• Nieuws van Trix in Antwerpen
    Nieuws van Trix in Antwerpen Nieuws van Trix in Antwerpen Concerten uitgesteld door coronacrisis Trix gaat op slot. Voor hoe lang is voorlopig niet duidelijk,…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Concertreviews
Administrator

Administrator

donderdag 02 februari 2017 01:00

Summer (EP)


Er kwam hier, middels een EP, vrij radiovriendelijke pop rock vanuit Zonhoven aanwaaien. Nebrovski is al sinds 2007 bezig en speelden al in de Ethias Arena en op Suikerrock. Rond 2011 kwam er een break van een paar jaar. Die break leverde de nodige energie om terug nummers te schrijven en te spelen. De muziek kenmerkt zich door grungy en galmende gitaren, prettige baslijnen en ondersteunende drums. De stem van Koen Meeus heeft een leuk timbre.
De songs zijn heel toegankelijk en catchy. Het is pop/rock met de nadruk op melodie en song. Ze kleuren mooi binnen de lijntjes wat misschien voor enkelen onder jullie wat te braaf zal overkomen. Vier tracks vinden we terug op ‘Summer’ waarvan “Summer “(leuke bas en catchy refein) en “You Know I’m There“(heerlijk galmende en wenende gitaar) mij het meest kunnen overtuigen. De andere twee songs zijn iets minder: niet slecht maar te clichématig en te gewoontjes.
‘Summer ‘is een half geslaagde EP met twee uitstekende songs op wat ons perspectieven geeft naar de toekomst toe.

donderdag 09 februari 2017 01:00

Mest

Hamster Axis of the One-Click Panther is een jazz-band met zin voor avontuur en dat avontuur leidt hen al eens naar rockgoden die ook al eens een risico willen nemen. Dat resulteerde in de memorabele concertreeks Small Zoo waarbij Hamster Axis telkens met één centrale gast uit verschillende disciplines eigen werk of covers heruitvindt in totaal nieuwe arrangementen. Zowel de jazzband als de gasten traden hiervoor ver buiten hun comfort zones en moesten soms hard zoeken naar een muzikale ‘common ground’. De langspeler ‘Mest’, uitgebracht door Starman Records, is de neerslag van die concertreeks. Op ‘Mest’ neemt Hamster Axis zijn publiek mee op een wilde reis doorheen de jungle van de jazz.
In 2015 was er, eveneens op Starman Records, reeds het fel gesmaakte ‘Play the Peter Houben songbook’ dat integraal met Mauro Pawlowski werd opgenomen. Nu is er dus het nieuwe album ‘Mest’ met daarop héél veel mooi volk zoals Gregory Frateur van Dez Mona, Roland Van Campenhout, Johannes Genard van School is Cool, acteur Josse De Pauw, Mauro Pawlowski, Pascal Deweze (Metal Molly, Sukilove, Broken Glass Heroes, …), Tijs Delbeke (Sir Yes Sir) en Sjoerd Bruil (Dez Mona, Gruppo Di Pawlowski,…). Samen namen ze in Studio Jezus van Pascal Deweze  verrassende herwerkingen op van eigen werk of covers van o.m. Bob Dylan of Mark Lanegan.
‘Mest’ bestaat in de eerste plaats op vinyl, met van elke gast één track, maar kopers krijgen er een bonus bij met van elke gast een tweede track. De kruisbestuiving tussen jazz en pop en rock levert soms mooie nieuwe bloemen op. “Black Dog Panting” van School is Cool herken je nog nauwelijks terug in de versie van Hamster Axis en Johannes Genard. Lanegan’s “Wedding Dress” ademt nog meer schoonheid uit in de bewerking van Tijs Delbeke en Hamster Axis. Andere hoogtepunten zijn Kate Bush’s “Running Up That Hill” door Gregory Frateur en Michael Jackson’s “The Way You Make Me Feel” door Pascal Deweze. “Thunderstruck” door Sjoerd Bruil is een leuke poging, maar kan minder boeien.
Al bij al is dit een mooie ontdekkingsplaat voor zowel jazz- als rock-liefhebbers met een open geest.

Eurosonic - Noorderslag 2017 - The European Music Conference and Showcase Festival
Eurosonic - Noorderslag 2017 – 11 -14 januari 2017, Groningen
Diverse locaties
Groningen
2017-01-20
Adriaan Fillet, Kimberley Haesendonck en Masja De Rijcke

Ah Eurosonic, altijd een fijn weerzien. Vier dagen lang is Groningen , in het hoge noorden van Nederland, voor de 31ste keer dit jaar, even de belangrijkste stad in Europa. Hier wou je vertoeven als muziek je dagelijkse leven domineert.
Eurosonic Noorderslag is hét Europees-internationale showcase- en conferentiefestival. Niet your ordinary festival inderdaad, maar wel het traditionele begin van de 'festivalzomer'. Muziekprofessionals van over de hele wereld komen hier de talenten die ze morgen in hun eigen zalen en festivals willen boeken , ontdekken en netwerken dat het een lieve lust is.

De editie was opnieuw uitverkocht!
Tal van goede bands dus, alcohol dat rijkelijk vloeit en leuke cafétjes waar je tijdens en na de optredens kan binnenglippen. Wat moet een mens eigenlijk nog meer hebben?

Een duik in drie dagen Eurosonic-Noorderslag

woensdag 11 januari 2017
Eerste act die we gingen bezichtigen op Eurosonic was Communions. Britse bands beloven meestal veel goeds. Al moeten we toegeven dat onze eerste ervaring met dit soort op deze editie van Eurosonic best tegenviel. De beschrijving beloofde ons een mix van indie-pop, shoegaze en een beetje post-punk. Al moeten we eerlijk zijn dat we van die laatste 2 genres niet heel veel merkten. Muzikaal was het dus niet heel straf, en ook de zang die Communions presteerde op hun nummers was niet hoogstaand. Jammer! (Kimberley)

Na Communions snel nog een stukje van Newmoon meepikken.
De tweede helft van de set van Newmoon kan je beschrijven als loeiharde maar tegelijk dromerige shoegaze. Over het eerste deel valt een stuk minder te zeggen. Toen geraakte je  amper door de mensenmassa die zich met z’n allen door de ingang van De Spieghel probeerden te wurmen om een glimp van Newmoon op te vangen. De reacties over de Belgische band waren achteraf unaniem positief dus kan je concluderen dat het eerste deel ook goed moet geweest zijn. (Adriaan)

In tegenstelling tot de eerste Britse band van deze Eurosonic was Exmagician er dan wel weer boenk op. Catchy indie-pop uit Ierland, die ons volledig wist te overtuigen. De muziek van dit duo deed ons een beetje denken aan de muziek die The Shins maken, maar dan nog een pak beter. Ook elementen van Beck en Eels kwamen soms naar boven, wat het geheel nog een stuk straffer maakte. (Kimberley)

Nog meer Brits en één van de dingen die ons het meest overtuigde op deze editie van Eurosonic was het Britse en vrouwelijke duo EKKAH. Nineties R&B vermengd met Disco en Funk, waarop je instant de benen begon los te schudden.
De nummers die ons het meeste bijbleven waren “Can’t Give Up” en “Small Talk”. Voor de meeste van ons nog totaal onbekenden, maar in de UK al een pronkstuk voor de muziekindustrie. Festivals en concertzalen, u weet wat u te doen staat. (Kimberley)

Wat Tommy Cash bezielde weten we ook niet. Dat deze act op niet veel trok, weten we wel. Rap die ver van goed was en eigenlijk maar gewoon afgerammeld werd zoals kleine kindjes dat doen met hun nieuwjaarsbrieven. Het enige wat je nog kon proberen was heel de act in het belachelijke te trekken, maar zelfs dat hielp niet. Afkomstig van Estland, en daar mocht hij van ons gerust gebleven zijn. (Kimberley)

Laatste Act van de avond was Gurr.
Het was even geleden dat er een Berlijnse garagepop-band op Eurosonic stond, tegenwoordig worden in de Duitse hoofdstad namelijk vooral knopjes bespeeld en net wat minder snaren. Het gitaarspel van de drie Gurr-vrouwen rammelde langs alle kanten maar  kwam perfect tot zijn recht in de propvolle Spieghel. Samen met enkele onschuldige zang melodietjes en die laatste “Hollaback Girl”-cover liet dat een behoorlijke indruk achter. (Adriaan)

donderdag 12 januari 2017
Op het lijstje ‘dingen waar we het meest naar uitkeken op Eurosonic 2017’ stond zonder twijfel J. Bernardt. Voor diegene dat nog nooit van dit verschijnsel gehoord hebben: J Bernardt is één van de 3 soloprojecten van de muzikanten van Balthazar. Dit keer waren het niet Maarten of Simon die met de pluimen gingen lopen, maar was het de beurt aan Jinte. Frontman bij Balthazar en ook in zijn solo project weet hij wat hem te doen staat. Eerste single “Calm Down” klonk razend sterk en ook over de rest hebben we niet te klagen. Concertaanrader voor het voorjaar van 2017. (Kimberley)

Tijd voor Alma dan. Groen is het nieuwe zwart blijkbaar, of toch bij de Finnen. Noem het haar van de zussen Mietinnen gerust een gimmick, de muziek doet er niet voor onder. Met “Bonfire” en vooral “Karma” heeft Alma drie rasechte popdeuntjes te pakken. Verschiet er dan ook niet van dat je “I’ll bring the karma” binnen enkele maanden onbewust meeneuriet met de radio. (Adriaan)

Nummer twee uit het lijstje ‘Balthazar solo-projecten’ was Warhaus. Dertig minuten hebben we moeten wachten tegen dat we de stadsschouwburg binnen konden. Conclusie: Warhaus is duidelijk al razend populair in Nederland. En dit is niet onterecht. Maarten Devoldere als frontman, lief Sylvie Kreusch als backing vocal en Jasper Maekelberg als gitarist vormde een perfect plaatje. ‘We fucked a flame into being’ werd bijna integraal aan het publiek voorgesteld en de reacties waren lovend. (Kimberley)

Grote verrassing van de avond was Hare Squead. En ja hoor die ‘e’ in squad is geen schrijffout, je spreekt het als ‘skwed’ uit. Op basis van wat er van hen op Youtube staat zou je eerder doordeweekse hedendaagse hiphop verwachten, op een podium komt het trio echt tot zijn recht. De Squead klonk als een mix van Frank Ocean met Chance The Rapper en D.R.A.M. Tegen het einde van het optreden bleek pas dat het trio nog in staat was om elk een instrument te bespelen, daar krijgen ze pluspunten voor. (Adriaan)

De mensen die de Bazart’s van deze wereld even beu waren konden gaan proeven van een prachtige traktatie van de Vera, IDLES! Ongetwijfeld het beste wat we op dit driedaags avontuur heb kunnen bewonderen. Hier kunnen de Belgische lapzwanzen van Balthazar en consoorten nog iets van leren! Een stevig potje Britse post-punk overgoten met sterk gepeperde gitaren die uw hersens in enkele seconden volledig door elkaar schudden. (Masja)

Enkele kopstoten en een gescheurd trommelvlies later begaven we ons terug naar de Vera voor de Viagra Boys. Op de website van Eurosonic werd de sound van deze band beschreven als een donkere, zieke, hypnotiserende danceparty. Klinkt als muziek in onze oren maar spijtig genoeg hebben wij door een lange wachtrij aan de ingang van de venue deze hoogstwaarschijnlijk spetterende show moeten missen. Diep teleurgesteld en met een in duizend stukken gebroken hartje liepen we nadien doelloos rond te dwalen door de straten van Groningen tot we opeens in de Eurosonic Air tent terechtkwamen. Daar werden we volledig ondergedompeld in de Afrikaanse geluidsgolven van Kuenta i Tambu. Deze mannen hebben ons gebroken hart terug weten te lijmen en ons met een grote smile weggestuurd naar de volgende stop. (Masja)

Tijd voor een beetje rust, want dat is ook af en toe nodig. Even binnenspringen bij L.A. Salami, Voluit Lookman Adekunle Salami, een Engelse singer-songwriter die perfect in het rijtje Bob Dylan, Neil Young en Michael Kiwanuka te plaatsen valt. De Londenaar mocht nog zo zijn best doen, zijn optreden in de kelder van het Newscafé was al gedoemd om te mislukken voor hij zijn eerste noot speelde. De reden: het stonk in die kelder, het stonk er naar een mix van kots, natte hond en andere minder goed thuis te brengen café geuren. Enkele dappere zielen hielden vol met een t-shirt als geïmproviseerd mondmasker, maar het overgrote deel van het publiek gaf er na een half nummer al de brui aan. Over de muziek niets dan goeds overigens. (Adriaan)

Genoeg gitaren en serieus gedoe. Om 1 uur ’s nachts was het tijd om brokken te maken. Perfecte band hiervoor waren de Parijzenaren van Salut C’est Cool. Ze maken een mengeling van gabber, gebrekkige ninetiesgeluiden, elektro-punk en Franse chansons en dit in combinatie met dadaïstische teksten. Je kan het je al wel voorstellen. Het klein zaaltje waarin we ons vertoefden werd omgetoverd tot een dansparadijs waar het onmogelijk was te blijven stilstaan. Van “Les Fleurs” en “Salam Aleykoum” tot “Techno, toujours pareil”. Onze tweede nacht in Groningen werd perfect ingezet. (Kimberley)

vrijdag 13 januari 2017
Vrijdag! Eerste stop: De Spieghel. Het Waals duo La Jungle mocht de spits afbijten. Zes snaren, een keyboard en een drumkit was alles wat deze mannen nodig hadden om enkele vette riffs door de zaal te gooien. Metal, noise, krautrock. Dit alles werd mooi samengesmolten en omgevormd tot een stevig showtje. We zagen deze twee al enkele keren eerder een podium betreden maar blijven toch steeds verrast. Een nieuw full album is dan ook meer dan welkom! (Masja)

Verrassingseffect troef wanneer Pink Oculus achteraan in de zaal staat als ze begint te zingen. De Nederlandse wordt al enkele edities van Eurosonic getipt als dé act van volgende zomer en criticasters twijfelen of ze deze verwachtingen ooit nog zal inlossen. In het platformtheater snoert ze alle twijfelaars de mond met een uiterst indrukwekkende set met invloeden van hiphop, funk en soul. Live wordt Pink Oculus bijgestaan door een duo dat eruit zag alsof ze er een weekendje coffeeshop op hadden zitten, het is een raadsel hoe ze nog zo konden grooven. Een aanrader! (Adriaan)

Ook Coely kwam, zag en overwon. De Antwerpse rapster toverde het afgeladen Platformtheater in een mum van tijd om in een feestje. Met nummers als “All I Do” en “Ain’t Chasing Pavements” was de klus snel geklaard. Tijdens laatste single “Don’t Care” brak de hel echt los, dit kan toegeschreven worden aan compagnon Dvtch Norris die een feature heeft op het nummer. Naast Dvtch nodigde Coely ook soulzanger Yann Gaudeuille vaak uit op het podium, deze twee heren brachten de nodige variatie in het optreden en hielden het zo fris. (Adriaan)

Tijd om de gitaren even in te ruilen voor wat Zweedse elektronica. Ooit al een dikke stamp in uw kloten gekregen door een witharige schoonheid die hyperkinetisch staat rond te springen op haar eigen electropunk beats? Wij wel! In De Grand Theatre vuurde REIN haar punkgerelateerde oerkreten op ons af. We hielden hier enkele bloedneuzen, een paar gekneusde ribben en lichaam vol blauwe plekken aan over. Deze hevige dame bracht onlangs ook haar debuutsingle “Missfit” uit en zo als jullie waarschijnlijk al doorhebben zijn wij vrij grote fan van deze excentrieke verschijning. Een plaatsje op Dour 2017 zou deze topmadam niet misstaan! (Masja)

LTGL, De Belgische wonder producer en protégé van Lefto draaide op Eurosonic een iet of wat teleurstellende set. De muziekkeuze was natuurlijk zeer degelijk maar over het algemeen was het niet echt dansbaar, wat wel de bedoeling van de zaal was. De beats gingen van her naar der en elke poging tot een ritmisch getimede beweging werd dan ook herleid tot een flop. LTGL reist vaak af naar LA om zijn draaikunsten te vertonen, waarschijnlijk kunnen ze daar ook beter dansen. (Adriaan)

Genoeg beats en elektronische muziek voor die avond. In de Spieghel was het te doen, voor een van de meest gewelddadige optredens van Eurosonic 2017. Waals, totaal losgeslagen, maar geniaal. We hebben het uiteraard over niemand minder dan Cocaine Piss. Al na 1 nummer ontstond er een reusachte circle pit in het midden van de zaal en de rest van de set was geschiedenis. De Walen kwamen nogmaals bewijzen dat ze ook op de meest vreemde manier muziek kunnen maken en een publiek kunnen overtuigen in minder dan 40 minuten. ‘The Dancer’, top album! Cocaine Piss, top band! Geslaagde voorlaatste band van de avond. (Kimberley)

Als we hard gaan, gaan we hard. Ook Brutus kon dus niet aan het rijtje ontbreken. De zaal stond stampvol en buiten stond een super lange rij van mensen die één voor één beseften dat ze het niet meer gingen halen tot in de zaal. Alsof ze nooit anders gedaan hadden betrad Brutus het podium. Met een nieuw album op komst had Brutus heel wat om voor te stellen. Mensen die er bij waren, hadden gelijk. Top band en perfecte afsluiter voor Eurosonic 2017. (Kimberley)

Organisatie: Eurosonic – Noorderslag

Breaking Barriers 2016 – 40 Y of Punk & Beyond
Depot
Leuven
2016-11-11
Didier Becu

40 jaar punk… het moet zo wat het meest besproken item van de week geweest zijn. Vooral toen Studio Brussel via de keuze van de luisteraars een lijst van de beste 40 punksongs aller tijden samenstelde en die na afloop uiteindelijk mijlenver van de oorsprong van de punk bleek te staan.
Er is wel degelijk een verschil tussen ‘punk’ als muziekstijl, en als levensstijl, en het moet zowat het meeste verneukte woord in de popgeschiedenis zijn; zelfs verwende popsterren durven wel eens te beweren dat ze een ‘punkplaat’ hebben opgenomen.

Wat is punk als muziekstijl? De DIY-mentaliteit van Television Personalities, de rock ’n roll van Ramones, de anarchie van Crass, de skateboardfun van The Offspring of de opgestoken middelvinger van Kathleen Hanna? En wat doe je met punk als levensbeschouwing? Een politiecombi in brand steken, linkse pamfletten aan het station uitdelen, in je eigen kots slapen of gewoon eenzaam in je kamertje achter een pc werken aan een betere wereld? Wie van hen is het méést punk? Het woord werd voor het eerst tussen 1604 en 1605 door Shakespeare bedacht, en heeft zelfs in de Van Dale geen zinvolle betekenis. Uiteindelijk is iedereen zijn eigen punk, de ene al wat extremer dan de ander, en vooral de ene met al wat meer inhoud dan de ander…

In het Depot te Leuven werd de verjaardag van punk bedacht met
Breaking Barriers, een tweedaags evenement waarin programmator Malcolm Nix een balans probeerde te vinden tussen bekende bands en groepen die (misschien voorlopig) alleen maar het hart van de hardcorefans hebben bereikt.

Het duurde een tijdje vooraleer de punks de weg naar de Leuvense concertzaal hadden gevonden en dat was erg jammer voor de skarockpunkers van
Overweight die het festival mochten openen. Blazers en opzwepende punkritmes zijn altijd al een gouden combinatie geweest, en deze in 2011 opgerichte band met drie albums onder de arm toonde Leuven (nou ja, althans een klein deel ervan) dat er in België ook skapunkrock van het bovenste niveau wordt gemaakt. Wellicht voor eeuwig verbannen naar de underground, maar in jezelf blijven geloven en lak hebben aan regeltjes die de populariteit voor je uitstippelen is nu ook eenmaal dat wat je punk noemt.

Mooi dat Leuven de legendarische
John Robb niet vergeten is. Hij stond er zelfs tweemaal op één avond: met The Membranes en iets later ook nog eens met Goldblade. Deze 55-jarige veganist bezit nog steeds een lichaam die Schwarzenegger zou doen watertanden, maar wij kijken vooral naar de muziek hoewel we beslist jaloers zijn op hoe strak en energiek deze kerel er nog steeds uitziet. Robb is naast muzikant ook een toonaangevend journalist die reeds diverse boeken schreef (van The Stone Roses tot Three Johns) en na het oprichten van zijn eigen fanzine (voor de wat jongere lezers: een eigen tijdschriftje dat je met een kopieermachine maakt) een toonaangevende journalist werd bij zowel Sounds als Melody Maker. Maar ook als muzikant heeft hij al één en ander op zijn rijkgevulde palmares: zo maakt hij o.a. sinds 1977 met The Membranes erg scherpe punkrock met een Amerikaans noisetintje. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat legende Steve Albini ooit hun producer was. En sinds hun album ‘Dark matter/Dark energy’ vorig jaar op Cherry Records verscheen, is de band er opnieuw. Robb weet als geen ander dat het publiek actie wil op een podium. Hij doet dat bvb. door op een leuke manier in interactie te gaan met zijn publiek, met hen handjes te schudden tijdens het optreden, feedback te geven op de T-shirts die de fans dragen, maar vooral door zichzelf over te geven aan (zoals hij het twee uur later met zijn andere band Goldblade zelf noemde) the power of rock ’n roll. De toon werd in elk geval duidelijk gezet!

Punk uit Heist-Op-Den-Berg… Toegegeven, het klinkt niet echt punk, maar dat wat
Funeral Dress brengt is wel onder deze term samen te vatten. Deze band begon in 1985 en werd daarmee ook één van de Belgische punkbands die al het langst in deze scène meedraait. Funeral Dress is een begrip in zowel binnen- als buitenland en ze brengen een heel andere punk dan de twee vorige bands die we eerder op de avond zagen. Schreeuwen tegen de wereld en je laten meevoeren in een moshpit met een Stella Artois in de hand, waarop nota bene (zo bleek later) ook Captain Sensible zo verlekkerd is. Funeral Dress (het logo spreekt trouwens boekdelen) heeft lak aan alles wat ook maar enige vorm van een regel heeft. Lekker doen waar jezelf in gelooft! En als dat anderen niet zint, so be it! Anarchisme, ook dat is punk.

En dan alweer ‘mijnheer John Robb’ (in zijn geval mogen we écht wel het woord mijnheer gebruiken, ook al is hij een punk pur sang). Na een uurtje verfrissing (in zijn geval lekker kletsten met de fans) was hij er alweer met de perfecte rock ’n rollmachine die
Goldblade is. In deze band herken je alles waar rock ’n roll voor staat: van de heupswingende Elvis tot de waanzin van Iggy Pop. Fijnzinnig kun je de meezingers van Goldblade niet echt noemen, wel ideaal om met gebalde vuisten de droom van de rock ’n roll te skanderen en te blijven geloven dat rock ’n roll de heilige zalf is, zeker als Robb degene is die je daar letterlijk en figuurlijk mee inwrijft.

Veertig jaar een band, en nog nooit eerder in België; dat is
The Ruts of sinds het tragische overlijden van frontman Malcolm Owen in 1980 Ruts DC. Ze zijn o.a. vriendjes van The Damned maar tevens ook één van de lievelingen van John Peel, wat toch op zich ook wel een méér dan eervolle referentie is. Een interessante combinatie vinden tussen reggae en punk, dat is wat het trio doet. Het levert niet alleen muzikaal vuurwerk op, maar is ook qua ideologie een behoorlijk statement. Want ondanks het feit dat reggae al evenveel misbruikt is als punk blijft dit het genre dat de zwarte gemeenschap als muzikaal verzet gebruikt(e). Het duurde een tijdje vooraleer het optreden van Ruts DC echt uit zijn voegen barstte, maar eens de klassiekers als “Babylon’s Burning” en “Jah War” door de Leuvense zaal galmden was het publiek blij om deze smaakmakers van de reggaepunk (dat later door The Clash met nog meer succes werd gebracht) eindelijk op Vlaamse bodem te kunnen zien.

The Damned stond geprogrammeerd als afsluiter. Een act die ondanks een carrière van ups maar vaak ook van downs hoog op het verlanglijstje van de punkliefhebbers stond. Iedereen heeft wel zijn eigen mening over welke rol Dave Vanian in de punkgeschiedenis verdient. De voorloper van de goth? Een figuur die is weggelopen uit de cast van The Rocky Horror Picture Show of gewoon eerlijke punkrocker met de nodige ballen? Een combinatie van veel factoren, maar de excentrieke en extravagante punks (wat moet je anders vertellen als je figuren als Captain Sensible of Monty Oxymoron ziet?) brouwden een bijzonder lekker punkrockfeestje dat Het Depot al snel in een moshpit veranderde; zeker toen hits als “New Rose”, “Smash it up” en “Neat Neat Neat” werden gespeeld. Een heerlijk punkfeestje!

40 jaar punk kun je niet in één boek samenvatten, laat staan op een halve dag. Maar ook al lag de aandacht tijdens de eerste dag van dit fijne evenement vooral op het verleden,
Breaking Barriers toonde toch op een bijzonder aangename manier waar punk voor staat. Of de idee van (actieve) punk nog steeds bij een groot aantal mensen leeft , bleef een beetje de vraag wanneer we die avond Het Depot verlieten. Maar dat er nood is om deze wereld een geweten te schoppen, dàt staat nog steeds buiten kijf! Dus doe er bij de punkmuziek en punkgedachte voor ons part nog maar minstens 40 jaar bij! Of, om het met de woorden van Johnny Lydon te zeggen: ‘Love is 2 minutes and 52 seconds of squelching noises’.

Met dank aan Luminousdah.com

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/breaking-barriers-2016/

Organisatie: Depot, Leuven

dinsdag 01 november 2016 02:00

Whitney – Een nazomerse bries …

Whitney – Een nazomerse bries …
Whitney
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-10-30
Kimberley Haesendonck

Whitney overtuigde op Pukkelpop al enorm hard en was naar zin dit in de AB nog meer te doen. Niet 1 uitverkocht concert op één dag, maar 2. Door de ongelofelijk hoge vraag naar tickets was de AB genoodzaakt een extra concert aan de planning toe te voegen.

Het Amerikaanse Whitney uit Chicago draait rond ex Smith Westerns gitarist Max Kakacek en voormalig Unknown Mortal Orchestra drummer Julien Erlich . We horen hier heerlijk genietbare, nazomerse pop  met een verkoelend briesje. Het optreden van Whitney is in deze herfstperiode dus ideaal en mooi meegenomen . Onmiddellijk kreeg je een warm gevoel, dat je meteen terug trok naar de voorbije zomer, waar Whitney één van de hoogtepunten van vormde. Een album dat nog maar recent uit is, en toch al twee uitverkochte AB Club shows. Dat gaf ons enorm hoge verwachtingen, die gelukkig werden ingevuld. Whitney stond er nog meer dan op de zomerfestivals. Je merkt dat de band jong en speels is, en dat zeker niet slecht doen.
Een drummer die zowel zingt als drummend is een enorm fijne eyecatcher, al denken wij misschien wel dat Whitney beter voor een aparte drummer kan kiezen. De frontman zou zich nog beter tot het publiek richten, waardoor de band nog beter en misschien bijna volledig tot zijn recht zou komen. Het is maar een suggestie!
Whitney stond dus in de AB voor hun debuut ‘Light Upon The Lake’ voor te stellen. Een album dat in onze ogen perfect nummer 1 kan scoren. Heel wat nummers uit dit album werden gespeeld, waaronder “Red Moon”, “The Falls”, “Follow” en afsluiter en publieksliefhebber “No Woman”, die uit volle borst werd meegezongen . Ook een tweetal covers kwamen aan bod o.m. eentje van Literatuurprijs winnaar Bob Dyan (“Tonight I’ll be staying here with you”).
De band speelt met genres in het indiewereldje, mengt probleemloos soul , funk , jazz en blues in hun nummers . Met zes op het kleine podium , een arsenaal aan instrumenten tekenen ze voor een charmante , aanstekelijke melancholie, een ongedwongen schoonheid , die de huiselijkheid als de vaste staminée bevordert …

Whitney heeft bakken potentieel in zich, heeft het in zich popmelodieën te schrijven , staat live zeer sterk in de startblokken van hun carrière en is duidelijk klaar om het te maken.

Pics homepag - dank aan Dansende Beren

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

vrijdag 21 oktober 2016 03:00

PJ Harvey - Music is in her DNA

Helden,  ze bestaan nog, zelfs als ze een nokvolle concertzaal als Vorst Nationaal 45 minuten ongeduldig  laten wachten. Als ze op de koop toe nog eens PJ Harvey heten, ben je nog iets meer vergevensgezind. Je kan veel over de Britse vertellen, maar sinds het obscure Too Pure-label haar in 1991 ontdekte, is ze bijna drie decennia lang zichzelf trouw gebleven. Zelfs op momenten toen het er naar uitzag dat ze één van de weinige levende rockgodinnen was. Dat deed ze gisteren in Vorst Nationaal ook. Wie dacht een set met de grootste hits te mogen horen, nam maar beter meteen de tram naar huis. Op een paar klassiekers na (allemaal als afsluiter) bestond de 80 minuten durende set uit een collage van haar twee laatste albums (‘Let England Shake’ en ‘The Hope Six Demolition Project’).

Sommige schrijfsels op de sociale media waren bikkelhard. Als de graadmeter van een optreden louter rond entertainment draait, dan ging PJ Harvey in Brussel door de grond. Hopelijk gun je artiesten wel nog de vrijheid om uit te pakken met een eigenzinnige (geniale) show. Als je tot de laatste groep behoort, dan was PJ Harvey groots.
De negen muzikanten met wie de voormalige beeldhouwster deze toer speelt, beklommen het podium als een fanfare. Door hun oude tronies leken ze misschien wat op een afgedankte koninklijke harmonie uit één of ander vergeten dorp, toch zijn het stuk voor stuk mannen voor wie een muziekfan met vol respect zijn hoed voor afneemt: Terry Edwards, Mick Harvey (één van de allereerste Bad Seeds) en natuurlijk haar trouwe maatje John Parish zonder wie PJ Harvey waarschijnlijk nooit als PJ Harvey zou geklonken hebben.
Tussen hun zat ook een kleine vrouw verscholen. Uitgedost in een vreemd verenpak, minirokje, hoge hakken, rond haar nek een saxofoon en gezegend met een stem die van de eerste tot de laatste seconde snor zat. Polly Jean deed alles op zo'n perfecte wijze dat de topmuzikanten nauwelijks opvielen. Hoe glorieus de negen op songs als “Let England Shake”, “The Glorious Land”, “The Ministry Of Defence”, “The Orange Monkey of The Words That Maketh Murder “ ook waren, het was Polly die de touwtjes in handen had en de rest was niet meer dan een hoop gehoorzame marionetten die deden wat van hun werd verwacht.
De twee laatste platen puren uit allerlei genres die PJ Harvey voorheen nog nooit uitprobeerde, zelfs musicalelementen. Daarom zal het wel wat slikken geweest zijn voor fans die stonden te watertanden voor schizofrene rocksongs uit ‘Stories From The City’, ‘Stories From The Sea’ of ‘Uh Huh Her’. Die kwamen er niet, pas na een uur liet PJ Harvey onverwachts (tenzij je stiekem op Setlist fm ging gluren) het lawaaierige “50ft Queenie” op het Belgische publiek los. Voor de rest hoorden we een sarcastische, pijnlijke blik op een planeet die lijkt alsof ze aan haar laatste dagen is aanbelandt. De 47-jarige PJ Harvey biedt je tegenwoordig misschien niet de bloemlezing uit haar fantastische carrière, wel een spiegel van een verloren maatschappij die op iedere seconde het gevaar loopt om gebroken te worden.

De Britse diva was er zichzelf ook wel van bewust dat ze het uiterste van haar fans had gevraagd, en als kleine toegift bracht ze nog de publiekslieveling “To Bring You My Love”, de Bob Dylan-cover “Highway 61 Revisited” en “Guilty”. Samen met haar negen mannen boog ze dankbaar voor haar publiek en riep “thank you”. Meer zei Polly niet tegen haar publiek in Brussel. Dat moet niet, soms spreekt muziek voor zich.

Dank ook aan Luminousdash.com

Neem gerust een kijkje naar de pics van haar set op Best Kept Secret 2016
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pj-harvey-24-6-2016/
Organisatie: Live Nation

 

Seasick Steve - De typische maar succesvolle formule
Seasick Steve - Black Box Revelations

Ancienne Belgique
Brussel
2016-10-17

Cis Vliegen

Een tiental jaar geleden verscheen het iconische figuur Seasick Steve op ‘Later with Jools Holland’. Dankzij deze televisie passage kreeg ‘de oude man met de baard’ erkenning van het grote publiek. Hijzelf dacht een ééndagsvlieg te zijn, maar staat vanavond voor een uitverkochte AB. Met zijn nieuwe album ‘Keeping the Horse Between Me and the Ground’ tourt hij door Europa samen met de fantastische Black Box Revelation als support. Benieuwd wat deze bluesman met ‘wilde sprookjes’ ons vanavond zal brengen.

De Black Box Revelation deden wat ze moesten doen: het publiek opwarmen! Met een goede set, mooie show en vooral veel energie wisten ze het publiek mee te nemen naar een absoluut hoogtepunt. Zelden maak ik mee dat de AB zoveel aandacht heeft voor het voorprogramma.

De lat ligt hoog voor Seasick Steve en ja ik ga al meegeven dat hij liever limbo danst dan aan hoogspringen doet.

Seasick Steve opent de show met een duidelijke mening over politiek: het interesseert hem geen ***! Waarna hij een kwetsbare soloversie brengt van het Dion Dimucci nummer ‘’Abraham, Martin and John’” Een rustige opener voor een set die later zou moeten ontploffen.
Vervolgens verschijnt zijn Zweedse buddy en drummer, Dan Magnusson, op het podium. Vanaf dat moment steken de twee oude knarren het lont aan. Helaas blijft de ontploffing uit tot het einde van de show wanneer de Black Box Revelation hen vergezelt op het podium
Eigenheid
- Het is en blijft een grappig zicht. Twee oude mannen met baarden die elk van jut geven op drum en gitaar. Dat in combinatie met muziek gebaseerd op waargebeurde feiten maken van Seasick Steve niet enkel een artiest maar ook een cultfiguur. Duidelijk is dat Seasick Steve het belangrijk vindt dat mensen weten dat hetgeen waarover hij zingt, ook effectief is gebeurd. Een tijd geleden ontkrachtte journalist Matthew Wright zijn verhaal en hier gaat hij ettelijke keren op in. Zo ratelt hij verschillende nummers af met volgende zin: “If I sing about … it’s because I did!”.
Hoogtepunten - De hoogtepunten zijn zijn grootste onblusbare hits “Walking Man”, “Doghouse Blues” en “Walkin Blues”. Helaas klinkt het vurige “Thunderbird” wat platter ten opzichte van de rest. Maar de absolute topper van de avond is ‘‘Keep that Horse Between You and the Ground” van zijn nieuwe plaat. Hier verschijnt het duo van de Black Box Revelation op het podium waardoor het nummer tien keer meer power krijgt. Dit is het moment dat de bom eindelijk eens ontploft!
Bis - Onder luid gejuich wordt Seasick Steve terug op het podium gesmeekt. Hij begint de bis zoals zijn show, solo en kwetsbaar, maar nu met een cover van het folky nummer “Gentle on My Mind” van Glen Campbell. De song wordt met wolf gehuil onthaald door enkele flauwe grappenmakers in het publiek. Spijtig aangezien dit ‘de sfeer van het moment’ teniet doet. Het volgende “Dog House Blues” maakt het allemaal weer goed.

Een vlakke show - Echte uitschieters zijn er niet. De formule van de show blijft hetzelfde als tien jaar geleden: vrouwelijk schoon op het podium voor “Walking Man”, introductie praatjes bij iedere song, … Maar toch weet Seasick Steve het publiek hiermee te ‘blijven’ boeien. Daarvoor in mijn ogen een dikke pluim! Het publiek laat horen dat die typisch formule de reden is waarvoor ze komen. Ikzelf daarentegen ga voor stevige bluesrock en die komt slechts enkele keren aanbod.

Besluit
- Seasick Steve bracht een gezellig optreden met een huiselijke sfeer. Speelde zijn nummers zoals het hoort en gaf veel liefde aan het publiek. Voor sfeer en gezelligheid een dikke tien, maar voor de echte knallende blues die we gewoon zijn van deze knar slechts een zes.

Setlist - Abraham Martin and John (cover), Hell, Gypsy Blood, Bulls Eye, That’s All, Walkin Man, Thunderbird, Walkin Blues, Chiggers, Summer Time Boy, Don’t take it away, Keep that Horse Between You and the Ground; BISS: Gentle on my mind (cover), Dog House Blues

Neem gerust een kijkje naar de pics

http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/seasick-steve-17-10-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/black-box-revelation-17-10-2016/
Organisatie: Live Nation

Boomtown 2016 – van 19 t/m 23 juli 2016 – een overzicht
Boomtown 2016
All Areas
Gent
2016-07-19 t/m 2016-07-23
Administrator

De vijftiende editie van het Gentse Boomtown was en groot succes , van 19 juli t/m 23 juli 2016. Vijf dagen lang kregen de bezoekers er de keuze tussen een concert op het plein, in de Opera, of in de Handelsbeurs. Een formule die het goed blijft doen, want van mensen die wegblijven uit angst voor terreur, heeft Boomtown geen last.

Een overzicht van ons parcours
dag 1 – dinsdag 19 juli 2016 – Tindersticks, Opera, Gent :
Tindersticks – herfst in Gent
Tindersticks
is een bepaalde plek. Die plek vind je misschien niet zomaar op een zwoele juliavond in een feestend Gent, maar dat zal de gemiddelde fan die die plek altijd weer in zijn hoofd terug kan vinden royaal worst wezen. De Opera in Gent was daarentegen een fijne locatie om aan te geven waar de band zich nu bevindt en ook nog wel hoe ze tot hier zijn geraakt. Altijd een jaar of twintig timmeren ze aan hun melancholieke weg en dat geeft grijs haar en een status als ouder wordende artiesten, en dat zijn ook dingen die voor de meeste fans hier golden.
De laatste jaren treden ze misschien wat minder op de voorgrond, maar hun platen pakken nogal altijd wel, hoewel net iets minder dan vroeger. Zal de leeftijd zijn. Maar de echte fans vinden nog altijd dat het zoals een het dacht te moeten uitroepen de beste band ter wereld is. En als je er bent kan dat op het moment best wel eens kloppen.
Het eerste deel van het concert gleed soms wat te gelijkmatig voorbij, het was haast filmisch met de B-film verlichting en de suave pakken die aan film noir en nog een hoop andere connotaties refereerde. Vooral nummers uit hun latere platen, en met name van hun laatste worp ‘The Waiting Room’.  
Voor veel oude fans, mezelf incluis mocht er wel eens een oud nummer passeren, maar we willen hen dat niet euvel duiden. Teveel retro-nostalgie is ook iets. Pas op het einde pikten ze het ritme weer wat op wat in heviger versies resulteerde van “We Are Dreamers” and “This Fire of Autumn”. Dan waren we op een hete juliavond toch nog in de mist van november aanbeland, en wist op het einde niemand nog erg hoe je de weg terug kon vinden. (Dieter Nyffels)
dag 2 – woensdag 20 juli 2016 – Handelsbeurs , Gent: Warhaus – Flying Horseman – Vloed – Pics (Fleur Coevoet)

dag 3 – donderdag 21 juli 2016 - All areas: Alice on the roof – The Boxer Rebellion – Glints – Slow Magic - … - Pics (Wim Heirbaut)

dag 4 – vrijdag 22 juli 2016 – Gabriel Rios, Opera, Gent – FR review (Didier Deroissart)
http://musiczine.lavenir.net/fr/festivals/festival/boomtown-2016-vendredi-22-juillet/

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/boomtown-2016/
Org :
Organisatie: Boomtown, Gent  


Bleached , een interessant opkomend bandje uit de Usa is in de buurt …ze brachten hun springerige garagerock op 24 mei in de l’Aéronef , Lille en iets later kwamen ze in Het Bos, A’pen (28 mei).
Het begon met een valse noot waarbij de gitaren niet meewilden, maar het ging snel over in een vrolijk geheel van lekkere rauwe gitaarriffs en drums. De blauwe, roze en bruine haren van de drie vrouwen waren een kleurrijk geheel in combinatie met de muziek. Heel wat beweging op en rond het podium, maar pas bij de bisnummers gaat het publiek pas echt wild en breekt het de zaal figuurlijk af.
Moshpits en dansmoves zijn de balans van een avond boordevol vuile gitaren en opgewekte melodieën.

Bleached komt uit LA en speelt surfrock die de stad aan de zee kenmerkt. Het viertal bestaat uit de zusjes Jennifer en Jessie Clavin, bassiste Micayla Grace en drummer Nick Pillot. Hun debuutplaat kwam in 2013 uit en in 2016 kwamen ze met ‘Welcome The Worms’. Een goede reden om een tour te ondernemen! Het geluid op de nieuwe plaat is wat voller en live wordt er mooi afgewisseld tussen het oude en nieuwe werk.
Het kwartet begint eraan met de recente, bescheiden radiohit “Keep on Keepin’ On”, die ze halfweg terug moesten beginnen door de gitaarproblemen. Het publiek maalt er niet om en roept luid mee met de vrolijke deuntjes van de begintunes. Met “Sleepwalking” gaat alles een versnelling hoger en nemen de strakke gitaren de bovenhand. Het klinkt allemaal iets meer rock’n’roll en beduidend luider. “Wednesday Night Melody” is de volgende single van de nieuwe plaat, hierbij komt de samenzang tussen de twee andere gitaristen, Micayla Grace en Jessie Clavin sterk naar voor, een zoet sausje op de robuuste stem van frontvrouw Jennifer Clavin.
Een concert in sneltempo dus, en al gauw zit de band aan het zevende nummer “Try To Lose Myself Again”. Jennifer Clavin is een erg uitbundige op het podium en als ze haar gitaar loslaat , is ze nog heftiger !
De oude nummers zoals “Searching Through The Past” en “Love Spells” klinken veel robuuster dan de nieuwe. Ze eindigen met “Dead In Your Head”, een rustige ballad. Ze spinnen dit op het eind zo uitbundig uit dat het volledige publiek wild gaat. De dames kruipen op de versterkers, springen in het publiek en wisselen van instrument. De drummer gaat hier zelfs plots gitaar spelen.
Toch is het nog niet gedaan. De band brengt nog vier bisnummers waarbij het publiek pas echt uit zijn bol gaat. Ze springen, smijten al hun drank in de lucht en dansen tot het zweet op de grond druipt. De bisnummers worden meteen de stevigste. Goed gevonden van de dames. “Next Stop” en “Looking For A Fight” zijn niet voor niets oude nummers die live een echte energiebom zijn.

Een gemolesteerde zaal is het resultaat van Bleached’s werk … ze laten het publiek verweesd achter  

Neem gerust een kijkje naar de pics van de gig in Het Bos, Antwerpen (28 mei 2016) (België) met volgende supports
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bleached-28-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dead-high-wire-28-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/moar-28-05-2016/

Organisatie: Aéronef, Lille
(+ Het Bos, Antwerpen)

zondag 27 maart 2016 03:00

Jess Glynne – Net iets teveel glitz

Jess Glynne – Net iets teveel glitz
Jess Glynne
Botanique (Orangerie)
Brussel
2016-03-25

Er hing een vreemde sfeer in de Botanique vrijdagavond. Veel politie, gefouilleerd worden bij het binnenkomen. Een beetje raar allemaal. Maar de aanwezigen lieten het zich niet aan hun hart komen, en leken wel zin te hebben in de (overigens uitverkochte) passage van Jess Glynne in België.

Jess Glynne als solo artieste is bij ons nog niet zo bekend, maar in Groot-Brittannië schoot haar album naar de top van de charts. Daarnaast lijkt het wel alsof ze als featured artist geen kwaad kan doen. Haar samenwerkingen met Tinie Tempah (“Not Letting Go”), Route 94 (“My Love”) en natuurlijk Clear Bandit (“Real Love” en de alombekende klepper “Rather Be”) hebben haar beslist geen windeieren gelegd.
Ze heeft een erg herkenbare en unieke stem, en net daarom werd er zo uitgekeken naar haar soloconcert. En heeft ze alles waargemaakt? We moeten er eerlijk in zijn: het had beter gekund.
Het valt niet te ontkennen dat de stem van Jess Glynne uniek en indrukwekkend is. Net daarom is het zo moeilijk om te begrijpen waarom het gisterenavond niet lukte. Vooral tijdens de eerste helft van het concert was de sfeer niet 100% juist. Moeilijk te zeggen wat het probleem was, maar we misten iets. Was het misschien omdat ze in de eerste vier songs al haar twee grootste hits speelde? Was het omdat Jess zelf een beetje verloren ging tussen de glitzy backdrop en de krachtige backing vocals? Was het omdat het contact met het publiek toch echt te wensen over liet? We zullen het vermoedelijk nooit weten.
Gelukkig herpakte ze zich in de tweede helft, met een ontroerend “My Love” dat werd opgedragen aan iedereen in België die getroffen was door de gebeurtenissen van de week, gevolgd door een reeks dansbare nummers waar zowel Jess als de band zichtbaar plezier in hadden. Dit trok het concert toch een beetje recht. Ook het publiek genoot er hoorbaar van.

Samengevat: Jess Glynne heeft een fantastische stem, die gerust wat meer zou mogen schitteren. Minder toeters en bellen de volgende keer, alstublieft?

Neem gerust een kijkje naar haar pics op Paaspop, in hetzelfde weekend
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jess-glynne-26-03-2016/
Organisatie: Botanique, Brussel

Pagina 5 van 7
FaLang translation system by Faboba