• Wilde Westen, Kortrijk: events
    Wilde Westen, Kortrijk: events Wilde Westen, Kortrijk: events Concerten 18-01 Dyscordia, Shocker 23-01 Carneia + Motsus 24-01 Danko Jones, Romano Nervoso 29-01 Sunn O))),…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Se connecter

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Concertreviews
Wim Guillemyn

Wim Guillemyn

Wim De Craene was een aimabele en ongeruste ziel. Iemand die enkele klassiekers heeft nagelaten zoals “Rozane”,” Tim”, “Marcelino” en “Breek Uit Jezelf”. Om de één of andere reden heeft hij tijdens zijn leven nooit de erkenning van andere generatiegenoten gehad alhoewel hij die verdiende. Die erkenning is er pas achteraf gekomen. In de jaren ‘80 had hij het wel moeilijk als artiest. Hij zocht naar manieren om het grote publiek aan te spreken. Dat werd niet altijd goed onthaald. Eén ding is zeker: dat hij integer was als artiest en dat ook belangrijk vond.
BLP Records brengt nu van zijn eerste drie albums telkens 500 gelimiteerde vinyls uit. In kleur en/of zwart. ‘Wim De Craene’ uit 1973 was zijn debuutplaat. Een echte kleinkunstplaat met scherpe observaties over het patronaat en het gewone volk. Dat is te horen op “De Kleine Man” (een update van de versie van Louis Davids uit 1929). Opener “Boudewijn De Eerste Straat” zal bij een groot aantal luisteraars wel bekend in de oren klinken. “T Is Om Te Poen Te Doen” is een magistraal nummer, weliswaar geschreven door Jaap Van Der Merwe. Het jazzy gevoel hier komen we later nog tegen in een reeks van zijn bekende nummers. In het jaar erna verzamelde hij een band rondom zich om live sterker voor de dag te komen. Ze begonnen nummers voor een volgende plaat op te nemen. Op de vooravond van de resterende opnames van de nieuwe plaat verongelukt Paul Lambert en raakt Raf Lenssens zwaargewond na een optreden in een auto-ongeluk. Zo moet hij snel een nieuwe band zoeken want de platenmaatschappij wil snel de plaat af hebben.
Daarbij spreekt Wim De Craene, Jean Blaute aan om die te produceren. Blaute trommelt een aantal muzikanten op en zo komt ‘Brussel’ (1975) tot stand. De protestliedjes zijn iets minder prominent aanwezig maar de rake en scherpe observaties blijven wel aanwezig. Muzikaal klinkt alles iets volwassener. Je hoort ook wel bij welke songs Jean Blaute betrokken was. De arrangementen zijn net iets sterker. Ook “Rozane” werd samen met hem gemaakt. Een nummer dat niet meteen bijster veel verkocht, maar dat hem wel op de kaart zette en veel optredens opleverde. “Rozane” groeide met de jaren wel tot een heuse klassieker uit. Ook “Brussel” is een geweldige song. Sfeerrijk en met een leuke tekst. Muzikaal doet het mij wat aan The Doors denken.
In hetzelfde jaar brengt hij, onder druk van de platenmaatschappij, een opvolger uit (‘Alles Is Nog Het Oude’) met zijn allergrootste hit “Tim”. Een nummer dat hij opdraagt aan zijn pasgeboren zoon Ramses (vernoemd naar zijn mentor Ramses Shaffy) maar dat hij Tim noemt omdat dat beter zingt. Jean Blaute heeft ook hier een hand in het arrangement. Een nummer dat mij nog steeds kippenvel kan bezorgen. Ook op “Rozerood-Oranje” worden alle registers opengetrokken. Een sterke song die uit veel lagen opgebouwd is. Zo ook met “Portret Van Gisteren” dat als kleinkunst begint maar mooi openbloeit. Ook de cover “5 Uur” van Ramses Shaffy staat op deze plaat. Shaffy is van groot belang geweest in beginjaren van zijn carrière en hij laat dat middels deze cover nog eens blijken. Afsluiter “Piepoe (Morgen Wordt Beter)” bezit een heel catchy refrein.

De heruitgave van de eerste drie platen van Wim De Craene is een mooi souvenir voor de fans of voor mensen die hem nu pas ontdekken. Of wanneer je oude exemplaren grijsgedraaid zijn en aan vervanging toe zijn. In elk geval een uitstekende zet van BLP Records.

donderdag 19 december 2019 11:28

Poolnacht -single-


“Poolnacht” is de nieuwe single en video van De Delvers. Een nieuwe track die niet op hun alom bejubelde debuutalbum staat. De song is een losse release en staat niet op vinyl of CD.
De song bevat alle typische kenmerken van de band: een streep wave en postpunk, donkere en melancholische Nederlandstalige teksten en een gevoel voor melodie. Ze kregen voor deze track hulp van o.a. saxofonist Floris De Smet (o.a. Naft) en extra percussie van drumster Anke Verslypt (o.a. Fortress ).
Ontdek de track hier: https://youtu.be/g_EhUpRrYhM

donderdag 19 december 2019 11:24

Francobelga (EP)

Begin 2019 ontstaat The Mars Model. Het is een bont gezelschap bestaande uit Walen, Fransen en Vlamingen. Vandaar waarschijnlijk de naam van hun EP: ‘Francobelga’. Ze hebben allen uiteenlopende muzikale smaken maar als je de muziek hoort dan houden ze allen wel van stevige en gedreven songs vermoed ik.
Nog geen jaar later is er hun eerste optreden en hun eerste EP. Soms kan het snel gaan. En het moet gezegd worden dat je het niet hoort aan de muziek. Die zit vakkundig in elkaar en klinkt professioneel genoeg om te denken dat ze al eventjes bezig zijn. Opener “Lifewire” is meteen raak. Een donkere intro van synths zet aan tot de rest van de song. Een pakkende gitaarriff en zang trekken het nummer vooruit. De overgang en het refrein zelf doet mij denken aan Killing Joke ten tijde van “Pandemonium”. De bass en synths benadrukken de donkere sfeer. De drum zorgt voor een patente ritmesectie. De muziek is een mix van industrial, postpunk en zo. Ja, ik ben na één nummer al fan en dat zeg ik niet om, vooral het bandlid dat ik ken, hen te plezieren. “Amazon” klinkt iets luchtiger en neigt iets meer naar gothic rock. Het bevat voor de rest dezelfde elementen als de vorige song. Op “Failing Forward” gaat het tempo wat hoger en klinkt het geheel terug steviger. Ik hoor een catchy riff die zich doorheen de track kronkelt en rockt. Het refrein is iets minder sterk dan die van “Lifewire”. Afsluiter “Terminus” opent terug met synths die vooral echt uit de startblokken schieten. Ze bevat een heerlijk pulserende bas in de verses, een sterk refrein en een dystopische sfeertje. Sterke song.
‘Francobelga’ bevat vier tracks waar geen enkele misser tussen staat. Persoonlijk vind ik “Lifewire” en “Terminus” twee songs die er bovenuit steken vanwege het stevig geheel, de opbouw en de sterke refreinen. Knap debuut.

dinsdag 24 december 2019 10:16

Wooden Soldiers

Bands moeten iets hebben waardoor ze opvallen om zich te onderscheiden van de grote massa. Dat kan een element in hun muziek zijn, hun samenstelling, hun uitzicht etc… Bij Wooden Soldiers is dat in elk geval het geval. Ze maken dreamfolk, wat op zich nu niet zo speciaal is, maar vallen vooral op door hun driestemmige zang. Verder zijn ze maar liefst met zes leden en maken ze, naast de gewone instrumenten, ook graag gebruik van een indiaans harmonium, ukelele en viool. Na twee EP’s is er nu een full album dat ontstond na de relatiebreuk tussen de twee oprichters van de band. Voila dat was dan het informatieve gedeelte van de review. Wat met de plaat zelf?
Een intro en twaalf songs omvat hun debuut. “You Know” begint met een huilende viool à la “Suds and Soda” van dEUS. Daarna krijgen we een warme, volwassen klinkende song te horen. Ik hoor veel folk elementen. Toch klinkt het geheel modern en fris. Het ligt wat tussen Fleetwood Mac enerzijds en Americana anderzijds. Op “My Name” is de viool minder aanwezig en dat heeft het nummer een andere vibe. Het nummer is iets qua sfeer en stijl dat ligt tussen Fogerty en Los Lobos. Een heel mooie song dat onder mijn huid kruipt. “Crazy Town” klinkt meteen folk vanwege de ukelele. Het neigt ook wat naar country. “The Joker” is echte folk met zijn gitaar, ritme en meerstemmige zang. Echte folk liefhebbers gaan dit puurder vinden denk ik. Persoonlijk vind ik hen geslaagder wanneer ze er wat meer afstand van doen en andere elementen in verwerken. Maar dat is mijn persoonlijke smaak. Ook “City Lights” is meer dan de moeite waard. De vocals zijn meer dan geslaagd. Muzikaal zit ook alles goed. Een warme en gevoelige song.
Ze schreven voor het eerst de nummers met de ganse band samen. Het resultaat blijkt voor herhaling vatbaar. We horen hier goedgemaakte verhalende liedjes. Ze musiceren hier op hoog niveau. Het is folk maar het is niet van die duffe folk waarbij je aan hippies en geitenwollen sokken moet denken. Een debuut om u tegen te zeggen.

maandag 23 december 2019 10:50

Betting on Forgetting

De opener op deze plaat zet je als luisteraar een beetje op het verkeerde been. Je hoort op “Dead and Gone” zang begeleid door een akoestische gitaar. Je zou haast denken dat je hier rustige kampvuur liedjes zal te horen krijgen. Niets is minder waar want op “Never Was Enough” tonen ze hun ware gelaat: Muziek dat gedrenkt is in psychedelische desert rock.
Dit viertal uit Palm Desert, California is al sinds 2005 bezig en met dit album zijn ze aan hun vierde album toe. “Fine!” is een korte song dat wat breekt met de rest. Het is haast crossover en doet wat aan de heel jonge Red Hot Chili Peppers denken. “Two Faced” is een interessante track dat ergens tussen grunge en stoner in zweeft. “There She Goes” begint boeiend in de intro maar het lijkt alsof ze teveel in één song willen steken. Daardoor valt de song wat tussen schip en wal. “Antidote” is dan beter geslaagd. Iets meer rechtdoor en minder verschillende elementen in de song maken hem hier sterker. Naar Waxy normen is dit een kort album met slechts elf nummers op. Afsluiter “Getting Lost, Getting Found” is een sfeervolle ballade geworden. Het haardvuur komt al voor mijn ogen branden. Ze eindigen zoals ze begonnen: rustig. Het rusteloze geweld zit tussen dit begin en einde.
Ik had nog nooit van Waxy gehoord tot ik deze plaat in mijn handen kreeg. Ik hoor goede elementen, enkele degelijke songs maar nergens een uitschieter. Enkele songs zijn duidelijk minder en daar heb je ook het gevoel dat ze wat persoonlijkheid missen. Voor de rest is het aan jullie om te oordelen.

Deel 1 van The Sheila Divine was kort maar krachtig en duurde van 1997 tot 2003. Het bevatte twee albums en een EP. Iedereen uit die periode zal zich de heerlijke single “Like A Criminal” en “Hum” ongetwijfeld nog herinneren. Hun muziek sloot aan bij de alternatieve rock uit die tijd zoals Sugar, Live en The Afghan Whigs. Hun succes is wel nooit zo groot geweest als deze bands. Na 2003 volgde een hiatus waarin de bandleden zich bezig hielden met hun gezin, job, mid-life crisis etc…
In 2010 startte deel 2 en werd de band nieuw leven ingeblazen. Ze brachten in 2012 en 2015 nieuw werk uit. In 2017 waren ze op tournee naar aanleiding van hun 20ste verjaardag. Nu is er dus terug een nieuw album, hun vijfde, waarmee ze langs de zalen trekken.

Aaron Perrino vertelt dat hij grote bewondering heeft voor Nick Cave omdat die beter wordt met de ouderdom. Dat was voor hem een drijfveer om verder te doen want Perrino worstelde toen met psychische problemen en met zijn ouderdom. Hij vroeg zich af of je nog serieus kan genomen worden als een ouder wordende rock muzikant. Je hoort dit allemaal in de muziek van de nieuwe plaat. Waarin hij tekstueel doordacht, mijmerend en bij momenten haast filosofisch uit de hoek komt. Luister maar eens naar het nostalgisch en mijmerende titelnummer dat de plaat opent. Daarin vertelt hij hoe hij ze begonnen met muziek en hoe het nooit de bedoeling was om beroemd te zijn. Ook hoe hij niet meer is wie hij toen was maar wel nog vasthoudt aan die gedachte van toen. Muzikaal is de song niet mis maar kabbelt ze wat voort. Voor mij is het de tekst die ze echt de moeite maakt. Op “There’s More Than Suffering” maakt de vrijblijvendheid plaats voor rock. En het nummer klinkt vrij vintage. Een mooie song met een heerlijk refrein. “Melancholy, MA” is een krachtig statement tegen een falende overheid met een plezant galmend gitaartje. “Summer of 93” is hun “Summer of 69”. Heel leuk zijn de verwijzingen naar albumtitels: ‘Siamese Dream’, ‘Teenage Dream’, ‘Live Fast and Die Young’ die brengen van 1993 tot 2003. Van een jongen vol verwachtingen tot iemand die nog verwachtingen heeft maar ook volwassen is geworden. “Blow it Up Again” wordt gered door een fijne vocale overgang tijdens ‘It’s you and me’. “Age is Just A Number” is hun vooruitgeschoven single/video. Het is een van de sterkste nummer. Het bevat mooi baswerk en tempoversnelling tijdens het refrein. Echt een nummer uit de goede oude doos van Sheila Divine. Hier voel je echt de oude band tot leven komen. Ook “This Moment This Place” is aangenaam luisterwerk. Denk aan The Stereophonics tijdens een uptempo nummer. “The Beat Goes On” is een eerder semi-akoestisch nummer. Wat introverter maar zeker de moeite waard. Op “Kurt Cobain” vraagt de zanger zich af wat er van al die dode popsterren zou zijn geworden mochten ze in leven gebleven zijn. “Love You To Pieces” is een melancholisch liedje over liefde en zijn moeilijkheden.
We horen een band dat zijn mid-life crisis verwerkt heeft in zijn nieuw album. Een album met een zeker melancholie en ook een vorm van bezadigdheid. Je krijgt het gevoel dat Aaron nu tevreden is met hoe het gaat en terugkijkt met een zekere weemoed naar toen hij jong was. Dat maakt wel dat je niet veel van terugvindt van het jonge vuur dat in hun beginjaren in hun muziek zat. We krijgen gelouterde en volwassen nummers te horen. Maar het album is tekstueel geslaagd, eerlijk en muzikaal is het degelijk met hier en daar wat uitschieters zoals “Age is Just A Number”, “Melancholy MA” en “There’s More Than Suffering”.

donderdag 31 oktober 2019 20:05

Critical Method

Stake is een soort doorstart van Steak Number Eight. Toen het viertal aankondigde om te stoppen, maar vrijwel meteen daarna aankondigde dat ze met een ander project gingen beginnen, was het afwachten welke richting het zou uitgaan. We kunnen de Steak-fans geruststellen want het nieuwe project ligt niet zo heel ver van wat ze ervoor maakten. Betekent dat dan dat er geen veranderingen zijn? Nee dat ook weer niet. De zang van Brent is nog steeds zoals voorheen maar nu is die iets prominenter aanwezig. De oerkracht is gebleven maar de songs zelf zijn iets strakker en bondiger geworden. Ik zou zelfs durven zeggen dat ze iets toegankelijker zijn. Let wel het is nog steeds geen mainstreammuziek en erg radiovriendelijk is het ook weer niet geworden. Maar hé, malen we daarom? Zeker en vast niet. Opener “Critical Method” is een sterke opener dat hier en daar echo’s van Steak Number Eight laat horen. Het gitaarwerk en de energie doen mij onwillekeurig ook wat aan Brutus denken. “The Absolute Center” is het eerste hoogtepunt. De song heeft een fijne opbouw met de nodige twists and turns. Het gitaarwerk vind ik schitterend. De zang is afwisselend ruw en meeslepend. Ook de bridge halfweg is om duimen en vingers van af te likken. Topnummertje. Op “Careless” wordt de spanning minder opgebouwd en komt men meteen ter zake met een zware riff en fijn drumwerk. “Human Throne” is een tweede hoogtepunt. De psychedelisch klinkende intro gaat over in een weids klinkend nummer met mooi ingehouden zang van Brent en een warme solo in de bridge. “Catatonic Dreams” kenden we al van de videoclip maar het blijft nog steeds een kopstoot van een track. “Doped Up Salvations” is een dot van een nummer met een lekkere doomy riff, snedige zanglijnen, een haast meezingbaar refrein en enkele fijne tempowissels. Afsluiter “Eyes For Gold” begint met veel emotie en is heel toegankelijk. De track wordt gedurende zeven minuten mooi uitgebouwd en bereikt zo een genuanceerde climax naar het einde toe. Ook dit is terug een ferm nummer.
De jongens van Stake klinken bij hun wedergeboorte nog steeds verontrustend, vol energie en soms met een sneer van razernij. Maar ook soms genuanceerd, clean en ingehouden. Zowel de songs als de sound (een perfecte sound waarin elk instrument heel goed klinkt) staan als een huis. Een mengeling van smerige rock met sludge- en doominvloeden. Het is nu alleen nog wachten om ze live los te zien gaan.

donderdag 31 oktober 2019 18:56

Tranquilizer

2019 was het jaar van Black Leather Jacket. Hun nummer “Village People” kwam tot op plaats 3 in de Afrekening van Studio Brussel. Om hun muziek ergens te situeren neem je het best een blend van de Black Box Revelation, Sons en Equal Idiots. Voeg er nog een fijne scheut psychedelica en noise aan toe en klaar is je gerecht.
Op de eerste helft van hun eerste langspeelplaat komen we vooral rechttoe-rechtaan nummers tegen. Allemaal songs zonder al teveel franjes en ongeveer 2 minuten lang. Het reeds gekende en aanstekelijke “Village People” komt voorbij. Maar ook opener “Western World” is uit het goede hout gesneden en bevat een herkenbaar refrein. “Dead Souls” heeft een riff dat evengoed van The Stooges kon geweest zijn. De baslijn is hier wel de drijvende kracht achter het nummer. Met terug een aanstekelijk en meezingbaar refrein. Oudere luisteraars herinneren zich wel bands zoals The Nomads, Paranoiacs of de recente band The Nightmen. Daar doet “If You’re Waiting For A Sign…” qua sfeer mij wel een beetje aan denken. De eerste helft raast voorbij en is één brok energie die de wereld wordt ingestuurd. Het klinkt eenvoudig om die songs te maken maar de kunst is om het boeiend en aantrekkelijk te houden. Dat is hier zeker wel gelukt. Vanaf  “A New Era of Consumers” verruimen ze hun muziek een beetje. Deze track is een psychedelisch stukje muziek bestaande uit een akoestische gitaar met sfeervolle keys eronder. Ze baant tevens de weg vrij voor het energieke “Intoxicated”. “FFFreaks” bevat een loodzware riff en samen met de bas is het eerder een donkere song geworden. Hier neigt de zang naar noiserock. “A Burnt Child Dreads Fire I” is een geweldig mooie en eerder a-typische Black Leather Jacket song. De opbouw is hier vrij uitgesponnen. Het doet mij wat aan Kasabian denken. De bas zit hier echt goed op zijn plaats en is de ziel van de song waarrond de rest komt en gaat. Kijk, dit is nu een song dat aantoont waarom je zeker deze mannen niet mag onderschatten. Er staat daarna nog een part II op dat een iets andere mix meekreeg maar de song blijft gelijk hoe recht staan. Dan weet je dat het een goede song is.
De Noorderkempenaars van Black Leather Jacket hebben een aangenaam en aanstekelijk debuut uit dat het goede van “Village People” bevestigt. Hiermee bewijzen ze meer dan een hype te zijn en daarom vermoed ik dat we volgend jaar nog veel van hen gaan horen. 

Your Life On Hold - Gothic rock op z’n best!
Sygo Cries - Ground Nero - Your Life On Hold
De Blaaspijp
Koekelare

De Blaaspijp is een café met een zaal erachter. Een vrij ruime zaal waar normaliter aan lime dansen gedaan wordt. Maar ook de plaats waar de goth rockers van Your Life On Hold repeteren. Vandaar deze plaats om hier drie bands te presenteren. Oorspronkelijk was het Struggler die ook ging spelen maar er was iets tussengekomen en zodoende mocht Ground Nero hen vervangen.

De zaal was behoorlijk gevuld op deze vrijdagavond. Sygo Cries (o.a. Mika Goedrijk en Stain) mocht de spits afbijten. Deze coltwave band bestaat al sinds 1992. Ze hebben leuke teksten die soms bijten en soms wat sarcasme bevatten. Muzikaal is het ook genieten. De zanger is niet het grootste zangtalent maar hij smijt zich en is entertainend genoeg om dit euvel te overwinnen. Zo kondigde hij drie keer naeen het volgende nummer als “Contender” aan. Bij nummer vier (een vrij traag nummer) had de zang het moeilijk maar bij de andere, en vooral de uptempo, nummers werkte de chemie goed. Zijn t shirt had de slogan: Kein Mensch ist illegal. Dat paste in de muziek. Een aangename opener van de avond.

Ground Nero bestaat nog maar een viertal jaren maar het lijkt alsof ze al jaren deel uitmaken van de scene. Dat ligt vooral aan het feit dat ze meteen sterk en volwassen materiaal afleverden met als hoogtepunt hun full album ‘Divergence’ dat in september uitkwam. Ook live staan ze er en dat was ook zo vanavond. De stem van Gwijde de Eerste (Gwijde Wampers) is karakteristiek en zijn zang was erg goed. Het gitaarspel van Nomad contrasteert mooi met de zang. De bas van Philtjens is basic maar ondersteunend. Verder mooie screens op de achtergrond waar zichtbaar veel werk in gestoken werd. Afsluiter en bisnummer was “Heaven Sent”, een beest van een track live gespeeld.

Dan was het tijd voor Your Life On Hold dat eveneens in korte tijd een topper in gothic rock in België is geworden. Dit dankzij 2 goede albums en zes top muzikanten onder leiding van Jan Wolf (Jan Dewulf). Maar ook bassist Augustijn (jazeker, dé Augustijn die ook solo van zich liet horen dit jaar) maakt deel uit van deze band. Maar de andere muzikanten moeten niet onderdoen en dat hoor je dan ook live. Geen nieuwe songs op de set vanavond maar er wordt hard aan nieuw materiaal gewerkt hoorden we vanuit goede bron. Zes muzikanten was wat veel op dit podium maar ze trokken goed hun plan. “Phoenix” opende de set. Ideaal want het is een sterk en opzwepend nummer. We kregen o.a. ook “Already Lost, “Tension”, Attawapiskat, “Falling” en “Sunflower Sutra”. Een mix uit de twee albums. Bij momenten klonk het vrij stevig. Het geluid was ook goed en dat mag eigenlijk van de ganse avond gezegd worden. Een geslaagde passage en nu is het voor de meeste fans wachten op nieuw materiaal.

Op de tonen van verschillende wave bands gepresenteerd door DJ Flip Flap konden we tevreden naar huis keren.

Organisatie: Your Life On Hold

The Sheila Divine scoorde eind de jaren 90 in ons land enkele hits maar verdween na een paar albums terug in de anonimiteit. Sedert 2010 zijn ze terug actief en vanavond kwamen ze hun nieuwste plaat voorstellen in de aangename zaal, De Zwerver.

Er was geen support mee gekomen maar niemand die daar maling aan had. Even na 21u begonnen ze aan hun show. De derde in ons land trouwens. Er werd geopend met de titeltrack “The Beginning of the End” dat eerder een ingetogen en retro perspectieve song is met een sterke tekst. Er volgden nog drie nieuwe liedjes met o.a. “Age is Just a Number” dat het publiek opwarmde en deed hoofdschudden. Een fantastische song.
Daarna kwam “Like A Criminal” dat het publiek spontaan meezong. De band genoot ervan en je zag het spelplezier er van afspatten. Ook de onderlinge reacties logen er niet om. Toen de gitarist, die er nog steeds een beetje uitziet als de jonge Paul (Josh Saviano) uit de jeugdreeks ‘The Wonder Years’, wat rommelde aan zijn gitaar , wilde de zanger een mop vertellen maar hij kon op geen goeie komen zei hij. Dat werd op gegrinnik onthaald door de rest en de drummer kwam dan vooraan staan om een grapje te vertellen die hij van zijn zoontje had gehoord. Tot zover het intermezzo.
Het leeuwendeel van de songs kwam uit “The New Parade” (o.a. “Hum”, “Opportune Moment”, “Like A Criminal”, “Spacemilk” en “Automatic Buffalo”) dat trouwens dit jaar zijn 20ste verjaardag viert. De rest waren bijna allemaal songs uit hun nieuwste album. En het moet worden gezegd dat die songs het goed deden op het podium en bij het publiek. Het klonk onmiskenbaar als The Sheila Divine maar je hoorde ook dat ze proberen muzikaal te evolueren. Tijdens “Hum” verwerkten ze flarden o.a. The Cure en The Smiths in de song. Mooi gedaan. De avond ervoor verwerkten ze er trouwens “Head Like a Hole” van NIN in. Ze spelen dus een beetje met hun setlist gedurende de tournee.
Het geluid was heel goed. De zang klonk ook erg goed, alleen tijdens één oud nummer had hij wat last met de hoge noten.
Na een dik uur verlieten ze het podium om terug te komen voor drie bisnummers. De eerste was “Melancholy MA” dat een sneer is naar het huidige America waar er baby’s in gevangenissen zitten, de politie mensen doodschiet en veel mensen mentale problemen hebben. Een sterke song en dito tekst. Tenslotte werd de aangename avond afgesloten met “Automatic Buffalo”. 

The Sheila Divine kon mij moeiteloos ,ook met hun nieuw werk, overtuigen!

Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge 

Pagina 1 van 26
FaLang translation system by Faboba