filmisch kader bieden en de fantasie prikkelen.
De vier muzikanten tasten hun eigen mogelijkheden af in de groep. Het is genieten van het samenspel. Luister maar eens naar het wondermooie « Les Pierres Noires » « Um Vento Leve » en « t 'Gallop Impulse » .

Jean-Marie Machado zet het bedwelmende sfeertje verder in een  uiteenlopende cultuur van songs als « Outra Terra » en « La Mers Des Pluies », een filmische verbinding  met de natuur. Hier klinkt de totaalbeleving door , het is het totaalplaatje dat telt . Je wordt verwonderd door de gemoedelijke , rustbiedende klanken. Ideaal voer voor de (jazz) jiefhebbers.

Tracklist: Bolinha       6:24 Les Pierres Noires          5:19 Um Vento Leve  4:26 La Lune Dans la Lumière            3:28 Gallop Impulse   7:01 Outra Terra         3:48 Emoção de Alegria         6:05 La Mer Des Pluies            6:32 Les Yeux De Tangati     8:16 Slow Bird           5:49

 
donderdag 16 september 2021 17:48

The Really Not Good Times EP/Arsenic Tea Party 2

Oorspronkelijk begonnen als een soloproject, is Arsenic Tea Party het duo van Richard Cynic (zang, drums, toetsen, gitaar, teksten) en Ron, beter bekend als Ryan Szewczyk (gitaar, bas). Hun sound wordt omschreven als punk-infused avant metal/rock op het titelloze debuutalbum in 2019.
Meer tot z’n recht komt het allemaal echt op ‘The Really Not Good Times EP’ eerder dit jaar , gevolgd door de onlangs verschenen nieuwe punk/avant-garde parel 'Arsenic Tea Party 2'. Tijd om deze band en schijven eens onder de loep te nemen.

Eigenlijk sluiten beide platen op elkaar aan, al laat 'The Really Not Good Times EP' vooral een verschroeiend kantje horen. Er wordt geëxperimenteerd, buiten de lijntjes gekleurd en  de band stampt lekker om zich heen.
Op 'Arsenic Tea Party 2' hoor je een meer ingetogen kantje van dit duo. Al gaat het nog steeds die punk toer op, met een folky tune. Het is wel onbegonnen werk hier een label op te kleven.

Het duo snijdt, grijpt, knauwt en drijft graag het tempo op tot een punt van waanzin, In die avant-garde stimuleren ze het visuele aspect en prikkelen ze de fantasie. Bittere ernst en een dosis humor vinden elkaar. Ze zorgen voor heel wat variatie, stekeligheid  en een kenmerkend feestje blijft niet uit. De muziek smeekt om een podium.

Info van deze bijzonder straffe band op https://arsenicteaparty.com/home

Tracklist: 'the really Not Good Times EP
12 Gauge Exit Strategy 03:50
Milk of Tragedy 04:02
Daddy Delicious's Kum Klub 04:27
Tommy the Cop 04:02

Tracklist: Arsenic Tea Party 2
Straight Razor Swing 04:32
12 Gauge Exit Strategy (00 Mix) 03:58
Tommy the Cop (187 Mix) 04:03
Milk of Tragedy (Pasteurized Mix) 04:03
Sweat Pants, Good Pants 05:09
Corn Now! 04:18
Daddy Delicious' Kum Klub (Creamy Mix) 04:25
I Saw a Man F*cking a Horse 03:37
12 Gauge Reprise 03:13

Avant-garde/punk
The Really Not Good Times EP/Arsenic Tea Party 2
Arsenic Tea Party
Eigen Beheer/Shameless promotion PR


 
donderdag 16 september 2021 17:44

Mode For Titan

We citeren even de introductie op de bandcamp pagina :'' Mode for Titan bewijst dat de bas een melodieuze en ambient kracht op zich is. Schrijvend op - en exclusief voor - de bas verkent Josh Werner nieuwe dimensies van compositie en improvisatie, moeiteloos bewegend door variërende sonische texturen, alles zonder een conventionele ritmesectie.
Producer Bill Laswell helpt de doorwinterde componist en performer (en abstract schilder) Werner door nieuwe instrumentale gebieden te loodsen, waaronder de sitar bas, de zevensnarige bas en fretloze bas. De brede waaier aan invloeden op ‘Mode for Titan’ weerspiegelt Werners enorme ervaring en diverse vaardigheden, maar toch behoudt de muziek een introspectieve focus en een ingetogen minimalistische schoonheid. ''
Zie ook: https://modreloaded.bandcamp.com/album/mode-for-titan

Baslijntjes die zo intens klinken dat de muren gaan barsten, zonder dat de geluidsnormen worden overschreden, is eigenlijk de conclusie. “Traversal” is een hypnotiserende song die intiem, ingetogen mooi klinkt. Na “The crossing” hoor je de lichte experimentjes van Josh. Op “Danger Road” lijkt het alsof hij de registers gaat opentrekken, maar hij blijft mooi hangen in dat minimalistische, waardoor je compleet wegzweeft. Ingenieus zet hij die aanpak verder. Josh Werner haalt alles uit zijn bas om het boeiend te maken en te houden . Een onaardse schoonheid.

Traversal 03:57 The Crossing 03:32 Subversion 04:19 Mode For Titan 03:39 Quiet Star 02:11  Arcane Path 04:38 Light of Other Suns 03:48 Danger Road 03:06 Free Matter 03:47 New Compass 02:50 Ship of Theseus 04:19 A Return 04:07

Ambient
Mode For Titan 
Josh Werner

 
donderdag 16 september 2021 17:35

So humanity burns

We citeren uit de bandcamp pagina van Human Defiled: ''Humanity Defiled is een eenmans death metal project uit België. Het enige doel van de muziek is om negativiteit te kanaliseren en daarbij wat degelijke death metal te creëren.''

In februari dit jaar bracht Humanity Defiled een split album uit met Déhâ, 'So Humanity Burns' .We citeren wederom: '' Dit split album was het resultaat van een samenwerking tussen Déhà, Humanity Defiled en Back From The Grave Records. Oorspronkelijk bedoeld als een split EP met 2 of 3 nummers die we nog hadden liggen, werd dit uiteindelijk een full length poging. Met elke artiest die een partij nieuwe nummers opnam, speciaal voor deze release." 


Meer informatie: https://humanitydefiled.bandcamp.com/album/so-humanity-burns-2

Met 'Disconnect' wordt de toon reeds gezet. Dit is een samenwerking tussen muzikanten en vocalisten die maar één doel voor ogen hebben, de mensheid confronteren met zijn meest innerlijke demonen. Hoe je daarmee omgaat, hangt volledig van jezelf af.  De grauwe stem uit de duisternis, de knetterende salvo's en de klievende gitaarriedels zorgen ervoor dat hartpatiënten beter op hun tellen passen. Die zang is trouwens telkens heel duidelijk hoorbaar, geen onverstaanbaar geschreeuw, wat toch een pluspunt is .
Op “Hell Graduate” kun je nog steeds terug naar het licht maar je wordt meegezogen in een donkere walm die een hypnotiserende werking heeft op je gemoed.
De combinatie  van die muzikale duisternis en  de vocale grauwheid is sterk  en overtuigend. Waanzinnige beelden weten ze te creëren. Ook de ingetogen momenten zijn dreigend en angstaanjagend. Wat een huiverende trip. Op het tien minuten lange meesterwerk “Ringed by dark - engulfed in light (instrumental)” worden die aspecten op ingenieuze wijze onderstreept. Een pad van je eigen hel met demonische wezens uit je donkerste dromen … Je bent gewaarschuwd …

Dit is een klasse split, die je verweesd doet achterblijven. Een aanrader in het genre.

Tracklist
disconnect 05:06 hell graduate 03:24 ringed by dark - engulfed in light 10:06 disconnect (instrumental) 05:06 hell graduate (instrumental) 03:24 ringed by dark - engulfed in light (instrumental) 10:06

Metal/Prog/Noise
So humanity burns
Humanity Defiled and Déhà
Back From The Grave Records

 
donderdag 16 september 2021 17:31

Living Together

Piano virtuoos Jean-Francois Maljean drukt al vele jaren zijn stempel op de muziekwereld.  Hij is afkomstig uit Verviers en werkte lange tijd samen met Pierre Rapsat voor hij zijn eigen carrière uitbouwde en ontwikkelde.
In februari 2020 bracht hij een lied uit, in duet met zijn dochter Noémie, ter ondersteuning van de stad Wuhan, die zwaar getroffen was door de Covid-19, ‘Chime of the dawn bells’. Onlangs kwam de solo schijf 'Living Together' uit, een parel van piano in zijn puurste vorm .

In de opbouw van de songs staat natuurlijk de piano centraal.  Jean-Francois brengt een klankentapijt dat je emotioneel diep raakt.. De titelsong “Living Together” is er eentje van pure eenvoud.en diepgang.
Zijn piano left, door de speelse klank en de emo tussenstukken. Hij experimenteert ook , en brengt je in vewondering. Hij houdt ervan de comfortzone te verlaten en grenzen te verleggen, wat het geheel avontuurlijk maakt. Hij werkt gedreven naar een climax toe of houdt het ingetogen, pakkend, mooi.
Wat een kunde, klankenspectrum en een fijne,  kleurrijke variatie. Het maakt 'Living Together' groots. Luister maar naar wondermooie songs als “Pour Laure”, '”Wallonia”, “Waves”.

Jean-Francois Maljean is een uitzonderlijk pianist , componist en muzikant.

 
donderdag 16 september 2021 10:47

Earth City 1: The Longing

De Amerikaanse singer-songwriter Ethan Gold maakte in 2011 zijn veelbelovend debuut met het album 'Songs From A Toxic Apartment'. Kort daarna was hij betrokken in een spijtig ongeluk en liep hij een hersenletsel op.
Zeven jaar na dat ongeluk was er het coveralbum 'Live Undead Bedroom Closet Covers' en het jaar daarop verscheen de instrumentale synthesizerplaat 'Expanses (Teenage Synthstrumentals)'.
Nu is er dan eindelijk een volwaardig tweede album 'Earth City 1: The Longing'. Zoals de plaat aangeeft, is er een eerste deel, dit in kader van een trilogie. 
Ter gelegenheid van de release van het eerste deel hadden we een leuk gesprek met Ethan van zijn vele reizen, waarover deze trilogie gaat , surplus een tip over hoe je ervoor zorgt dat je de volgende ochtend je dromen blijft herinneren. Een boeiend gesprek trouwens.
Het interview kun je hier nog eens nalezen 

Hoog tijd om ook het prachtige album 'Earth City 1: The Longing' onder de loep te nemen.
Ethan bewandelt een  weemoedig pad op songs als “Bright & Lonely City” en  “Alexandria & Me”. Dromerige songs, die je doen verlangen naar lange winteravonden aan het haardvuur. Emotievol material dus. Je hoort het verder op “Our Love is Beautiful”, “It's never enough” en “Storm Coming'”.
Soms is het donkerder van aard ; of kan aanstekelijker, opzwepender zijn, luister maar naar "Firefly"; het is een tip voor deel twee. Ethan liet ons in het interview weten, '' Ja, een beetje een hint voor deel twee , energetisch misschien. Je bent een goede luisteraar. Als ik naar albums luister, alsof ik op reis ga, is het belangrijk om het bloed te laten stromen. Verschillende tempo's, en dat soort dingen zijn nodig. Ik wilde momenten in de platen hebben die de energie aanwakkeren, en dat is een nummer dat een kleine uitbarsting van energie geeft. In elke plaat waar ik echt van hou, zijn er nummers die totaal verschillend zijn."
We horen hier energieboosts, kleine uitbarstingen en ingetogenheid o.m., “Storm Coming”, alsof je een wandeling maakt en de zaken rondom je bekijkt, opneemt , zonder al te veel wild geloop . Op “In New York” komt het jachtige iets naar boven  Maar voor de rest vermijdt Ethan dit bewust.
Het is een intieme, melancholische, kleurrijke plaat .

Tracklist: Bright & Lonely City 03:18 Alexandria & Me 03:51 Our Love is Beautiful 04:08 It's Never Enough 04:18 Storm Coming 03:40 Pretty Girls 03:28 Firefly 03:45 Living Without You 04:04 Terese 03:09 It's Okay, Sid 02:49 In New York 03:06

 
Pagina 6 van 114
FaLang translation system by Faboba