Talen

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait

St. Vincent - Een performance zonder band, motherfuckers!

Geschreven door Jens Vercammen
St. Vincent - Een performance zonder band, motherfuckers! {"image_intro":"images/concert/2017_10/St_Vincent_Ancienne_Belgique_440.jpg"}

St. Vincent - Een performance zonder band, motherfuckers!
St. Vincent
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2017-10-23
Jens Vercammen

Gisteren was allesbehalve een ‘ordinary day’, geen ‘take out the trash, masturbate’: St. Vincent, née Annie Clark, trad op in de AB Box. Vraag je aan je collega’s op het werk wie St. Vincent is dan krijg je steevast het antwoord: ‘St. Vincent? Dat ken ik niet.’ Maar als je dan moet uitleggen wat voor een muziek ze nu juist maakt, besef je snel dat het haast onmogelijk is om een treffende beschrijving te geven in een paar woorden. Van haar debuutalbum ‘Marry Me’ tot haar recent verschenen ‘MASSEDUCTION’ heeft ze namelijk een grandioze metamorfose doorgemaakt, zowel op muzikaal als persoonlijk vlak. Op de cover van haar debuut staat een schijnbaar verlegen zelfportret terwijl op die van laatstgenoemde de derrière van een voorovergebogen vrouw (niet Clark zelf, ontdekten we tijdens de show!) in roze leggings, rode stiletto’s en een gympak met luipaardmotief prijkt.

Met enige nieuwsgierigheid en een gezonde dosis enthousiasme betrad ik vervolgens de gerenommeerde concerttempel, alwaar teleurgestelde fotografen onbewust hun best deden om me van gedachten te doen veranderen. ‘Wij mogen pas om 21u40 binnen. Dat is een nachtmerrie!’ Net daarna zou het tweede deel van het concert beginnen. Twee delen… Wauw, verrassend? Twee keer neen. Ten eerste hadden we uiteraard op voorhand ons huiswerk gemaakt en daarenboven meldde een andere fotograaf dat ze simpelweg ‘een ander pakje aantrekt’. Daarop volgde een lichtjes ironische opmerking van een andere: ‘ze heeft nochtans een serieuze garderobe bij’, verwijzend naar de twee grote reisbussen geparkeerd tegenover het AB Café. Op zich valt dat best mee, ware het niet dat Clark ditmaal solo op tour was. Tijdens haar passage bij de onvermijdelijke Jools Holland werd ze nochtans ondersteund door een in een rood masker gehulde pianist.

Wat had ze dan wel mee naar Brussel gebracht? Een hele resem zelfontworpen gitaren in diverse kleuren, een groot scherm voor kunstzinnige visuals, haar uitstekende songmateriaal en, zoals voorspeld door de fotograaf, twee verschillende, weinig verhullende outfits. Tijdens deel één was het kleurenthema knalroos: knielaarzen onder een corselet gepaard met elegante ornamenten om de bovenarm. Bij deel twee zwaaide zilver de plak en droeg ze een zeer korte jurk, botjes en turkooizen bovenarmbandjes. Ze werd bovendien steeds bijgestaan door haar ninjaroadies, net als The Hives tijdens één van hun tours enkele jaren geleden. Op die manier bleef de show aan een rotvaart verder razen (22 songs op 1u30!). Om maar te zeggen: hoewel Clark geen band rond zich had verzameld, deed ze wel alle mogelijke moeite in de wereld om de toeschouwers bij de les te houden.
Daarvoor gebruikte ze ook het doek. Bij openingsnummer “Marry Me” kwam Clark tevoorschijn aan de linkerzijde van het podium waar het doek slechts luttele meters was geopend. Ondanks dat ik aan de rechterkant van de zaal had postgevat, kon ik gelukkig alsnog de prachtige verschijning van St. Vincent waarnemen, in tegenstelling tot enkele kleinere concertgangers.
Gaandeweg openbaarde het podium zich, evenals Clark zelf, terwijl ze zich een weg baande door haar eigen discografie. Na het magistrale “Now, Now” kreeg het publiek materiaal van ‘Actor’ en ‘Strange Mercy’ voor de kiezen. Tijdens het titelnummer van laatstgenoemde kronkelde Clark over het podium alvorens ze een eerste uppercut uitdeelde ter afsluiting van deel één. Een krachtig drieluik bestaande uit “Digital Witness”, “Rattlesnake” en “Birth In Reverse” (dat ‘faster’ moest en zo zelfs Bonzai-achtige allures kreeg) was geheel in danssaus gedrenkt. Clark imponeerde tevens op vocaal vlak, al werden we vooral van onze sokken geblazen door de noisy gitaaruitbarstingen, zoals op het einde van “Birth In Reverse”. Pfoe, héérlijk! En deel twee moest nog komen…


Deel twee was een integrale performance van haar nieuwe plaat. Daarin lag de focus nog meer op Clark zelf en de persoonlijke aard van de plaat, mogelijk de reden waarom ze de hele avond voor haar rekening nam. In het trage openingsnummer “Hang On Me” bezong ze hoe het standaard levensverloop niet aan haar besteed is, terwijl ze in “Masseduction” de magnifieke oneliner ‘I can’t turn off what turns me on’ debiteerde. Het gevoel van onmacht ten opzichte van de eigen lusten wordt in dat nummer subtiel omgevormd tot een eigen keuze: ‘I don’t turn off what turns me on’. Tijdens “Sugarboy” weerklinkt dan weer ‘I am alone like you’ en de bevreemdende visuals – met Clark in de hoofdrol – maken slechts één keer plaats voor tekst, tijdens het fragiele “Happy Birthday, Johnny”: ‘Of course I blame me’ verschijnt er. Single “Los Ageless”, het stuiterende “Pills” en het funky “Savior” zorgden er overigens voor dat ook onze dansbenen hun werk hadden tijdens deel twee.

Afgezien van alle persoonlijke, deprimerende lyrics in dat deel, prijsde Clark zich gelukkig om in Brussel te zijn, rekening houdend met ‘all the fucked up shit that’s going in the world right now’. De obligate oproep tot eenheid ontbrak ook hier niet: ‘Are we one, Brussels?’ De respons van het publiek was niet min en kreeg daar veel energie voor terug.
Zoals ze in een interview met Pitchfork zei: ‘When I’m on stage, I often feel the audience and I are on a level playing field, daring each other to go harder.’ Wanneer er voor één keer een kleine stilte viel bij beide partijen, schreeuwde een uitzinnige fan het niet bijster creatieve ‘I love you, Annie’.
Toch voelde je de oprechtheid en Clark voelde die ongetwijfeld ook. Ik was met andere woorden niet de enige ‘motherfucker in the city’ die jou gisteren kon uitstaan, mevr. Clark. Op het einde vroeg ik me wel af of het met band niet nóg beter zou geweest zijn? We zullen het nooit weten.

Met deze op voorhand zorgvuldig verzorgde en uitgekiende performance had ze op z’n minst zilver - én roos - in handen.


Setlist
DEEL ÉÉN: Marry Me
- Now, Now - The Strangers - Actor Out of Work – Cruel – Cheerleader - Strange Mercy - Digital Witness – Rattlesnake - Birth in Reverse
DEEL TWEE: Hang on Me – Pills – Masseduction – Sugarboy - Los Ageless - Happy Birthday, Johnny – Savior - New York - Fear the Future - Young Lover - Dancing With a Ghost - Slow Disco -
Smoking Section

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/st.-vincent-23-10-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Aanvullende informatie

  • Band Name: St. Vincent
  • Date: 23-10-2017
  • Concert Place: Ancienne Belgique (AB Box)
  • Concert City: Brussel
Gelezen: 448 keer
FaLang translation system by Faboba