zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Concertreviews
Lode Vanassche

Lode Vanassche

zondag 20 september 2020 15:02

Ansatz Der Maschine - De ideale soundtrack

Ansatz Der Maschine wou op 14 maart hun nieuweling ‘Burial Songs’ voorstellen maar één of ander gekend virusje heeft voor een dikke zes maand vertraging gezorgd. Behalve de wat donkere titel en het feit dat dit opus uit negen stukken bestaat heeft het verder niets gemeen met een oer klassiek  kerststuk.
Meer nog, Matthias en co laten ons in een wereld van geluidjes en effecten die van alle kanten komen, klassieke instrumenten tot en met een harp genieten van een weergaloze opbouw, gelaagdheid, soundscapes of klanktapijtjes in het prachtige decor van de Stadsschouwburg Kortrijk.  Laat de opbouw, de sound en de ingehouden explosies maar gerust binnen komen. Je kan er eigenlijk gewoonweg niet aan ontsnappen. We krijgen geen Colin van Amenra als gastzanger, maar dit is absoluut geen erg. We worden meegenomen in een sfeertje waar onze geluidskunstenaar Bertel tovert en ons om de oren slaat met enerzijds bizarre sounds en tegelijk een relatief klassieke opstelling met bas, drums, toets, gitaar percussie en een harp.
Zangeres van dienst Sophia zorgt voor het nodige bijkomende kippenvel. Zachtheid en uptempo (“Blush”) worden heerlijk en subtiel afgewisseld. Na afsluiter “Eagle” krijgen we nog een even subtiel bisrondje.
Dit is echt de ideale soundtrack voor iedereen die er zijn eigen invulling wil en kan aan geven. Even dacht ik dat onze Griekse filosoof Socrates achter de coulissen als een ware souffleur ADM stond in te fluisteren wat ware schoonheid is en hoe subjectief die wel kan zijn.

Zoals Dirk Steenhaut schreef :” Ansatz is niet het type band dat de toeschouwer met veel spektakel om zijn aandacht verzoekt, maar hem liever geleidelijk bedwelmt en vervolgens meeneemt op een geestverruimende trip.” Ik kan het niet beter verwoorden.
Een achterafgesprekje met bezieler Matthijs leert mij ook dat hij een ongelofelijk warme en sympa gast is die weet dat het warm water al lang uitgevonden is.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/1518-schouwburg-kortrijk/ansatz-der-maschine-17-09-2020.html
Organisatie: Wilde Westen

vrijdag 18 september 2020 19:12

Texas Café - Friendship never dies

Er vloeit meer dan heel wat country in de Westhoek. Mensen kijken en luisteren naar Wouter en zien Cash, JJ Cale, Clark en Van Zandt in één. Onze Wetterse Poperingse zytholoog weet al ongeveer een halve eeuw zijn passie en begeestering voor country te delen met zijn enthousiaste vrienden en aanhoorders. Onze chroniqueur schaarde door de jaren heen een fantastische warme vriendenkring van topmuzikanten rond hem en gaat de hort op met zijn finaal project Texas Café.

Het cliché wil dat aan alle mooie liedjes een eind komt. Onze warmste mens vecht al enkele jaren tegen de verschrikkelijkste ziekte en dreigt nu de handdoek in de ring te moeten gooien. De bende van acht besluiten om er het beste van te maken, nemen een dubbel elpee op - ja, oude term - en kiezen de oer Vlaamse klei van Wouter uit, Dranouter, om een laatste zinderend optreden te geven.  De liefde van Texas Café voor de outlaw country en de zoektocht naar authenticiteit zijn de lijm die hen bindt. Live music matters.
Wouter neemt met zijn gitaar en zijn stem meteen het publiek in, Piet begeleidt en soleert als geen ander, violist Dirk legt de perfecte accenten, Isabelle heeft een stem als een misthoorn en kent de bariton sax als haar broekzak, ritmesectie Dick en Kris drumt en bast alles perfect bij elkaar en mandolinespeler Patrick is de spreekwoordelijke kers op de taart. Neem daar nog eens Bram bij die voor een perfecte sound zorgt.
Alles wordt netjes geregistreerd door James Cooke die timmert aan een nieuw programma over mensen en hun laatste dagen. Wat een warme mens!
Genoeg intro dus. Deze meest onbekende gekende muzikanten zijn beste vrienden en dat voel je gewoon. Al vanaf de eerste noot “L.A. Freeway” weet je dat we een uniek warm, diepgaand, mooi, humoristisch en een heel mooi verhaal gaan meemaken. Neen, ik ga het hier eens geen concert noemen. Wouters grote held Townes Van Zandt krijgt al meteen zijn eerbetoon met “White Freight Liner”. Resultaat: De sfeer zit er fantastisch in.
Wouter doorspekt alles met humor in “Grounded Porc For Free”. We leren met hetzelfde elan dat Guy Clark zijn eigen groenten kweekte in “Homegrown Tomatoes”. Na een nummer of zes is heel het publiek nog meer bij de strot gegrepen en dan moest datzelfde publiek, uiteraard allemaal vrienden, nog omvergeblazen worden door Isabelles baritonsax  en mandoline in een ronduit unieke en kippenvel bezorgende versie van Steve Earls “Copperhead Road”.
Weet je, je hebt zo van die covers die het originele willen benaderen en ook tributes die het originele eens zouden durven overstijgen. Laat ons nu al heel de avond wel dat tweede meemaken zeker! En als je denkt dat Wouter geen eigen songs schrijft, dan moet je eens luisteren naar zijn ode aan K-Town. Wordt één dezer uitgebracht. Afsluiten met Clarks “My favorite Picture” kon niet mooier zijn.

We hebben met dit beeld mooi, sereen en emotioneel afscheid kunnen nemen van één van de warmste, gepassioneerde en mooiste mensen die er op deze aardkloot rondlopen. En ik heb het niet alleen over Wouter, ook gewoon die acht mensen op dat podium en zijn machtige entourage.

Line up: Wouter Droesbeke: rhythm guitar en lead vocals/ Piet Clarysse: gitaar, slide gitaar en backing vocals /Isabelle Stevens: Bariton sax en backing vocals/ Patrick Penne: Mandoline/ Dick Vanhoeghaerden: Drums en percussie/ Kris Demets: Bas/ Dirk Naessens: Viool

Playlist: LA Freeway/White Freight Liner/Dublin Blues/Rita Balou/Grounded Porc For Free/Homegrown Tomatoes/Angel Of Montgommery/Inspite Of Ourselves/Copperhead Road/Hello In There/That’s The Way/Galway Girl/Barking Jack/My Favourite Picture

Pacmadam + Two Russian Cowboys - Alsan in the mood
Two Russian Cowboys
4AD (De Blankaart)
Diksmuide
2020-08-14

4AD doet hun reputatie van concertorganisator alle eer aan door coronaprove sessies te organiseren in het prachtig decor van het natuurdomein De Blankaart. 1,5AD floreert …

Er moet iets in het drinkwater van Izegem zitten. Naaste de lokale Kowliers en Ertebrekers hebben we nu Pacmadam met een potentieel om u tegen te zeggen. De combinatie van eighties synths , doorgedreven en zelfs meesterlijke arrangementen, een seventies funky gitaar groove, een retestrakke percussie en de pareltjes van teksten zorgen voor een sound of een genre die niet direct in een hokje te stoppen valt.  Muzikaal heel sterk, de overgangen zeer goed en vooral de funky inslag met een gemixte spoken word komt bij mij binnen. Ik benoem het als spoken word omdat het te sterk is  om Pacmadam als de zoveelste Kowlier, Zesde Metalen, Gesmannen en  andere te benoemen en daarmee te categoriseren.
“Apke” dreigt als een op uitbarsten vulkaan te exploderen en toont de dynamiek tussen de verschillende instrumenten en genres die heerlijk in elkaar vloeien. “Ik Keuninginne”  doet me denken aan “Je suis venue te dire que je m'en vais”, in de versie van Jo Lemaire. “Kik no mi”: Okidoki De titel alleen al.... En in “Zeure Beutre” zit er zoveel funk als was het dat ze het genre zelf bedacht hebben.
De meeste nummers zijn zeer feel good gericht. Uitzondering “Krakmadam” gaat heel diep om de mokerslagen in het leven waar niemand vrij van is te helpen verwerken. Subtiel pareltje. Zangeres Isolde weet met haar humoristische en sarcastische bindteksten het publiek op handen te dragen met rond haar een stelletje muzikanten die gerust het epitheton klasbakken mogen dragen. Er komen allerlei dagelijkse, herkenbare thema’s met een knipoog aangekaart. De polarisering van de polarisering wordt besproken, narcisten worden in hun onderbroek gezet, mensen gaan vreemd en komen ermee weg. U leest goed, mooie West-Vlaamse teksten gebracht door een misthoorn van een stem. Ik ben gepakt door Madam.
Line up: Bjorn Vande Vijvere (toets), Isolde Clarys (zang), Wouter Landuyt (gitaar), Yves Debaes (bas)  Renaat Bourgeois (drum)

Two Russian Cowboys valt dus ook niet in een vakje te stoppen. Meester entertainer en opperkineet Luc is de meest gekende ongekende artiest die hier op deze zakdoek Vlaanderen rond flaneert. Acteur in Bevergem, muzikant in onder meer The Sparkling Pistols, De Willem Vermanderes, Ugly Papas, Two Russian Cowboys, Spokane 4774 en Idiots. En dan nog een columnist ook.
Deze duizendpotige j’enfoutist maakt al enkele decennia  met zijn spitante humor, absurde nummers en vaste sidekicks de podia onveilig. 2RCB, bezield door de immer coole Hugo Bourgois en Dufo himself, is terug van nooit weggeweest en moet zowat ‘the greatest band you never heard of ‘ zijn. Dit olijke duo smeedt al jaren de geestigste en absurdste nummers ooit. Ook hier is alles weer een feest en jagen ze er een set vol protopunkrockcountryjazzbluesfransechanson  door. Mel en Kim, Bettens, Bruce en andere worden door de mangel gehaald en volksmenner Dufo weet als geen ander ons te overladen met diepgaande puberale (bind)teksten.
Muzikaal is het vooral Dick Descamps die alles in goede banen leidt. Ook hij is de beste meest ongekende best gekende bassist die op deze zelfde zakdoek rond loopt. Mull van Cointreau schilderen ze bisgewijs een landschap en eten ze een boterham met gekapt. 
Setlist: We ‘r 2RCB,, On Fire, Cool Criminal, Vagina’s, Private Johnson, Smiths, The Knife I Took, Camisole De Force, Gegingegeugengie, Jackson, Whiskey, Rio, Mull van Cointreau, Schilder een landschap ,Boterham met gekapt.

Organisatie: 4ad, Diksmuide

Gent Jazz 1.5 2020 - Jef Neve - Subliem en ‘er niet nevest’
Gent Jazz 1.5 2020
Bijlokesite
Gent
2020-07-09
Lode Vanassche

Zijne Immer Sympathieke Eigenzinnigheid kwam de weide met verstomming slaan met een op het eerste zicht geïmproviseerde set. Hij kiest voor niet voor de hand liggende pareltjes uit heel zijn carrière. Alles vloeit zo heerlijk uit zijn vingers en vanaf de eerste noot kan het publiek genieten van virtuositeit en even het coronagedoe achter zich laten. Virtuoos, geniaal, gedreven, sympathiek, perfect, opzwepend, rustig, subtiel, heerlijk bescheiden…… Zijn er adjectieven genoeg? Na de opener “I’m in you” gaat Jef Neve al meteen uitgebreid de aanhoorders toespreken en bedanken, gevolgd door een eigen compositie “Endless D.C.” .
Als een volleerde chroniqueur duidt hij alles zeer helder en verklaart hij zijn alternatieve en niet zo voor de hand liggende keuzes. Hij refereert naar zijn periode in Brussel en brengt met “My Old White Hero” een ode aan zijn krakkemikkige slecht geverfde buffetpiano. “Dolphins Dance” van voormalige gast op Gent Jazz Herbie Hangcock krijgt een frisse beurt. In zijn buurt in Gent staat er een ruïne waar een boom doorwoekert. Dit inspireert onze beste jazzmuzikant van België  tot “The Three Trough The  Wall”. Met zijn typische lichte dynamiek bewijst Neve dat de natuur alles overwint. In “Lake” wandelt hij met branie en flegmatiek van Bach naar zichzelf.
Jef Neve behoort niet alleen tot de absolute internationale top van de hedendaagse jazzmuziek, hij geeft het genre ook een nieuw elan. Bewijze hiervan “Sonic Kid”, waar zoon vader wordt en vader zoon. Letterlijk een toets naar Sonic Youth. Myrddin De Cauter is een fantastische linkshandige gitarist die volgens Neves bewoordingen geraakt is door de hand van God en zorgt samen met de meesterpianist zelf voor een ongelofelijke finale. Ideaal om een -ja alweer alternatieve - yoga op te beoefenen met Kuldanini en Alma.
Zelfs Neves dankwoord is subliem. Een unieke, eigenzinnig, persoonlijk en intieme performance die gretig de grenzen verkent, de mainstream jazz verlaat en een dolgelukkig publiek achterlaat. Een degelijk bewijs dat je met ijzersterk musiceren zo goed in interactie kan gaan met het publiek.

Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent 

zaterdag 22 februari 2020 16:53

Vive La Fête - Professionele spontaniteit

De immer sympathieke en vrouwelijke Peter Pan Els Pynoo en eeuwige steun en toeverlaat Danny  Mommens gaven een gewoonweg wervelend voorsmaakje voor wat we komend seizoen mogen verwachten. Danny lijkt als Dwayne Hoover rechtstreeks uit ‘Little Miss Sunshine’ op het podium gestapt en geeft met zijn guitar licks een serieuze rockinjectie aan hun typerende dansbare synthetische popmuziek . Els dartelt het podium op als een kalfje dat voor de eerste keer op de weide wordt losgelaten en pakt in een mum van tijd de uitverkochte tent in. Met de spreekwoordelijke vingers in de neus en op één been, maar vooral met Helvetische precisie weet Pynootje de zaal naar het kookpunt te brengen en na anderhalf uur ontploft achter te laten.
Oud en nieuw ( In 2020 pakt het duo uit met een nieuwe ‘EP 2.2’ met daarop hun bewerkingen van nummers uit de pop & wave-periode) worden heerlijk door elkaar gehaspeld met pure klasbakken.
Live worden Mommens en Pynoo ondersteund door toetsenist Roel Van Espen , bassist Ben Brunin  en drummer Gino Geudens . Voeg daarbij nog eens ronduit fantastische visuals en een perfect uitgebalanceerd geluid toe , en je weet dat ze het gewoon hebben met hun fantastische recyclage van de jaren tachtig Punt.
Het collectief geheugen wordt ook danig geprikkeld met onder meer ”Touche Pas”,”Schwarzkopf”,”La Verité”,”Noir Désir”, … C’est la dance, la decadance. That’s entertainment, “ne touche pas”. Vive La Fête heeft de lat duidelijk hoog gelegd en is duidelijk klaar voor een fantastisch festivalseizoen. Hun feest duurt al zo goed als een kwart eeuw en is precies nog maar net begonnen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/vive-la-fete-20-02-2020.html
Org: Wilde Westen, Kortrijk

zondag 26 januari 2020 11:09

Danko Jones - Kunstrock en kitsch

We weten dat het Wilde Westen al jaren meer dan stevig in het Vlaamse muzieklandschap staat. Tom Vangheluwe en co en hun puike organisatie wisten alweer een serieus salvo op ons los te laten.

De voorzet  met hun rockabillygaragerock Romano Nervoso was er eentje om u tegen te zeggen. Achteraf tongen vertelden me dat ze minstens even goed, zo niet beter geweest zijn dan de afgetrainde volksmenners van Danko Jones. Deze Belgisch Italiaanse zelfverklaarde spaghettirockers zijn niet vervaart van enige show. Bewijze hiervan een bril waar zelfs Gwendoline Rutten een arm veil voor zou hebben. Stampende ambiance met de absolute meezinger “Wildboy” . Danko himself kwam meezingen. Er werd ons een kleine pauze gegund met iets (een lied dus)  over drie honderd Sicilianen.

Klaargestoomd voor een heus feestje na zo’n driesterren voorgerecht liet Danko Jones het Kreunpubliek uiteraard niet los. “Fists Up High”, “First Date”, “Lipstick City” en “I Think Bad Thoughts” werden stand up comedian gewijs aan elkaar geregen met grappige quotes en bindingen. De arrogantie wordt subtiel doorweven met zelfrelativerende humor. Zanger Jones en bassist Calabrese houden op het melige af een wedstrijdje opvallen op het podium en filteren zo de kleine akkefietjes en onvolkomenheden weg.
Nog een definitieve moker bisronde met onder andere “Rock Shit Hot” stellen enkele lokale wanna be crowdsurfers tevreden. Net niet het concert van het Kreunjaar, de Kreunjanuari.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/danko-jones-24-01-2020.html
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk

RPDMN (RaPiDMan) is een nieuw, eigentijds kwartet uit Gent en Brussel bestaande uit 2 blazers, altsax en trombone, elektrische bas en drums. Aan de basis van hun melodische en energieke composities liggen invloeden uit rock, jazz en vrije improvisatie.
De vier leden van RPDMN hebben reeds hun sporen verdiend in de Belgische jazz- en muziekscene waarin zij actief zijn binnen diverse bezettingen en genres, gaande van Flat Earth Society, Nordmann, Gwen Cresens Quartet, John Ghost, H A S T, DelVita, Bravo Bigband, Igor Gehenot “Organ” trio, Kleptomatics,…
Dat zijn de eerste zinnen op hun FB , en veel valt daar eigenlijk niet aan toe te voegen. Even begeesterd en enthousiast zoals hun passage op Gent jazz kwamen ze een gebalde set spelen in de toch voor dergelijke projecten ideale locatie: Pand A te Kortrijk. Helaas zal de organisatie Wilde Westen het moeilijker krijgen om deze pareltjes te blijven organiseren, met dank aan Jan Jambon.
Blazers Rob Banken (altsax) en Peter Delannoye  (trombone), Dries Geusens ( bass) en Matthias De Waele  (drums) improviseren, brengen structuur in de chaos en flirten met wat artyfarty gedoe. De genialiteit van de eenvoud gedrenkt in een bad van speelplezier.
Noteer hierbij dat de vier leden free lancers zijn en al elders hun sporen verdiend hebben. Rob Ranken kan je ook aan het werk zien in het Brussels Youth Jazz Orchestra, net zoals ëter Delannoye die vlotjes Selah Sue, Soulsister, dEUS, DAAN, Mauro Pawlowski, ARNO, Hooverphonic, Lady Linn, Pieter Embrechtsen zelfs Nathalie Meskens tot zijn cliënteel mag rekenen. Dries Geusens kennen we van Nordmann. Onthou van drummer Matthias Brussels Philharmonic.
Vandaar het geniaal eenvoudig recept: zet die vier virtuozen met een CV om u tegen te zeggen samen op een podium en je weet wat je krijgt.

Organisatie: Jazzy cats ism Wilde Westen ; Kortrijk

zaterdag 07 december 2019 14:19

Dead Man Ray - Superlatief!

Na een korte pauze van een slordige zeventien jaar staan Daan Stuyven, Rudy Trouvé, Elko Blijweert, Karel De Backer en Wouter Van Belle weer op het podium. En hoe! Daan is intussen uitgegroeid tot een meesterlijk entertainer en performer, en had voor de gelegenheid zijn gigantisch ego thuis gelaten.
Een gezellige pint in de legendarische kroeg Den Bras kon Zijne Eigenzinnige Touretteheid niet weerstaan. Trouvé gaf een heerlijke nonchalante aankondiging en bracht meteen het publiek op de gewenste temperatuur. Een aantal van de veertien pareltjes van hun langverwachte onverwachte comeback ‘Over’ sluipen subtiel in een voor mij perfect uitgebalanceerde set met dito sound en visuals. Het nieuwe werk overtuigt live dus meer dan op de plaat zelf.
Zoals de titel vermeldt, superlatieven schieten te kort. Meesterlijke arrangementen en klanktapijten door vijf toppers waarvan het speelplezier er gewoon van afdruipt. “Monochrome” maakt meteen het opzet duidelijk. Lange nummers, tempoverwisselingen en abrupte eindes met een Daan die zowaar een kruisbestuiving wordt tussen Cash en, ja, Stuart Staples. Karl De Backer mept er niet bepaald naast en de Rudy dirigeert alles met een verbazend gemak.
Dead Man Ray genereert een warm, begeesterd concert van een ongekend niveau. De subtiliteit en tegelijkertijd de grootsheid van “Chemical” verwordt in een heerlijk georkestreerde chaos terwijl het opvolgend instrumentaaltje getooid wordt met visuals waarbij artiesten zoals Pop en Dylan verouderen. Heerlijke electronica intermezzo met de “Waving Song’ .
Daan weet zijn West-Vlaams publiek danig te enthousiasmeren  en mokert datzelfde publiek nog eens met de weergaloze uitsmijter “Copy of 78”. Superlatief!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/dead-man-ray-5-12-2019.html

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk

zaterdag 26 oktober 2019 11:53

Stef Kamil Carlens - Niet overtuigend

Stef is een geniale performer die zich weet te omringen met de beste muzikanten en mag zich een levende legende noemen. Ons manusje van alles leverde met zijn tweede solo ‘Making Sense Of’ een pareltje af.  En toch kon hij bij zijn passage niet overtuigen. Hij haalde nooit het niveau van Moondog Jr, noch van Zita Swoon. Hij gaf tevens van zijn nieuw normaliter  puik werk (cfr supra) een flauwe doorslag van wat hemelse muziek was. “Jintro and and the great Luna” zat niet eens in de set. De line up was arty farty. Een harp is mooi om naar te kijken maar je moet ze ook nog kunnen horen. De verwachte explosie is er nooit gekomen. Hij slaagde er niet in om met bassist Nicolas de vertrouwde en typische funky groove te ontrollen.
We mochten wel van Stef’s verfijnd korrelige gitaarwerk genieten. Ik kreeg zowaar heimwee naar de zangeressen van Zita Swoon.  Ok, ze speelden foutloos, maar laat dit het minste zijn wat je kan verwachten. Anders verkoop je de Kreun niet uit en maak je niet de platen die hij maakt.
Goed gespeeld maar niet beklijvend. Enfin, het concert op zich is niet slecht, maar de witte wijn die ik nu drink bij het schrijven ook niet.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/stef-kamil-carlens-24-10-2019.html


Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk

Lokerse Feesten 2019 - DAG 2 - Gabriel Rios - Novastar - Keane - Goose - Pure kwaliteit met een pauze

Lokerse Feesten 2019

Grote Kaai

Lokeren

2019-08-03

Lode Vanassche

Gabriel Rios - Deze eenvoudige Puerto Ricaanse Amerikaanse Gentenaar heeft een uitstraling van jewelste. De kwijlende tieners voor het podium van weleer hebben plaats gemaakt voor exemplaren van twintig jaar ouder ( Misschien zijn het dezelfde). Hij bouwt zijn set heel gestaag op, begint alleen en laat geleidelijk aan zijn celliste en contrabassist en drie blazers op het podium. Je leest goed: geen klassieke rock ’n roll opstelling. Dit resulteert in warme en subtiele versies van onder andere “Angelhead”, een ei zo na onherkenbare maar des te krachtigere bluesy uptempo “Broad day light” . Terwijl gisteren Niels Destadsbader ongetwijfeld een afgelikte set afleverde met de nodige geveinsde spontaniteit, krijgen we hier een lesje in pure muziek waarbij stemmen, instrumenten en muzikanten worden ingezet. Gabriel Rios laat zijn kompanen spreken. Gabriel duelleerde met contrabassist Ruben Samana. Om uw vingers van af te likken. Hij laat het binnengelopen enthousiaste publiek achter met een latino finale.

Novastar -
Hyperkineet Joost Zweegers schoort zich in een fout wit pak Elvisgewijs  achter de piano om meteen de lont in het kruitvat te steken. Joost was overduidelijk in zijn nopjes en trakteerde ons op een best of met aangepaste en bijgewerkte versies van nieuw en oud werk. Wat heeft die knaap al bijeen geschreven, zeg! Deze keer laat Novastar de zwakkere momenten in hun concert weg. Wat klinkt opener “Never Back Down” mooi zonder Piet Godard! Zijn playlist werd met zorg en kienheid opgesteld .
Nieuw en ouder minder gekend werk staat als een huis tussen kanjers als “Wrong”, “Never Back Down”, “Because”, “Mars Needs Woman”, “When the Lights Go Down on the Broken Hearted”.
Hij huppelt rond op het podium als was het een kalfje dat voor het eerst op de wei wordt los gelaten en heeft ook goed volk mee met onder andere een van de beste gitaristen en multi-instrumentalisten :
De immer in salopette gehesen Reinhart Vanbergen (Das Pop, Girls in Hawai). Met “No lord, it seems the best is yet to come.” knipoogt hij met plezier naar zijn collega’s van Goose die even later de boel zullen doen ontploffen.

Met Keane is het tijd om naar het toilet te gaan. De rockgroep zonder gitaar doet me meer denken aan een verlepte boysband dan aan mensen met liefde voor muziek. Wie zal mijn verbazing schetsen aangesproken te worden door een minder frisse Hollandse deerne van een kleine zeventig jaar oud met de boodschap dat ze speciaal naar dit zakdoekje, België genaamd, is afgereisd om Keane te zien? Nee, juist daarom. Keane is te clean.

De heren van Goose hebben het ons, reviewers, weer verdomd moeilijk gemaakt. Het is namelijk onze taak met een serieuze loep alles kritisch te aanschouwen en toch opmerkingen te kunnen geven. Welnu, het zal weer geen een van ons lukken. Met een even geniaal als eenvoudig concept jagen ze hun stomende set erdoor zonder te stoppen. Berre drumt en beat anderhalf uur als een op hol geslagen locomotief, Tom jaagt buik trillende drammende bassen door zijn Teisco, Dave creëert de mooiste sounds op zijn dito synths  en speelt een niet minder dan huiveringwekkende gitaarsolo op “Call Me”. Dit alles onder het toeziend oog van onze volksmenner Mike.
Onze muzikale ambassadeurs van Kortrijk hebben hun nummers serieus vertimmerd en laten flarden van bijvoorbeeld “Britisch Mode”, “Words” en “Bring it On” heen en weer in elkaar vloeien.
Heel subtiel, of net niet krijgen we het nieuwe euh… “Something New”. “Can’t stop me now” kondigt het absolute hoofdgerecht aan met een kleine tien minuten zinderende cirkelzaagversie van “Synrise’. Sterk optreden dus!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren

Pagina 1 van 14
FaLang translation system by Faboba