zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Concertreviews
Erik Vandamme

Erik Vandamme

donderdag 03 september 2020 10:24

Agora

Bebel Gilberto is een Braziliaanse singer-songwriter die sinds het sprankelend debuut in 1986 voldoende haar stempel heeft gedrukt op de muziek. Niet alleen Grammy nominaties, eveneens een diep respect binnen de scene waren - en zijn nog steeds - haar deel. Het is de laatste jaren een  beetje stil gebleven rond Bebel Gilberto. Maar in augustus dit jaar bracht de zangeres, na een bijzonder zware periode, een nieuwe plaat uit ,'Agora'. De zangeres verloor in de laatste twee jaar haar beide ouders en haar beste vriend. Dat doet verdomd veel pijn, en dat hoor je aan de songs. En toch is het geen treurige schijf, maar straalt ze hoop en liefde uit. Een krop in de keel en traantjes weg pinken waren van begin tot einde het gevolg.
Bebel Gilberto is vooral bekend geworden door het aangename bossa nova geluid dat ze in veel van haar platen naar voor bracht. De glans ging er een beetje af de laatste jaren maar dankzij de impuls van producer Thomas Bartlett lijkt op ‘Agora’ een nieuw hoofdstuk te zijn geschreven. Er is plek voor elektronica en organische klanken. Gelukkig blijft de Braziliaanse roots eveneens overeind staan …Knap gedaan. De artieste met al die jaren op de teller heeft het namelijk uiterst moeilijk om verrassend voor de dag te komen, en daar  nu net, slaagt Bebel Gilberto er met brio in. 
Bebel haar wondermooie, breekbare en sterke stem vloeien  dus voortdurend samen in een klankenbord dat je niet van haar gewoon bent; dat blijkt al op “Tito Bom” en het wondermooie “Agora”.
Emoties en hoe daarmee omgaan vormen de rode draad , een lang wachten meer dan waard. Haar vorige plaat dateert toch al van 2014. Eigenlijk hoeft Bebel Gilberto niets meer te bewijzen, ze kon even goed een routineklus afwerken, toch verkiest ze buiten haar comfortzone te treden. Luister maar naar een bijzonder experimentele song als “Yet another love” waar sprankelende elektronische muziek mooi samenvloeien met die warme stem van Bebel. Een stem waaruit pijn en verdriet klinkt, maar die eveneens aanvoelt als een warm deken om je te beschermen tegen de stormen in het leven. Dat horen we op een “Que Não Foi Dito” en de breekbare, wondermooie afsluiter “Teletransportador”.
Besluit: Bebel Gilberto keert met deze veelzijdige schijf, die uit zoveel verschillende lagen bestaat waardoor de aandacht nooit verslapt, terug langs de grote poort. De beste manier om je  pijn te verdrijven, is het neerschrijven of erover te praten. Bebel Gilberto giet dat in songs die ze met zoveel emoties zingt dat je er als luisteraar prompt stil van wordt. Die weemoedigheid in haar stem, bedekt met zachtmoedige, uiteenlopende klanken en de typische Braziliaanse inbreng , keert eigenlijk over de hele lijn terug. Vooral het feit dat Bebel Gilberto buiten de eigen lijntjes kleurt, met een knipoog naar haar Braziliaanse roots, trekt ons bij de luisterbeurt nog het meest over de streep.

Tracklist: Tão Bom 3:27 Agora 3:06 Cliché 3:29 Bolero 4:06 Essence 4:22 Na Cara 3:09 Deixa 3:31 Raio 3:19  Yet Another Love Song 3:37 Que Não Foi Dito 3:39 Teletransportador 3:46

donderdag 03 september 2020 10:21

Recollect

Een band die de laatste jaren rave muziek heeft heruitgevonden? Zo kun je Raveyards eventueel omschrijven. De band bestaat in elk geval uit grootmeesters die van vele markten thuis zijn. Joris Casier (drum), Brent Vanneste (zang en gitaar) en Francois De Meyer (zang, synths, producer). Zowel op als naast het podium heeft Raveyards al grenzen verlegd. De heren bulken niet alleen van talent, ook aan inspiratiedrift komt geen einde.
Een bijzonder bewijs daarvan is het evenement GHOST waarmee sinds enkele jaren Gent onveilig wordt gemaakt. Een concept dat door Raveyards zelf bedacht is, en waarbij er in en rond de kerk van Sint-Jacobs diverse groepen met totaal verschillende genres optraden, gekoppeld aan een tentoonstelling in de kerk.  Maar we dwalen af.
Raveyards vond ondertussen ook nog de tijd om een nieuwe parel van een rave album uit te brengen 'Recollect'. Een plaat waaruit blijkt dat de heren niet zomaar elektronische muziek fabriceren, nee dit is onaards en zo buitengewoon inspirerend dat het wel lijkt alsof de band een nieuwe genre uitvindt of zo.
Met  de song “Recollect” zet de band alvast de toon door je op een bezwerende en  oorverdovende wijze op het verkeerde been te zetten. We besloten bij de eerste luisterbeurt die plaat gewoon op ons te laten inwerken, en zien waar we uitkomen. De fantasieprikkelende songs brengen je naar een donkere wereld, waar het door de verdovende - ja die is er onder dat verschroeiend tempo dat wordt aangehouden - inwerking op je gemoed fijn vertoeven is als je houdt van mysterieuze vlaktes uit mystieke dromen. De enige voorwaarde is dat je die muziek echt tot het diepste van je genen laat doordringen.
Elke song is trouwens heel anders dan de vorige, maar heeft steeds diezelfde werking die balanceert tussen angst en vertwijfeling; ook een soort gemoedsrust daalt over jou neer in een verlaten straat , midden van de nacht.
De doortastende bas , de gitaar en synthesizer geluid zijn een versmelting . En de drumsalvo's gaan naar een climax toe , die ahw de hersenpan verbrijzelen. En dan , die uiteenlopende stem, schreeuwerig en strelend. Het zorgt voor een emotionele rollercoaster die letterlijk een rave party doet ontstaan in je hoofd, dit allemaal zonder gebruik te maken van geestesverruimende middelen.  Om maar een voorbeeld te geven. Bij “Sad Clown” komt die mysterieuze, donkere, macabere kant van de band boven drijven. Je belandt in een spookachtige wereld waaruit je badend in het angstzweet niet meer kunt of wil ontwaken.
De verslavende inwerking op je gemoed zorgt ervoor dat je deze trip nogmaals wil doormaken, en je krijgt er maar niet genoeg van. Dat wordt o.m. in de verf gezet op “Linstuk”, “Lufthansia” en “Monolith”.
Bezwerend en hypnotiserend doet Raveyards je vertoeven in pure duisternis, waar geen licht te bespeuren valt. Door de uitwerking op de dansspieren zweef je in diepe trance met een glimlach op de lippen op de dansvloer.
Gemakkelijk klinkt het allemaal niet …Dus de luisteraar moet wel een inspanning doen om het te begrijpen. Maar eens gegrepen… beland je in een wereld waaruit ontsnappen onmogelijk blijkt.
Besluit: Klasse komt altijd boven drijven … Apart zijn Francois, Joris en Brent grootmeesters op diverse fronten … Breng ze samen en er ontstaat iets magisch dat je met geen woorden kunt omschrijven. De luisteraar heeft echter altijd het laatste woord. En daarom raden we aan, zet uw koptelefoon op, ga zitten en laat je meevoeren naar een onbekende wereld die Raveyards je hier aanbiedt, dat wordt genieten tot de toppen van je tenen. Zeker weten!

https://raveyardsmusic.tumblr.com/MUSIC

Tracklist:
Recollect 06:16
Pressing 03:25
Storm 02:59
Tasi 00:40
Sad clown 05:52
Linstuk 03:11
Lufthansia 03:08
Monolith 02:54

electro-punk
Recollect
Raveyards
Ghost Records/Gentlepromotion

zaterdag 19 september 2020 10:19

Breathe

Je hoort het al vele jaren, 'rock-'n-roll is dead'. In de jaren hebben veel bands echter het tegendeel bewezen. Ook in ons landje lopen voldoende muzikanten en bands rond die de meest pure vorm van rock muziek hoog in het vaandel dragen. Zonder scrupules razen ze door het land en laten ons telkens met verstomming slaan.
Een vrij nieuwe parel aan dit rock firmament is Liquid Therapy. De band zou zijn debuut uitbrengen eind maart , maar een virus dat al heel het jaar ons leven bepaalt, gooide roet in het eten. Uitstel is geen afstel, nu in september verscheen eindelijk 'Breathe'. Een debuutplaat die de rock liefhebber, in de brede zin van het woord, zonder verpinken in huis kan en moet nemen.
Vanaf “When Loves Fool you” vat de band de koe bij de horens, en drijft het tempo naar een gevarieerd en ongekende hoogte. Gevarieerd inderdaad, want je kunt deze band niet in een hokje duwen. Er komen zoveel invloeden boven drijven, ze dragen de stempel 'rock in zijn meest pure vorm'
De energie spat dan ook door de boxen bij de daarop volgende songs “Keep on going”, “Payback”, “Scars” en “Fly away”. Van een rustpunt is er totaal geen sprake bij Liquid Therapy. Of misschien toch , bij het eerder zwevende “Control”. Maar daarna is het terug als vanouds: rocken!
Nog een opmerkelijk pluspunt. Over de hele lijn klinkt het alsof de band al twintig jaar samen speelt, indrukwekkend hoe de heren in het bespelen van instrumenten en de vocals de perfectie benaderen en elkaar blindelings vinden. Gevolg? De haren op onze armen komen voortdurend recht te staan van puur genot. En ons rock hart dat steeds sneller en sneller slaat. We zijn vertrokken voor een wervelende finale op die rollercoaster 'rock', op songs als “Sober”, “Control”, “Rat race” - een titel die subtiel verwijst naar tijden waarbij je geen rust wordt gegund - tot het wonderbaarlijke “Breath”. Maar op adem komen is er dus echt niet bij, integendeel!
Besluit:  Liquid Therapy bewijst op hun debuut dat pure rock muziek nooit zal sterven, door de dynamische en bijzonder energieke aanpak, en ze bezorgen je de ene na de andere adrenalinestoot. Als kers op de taart is er een vocale inbreng waarbij lekker wordt geflirt met rauwheid. Al die elementen doen ons over de hele lijn ademloos achter blijven, lekker headbangend in de hoek van onze kamer tot in de vroege uurtjes.
Benieuwd hoe dat live gaat klinken? We  vrezen voor een wervelstorm en vulkaan uitbarsting waarbij het dak er gewoon afvliegt.
Band om in het oog te houden dus, want dit zijn zo van die uitzonderlijk rock parels die je niet elke dag tegen komt …

Tracklist:  When Loves Fool You - Keep On Going – Payback – Scars - Fly Away – Sober - Control - I Don't Care Rat Race - Breathe

Thunderblender - Economically, it was very difficult before the pandemic, and now it’s a real crisis. But if you ask what would like to do in my life, making this music and performing it, would be the answer

Ter introductie van de formative Thunderblender citeren we even uit de biografie op de website van JazzLab: ‘’Thunderblender speelt vernuftige, moderne jazz vol emotie en contrasten. Ze bewegen voortdurend tussen orde en tumult, vrijheid en strakheid, tussen heftige grooves en fragiele intimiteit.’’
De band werd opgericht door Sam Comerford, opgegroeid in Dublin, ontmoet hij tijdens zijn studie in Brussel Hendrik Lasure die perfect aanvoelt welke richting Sam wil uitgaan. In een later stadium leerde hij Jens Bouttery kennen, die hij zag optreden. En zo was de band compleet. Het talentvolle trio brengt zijn debuut uit ‘Stillorgan’. We hadden hierover een fijn gesprek met Sam  Comerford in een gezellige café nabij Brussel Zuid. Naast de nieuwe plaat hadden we het ook over het verleden, de moeilijke situatie nu voor vele muzikanten, en de toekomst.

You could look it up, but as we’re a bit lazy - how did the idea of ​​"Thunderblender" come about? The style of music you bring is described as "Avant-garde jazz”. Is this correct, what does this mean?
I founded the band when I was studying at the Flemish Conservatory in Brussels. I had been playing in different groups playing original music for many years, such as Aerie, and I wanted to start my own project. I wanted to write music that had many layers, that could be improvised in a different way every time. I was looking for open minded musicians who could improvise in an honest way, and I met Hendrik at the KCB. When I called Jens to play the music, I didn’t know him at all. I had seen him play a gig at a small café in Brussels, the Chat Pitre, and I was really amazed. That's how it all started.

The music style you bring is called jazz, but it is not classic jazz, but jazz nonetheless. Sounds complicated, but what is jazz actually in your eyes?
What jazz that is a big question, and I don’t feel that qualified to answer! I think it begins with American art music, especially African-American music. I certainly love and was heavily influenced by musicians like Lester Young, Charles Mingus, Eric Dolphy, and Lennie Tristano. It's the spirit of exploration and freedom in this music that draws me to it. Is what I do jazz? I'm not sure, but it certainly feels connected to that tradition.

Is it also true if you can play jazz you can play anything, that’s a little bit my opinion
Well, playing jazz requires a strong musical and technical foundation. Today, a lot of people go to study jazz in a conservatory to have that foundation, and then go on to make music in a different style. But this doesn’t mean that by studying jazz you know how to play a different kind of music. Every kind of music is expressing something unique in its own way.

Your debut will actually be released on September 11, but in 2017 there was already an EP "Last Minute Panic" How were the reactions to this EP. Has that release opened doors?
Yes, we had good reviews, and it helped us to play in Belgium, around the country, at festivals, and even tour Ireland. But it was a raw live recording, made on one of our first gigs! The new album is more of a complete statement. We had grown so much as a band from playing together, and I wrote a lot of new music. It was recorded live in the same room, in Koen Gisen’s studio, La Patrie, and his production really made the album what it is.

The title of the debut ‘Stillorgan’ refers to the suburb of Dublin where band leader Sam Comerford grew up, I read in an article by our colleague from Luminous Dash. Tell us a bit more about it
Stillorgan is the place where I spent my teenage years. It’s a suburb of South Dublin, there’s not much going on there. The title isn’t really about the place, it’s more about where I come from, my experiences there, and the people I love who live there.

I have only listened to the disc twice, it seems to me not even enough, I get the feeling that there are many things that I have not yet discovered, after a second listen you suddenly hear sounds that you have not heard before. Was this approach consciously chosen?
I guess that’s a result of the process. It’s the way I make music. The details come from the process. It was all recorded live, and a lot of the music is very improvised. We made edits later, sometimes combining takes of different improvisations. In the recording and mixing, a large part was done in an analogue way. I hope the result is a very organic sounding record.

I especially like that endless experimenting and improvising, creating a kind of ordered chaos in my head. Magnificent! What is your opinion about this?
I'm happy you enjoyed it. When I was writing the music I tried to make the composed parts sound unpredictable, loose and improvised, and often when we improvise it ends up sounding more composed than the writing.

It is also a very varied disc, not a single song on the previous one. Sometimes modest, often the reins are released. The question here too, what is your opinion on that? Was such an approach consciously chosen and why?
Everything comes from the compositions. I try and do service to the music, and give it what it needs. Some compositions are meant to be improvised in a frantic way. Some demand a gentle, reserved approach, often even without improvisation.

It is also wonderful how you (especially percussion and piano) want to take your own path, which is perfectly complemented by the saxophone sound, so that a line is still strong. For that you have to feel and complement each other perfectly, otherwise things will go wrong. Is this statement correct?
Yes, it's true! A lot of the music I write for Thunderblender has three or four different voices at the same time. The idea is that we can choose to play some, all, or none of the written parts, so that the composition is different every time it's played. It's really about melody – I am a saxophone player! Even the bass parts are meant to be heard as melodies.

To wrap up on my personal opinions on this disc, (the review will follow later) what are your own personal expectations?
I think once you make a record and release it in the world, it has its own life, and people can make their own conclusions. I can only hope people will listen to it and feel something.
In September and October we're going to do a release tour. I can't wait to play live again! The release tour will be a double bill with Kreis, organised by Jazzlab. Kreis play beautiful delicate chamber jazz, with accordion, double bass and reeds.(https://www.jazzlab.be/seizoen-2020-2021/double-bill-kreis-thunderblender/) We also have a gig on October 3rd in CC Strombeek, double bill with Ansatz Der Maschine. (link), and a gig at the Jazzycolors festival in Paris, at the Centre Culturel Irlandais in November.

Let's also agree on these special times in which we live. How have you as a musician, band, but also as a person dealt with this corona crisis?
It’s been a difficult time. I've been making a living only from performing for the past ten years. I've lost all my income, have luckily gotten some support, but it's not going to last, and it's not enough. As a person it's also been a difficult time, but one full of great personal growth.

It's kind of a standard question that I'm asking everyone these days. How do you think culture and music will survive this crisis?
I think it’s going to be a very difficult era. Already before Covid, the right wing politics have been working on dismantling everything cultural – see the State of the Arts campaign. We need music and art, but I'm afraid many people are going to have to stop, many institutions will risk closing.

What are the further plans, will there be performances (possibly corona proof)?
After the tour, we have to wait and see how we can organize international gigs with the pandemic situation. Personally, I'm going to dive into a project based around traditional Irish music and the saxophone.

Besides Thunderblender, you are also working on other projects. How can this be combined? Because some of those projects are also very active now. However?

I'm playing in a lot of bands –you just have to be very organized with your time, my calendar can get very confusing! Artistically, each band has a different repertoire, and a different way of approaching music. I try to have no preconceived ideas about what the music needs, and be as honest as possible with my playing.

What are the band's ambitions (beyond world dominance, of course)?
If I could compose and play music for Thunderblender full time and make a living from it, I would be very happy!

Would you be willing, if you could make a lot of money with that, to make music just for the money? If that makes you world famous, but also denies your roots?
Whether I make very commercial or very abstract music, I always try to bring an honest approach to it. So I guess the answer is, I would do it in an honest way? I don't know! With Thunderblender, it should be pretty clear that money is not the primary motivation.

Thanks for this nice conversation.  If there is anything more you want to tell our readers, go ahead
Thank you Erik!

Pics homepag @Sophie Saporosi

Sammy Brue - I'm looking to search the world on a bus all while playing sold out concerts the whole way

Sammy Brue is een folky singer-songwriter die zijn songs op een gevoelige wijze brengt, en je onderdompelt in een sfeer van rond het kampvuur. Dat zette hij met eerdere werkjes voldoende in de verf, met naast de EP zijn sprankelend debuut ‘'I Am Nice ‘ in 2017 uitgebracht. Nu is er een nieuwe plaat op de markt ‘Crash Test Kid’, waarbij je de neiging voelt opkomen de gitaar bij de hand te nemen, een kampvuurtje te laten branden en songs samen lekker mee te brullen tot de zon ondergaat. Reden genoeg om Sammy enkele vragen te stellen omtrent zijn nieuwste release , hoe je omgaat met deze crisis waarin we leven en de toekomstplannen.

Sammy, your music is described as folk music. I'm not thinking in boxes, but how would you describe your music yourself?
I like to say at the root of my music, it really is folk music. I'm just trying to put myself in my songs and let the fans do the rest.

A statement I saw passing by ''Sammy Brue is an old musical soul with the perspective of youth ... an explosive combination '' … What do you think about this?

I think that's a beautiful thing to say about someone… Explosieve…

In 2017 you released your debut EP 'I Am Nice'. How were the reactions? Has that release opened certain doors?
Well for starters I went on my first official tour with a hero of mine, Justin Townes Earle, and it was during a weird time in my life but i felt alive and found what I want to do. Just his love alone has opened so many doors.

I really enjoyed your last release 'Crash test Kid'.  It is striking that you bring the songs in a sensitive way, but you also immerse me in folk atmospheres that you can find around the campfire of life. What is your opinion about this?
I'm glad you said that. I love adding instruments to my recordings but at the end of the day, these songs were written with just a guitar and a man and were meant to be played like that too.

My final conclusion was: "especially an artist who embraces his past, cherishes the present and sees the future with a certain charisma in voice and appearance"; what is your opinion about this statement? and do you consciously choose?
I appreciate that so much. That's what I’m learning every day, Its hard right now but I'm working to wake up every day excited and enjoy what I do every day. so thank you.

H
ow were the general reactions on your latest disc?
I've noticed people are liking the transition of vibes with the albums. Always looking for a sound.

I suppose that many activities have fallen into the water due to this corona crisis, which ones?
I guess the biggest one is just tours and shows that would’ve happened. Sad days…

How do you deal with such a crisis as a musician but also as a person?
I've been getting into filmography and just learning new things to further my songs.

Have plans been canceled? which?
Touring, it’s my biggest heartbreak

What are the further plans after this crisis?
Who knows when this crisis is going to end, but I'm planning on just continuing to grab opportunities that come my way and keep evolving and writing. Thinking about making another EP.

Nowadays you see the occasional videos appear where bands perform 'live' for their facebook fans. How do you feel about that?
It's definitely not like the real thing but you gotta do what you gotta do to keep getting your name out there and present

And opposite live streaming concerts? Will this become the new normal?
I don’t believe so and definitely don’t want to believe so. There's nothing like that real human interaction.

A question that I elaborate on, what is your opinion about streaming via spotify or bandcamp? which of the two do you prefer? Why?
I don’t prefer one really, but I have Spotify because that's what my family has.

What are your actual ambitions as a musician?
I've been trying to get better at home recording and actual jamming with other musicians, and last but not least been trying to make my performances top notch with my newest band line up.

My last question. To go deeper into that. Is there also some kind of end goal? Something you absolutely want to achieve as a musician in life?
I'm looking to search the world on a bus all while playing sold out concerts the whole way. Meeting beautiful people in beautiful places. 

Thank you for this nice conversation, hopefully we will see you live, also in our country Belgium
Thank you for your support and your interest in me. I hope I get to meet you soon backstage somewhere. :)  - Sammy

Nordmann - We deden niets nieuws, maar we waren er wellicht - samen met o.a. STUFF - op het juiste moment op de juiste plaats

De Gentse formatie Nordmann is in de loop der jaren uitgegroeid tot een fenomeen in ons land en ook daarbuiten. Sinds 2012 heeft de band voldoende zijn stempel gedrukt op de muziek; op uiteenlopende, eigenzinnige wijze, weet Nordmann bij elke plaat opnieuw vriend en vijand te verrassen. Na een vrij lang pauze komt nu eindelijk een nieuwe schijf op de markt ‘In Velvet’. Het leek ons een goed idee de band eens te vragen naar de verwachtingen, hoe ze terug kijken op al die jaren, maar vooral naar de toekomst. We hadden een gesprek met Mattias De Craene en Dries Geusens in WERF in Gent.

Nordmann bestaat sinds 2012, maar in jullie achtjarig bestaan hebben jullie al een mooi parcours. Als je terugkijkt op al die jaren , wat waren de hoogte- en dieptepunten
Mattias:
Dieptepunten waren er eigenlijk niet. Hoogtepunten zeker en vast. Neem nu onze drie platen die we hebben uitgebracht, ok er lag wel wat tijd tussen de tweede en de derde die er nu uitkomt maar dat komt doordat we met andere projecten bezig waren. We hebben met Nordmann dus een parcours afgelegd waar we eigenlijk heel tevreden over zijn.

In 2014 won de band zilver op HUMO’s rock rally; opende dat deuren naar een ‘meer groter publiek’ buiten jullie – laat het maar stellen – eigen comfortzone
Dries
: Dat heeft zeker deuren geopend, zeker voor wat de promotie naar onze eerste plaat betreft. Het heeft gezorgd voor meer mogelijkheden en samenwerkingen. We hebben met die eerste plaat ook op veel uiteenlopende plaatsen kunnen spelen door die HUMO’s rock rally.

Wat me vooral opvalt, jullie muziek is niet echt mainstream maar toch zijn jullie op een rally die toch eerder mainstream tewerk gaat, zo hoog geëindigd. Hadden jullie dat verwacht eigenlijk?
Dries:
We hadden dat helemaal niet verwacht, vandaar dat we toen zonder enige stress hebben kunnen spelen. Voor ons was het al fantastisch dat we geselecteerd waren. Eigenlijk is dat een periode die we hebben afgesloten, een mooie periode. Maar we focussen ons nu eerder op de toekomst i.p.v. wat achter ons ligt, dus we zijn daar nu niet meer mee echt bezig.

Jullie worden al te vaak in dat hokje ‘jazz’ geduwd. Uiteraard zit er jazz in Nordmann. Maar hoe sta je zelf tegenover het gegeven jazz. Wat is jazz volgens jullie en op welke wijze past het wel in het Nordmann plaatje?
Mattias:
We proberen gewoon zoveel mogelijk stijlen te combineren. Of dat nu jazz is of Instrumentale pop muziek is , maakt bitter weinig uit. We laten daarbij vooral ons hart spreken. Er zijn zoveel genres waar we naar luisteren, en dat brengen we samen in Nordmann. Jazz is daar een onderdeel van, maar één van de vele.

Het is voor mij persoonlijk niet belangrijk hoor, maar als je op de radio wil komen, vraagt de promotor toch snel welk genre jullie brengen. Maar goed, laten we het over de nieuwe plaat hebben. Ik heb de nieuwe plaat nog niet beluisterd, wat mogen we deze keer verwachten? Iets bijzonders waar we moeten aan denken vooraleer we hem aanschaffen?
Mattias:
Het is helemaal anders toch, de invloeden uit het verleden blijven er nog wat inzitten. Maar we zijn toch een heel andere weg ingeslagen. Bewust eigenlijk.
Dries: Het is ook meer een studio album dan een live album zoals we vroeger hebben gemaakt. We hadden daardoor meer ruimte om apart iets te doen met de muziek. Er is elektronica bijgekomen: dat was op onze vorige albums niet het geval.

De vorige plaat was iets donkerder?
Mattias :
Ik denk eerder dat deze nieuwe plaat wat donkerder is. Een heel ander soort donker misschien, eerder melancholie.

Jullie muziek is ook zeer filmisch vind ik.
dat hebben jullie nu ook letterlijk toegepast; de film noir ‘Dementia/Daughter of Horror’ uit 1955 hebben jullie van filmmuziek voorzien. Hoe is dat meegevallen? Zijn er nog plannen in die richting?
Dries:
Dat was een specifieke opdracht die we hadden gekregen van De Bijloke.  Het was heel interessant en fijn om te doen, maar er zijn voorlopig geen plannen in die richting.

Heeft de titel ‘In Velvet’ een bepaalde betekenis. Of moeten we er niet teveel achter zoeken
Dries:
Onze muziek is zachter, warmer, meer afgerond geworden. Het echt ruwe is er wat uit. We vonden daarom dat de titel ‘In Velvet’ heel goed past bij dit nieuwe album, en het is eigenlijk afkomstig van een (werk)titel van één van de nummers op de plaat.

Het artwork is ook iets speciaal.  Waar hebben jullie die kunstenaar gevonden? En betekent het iets speciaals … Alvast een mooie hoes
Mattias:
Het artwork en de foto’s zijn gemaakt door Tobi Jonson, een bevriende artiest uit Gent. De hoes heeft iets mystiek, nodigt je uit om voor even in een andere wereld te stappen.
Dries: Het is trouwens de hand van onze producer Jasper Maekelberg.

Wat zijn jullie persoonlijke verwachtingen over deze nieuwe plaat eigenlijk?
Mattias:
De verwachtingen zijn uiteraard dat onze fans de nieuwe plaat goed vinden. En dat we, hopelijk, toch ook een ander, nieuw publiek kunnen bereiken hiermee. Dat zou prachtig zijn, omdat we toch een andere kant zijn uitgegaan dan men van ons gewoon is eigenlijk. We hopen dus vooral veel mensen aangenaam te verrassen.

Ik veronderstel dat er ook voor jullie bepaalde plannen in het water zijn gevallen door deze corona crisis? Welke?
Dries:
Niet specifiek wat Nordmann betreft, behalve ons optreden op Gent Jazz. Er waren ook gesprekken over een concert op Pukkelpop. Er zijn dus wel enkele optredens niet kunnen doorgaan. Maar wat Nordmann betreft, viel het dus best mee. Voor onze andere projecten was het in sommige gevallen heel erg: de soloconcerten van Mattias en met Dijf Sanders zijn allemaal geannuleerd of verplaatst.

Hoe ga je met zo een crisis om als muzikant (maar ook als mens)? Jullie leven van de muziek?
Dries:
We kunnen niet leven van onze muziek. Maar eigenlijk heb ik veel dingen kunnen doen in huis en veel tijd kunnen doorbrengen met mijn dochter. Of heel intensief aan muziek werken. Wat invulling betreft ligt dat voor iedereen anders, sommige mensen hebben het daar moeilijker mee dan anderen.

Wat zijn de verdere plannen, gaan jullie ook op toer om de plaat voor te stellen?
Mattias:
Na de release zijn er zeker optredens gepland. O.a.
31/10 Handelsbeurs Concertzaal
07/11 Cactus Muziekcentrum
16/11 Het Depot
Zie onderaan interview voor meer data

Naast Nordmann zijn jullie met andere projecten bezig (Mattias bracht bijvoorbeeld een solo plaat uit). Er is ook Milk Factory; hoe combineren jullie dat allemaal?
Mattias:
We gaan uit van het feit dat Nordmann ons hoofdproject is, en voor de rest is het goed plannen met elkaar, goede afspraken maken dan lukt dat zeker.
Dries: Er is veel overleg tussen ons management en de boekers van die verschillende bands, dus dat komt meestal goed.

Wat zijn de verdere ambities van de band? En van jullie als muzikant apart eigenlijk
Mattias:
Op zich vooral dat we kunnen blijven mensen raken met onze platen. Misschien ook op een of andere manier een voet aan de bodem zetten in het buitenland, Nederland en Duitsland of zo. Zou prachtig zijn. We hebben wel eens in het buitenland gespeeld, vooral Nederland en enkele keren in Duitsland, maar hopen dat dus vooral wat meer te kunnen doen. Gewoon verder blijven evolueren als band , en vooruit kunnen blijven gaan.

Bepaalde landen die jullie voorkeur genieten?
Mattias:
Ik zou graag naar Japan gaan. De UK is ook een soort bakermat uiteraard wat muziek betreft.

Om af te sluiten zou ik het toch nog eens over de nieuwe plaat hebben. Zijn er bepaalde songs die jullie bewust naar voor hebben geschoven om deze plaat te promoten?
Dries:
In aanloop naar de release van het album hebben we drie singles uitgebracht: “Cascade(s)”, “Star-Fluff” en “Cryptonym”. De keuze voor deze nummers hebben we overlegd met ons platenlabel (Unday) en ons management (ART-SPOT.BE). Het zijn 3 tracks die een mooi beeld geven van de nieuwe sound.

Een vraag waar ik al lang mee worstel. Kunnen jullie stellen dat jullie samen met bijvoorbeeld STUFF een vernieuwende wending hebben gebracht. Ondertussen zijn er veel Nordmann’s en STUFF’s opgestaan , heb ik de indruk
Mattias:
We deden niets nieuws, maar we waren er wellicht - samen met o.a. STUFF - op het juiste moment op de juiste plaats. Dat vooral. Heeft dat een invloed gehad op andere bands? Gaan we ons niet over uitspreken, maar er is zeker en vast de laatste jaren een heel nieuwe lichting aan (jonge) jazzmuzikanten opgestaan in België.
Dries: Jazz heeft eigenlijk nog nooit zoveel pers en media-aandacht gekregen, wat alleen maar toe te juichen is.

Een vraag die ik me ook stel, je ziet dus veel bands in Gent naar boven komen, in jullie stijl? Zit er iets in het water in Gent
Dries:
Ik ben niet in Gent geboren, maar uit Limburg naar Gent afgezakt. Er is zeker een mentaliteit in Gent van samenhorigheid. Bands die naar andere groepen gaan kijken. Maar er is ook een circuit in Brussel en Antwerpen, dus niet enkel specifiek in Gent.

Ik ben dankzij dit gesprek zeer benieuwd naar de nieuwe plaat.  Heb je nog opmerking naar onze lezers toe
Mattias:
Koop de plaat, luister er naar en geniet er vooral van. Meer vragen we niet.

31/10, Handelsbeurs, i.s.m. Democrazy (concerten om 19u en 21u), Gent
07/11, Close Encounters, Cactus Club, Brugge
12/11, Trix, Antwerpen
14/11, Muziekcentrum Track, Wilde Westen, Kortrijk
16/11, Het Depot, Leuven
20/03, Kunstencentrum Nona, Mechelen

More TBA - art-spot.be/nordmann

High Hi + ILA - Een dubbele portie pure female power die aan de ribben kleeft

We vertoefden de laatste twee weekends in De Casino naar aanleiding van het project 'DC strikes back' en stellen vast dat het concept werkt. De opstelling van de zaal, het vernieuwde café enz … Alles erop en eraan ifv de gezelligheid, ondanks verplichte mondmaskers en zitplaatsen. In elk geval is De Casino volledig klaar om weer publiek te ontvangen, en te zorgen voor een geslaagde avond zonder meer. Zoveel is zeker.
Voor een volledig overzicht van het programma van het najaar verwijzen we jullie graag door naar de website: https://decasino.be/  
Het laatste concert in die reeks was High Hi, die op deze zondagavond met een stevige, energieke set én vooral een hoog female power gehalte die aan de ribben bleef kleven, er  in slaagde de mensen uit hun stoel te krijgen.

ILA (***1/2) mocht de avond openen. Met 'Montage' bracht ILA vorig jaar nog een EP uit die rauwheid en pure schoonheid wonderbaarlijk met elkaar verbindt. In grote mate is dat de verdienste van zangeres Ilayda Cicek die door onze collega's van Luminous Dash werd omschreven als een kruisbestuiving tussen het warme van Cat Power en het schurende van Mariane Faithfull. Dat was ook te merken aan het concert in De Casino. Soms zalft ze met die bijzonder uiteenlopende stem je hart op magische wijze, anderzijds - als alle registers worden open gegooid - lijkt diezelfde stem je aan stukken te willen scheuren in een wervelende climax naar het einde toe. Het is net dat voortdurende schipperen tussen ingetogen en verschroeiend uithalen, in golvende bewegingen, dat ervoor zorgt dat je op het puntje van je stoel blijft genieten.
Uiteraard krijgt Ilayda voldoende steun van de topmuzikanten waarmee ze zich laat omringen. Dit dankzij drummer Cas Kinnaer en gitarist Sam Smeets, die Ilyada perfect aanvoelen en aanvullen. Anders stond ze te schreeuwen in de woestijn.
Wij waren echter vooral onder de indruk van die wervelstorm die ontstaat in de zaal als instrumenten en haar vocale inbreng samen vloeien in een verschroeiende finale die zorgt voor een aardverschuiving.
Het enige jammere aan de zaak is dat er nauwelijks werd gecommuniceerd met het publiek. Dat is ook niet nodig, de band laat de muziek voor zich spreken. Maar dit zorgde helaas wel voor akelige stiltes na elke song, en dan krijg je het gevoel dat er een routineklus wordt afgewerkt , wat zeker niet het geval is. Want ILA straalt dat samenspel tussen zang, gitaar en drum uit en wordt gedreven naar een hoogtepunt van weldegelijke oerkracht.
Maar we bleven daardoor dus wel lichtjes op onze honger zitten, een beetje meer spontaniteit en het publiek iets meer aanspreken had dus zeker gemogen. Voor de rest hoor je ons niet klagen.

Dit was toch heel anders bij High Hi (****) . Naast de energieke aanpak, waarbij het tempo telkens naar dat hoogtepunt werd gedreven en de geluidsmeter vaak op rood kwam te staan, blijkt zangeres-gitariste Anne-Sophie Ooghe, te beschikken over een indringende heldere stem, en is ze eveneens een klasse entertainer. Ze geselt haar gitaar op gedreven wijze en maakt gebruik van haar capaciteit en talent als zangeres. De grappige kwinkslagen tussen haar en drummer Dieter Beerten, die ook zijn drumvellen wist te geselen en over een knap stemgeluid beschikte, waren een streling voor het oog en ook het hart. Dieter is bovendien duidelijk open gebloeid en ontpopt zich dus ook tot een ware klasse zanger en entertainer. Bassist Koen Weverbergh stond er wat bedeesd bij, maar zijn inbreng verdooft of schudt je net klaarwakker.  Om maar te zeggen. High Hi mag dan muziek brengen met een donker randje, op het podium kan er ook een beetje humor vanaf. Dat waarderen we altijd bij een live show.
Besluit: In 2020 staat High Hi op alle fronten met enorm veel passie en spelplezier op dat podium, en dat stralen ze uiteraard ook uit naar het publiek. De band die ooit in 2014 de finale van HUMO's rock rally won is dan ook duidelijk volwassen geworden en weet verdomd goed hoe ze een publiek kunnen inpalmen. De sprankelende riffs en het uitdelen van verschroeiende mooie mokerslagen bepalen met het erg uiteenlopend stembereik van Dieter als Anne-Sophie de set . Hi High slaagde erin , als één van de weinige, de mensen uit hun stoel te krijgen. Ze konden iedereen lekker laten meeklappen en genieten. Een betere afsluiter van deze concertreeks konden we ons niet dromen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/high-hi-13-09-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/ila-13-09-2020.html

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

TheColorGrey + Kevin Kofii - De rooskleurige toekomst van R&B, Hip Hop en Soul TheColorGrey

Dat in ons kleine landje enorm veel talentvolle muzikanten en artiesten rondlopen, hoeven we niet meer te vertellen. Ook binnen de hip hop, R&B en soul , vind je links en rechts onontgonnen pareltjes. Neem nu TheColorGrey (****1/2) het alias rond Will Michiels. De man timmert sinds 2014 aan de weg en kon ons in 2018 enorm bekoren als act op de Lokerse Feesten. TheColorGrey bracht een aanstekelijke mengelmoes van muziekstijlen, maar kreeg de handen moeilijk op elkaar maar toch slaagden ze erin in het dak te doen afvliegen door hard op de muur te blijven bonken. Harde werkers dat waarderen we altijd als we een band of artiest live zien. We schreven daar dan ook over: ‘Het warme applaus duidt aan dat TheColorGrey, ondanks de eerder apathische houding, op heel wat bijval kon rekenen. Onderhet motto: ''moeilijk gaat ook''. Missie geslaagd!’’
In een goed vol gelopen Casino, en voor een publiek dat puur en alleen voor hen kwam, zou hen dat minder moeite kosten.

Kevin Kofii (***) mocht de boel met een gesmaakte dj act letterlijk opwarmen. Hij spreidde dan ook een mooi tapijt boordevol aanstekelijke klanken, om dat publiek alvast in de sfeer van de avond te brengen. Niet meer, niet minder. Sommige aanwezigen deinden lekker mee op de tonen, andere zaten gewoon verder te keuvelen. Het is sowieso al een moeilijke opgave om als DJ een voorprogramma te doen, en voor een zittend publiek blijkt dat zo goed als onmogelijk om de mensen tot bewegen aan te zetten. Kevin slaagde echter min of meer in zijn missie, en liet een zeer goede indruk achter. We voelden ons dankzij zijn inbreng dan ook compleet klaar om aan de feestdis plaats te nemen.

Het moet ook voor TheColorGrey - en eigenlijk voor iedere band die optreedt in deze momenteel rare situaties met een zittend publiek en mondmaskers -  ook even wennen zijn geweest. Dat was te merken, want de set kwam nogal traag op gang. We vreesden zelfs even dat we zouden moeten schrijven ‘helaas werd een routineklus afgeleverd die ons op onze honger liet zitten’ maar gelukkig sloeg de dieselmotor geleidelijk, o.m. door de bemoedigende respons van een enthousiast reagerend publiek, na een dik kwartier pas echt aan. Will Michiels en de zijnen legden de lat prompt iets hoger en dreven het tempo op of gingen gewoon de gevoelige snaar raken, waaruit vooral blijkt dat Will Michiels over een zeer breed stembereik beschikt; Hij kan naast goed rappen ook diepzinnig ontroeren. De man beschikt eigenlijk gewoon over een zeer soulvolle stem, en daar kan je veel kanten mee uit dus. Bovendien straalt hij heel wat charisma uit, ook al kwam dat pas later in de set naar boven, toen hij aanvoelde dat hij het publiek makkelijk uit zijn hand kon doen eten.
Will doet het deze keer niet alleen. Zijn laatste release ‘Overcome’ is namelijk een keerpunt door de inbreng van een heuse live band, en dat is ook te merken op het podium. De muzikanten die hij rondom zich heeft verzameld zijn ware tovenaars met klanken. Neem nu de pianist van dienst die als een duiveltje uit een doos een klankentapijt uitspreidt dat ons  naar adem doet happen, of de op de dansspieren inwerkende drum salvo’s en baslijnen.
Eén van de meest indrukwekkende passages was echter toen de gitarist van dienst een knappe solo mocht uitvoeren, die ons - zeer subtiel - deed denken aan Funk grootmeester Prince. Hij waaide prompt voorbij, waardoor  plots ook Funk invloeden om de hoek kwamen kijken; knap dus! De sublieme solo werd dan ook op een daverend applaus onthaald.
TheColorGrey blijkt dus van vele markten thuis te zijn en groeit nog steeds in hun kunnen. De inbreng van een live band blijkt een enorme meerwaarde te zijn binnen het geheel.  De band voelt trouwens net als zijn frontman eveneens aan dat ze het publiek makkelijk uit hun hand kunnen doen eten. Waarna de teugels ook instrumentaal compleet worden gevierd, en alle registers in een wervelende R&B, soul, hip hop - en wat weten we veel - finale worden open getrokken.
De diversiteit waarop TheColorGrey tewerk gaat, zowel op plaat als op het podium, zorgen ervoor dat het publiek compleet uit de bol gaat, en hen terugroept voor een bisronde waarbij de band nog even een kers op de taart aanbiedt, waardoor het dak er uiteindelijk compleet afvliegt.
Besluit: TheColorGrey zet stappen voorwaarts, wij zagen in de Casino echter vooral een jong talentvol collectief op het podium staan die nog niet aan het einde van hun kunnen zit. Ook al haperde de motor in het begin van de set een beetje, de toekomst van R&B, Hip hop, soul en aanverwante stijlen ziet er door een band als TheColorGrey plots veel rooskleuriger uit.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Borokov Borokov + Willy Organ - Wervelend dansfeest in coronaproof style

Twee bands die het moeten hebben van dansende mensn die de hele avond compleet uit de bol gaan, een podium geven dat compleet in coronaproof style is opgesteld met een zittend publiek, het is een gewaagde onderneming. Maar op deze vrijdagavond ontspon zich in de knusse Casino niet één maar twee wervelende dansfeestjes waarop stil zitten onmogelijk is, en kwinkslagen gedrenkt in absurditeit, je een glimlach op de lippen tovert.  
Borokov Borokov , een gezelschap ontstaan in Borgerhout, bestaat uit vier losbollen, die uiteenlopende genres vermengen als pop, lounge, Hi-NRG, disco en hardcore. Met hun albums 'Enkele duetten' en 'Wachtmuziek' wordt een beetje de draak gestoken met de dansmuziek. De songs worden bovendien allemaal gebracht in het Nederlands. Maar binnen dat grappige en absurde, huist toch ook een hoge dosis genialiteit die de kop komt opsteken. Een beetje zoals een clown in het circus op de lachspieren werkt, maar toch de hoofd act is waarvoor iedereen naar datzelfde circus trekt. Zeer slim bekeken van dit collectief losgeslagen elektronicatovenaars met een hoek af.

Dat kan ook gezegd worden van het fenomeen - zo mogen we die man toch noemen - Willy Organ (***1/2) die aan het begrip Vlaamse muziek een heel andere wending geeft. Zijn songs zou je zo kunnen toeschrijven aan eender welke charmezanger. De kalende man ziet er uit als een metalhead die gekke bokkesprongen maakt en zijn bijzonder aanstekelijke stem in de strijd gooit, al dan niet met twee bevallige zangeressen rondom zich, zoals een volleerde charmezanger dat doorgaans pleegt te doen. Simon Platteau, de man achter het alter ego, is bovendien, om de verwarring bij de luisteraar compleet te maken, de frontman van de Gentse americanaband The Tubs. Hij slaagt met deze performance er dus met brio in een andere wending te geven aan het Vlaamse levenslied. Hij lacht het genre  echter niet uit, ook al lijkt het een foute parodie erop. Laat dit duidelijk zijn. Willy Organ geeft er gewoon een leuke  wending aan die de lach- en de dansspieren met elkaar verbindt, en krijgt daardoor de handen moeiteloos op elkaar. Het publiek kan dan ook amper stil zitten en zingt de songs uit volle borst mee.

Een betere opwarmer kan het knotsgekke collectief Borokov Borokov (****) zich niet dromen. Het tot trio omgevormde zooitje ongeregeld deelt een subtiele knipoog uit naar het Vlaamse lied. Ze voegen een hoge dosis experimenteerkracht toe aan hun elektronische muziek, in al zijn geuren en kleuren. Een kleurrijk klankentapijt wordt uitgespreid , dat op de dansspieren inwerkt. Uiteraard is alles nog coronaproof deze dagen en blijft het grootste deel van het publiek gewoon op zijn stoel zitten meeklappen en deinen. Bovenaan het balkon staan enkele mensen, veilig binnen hun eigen bubbel, wel mee te dansen. Nee, hierop stil zitten is echt onmogelijk. Bovendien, naast die humor en absurditeit weet Borokov Borokov ook enkele snaren te raken met gevoelige songs die een  bedwelmende invloed hebben op je gemoed. Niet te lang echter, want dit moet vooral een wervelend feest blijven, dat je in deze barre tijden - om alle remmen na een lange werkweek eens los te gooien - zeer goed kunt gebruiken.
Besluit: Een betere remedie om dit weekend met een knal van formaat in te zetten, konden we ons niet dromen. Al missen we echte uitspattingen van een normaal dansfeest, dat kan ontstaan bij deze twee acts, die het dak er compleet doen afgaan . Want dit is gewoon het soort muziek waarop je - bij voorkeur met het verstand op nul - compleet uit de bol moet kunnen gaan tot in de vroege uurtjes. Dat gebeurde nu ook, maar meer ingehouden door al die corona regeltjes. De sfeer was er niet minder opgetogen door.
Wat we in de Casino voorgeschoteld kregen , was dan ook een dansfeestje waarbij het Vlaamse levenslied of de betere dansmuziek, van Vlaamstalige inbreng, uitgebreid in de kijker werd gezet.
We zongen al dansend de songs mee, die echt één voor één in ons hoofd kleefden; wat een manier om de Casino te verlaten.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Bongeziwe Mabandla - I am optimistic that our natural response to crisis as humans is the strive for survival. We all have to adapt and find ways, there is almost no other option

Bongeziwe Mabandla is sinds zijn debuut ‘Umlilo’ in 2012 en de tweede cd ‘Magaliso’ in 2017 uitgegroeid tot een begrip binnen de Afro-folk. De man steekt zijn invloeden uit Afrikaanse muziek niet onder stoelen en banken, en verbindt die typische Afrikaanse klanken met soul en melancholie waardoor het warm wordt in je hart. Ook live heeft de man ondertussen zijn sporen verdiend, ook in Europa.
Begin juli bracht Bongeziwe Mabandla zijn derde schijf op de markt, ‘liMini’ en weet ons weer aangenaam te verrassen.
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79340-iimini.html
Voer genoeg voor een fijn gesprek, via e-mail, over deze plaat, het verleden, de toekomst en hoe omgaan met een crisis waarin we nog steeds leven.

Congratulations on your new record, how are the reactions so far?
So far it’s been really wonderful, I feel this is my most relatable album which is something very important to me. I think people easily find themselves in this new work. It could do with the fact that it is a love story. Most of us had one of those.

Personally, I especially liked the fact that you also experiment a bit. Do you consciously choose this?
Of course, I have always liked albums that are not conventional and have elements that are surprising, I wanted to add elements that enhance the themes and message and also let you in on the atmosphere and environment of the story. So yes you are right, we experimented quite a bit.

Also the fact that you stay true to those African roots appealed to me, also a conscious choice?
For me it’s always been about loving where I come from. I think there is so much beauty and depth in isiXhosa and a way of saying things that is very specific and colorful but it’s more about pride and about taking back something that was almost erased.

You worked again with Tiago Correia-Paulo, who also produced your second album, the SAMA-winning Mangaliso. How did you find each other again?
When I got into music years ago it was because I had met 340ml drummer Paulo Chibanga and I was signed to their label. So I would see Tiago a lot but we never really thought about working together. Then my manager Sevi Spanoudi, who knew Tiago since they were students, suggested that we meet and see if we can do something together. That meeting is responsible for many great changes in my career and my partnership with Tiago has been the most enriching creative collaboration I could ask for.

Is there some sort of theme behind this record, I read something about relationships in an interview?
Yes the album documents a relationship from the beginning till the end. I wanted to show how love develops and how love changes you. It is inspired by the strong impact love has on us. It’s an album about time and how we change. 

Every song radiates emotions, but this 'Jikeleza' just a little more than the rest. Is this a special song that moves you so deeply? or am I wrong
This song was always very difficult for me to do so I get very happy when I hear that people connect with it. I guess all the songs I write have a special place I think this song is one that really speaks about love for everyone.

There is also a great collaboration with Son Little at "Ukwahlukana" - an added value within the whole - how did that collaboration come about?
I met Aaron in Canada at a festival and we did a workshop together and I fell in love with his music and we kept in touch and where always talking about trying to work together. He had that smooth R&B texture to his voice that I felt the album needed. I then sent him the song and he was excited to be part of it.

You have played in Europe. What is the big difference between the Western world and Africa?
I think mainly what I have found is maybe in Europe is an appreciation for all kinds of music and an opportunity to showcase a range of sounds. What I love about Africa is the appreciation for real moments and the desire audiences have for an artist to be raw when expressing themselves. Our audiences include themselves in performance they express themselves during the show and love to sing along. I love that. 

You had to cancel and postpone tour dates as a result of the coronavirus outbreak? which and other plans were also rejected?
Yes cancelled my spring tour which was to promote and introduce my new  album. I also missed many live media performances I wanted to do and of course being able to do interviews in person at the radio or TV stations. 
I am very happy about my productivity in this period, I wrote a lot and we almost have a new project ready to go for mid 2021. 

How do you personally think that culture and music will survive this crisis?
I think so music has the ability to heal and is even more vital in times like these. We sadly have not seen the end of this crisis and it is heartbreaking to see people lose their ability to make a living because of the current environment. I am optimistic that our natural response to crisis as humans is the strive for survival. We all have to adapt and find ways,  there is almost no other option.

Is live streaming the new standard? the new normal ? how do you feel about that?
I like some elements of it. I like the idea of being in your comfort zone and be able to reach out to audiences all over the world. But it’s not as rewarding without people exchanging that energy back to you.

Is it still appropriate to release new records in times of streaming via spotify and the like? How do you feel about those streaming websites?
I am grateful for their support and my album success is a big result of how they have supported my releases.

What are the further plans after this crisis?
I have a bunch of remixes releasing from iimini between end of September 2020 and February 2021. Those are exciting artists from South Africa, some of whom I am friends with. 
I keep writing and as I mentioned there is another release planned for 2021 with Secretly Canadian, a New York based Label. This is exciting as it will be my first proper push in the US. I feel I’m getting mature and I’m understanding life more and it reflects in the music. 

Is there also something like an end goal. In other words, what are your big ambitions? What do you especially want to achieve with your music?
Right now I want to express myself more and be open more, I think the pandemic has really made me appreciate the beauty of the world and its relationships.

Thanks for this nice conversation, I hope we can talk face to face very soon. Stay safe!
Thank you very much! 

Pagina 1 van 69
FaLang translation system by Faboba