• Wilde Westen, Kortrijk: events
    Wilde Westen, Kortrijk: events Wilde Westen, Kortrijk: events Concerten29-10 Tourist LeMC (try-out) 01-11 King hiss release show Sonic City 2019 - 8 t-m 10…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Se connecter

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Concertreviews
Wim Guillemyn

Wim Guillemyn

Kurt Vanhollebeke sleutelt al sinds 2013 eigenzinnig en vastberaden aan zijn donkere elektronische minimal muziek. Eerst in zijn eentje maar sedert vorig jaar maakt hij hiervoor ook gebruik van een zangeres. Eerst was er Joyce Huvaere en sedert 2019 neemt Corina Baekeland de vocals voor haar rekening. Die verandering zorgde ook voor een andere dimensie aan de songs. Ze werden nog wat donkerder. Er werd een en ander opgenomen (door Mika Goedrijk) en zo werd er deze zomer besloten om een album uit te brengen: ‘Shadows At Night’ van Black Snow In Summer. Binnenkort de review!

Om de plaat wat luister bij te zetten was er een optreden voorzien in de zaal boven café Alpha. Daar was een minimum aan licht en kaarsjes voorzien om meteen het volk in de juiste stemming te brengen. En volk was er zeker en vast, zo’n zestigtal mensen vonden de weg naar deze donkere underground releaseparty.
Ook voor de band in deze bezetting was het hun vuurdoop op het podium. Er werd begonnen met “Run”; de instrumentale opener van het album. Daarna trad Corina B. naar de voorgrond en kregen we “Leaving Me” en “Another Sleeples Night” te horen. De spoken-word vocals deden het live goed en kwamen overtuigender en minder eenvormig over dan op plaat.
De instrumentale cover “Love Will Tear Us Apart” van Joy Division was een mooie versie maar zat misschien wat te vroeg in de set. Het haalde wat het tempo er terug uit. Maar het was natuurlijk hier vanavond ook geen dansmuziek dat we te horen kregen. Eerder een donkere rit waarbij de zangeres een beetje de choreografie verzorgde door gebruik te maken van een zwarte doorzichtige sluier.
In de daaropvolgende tracks onthou ik “Weakness” en vooral “Power And Corruption” met zijn krachtig statement.
Er stond ook nog een song op de setlist die recent van nieuwe lyrics werd voorzien en daarom het album niet haalde. Die track paste naadloos tussen de rest. Er werd afgesloten met het instrumentale “Hope”. Mocht het budget of de mogelijkheden het toelaten dan zouden bijpassende screens of belichting zeker en vast een meerwaarde betekenen ter ondersteuning van de muziek.

Na afloop hoorde ik veel goeds. De fans van dit genre vonden het een aanwinst. Velen vonden het live sterker klinken dan op plaat en de mensen die niet vertrouwd waren met deze muziek vonden het een speciale/bijzondere ervaring.
Zo zie je maar het moet niet altijd van The Voice afkomstig zijn om een entertainende avond mee te maken.

Organisatie: Black Snow In Summer - Zaal Alpha, Wevelgem

zaterdag 26 oktober 2019 00:06

Triumph and Disaster

Binnen het wereldje van post-rock en aanverwante genres is We Lost The Sea (ook WLTS genoemd) intussen een gerenommeerde naam geworden. Deze Australiërs begonnen in 2007 en vooral sinds hun derde album ‘Departure Songs’ wisten ze naam te maken binnen het genre. Voor mij staan ze qua bekendheid en op hetzelfde niveau als bv. Explosions In The Sky. Dit jaar kwam er een live-album uit (‘Live at Dunk!Fest 2017’) en nu is er een vierde studioplaat die zeven tracks bevat.
De band bestaat uit zes leden: drie gitaristen, een bassist, een piano/keyspeler en een drummer. Het zijn dus allemaal instrumentale stukken muziek (dit sedert de dood van hun vocalist Chris Torpy in 2013) die heel verhalend en gevarieerd kunnen zijn.
Neem nu opener “Towers”. Een nummer dat epische proporties aanneemt. Zo’n vijftien minuten lange trip waarbij ze je meenemen doorheen hun wereld: soms heel melodisch, dan donkerder, afwisselend uptempo en midtempo. Maar bovenal mooi en boeiend luistermateriaal. Het is meteen ook het langste nummer terwijl “Dust” met zijn vier minuten de kortste song is. Een heel melancholisch klinkende song dankzij de alternatieve gitaarstemming. De song drijft op een drone-achtige synthsound waarboven de rest muziek of sfeer aanvoert. Hier is de songstructuur niet klassiek opgebouwd. Ook “Distant Shores” valt hier een beetje onder. Alleen is het meer verhalend en bevat ze meer structuur dan “Dust”. Op “A Beautiful Collapse” drijft de song dan op een gevoelige gitaarlijn. Die wordt verder uitgewerkt in een soort thema totdat de song abrupt verandert van stijl en intensiteit. De drums vallen in en de gitaren worden zwaarder versterkt. Het thema komt nu voorzichtig terug in rockstijl. Knappe song. “Parting Ways” heeft in de eerste helft van het nummer een heel andere feel: eerder wat jazz ritmes en psychedelische invloeden.
In het tweede deel gaan ze terug meer op de ‘old-school’ toer. “The Last Sun” begint met heerlijk klinkend gitaarwerk. Ook deze song bestaat uit verschillende delen die telkens op- en afbouwen. Het begin rockt lekker, maar daarna krijg je een weemoedige en rustig stuk te horen. Wanneer de drums terug invallen voel je de song terug opbouwen naar iets anders. Op afsluiter “Mothers Hymn” horen we piano en een vrouwenstem. Een ferme stem van ene Louise Nutting (ze zingt geregeld bij het jazztrio Wartime Sweethearts) die de gevoelige snaar weet te raken met haar vertolking.
De nieuwste van WLTS is een intense en goed opgebouwde plaat. Hiermee bewijzen waarom ze tot de kopgroep binnen het genre behoren. Samengevat: kwaliteit en emotie.

maandag 28 oktober 2019 10:20

Nadir

‘Nadir’ is het laatste deel van een albumtrilogie. Op ‘Neon Hawaii’ uit 2015 vertelden ze het verhaal van een reis naar een verborgen plek onder de zon. Op ‘Zenith’ uit 2018 volgden ze het licht in de duisternis terwijl ze op ‘Nadir’ onopgeloste mysteries en niet onthulde waarheden behandelen. Er wordt gezongen in het Engels, Spaans en Creools. De Italiaanse band stond dit jaar ook al op het prestigieuze Eurosonic en nog enkele festivals. Tevens speelden ze ook het voorprogramma van The War On Drugs en King Gizzard and the Lizard Wizard. Dan moeten ze toch wel wat in je mars hebben. En dat heeft deze psych-tropical-beatband dan ook.
Opener “New Millenium Labyrinth” drijft op een heerlijke en verslavende baslijn. Daarop worden psychedelische gitaarlijnen gestrooid en bijhorende percussie. Samen met de synths is de song compleet. De vocals zijn spaarzaam en doen eerder dienst als klanktapijt. Op dit album wordt de focus van disco naar eerder Zuid-Amerikaanse vibes en ritmes gelegd. Alles blijft dansbaar en heel ritmisch. Die Zuid-Amerikaanse vibes hoor je duidelijk in “Reyna Querida” waar ze als startpunt en basis gebruikt worden. “Sin Cleopatra” is een vrij catchy nummer met terug een heerlijke dansende baslijn en goed in het gehoor liggende vocals. Wellicht de meest toegankelijkste song van het album. “Horoscopic (Saturn Returns)” is een zwoele en bezwerende rit geworden. “Ka Ou Fe” maakt iets minder indruk op mij en lijkt mij wat te vrijblijvend maar afsluiter “Aya Puma” opent met een heel sterke riff. Die wordt herhaald tot aan het middenstuk van het nummer. Het middenstuk met de bas vind ik heel geslaagd. Daarna wordt de riff hernomen. Dat zorgt ervoor dat de song heel herkenbaar is maar ook dat je snel van de riff verzadigd kan zijn. Het mes snijdt wat aan twee kanten.
‘Nadir’ is, net zoals de hoes, een kleurrijke en swingende plaat geworden. Alles is vrij ruw en live opgenomen waardoor je echt wel een live-vibe krijgt. Een boeiende plaat met een aantal sterke momenten.

donderdag 26 september 2019 21:47

Echo

Dit is het tweede album van het Poolse gezelschap Dogs In Trees. De vocals zijn nu eens in het Engels en dan eens in het Pools gezongen. Dogs In Trees is een trio waarbij Pawel Gozdziewicz (vocals, gitaren en synths) de voornaamste drijfkracht van de band is. Hij is daarnaast ook verantwoordelijk voor de teksten en het artwork op het album.
Opener “As I Burn” zit goed in elkaar. Bas en synths vullen goed de song aan. De vocals van Pawel Gozdziewicz zijn zoals het moet bij een coldwavenummer: eerder afstandelijk met een ondertoon van moedeloosheid. De synths op “Szukam” (wat zoveel wil zeggen als “Ik ben op zoek”) zorgen voor de melodische lijnen. Het zijn net zonnestralen die in het ochtendgloren de boel kleur komen geven. Het nummer heeft daardoor iets hoopvols in zich. Zo laten de meeste songs zich ontdekken aan de luisteraars. Het is een beetje een groeiplaat geworden. Bij een eerste beluistering kan je gemakkelijk je schouders ophalen en ‘Echo’ als ‘de zoveelste postpunk/waveplaat’ afschrijven. Doch bij meerdere beluisteringen kruipen de nummers meer onder je huid en ontdek je de vele details zoals een clevere baslijn, moderne synthsounds of een slim opgebouwde song. Soms verrassen ze ons zoals op “Twarze” waar ze met hun akoestische gitaar eerder de folkwave toer opgaan. Halfweg worden de synthstrijkers ingebracht om het nummer naar een ander niveau te brengen. “Bede” is een meer conventionele postpunktrack die leunt op een heel aanwezige bas. Ook “Zamarza” is eerder een klassieke postpunknummer. Op “Adore None” doet de zang mij bij momenten wat aan Peter Slabbynck van Red Zebra denken. Er wordt afgesloten met het meer dan zes minuten durende “Sands And Oceans”. Een mooi opgebouwde en lange intro is het startsein voor deze song.
Bovenal blijven ze inzetten op sfeervolle en weemoedige songs die eerder in mid-tempo gespeeld worden. Dat doen ze goed. Ze proberen echt wel om het genre te linken aan de moderne middelen van de tijd. Het feit dat de helft van de songs in het Pools gezongen zijn is zeker geen nadeel. Het Pools bekt namelijk goed op de muziek. Als je wat tijd neemt dan ontdek je dat de nummers op dit album eigenlijk heel clever in elkaar steken.

maandag 14 oktober 2019 17:22

Der Klinke - Geoliede machine

Café Barock was voor mij een eerste kennismaking. Dit rock café is gelegen in een woonwijk en is gevestigd in een woonwijk. Achteraan ligt er een concertzaaltje. Het Café is helemaal in horrorstijl  gekleed. Overal hingen foto’s, werken, posters van Frankenstein, Nosferatu en rockhelden zoals Jim Morrison, Lemmy etc…

Hier kwam eerst Alk-A-Line en daarna Der Klinke de avond vullen. Aan de knoppen van de PA stond gitarist Didier Moens van La Muerte.
Eerst was het aan het Brussels duo Alk-A-Line. Zelf noemen deze twee dames zich electro-witches. Het was duidelijk dat ze zichzelf en het publiek wilden amuseren. Ze hebben présence en hun muziek situeert zich ergens tussen electropunk en clubmuziek. Zo wat tussen La Scaltra, Flesh and Fell en Vive La Fete in. Op het podium bestaat het instrumentarium uit synths en een rickenbacker basgitaar.
Daarna twee enthousiaste, halfgekke dames die veelal in samenzang werkten. Er werd al eens tussen het publiek gesprongen en gedanst. Tijdens “Mad Dogs” kwam er een man verkleed in een hond meedansen. Veel interactie dus met telkens een tape tussen de liedjes door. De song “Alk-A-Line” was heel goed, de cover “Planet Claire” van The B 52’s vond ik ook geslaagd. Het optreden was zeker niet slecht maar halfweg viel het wat in een zak om daarna sterk te eindigen.

Der Klinke is tien jaar oud. Momenteel is de band tot een viertal herleid en staat de drum op band. Maar live klinken ze wel als een goed geoliede machine.
De zaal was qua klank niet altijd perfect waardoor de bas soms overheerste en de gitaar minder goed doorkwam maar de band zelf speelde feilloos.
Er werd geopend met “Our Dance In Darkness”, “Someone Who Smiles” en “The River White”. Er werden veel songs uit ‘The Unexpected’ geplukt en er kwam ook een nieuwe song voorbij die nog nooit live werd gespeeld: “Who To Deny”. Een vrij donkere song dat zorgvuldig is opgebouwd en helemaal open bloeit in de tweede helft. Afgesloten werd er, hoe kan het anders, met “The Doll” dat op het laatst overging in “Psycho Killer”. Leuk gevonden. Voor de bisronde kregen we “The Unexpected” en de fantastische cover “Night Air” van Jamie Woon. Daarin kwam keyspeelster Miss Lollirot meezingen en dansen in een verrukkelijk lingeriesetje. “Liars” sloot de bisronde af.
Het publiek was nog niet helemaal uitgeblust en als tweede bis kregen we nog eens “The River White” te horen waarbij de organisator ook op het podium de microfoon ter hand mocht nemen en zowaar ook podium présence tentoon spreidde.

Organisatie: Barock, Brugge

donderdag 29 augustus 2019 10:36

The Tree Deep in the Forest

Je hebt natuurlijk talloze genres van wave. Ik denk dan aan cold wave, new wave, dark wave en ga zo maar door. Maar zou er ook zoiets bestaan als sun wave? Want de muziek van Kennet De Bondt klinkt een beetje zoals The Cure die geboren is in het zonnige Los Angeles. Zo kom ik terecht op een term als sun(ny) wave. Daarmee weet je al vrij goed waaraan je je mag verwachten. Het gitaartje dat je bijvoorbeeld tijdens de opener “Waving Leaves” te horen krijgt klinkt qua sound precies zoals de songs op “Desintegration” of “Wish”. Ook de bas klinkt als uit de jaren 80. Natuurlijk maakt De Bondt er hier andere gerechten mee. Er zit flink wat melancholie in de songs maar ook wel hoop. Dat maakt dat de nummers herkenbaar en vrij makkelijk toegankelijk zijn zonder in de voorspelbare mainstream te vallen.
De songs hebben ook een indie karakter en zijn vrij melodisch. De zangstem van De Bondt is aangenaam om naar te luisteren. “Never Let You Go” is een feelgood song dat met zijn uptempo beat voorbij vliegt. “The Few” is ingetogener maar doet mij teveel aan The Cure denken. Nee, “Nicely Planned Out” vind ik persoonlijk beter geslaagd. Het door effecten gejaagd gitaartje en de zinnige tekst maken het tot een aanstekelijk liedje. In totaal vinden we hier twaalf songs terug op “The Tree Deep in the Forest”. Ook meer dan de moeite zijn “More” (mooie opbouw), “If I Only Could” (dat haast als dansmuziek begint), “Part of Your Dance” (mooie opbouw) en het titelnummer dat de cd afsluit.
De cd is een heruitgave van de CDr demo die hij in 2017 uitgaf en ronddeelde onder kennissen. Nu opgepikt door Wool-E-Discs. En terecht, deze liedjes verdienen het om proper opgenomen en uitgegeven te worden. Ik mag zeker niet vergeten te vermelden dat deze Brusselaar alles zelf inspeelde, opnam en mixte in de Mushroom Studios. Vrij straf toch.
Wie van licht verteerbare The Cure en aanverwanten houdt moet dit zeker eens checken.

Wave
The Tree Deep in the Forest
The Riddle
 

donderdag 29 augustus 2019 10:30

Unknown Skyline

Deze release lag eerlijk gezegd wat stof te vergaren. Zonde, want toen ik hem opzette was ik meteen verkocht. Wat een heerlijke plaat en een warme sound om in weg te dromen. Je zou op het eerste gehoor denken dat dit Amerikanen zijn want ze klinken ergens tussen Tom Petty, Jeff Beck, Steve Miller en de Traveling Wilbury’s in, maar het zijn dus Noren uit het hoge Scandinavië. Singer-songwriter Emil Nordtveit richtte in 2015 deze band op. Na hun debuut uit 2016 (‘Somewhere North of Nowhere’) is er nu dus een opvolger die elf goedgemaakte en melodische nummers bevat. De band klinkt fris en jeugdig en brengt zo terug leven in de americana en country rock. Bendik Braenne werd aangetrokken en levert hier enkel gastbijdragen op piano, orgel en saxofoon.
De band speelt hier op hoog niveau. Het gitaarspel knettert bij momenten en de ritmesectie speelt volledig ten dienst van de songs. De stem van Emil Nordtveit kleurt heel goed bij deze muziek. Ten aanzien van hun debuut is er niet zo heel veel veranderd. Alleen klinkt hun muziek nu iets volwassener en voller. De aanpak was ook iets anders want ditmaal schreef Nordtveit eerst de teksten uit vooraleer hij aan de instrumenten begon. Voor het producen werkten ze samen met de bekende (toch in Noorwegen) Maarud Broers. Niets werd aan het toeval gelaten en dat hoor je er ook aan. Alles klinkt haarfijn.
Noorwegen bracht al talloze black metal bands voort maar daarnaast herbergen ze ook heel goed jazz muzikanten. Het vat met beloftevolle bands lijkt niet leeg te lopen want zet deze Mighty Magnolias ook maar in deze rij. Een topschijfje.

Countryrock/Americana
Unknown Skyline
Mighty Magnolias
 

donderdag 29 augustus 2019 10:24

6 Lenins

Dit is het derde album van dit Brits viertal. Je kan ze zo een beetje vergelijken met een akoestische versie van The Lemonheads of The Beatles. Ergens gestoken in een lo-fi jasje. Het is het project van James Hoare (o.a. Veronica Falls en Ultimate Paintings) en Max Oscarnold (Toy en Pink Flames), bijgestaan door Bobby Syme en Daniel Nellis. Hoare heeft nogal wat andere bands naast deze en daarmee blijven de uitgaves meestal beperkt tot EPs. Doch vorig jaar was hij aan zijn bed gekluisterd vanwege hepatitis zodat de man plots tijd had om nu en dan wat lusteloos op zijn gitaar te tokkelen. Na verloop van tijd kwam er voldoende inspiratie opborrelen en was er genoeg materiaal voor een volledig album.
Het is niet meteen de muziek die je omverblaast of die enorm opvalt. Nee, ze grossieren in subtiliteit en details om een song mee te kleuren. Een mooi voorbeeld hiervan is “Please Release Me” dat by-the-way geen cover van Engelbert Humberdinck is maar een song met een mooi refrein en sfeervol doch ingetogen gitaarspel. Deze lijn kan je eigenlijk doortrekken naar al de andere nummers op deze plaat.
Sommigen zullen het wat eentonig of saai vinden. Vooral vanwege de slowdown-insteek van de plaat maar de nummers groeien wel naargelang je meer te horen krijgt. Dat is het ook het moment waarop je de slimme opbouw of de subtiele details ontdekt in de muziek.
Waar de titel van het album voor staat weet ik niet en heb ik ook niet kunnen achterhalen. Eerst dacht ik dat het iets met de Russische Lenin te maken had maar nu denk ik toch eerder van niet.
De tien songs zijn gestoken in een intrigerende hoes met twee foto’s: iemand die geblinddoekt op zijn executie wacht en een biddende man bij het lijk van Jezus.

zaterdag 21 september 2019 18:28

Burn It Clean EP

Het Gentse Von Detta grossiert in rock and roll en grunge uit de jaren ‘90. Denk aan o.a. Monster Magnet, Alice In Chains en Deftones. Sedert 2013 is het vijftal bezig. Intussen hebben ze nu Manuel die de vocals verzorgt ipv Tom. Het album werd geproduceerd door Ian Clement (Wallace Vanborn) en gemixt door Chiaran Verheyden (Psychonaut).
“Reach Out” is een song dat naar stoner rock en grunge neigt. Veel riffwerk en een stevige stem. “Thank You For Your Time” is melodieuzer. De zang tijdens de strofes klinkt cleaner en past mooi bij het galmende gitaartje. De riffs zijn ook aanwezig, maar minder prominent dan op de openingstrack. Tijdens het refrein wordt er dan steviger gerockt. Het is een heel aangename track. Ook de bas en drum doen hier mooie dingen. “Devil’s Child” is terug steviger. “Little Big Man” is nog iets beter, het bevat mooi gitaarwerk en een goede opbouw. De zang blendt mooi in het geheel. Tijdens de bridge ontwaar ik een knipoogje naar een nummer van Rage Against The Machine. Op “The Vault” openen ze furieus maar ze weten het dan wat in te tomen waardoor ze de intensiteit goed weten te doseren. “Masterplan” is maar liefst negen minuten lang en neigt naar het opus-stukje van dit album. Het is een indrukwekkende song die velerlei kanten uitgaat.
Na ruim een half uur is het helaas al weer gedaan. Maar het was een ferme rit die voor herhaling vatbaar is. “Burn It Clean” staat boordevol lekkers en het kan niet anders of dit slaat live de nodige gensters.

maandag 23 september 2019 11:51

Stakbabber

Toen het debuut ‘Polarized’ van Stakbabber uitkwam vond ik die zowat het beste wat dat jaar uit Nederland tot bij ons kwam. Intussen is het vier jaar geleden en nu is er eindelijk een vervolg op dit knappe debuut. Hier bewijzen ze dat ‘Polarized ‘ geen toevalstreffer was. Hun bandnaam heeft geen betekenis maar drummer Ollie Schmitz houdt het maar op een anagram van backstabber. Voor dit album hebben ze de songs eerst live gespeeld vooral ze op te nemen. Zo groeiden de songs meer op een natuurlijke manier totdat ze rijp waren voor opname. Ik vind dat je dat hoort omdat het geheel iets organischer klinkt dan hun debuut. Verder overstijgt hun muziek het postpunkgenre. De moderne invloeden geven het geheel zuurstof en variatie.
“Liquid” bezit een baslijn dat de boel op gang wil trekken, maar het blijft toch lang ijl en etherisch vooral ze de boel opentrekken. Ze maken hier duidelijk gebruik van auto tune en gebruiken het als een instrument. De song klinkt Brits en doet mij qua groove en sound wat aan bands zoals Stone Roses en Kasabian denken. Geslaagde opener met een gitaarlijntje dat zo uit een song van Echo & the Bunymen kon komen. “Medicine” begint met een metaalachtig klinkende drum. Het begin van de song is vrij introvert en breekt pas halverwege open in een rocknummer. Met “Storm From The Broke” zitten we meteen in de song. Een heerlijk kronkelende baslijn en begeesterende synths dragen het nummer. De zang doet de rest. Een track dat live de boel zal opzwepen. “Humdrum” bevat terug een groovy ritmesectie waarop de rest zijn ding kan doen. “Transvaluation” heeft een mooie intro met overstuurd klinkende synths. Wanneer de drums invallen schiet de song uit zijn startblokken. Op “Decadance” gaan ze haast in het spoor van Vive La Fête spelen. Maar dan net iets minder afgeborsteld. Dat Frans accentje maakt het compleet. “Cleopatra” begint met een basloopje dat zo uit een album van The B-52 ’s kan komen. Het refrein verrast door zijn contrast. Het klinkt haast als een moderne dance act. Heel catchy allemaal. Voor zoverre dit bestaat horen we op “She Hung Half-Mast” een meer traditionele Stakbabber. “Oscar” is een postpunktrack die sfeervol het album afsluit.
Het tweede album van Stakbabber is een schot in de roos. Ze gaan verder waar ‘Polarized’ stopte. Het geheel klinkt retro en modern, heel organisch en ook natuurlijker dan hun voorganger. Zoals steeds is er veel aandacht voor de structuur, melodie en groove van elk nummer. Door al die elementen is hun muziek, naast de postpunk, ook aantrekkelijk voor mensen die naar new wave, rock en pop luisteren. Nu is het alleen nog kwestie van hen ook te bereiken.

PostPunk/New Wave
Stakbabber

Pagina 1 van 25