zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Concertreviews
Administrator

Administrator

 

Rebellion Tour 2012 – met Madball, H20 en Deez Nuts kon het niet meer stuk
Rebellion Tour 2012
Op vrijdag 16 maart stond er alweer een leuk hardcore feestje gepland in de favoriete Antwerpse zaal TRIX! Het was de Rebellion tour die aan zijn derde ronde toe was en dan ook een halt maakte in ons Belgenlandje. Aanvankelijk was ik niet echt geschikt om te gaan kijken maar toen ik zag wat de line-up was kon ik niet anders dan daar aanwezig te zijn. De klappers waren natuurlijk H2O en Madball… Zou daar een Hazenstreet nummer kunnen gespeeld worden? ;-)

Het beloofde dus weer een avond vol hardcore, stagedivers en alles wat erbij hoort te worden. En dit alles op de muziek van Madball - H2O - Deez Nuts - First Blood - Devil In Me en Strength Approach

De Italiaanse band
Strength Approach mocht er de spits afbijten op het podium van een volledig uitverkochte TRIX!  Zij werden op de voet gevolgd door het Portugese Devil In Me. De hardcore/metalcore band First Blood was de 3e band in de rij.

Dan werd begonnen aan het echte werk. De band Deez Nuts maakte zich op om het publiek te entertainen. De band omschrijft zichzelf als ‘Party hardy hardcore band with a gangsta rap style’. Deze omschrijving had ikzelf niet beter kunnen geven. Ze brengen hardcore met een hoog hip – hop gehalte. Ik moet toegeven dat ik wel enkele nummers kende van deze band maar niet hun volledige repertoire. Ze hadden ook nog nooit echt mijn aandacht getrokken. Maar na gezien te hebben welke live show deze Aussies kunnen neerzetten, moet ik gewoon meer leren kennen van deze band. En ik was blijkbaar niet alleen. Dit werd ook goed gesmaakt door het belgische publiek.

Toen kwam het hoogtepunt voor mij. H2O!!!!! ik heb deze band nu al enkele keren gezien en ze hebben mij nog nooit teleurgesteld. En ook deze keer wisten ze mij weer omver te blazen. Deze band speelt snelle hardcore-punk waarbij de melodie en de harmonieuze samenzang tussen frontman Toby Morse en gitarist Rusty Pistachio echt op de voorgrond gebracht zijn. Ja, ik kan het echt goed smaken!
Ook de extra’s die deze band altijd in petto heeft zijn tof. Zo werd de intro van het nummer “War pigs’ van Black Sabbath gebruikt voor hun eigen nummer “5 year plan”. En dat was niet het enige… Ook de intro van “We gotta know’ van dé legendarische NY hardcore band Cro-mags werd ten berde gebracht evenals een stukje van “Waiting room’ van Fugazi dat verwerkt werd in het eigen “Don’t forget your roots”. Al deze kleine snufjes maken een H2O show altijd een tof gebeuren.
Maar verder was er ook een plaats voor een humoristische noot. Zoals voospeld waren er tonnen stagedivers. Tot op het moment dat Toby een portefuille gevonden had. Deze persoon werd dan ook op het podium geroepen en moest stagediven op het juiste moment. Die jongen miste van moment en werd door de frontman dan ook aan zijn broeksriem terug uit het publiek getrokken. Zo zie je maar dat het er ook al eens luchtig kan aan toe gaan in dit zwaardere genre ;-)
Tot plotseling mijn voorspelling uitkwam. Freddy Madball en hoya roc van Madball werden erbij gehaald en het kwam tot een nummer van Hazen street; een eenmalig nevenproject tussen de bands Madball en H2O (dit is trouwens dit jaar op Groezrock te bezichtigen). Het nummer “Are you ready’ klonk als een bel. Voor mij kon de avond al niet maar stuk.

Dan was het uiteindelijk de beurt aan de headliner van deze Rebellion Tour part 3. Kings of new york zoals ze zichzelf wel eens omschrijven namelijk MADBALL. De algemene indruk was goed want madball is en blijft madball. Zonder veel capsones of tierlantijntjes… gewoon rechtdoor, keiharde, retestrakke NY hardcore. Dus in dit opzicht kunnen ze een fan (waartoe ik mezelf wel reken) nooit teleur stellen. Het essentiele oude materiaal werd natuurlijk gespeeld maar ze waren ook niet bang om de oude klassiekers even achter zich te laten en een fijne selectie van hun nieuwere nummers te spelen.
Ook drukte Freddy zijn begrip en medeleven uit voor de familie’s van de verongelukte kinderen VAn de busramp in zwitserland. Waarop het nummer 3Darkest days’ vanop het album ‘Legacy’ aan hen werd opgedragen.
Een klein puntje van kritiek was misschien dat ze nogal uitgebreid de overige bands van de avond bedankt hebben maar mij stoorde dit niet echt. Madball is een band die nogal veel waarde hecht aan het hele ‘hardcore-family’ gebeuren.
Er stonden natuurlijk ook enkele bis-nummers op het menu met als traditionele afsluiter, hoe kan het ook anders, “Pride” (jaja er zijn nog zekerheden in het leven..héhé…). En voor de gelegenheid werd Toby Morse en nog enkele andere leden van de andere bands erbij gehaald.

Dit vormde dus echt een waardige afsluiter voor een avond vol hardcore en alles wat erbij hoort.


Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix, Antwerpen)

 

woensdag 21 december 2011 01:00

Wat had je anders verwacht van The Vaccines?

The Undertones, The Ramones, The Beatles,… met deze ‘opwarmertjes’ die voor het optreden uit de boxen knalden, kregen diegenen die nog op zoek waren naar de juiste muzikale referenties al op voorhand de pap in de mond gelepeld. Typerend voor The Vaccines, een rechttoe rechtaan viertal uit West-Londen dat met het opwindende debuutalbum ‘What Did You Expect from the Vaccines?’ afgelopen jaar verplichte kost serveerde voor iedere café uitbater die ondanks het rookverbod toch wat sfeer en gezelligheid in de pub wil brengen.

In tegenstelling tot de financiële markten beleefden The Vaccines als best verkopende nieuwe band in de UK een berenjaar in 2011. Maar ondanks het  intensieve toeren en de aanhoudende media aandacht in de UK en ver daarbuiten (zelfs met meervoudige operaties aan de stembanden voor zanger Justin Young tot gevolg) viel van enige vermoeidheid of routine die avond niets te bespeuren in de hopeloos vlug uitverkochte AB.  
Al vanaf het tweede nummer, de geweldige debuutsingle “Wreckin’ Bar (Ra Ra Ra)” kwam de zaal op kookpunt en het messcherpe “Tiger Blood” klonk alsof The Strokes en The Clash samen heftig copuleerden op het podium.  Ook het luidkeels meegezongen “Wetsuit” zal al vroeg in de set, een festivalhymne die ons deed weg mijmeren naar hun geslaagde doortocht afgelopen zomer in Werchter.
“All In White”, misschien wel het beste nummer uit hun prille repertoire tot dusver, was ook die avond wat ons betreft hét hoogtepunt. Verbazend trouwens hoe sterk deze band nauwelijks 2 jaar na haar oprichting live op elkaar ingespeeld is: gitarist en spichtige Sid Vicious lookalike Freddie Cowan wiens melodieuze riffs de rest op sleeptouw neemt,  een pompende ritmesectie die de leemte na Franz Ferdinand moeiteloos schijnt te vullen en een zanger frontman die alleen al tijdens “If Ya Wanna” en “Post Break-Up Sex” meer dan genoeg charisma etaleerde om het jong vrouwvolk naar zijn pijpen te doen dansen. 

Amper drie kwartier hadden The Vaccines op voorhand ingecalculeerd om de zaal te overtuigen. En dat bleek meer dan genoeg.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-vaccines-19-12-2011/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ism Live Nation)

Deze avond stonden 3 groepen geprogrameerd in JC De Klinker te Aarschot. Het Belgische Generation 84 stak van wal, gevolgd door het britse Crazy arm. De Amerikaanse band Against me! zou de avond afsluiten. Het beloofde een goede avond te worden.

Generation 84 uit Heist-op-den-Berg vloog er als eerste groep stevig in. Van deze groep had ik eerlijk gezegd geen voorkennis. De groepsnaam was me niet vreemd maar wat ik van muziek mocht verwachten was me een raadsel. Terwijl ik hun muziek over me heen liet komen, realiseerde ik me dat ik de zanger al eens eerder aan het werk gezien had. Namelijk in het voorprogramma van Make do and mend en Hot Water Music. Maar die keer was het met zijn andere groep (Break of day genoemd).
Net zoals Break of day brengen ook Generation 84 een mengeling van rock, punkrock en melodische hardcore in de lijn van Rise against en Comeback kid. Deze jonge bende slaagt erin om energie uit te stralen zonder dat dit afdoet aan de techniciteit van de nummers, waarbij vooral de zanger toont wat hij in zijn mars heeft door vlot te wisselen tussen screams en cleane zangstukken. Iemand die een liefhebber is van dit genre moet zeker dit Belgisch equivalent van Rise against leren kennen.

Crazy arm was als 2e aan de beurt. Eerlijk gezegd was ik al even geïnteresseerd in deze groep als in de hoofdgroep. Dit 4-tal uit Plymouth, England brengt een nauwkeurig uitgebalanceerd evenwicht tussen rock, punk, country, Britse folk en soms hier en daar wat gospel-achtige gezangen. Het is iets speciaals dat je moet horen om te weten wat het is en meerdere malen aandachtig moet beluisteren om het ook echt te apprecieren. Van deze groep had ik een uitgebreide voorkennis. Het feit was eigenlijk dat ik wel eens nieuwsgierig was of zij ook live konden brengen wat op cd te horen was … En of die meerdere vocalen ook daadwerkelijk konden samengebracht worden.
Wel van dit optreden kan ik maar 1 ding zeggen: WAAUW! Ik werd letterlijk omver geblazen. De samenzang zat nagenoeg perfect. Beide gitaristen speelden met een precizie en tecniciteit die ik zelden gezien heb bij een groep binnen het ‘punk’ genre.
Er was ook nog een 5e muziekant mee die hier en daar meezong wat alleen maar bijdroeg aan het geheel. Dit was nog niet alles, er waren ook nog stukken waarbij een orgel voor opvulling zorgde en zelfs een viool werd in het werk geroepen om de vrouwelijke vocalen te vervangen die op cd soms te horen zijn.
Ze brachten een goede afwisseling van nummers van op de eerste cd ‘Born to ruin” en van op de onlangs verschenen ’Union city breath”. Het openingsnummer was “Ambertown”. Dit is echt een groep die zeker de moeite is om te leren kennen.

Against me! was echter de groep waarvoor de meeste liefhebbers waren komen opdagen. En dat was dan ook te merken aan de sfeer. Er werd gretig ‘gedanst’ en gecrowdsurft. Against me! is een band waarbij het echt moeilijk is om alle materiaal te kennen. Het is namelijk zo dat ze een aantal full albums uigebracht hebben maar daarnaast doet deze band nog talloze nevenprojectjes zoals split-plaatjes, singles en noem maar op. Op de koop toe spelen ze ook hun oude nummers nu op een andere manier, gezien deze groep oorspronkelijk enkel drum, gitaar en zang bevatte.
Maar dit deed niets aan de beleving van deze band live aan het werk te zien. Wat een band! Ik had hiervan reeds de live dvd gezien die destijds te verkrijgen was bij de cd ‘New wave’ en daarop was duidelijk te zien dat dit kwartet uit Gainesville, Florida cd kwaliteit weet af te leveren op het podium.
Normaal gezien nemen deze gasten altijd in een opstelling aan waarbij beide zanger-gitaristen aan de buitenkanten van het podium staan en de bassist in het midden, maar van deze regel werd om welke reden dan ook afgeweken en dus nam frontman Tom Gabel de centrale positie in.
De groep speelde haast anderhalf uur zonder ook maar 1 woord te zeggen tussen de nummers door. Alle nummers liepen vlot in elkaar over waarbij de meeste aandacht uitging naar het werk van de latere albums zoals ‘New wave’ en ‘White crosses” zonder het oudere werk uit het oog te verliezen. Against me! speelde zelfs nog 3 bis-nummers wat ze zelden of nooit doen.

Dit was echt een avond om niet snel meer te vergeten. Mijn advies zou zijn: als je de kans krijgt om zowel Crazy arm als Against me! nog eens live aan het werk te zien moet je dit gewoon meepikken want het zijn 2 bands die live beter zijn dan op cd.

Organisatie: Heartbreaktunes

Na de traditionele parkeerperikelen in en rond Vorst moesten we Bleeding Through aan ons laten voorbijgaan maar waren we net op tijd om 2de opwarmer van de avond Hatebreed te zien aftrappen.

Dit kwintet onder leiding van zanger Jamey Jasta heeft de laatste jaren in ons landje een enorm fanbase gecreëerd en dat was ook te zien aan de reacties van de bijna volgelopen zaal. De band had er zin in en begon zonder veel compromissen gezwind aan hun set, de metalcore doorspekt met hardcore-invloeden ging erin als zoete koek. In '02 met het album 'Perseverance' kenden ze wereldwijd een enorme doorbraak en hun liveshows zijn steevast een feest voor circle- en moshpitfans en ook in Vorst was het niet anders... Na enkele nieuwe tracks uit het gelijknamig album 'Hatebreed' kwam klassieker "I will be heard" dat enorm onthaald werd, na 45 minuten was de zaal op ideale temperatuur gebracht om de main act te ontvangen. Check ze zeker wanneer ze afsluiten op Groezrock binnenkort.

De headliner van de 'Black Procession Tour' was Machine Head en dat ze niet gekomen waren om op hun lauweren te rusten werd al snel duidelijk...
Volksmenner en frontman Rob Flynn haalde meteen mokerhamer "Clenching the fists of dissent" boven en de zaal ontplofte onmiddellijk. Het gaspedaal ging de hoogte in de volumeknop werd nog een paar decibel omhoog geschroefd en de basdrum ging door merg en been.
Waar het geluid in eerste instantie zeer goed zat, bleek na enkele nummers dat het in de soep aan het draaien was, net op tijd hadden de geluidsmensen door dat er moest bijgesteld worden en even later waren de geluidsgolven weer 'hoorbaar'. Ondertussen genoot het dankbare publiek met volle teugen en gooiden de Bay area trashers met "Old" en "Bulldozer" 2 nieuwe splinterbommen in de zaal.
Toen Machine Head vorig jaar nog als voorprogramma speelde van Metallica in het Sportpaleis mochten we al vaststellen dat ze enorm veel aanhangers kennen hier en dat ze het betere beukwerk nog niet verleerd zijn. Opmerkelijk was wel dat er vooral veel nummers uit hun laatste wapenfeit 'The Blackening' voorbijkwamen terwijl hun absolute krakers vooral uit hun beginperiode stammen.
Maar niet getreurd, door hun enthousiasme in combinatie met de op hol geslagen metalheads konden we enkel respect opbrengen voor dit optreden dat echt af was.
Slotakkoorden "Halo" en het onvermijdelijke "Davidian" werden afgevuurd en een laatste keer ging de volledige zaal loos op de vette riffs uit de loeiharde gitaren van dit viertal uit Oakland California.
Na deze tour duiken ze de studio in een gaan ze sleutelen aan hun 7 de langspeler.
Een plaat waar in metalkringen enorm naar uitgekeken wordt.

Organisatie: Live Nation

vrijdag 02 oktober 2009 03:00

We Have Band: catchy, groovy, dansbaar ...

We Have Band is een trio draaiende rond Darren Bancroft en het echtpaar Dede WP en Thomas WP. Ze brengen een gezonde mengeling van dance en rock en gaven in de Rotonde het startschot van hun tournee. Catchy, groovy en dansbaar …
Onze fotograaf Viktor Gil was van de partij: neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto’s …

Organisatie: Botanique, Brussel

Een microklimaat waar alles mogelijk is

Op wat occasionele buien na hield Dour het dit jaar droog. Dat zorgde voor de bijzondere sfeer, waar het festival zo gekend om staat. Vier dagen lang komen de festivalgangers samen feesten, zonder onderscheid van taal of cultuur. Dat zorgt vaak voor magische momenten.

De uitgebreide en gevarieerde programmatie van het festival draagt zeker bij tot die unieke sfeer, waarin alles mogelijk lijkt. Het festivalpubliek is open van geest en houdt van alle soorten muziekjes: van stevige indierock of intimistische singersongwriters overdag tot pompende beats en breaks 's nachts. Geen wonder dus dat heel verschillende acts als Aphex Twin + Hecker, Pet Shop Boys, Sepultura en Buju Banton samen op de affiche prijken.

Perfecte organisatie

De 21e editie van het grootste muziekfestival in Franstalig België verliep nagenoeg gesmeerd, op enkele last minute afzeggingen na. Die werden zo goed mogelijk opgevangen door waardige vervangers.

De nieuwe indeling en uitbreiding van het terrein vallen duidelijk in de smaak van het publiek. Zo konden ze in optimale omstandigheden en voor een zachte ticketprijs genieten van de uitzonderlijke affiche.

« Meer dan 140 000 ffestivalgangers op Dour ! » [1]

Dour Festival lokte ook dit jaar de grote massa. Voor donderdag gingen er 34 000 tickets over de toonbank, terwijl de teller op vrijdag 35 000 aanwees. Op zaterdag en zondag werden telkens 36 000 tickets verkocht. Met meer dan 140 000 verkochte tickets evenaart Dour het record van vorig jaar. Het festival is niet alleen het grootste muziekfestival in Wallonië, maar ook het belangrijkste toeristische evenement in het zuidelijk landsgedeelte. Op woensdag kwamen al 22 000 festivalgangers opdagen om hun tent op te slaan op de camping. In minder dan een uur waren camping A en B helemaal gevuld. 30 000 mensen bleven overnachten op de festivalcamping tijdens het festival. 

Een festival op het kruispunt van europa en de wereld

Uit alle hoeken van Europa komen mensen naar Dour afgezakt om het festival te bezoeken. [2]

Dour Festival kon ook opnieuw op heel wat mediabelangstelling rekenen. Onder de 850 geaccrediteerde journalisten telden we 500 Belgen, 200 Fransen, 50 Nederlanders en 40 Engelsen. Er waren dit jaar ook een aantal journalisten aanwezig uit Australië, Canada, Zwitserland, Tsjechië, Duitsland, Estland, Spanje, Griekenland, Ierland, Luxemburg, Polen, Ile de la Réunion en de Verenigde Staten. Op 16 augustus zendt de Nederlandse publieke omroep NPS trouwens een reportage uit over Dour Festival, in een reeks die hen o.a. naar Glastonbury en Exit voerde.

Ook het programma kleurde internationaal, zonder evenwel de Belgische acts uit het oog te verliezen. Van de 200 groepen waren er 51 Belgische, 41 Amerikaanse, 30 Franse, 29 Engelsen, 3 Nederlandse, 2 Japanse, 2 Zweedse, 2 Braziliaanse, 1 Australische, 1 Russische, ...

Dour sorteert

Hoewel er dagelijks 36 000 mensen op het terrein aanwezig waren, slaagde het festival erin het terrein netjes te houden. De inzet van het Groene Kruis heeft daar veel mee te maken, maar ook de inruilactie van drinkbekers of PMD-zakken tegen drankbonnen werkte beter dan vorig jaar. Uit de eerste vaststellingen blijkt alvast dat het afval beter gesorteerd is dan vorig jaar. Dat zal het sorteren achteraf ongetwijfeld vergemakkelijken. Het milieubewustzijn van de gemiddelde festivalganger gaat er dus zeker op vooruit.

De succesformule van het festival (200 acts, 4 dagen en 6 podia, van 12 uur 's middags tot 5 uur 's ochtends) blijft ook de basis waarop we volgend jaar verder bouwen.

[1] 34 000 + 35 000 + 36 000 + 36 000 = 141 000

[2] 40% Wallonië / Brussel – 32% Vlaanderen – 16% Frankrijk – 5% Nederland – 5% Engeland - 2% Andere

 

Dour Festival schiet overtuigend uit de startblokken: voor de eerste festivaldag gingen er 34 000 tickets over de toonbank. Volop zonneschijn, een prima sfeer, een enthousiast publiek en sterke acts maakten het plaatje compleet.

Voor vrijdag, zaterdag en zondag verwacht het festival nog meer bezoekers. Er zijn nog tickets te koop aan de kassa.

Verwacht wordt dat er, net zoals de voorbije jaren, zowat 140 000 tickets zullen worden verkocht voor de 4 festivaldagen.

Op organisatorisch vlak vallen er geen noemenswaardige problemen te noteren: het verkeer verloopt vlot, er staan haast geen wachtrijen aan de kassa en de bezoekers stromen vlot binnen.

Vannacht kregen we wel het bericht binnen dat Assassin hun concert van zondag moet afblazen omwille van gezondheidsredenen. Dour Festival gaat op zoek naar een vervanger.

De concerten van Scylla, La Swija, Medine, Kery James, Psy4 de la Rime, 5 elements of Hip Hop feat. MixMaster Mike [Beastie Boys], Muggs [Cypress Hill], DJ JS-1 [Rock Steady Crew], Mr Wiggles [Rock Steady Crew] & Rahzel [The Roots] gaan wel door zoals gepland.

http://www.dourfestival.be/nl/?l=nl

 

Milow is back. Back in Belgium. Want de voorbije maanden tourde hij in Nederland en Duitsland. Met succes. Of net door het succes. Van zijn 50 Cent cover “Ayo Technology” vooral dat hij van een pornosong omturnde tot een melancholische meezinger. Het legde hem geen windeieren, want alles wat hij hier in de Benelux aanraakt verandert in goud. De AB-concerten van Jonathan Vandenbroeck (27) zijn al weken uitverkocht. En terecht ! Dat merkten we in een in alle opzichten warme Vooruit.
,Het is vijf maand en elf dagen geleden dat we nog eens in België stonden en het voelt goed’, opende hij glimlachend zijn gig in de Gentse Vooruit. Indrukwekkend hoe hij en zijn band het podium en de zaal beheersten en begeesterden. Een gevarieerde set, met af en toe wat rock ‘n’ roll, maar vooral serene en knap gedragen luistersongs die je een goed gevoel bezorgden.
‘I don`t know if Neil Young would love these songs’, liet hij zich ontvallen. Weten we ook niet, maar het zou wel kunnen aangeslagen hebben bij één van zijn idolen. De Young-invloeden zijn er, net als die van Springsteen bij momenten. En van Van Morrison, Leonard Cohen, Bob Dylan, the Beatles en Jackson Browne, de klassiekers zeg maar. “Brown Eyed girl” werd een leuke toevoeger aan zijn “Canada”-song, zijn vierde van de avond toen. Klassiekers schreven we, maar Milow klinkt o zo 21e eeuws en heeft duidelijk meer in zijn mars dan het poppygehalte dat we – ja we zijn eerlijk – hadden verwacht.
Het publiek zat de hele tijd niét te wachten op zijn grote hits “Technology” en “You don’t know”. Hij boeide, met een genot van een podiumbeest, en brieste naar het einde van de reguliere set zelfs tot tweemaal toe voor zijn microstandaard, de zaal tot in de botten ophitsend.
Zwaar wereldverbeterend zijn Milows teksten niet, al refereerde hij met “Stephanie” wel naar de moord op het meisje in Mechelen in 2005.  Hij nam zijn tijd voor bindteksten en al geraakte hij er soms zelf wat in verstrikt, het bleef uitnodigend. Maar vooral muzikaal zat het prima in elkaar. Tot in de details van een kerkorgeltje bij “The Priest”.
En met Nina Babet wist Vandenbroeck ook een evenwaardige zingpartner te strikken. Het concert had en Milow heeft haar nodig. Ze draagt op de fijne momenten het geheel mee en af en toe neemt ze zelfs de bovenhand, leidt de man uit Leuven zachtjes en sensueel (en sterk wilder op “One of it”) mee in de paring der muzieknoten.
Voor het onvermijdelijke “Technology”  liet hij de zaal sfeerrijk lichtjes opsteken en het werd (bijna uiteraard) lekker lang uitgesponnen zonder dat het verveelde of langgerekt leek.  Met You don’t know als afsluiter – zachtjes afzwakkend om dan uptempo te eindigen - liet hij zijn fans vanzelfsprekend hunkeren naar meer.
En die bissessie wordt een voltreffer op Folk Dranouter deze zomer. Een akoestische set ‘pur sang’ met één microfoon en de hele band – zelfs op afstand  - erom heen geposteerd. Mooi, innig en grappig want Jasper Hautekiet – de lokale Gentse held aan de contrabas toen – kreeg zonder het te beseffen het hele publiek achter zich. Straatmuzikanten, zo leek het wel met een schitterende versie van “Dreams and Renegades” als slotakkoord met voor ieder bandlid een vooraanstaande en afzonderlijke rol. Voorwaar een gevarieerd  en bevlogen concertje om in te lijsten.  Klaar voor de grote Europese doorbraak, want deze zomer trekt hij verder Nederland, Luxemburg, Frankrijk, Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland in.

Support Douglas Firs: Schattig onbeholpen talent
Douglas Firs  (Gertjan Van Hellemont ) – na Selah Sue een  nieuwe ontdekking van Milow – mocht de Vooruit opwarmen. Een heel stemvaste jonge singer-songwriter die dat met verve deed, al waren enkel de eerste tien rijen van de zaal beleefd genoeg om te luisteren. En het loonde de moeite. Hij zwierf van akoestische gitaar over piano (“Childhood fevers”) naar elektrische gitaar (“Dirty Dog”). Zalig onbeholpen wel, maar onschuldig goed in wat hij deed. Schattig zelfs. Al zal hij dat zelf wellicht niet zo’n leuk compliment vinden.

Playlist Milow
1. The Ride. 2. Stepping Stone. 3. Until the morning comes. 4. Canada. 5. Darkness Ahead and Behind. 6. Stephanie. 7. One of it. 8. Out of my hands. 9. The Priest. 10. Ayo Technology. 11. Born in the eighties. 12. You don’t know. Bis 1. This city is on my side. Bis 2. House by the creek. Bis 3. Dreams and Renegades.
Playlist Douglas Firs
1. I will let you down. 2. Apple. 3. Cocainemurder. 4. Love you now. 5. Childhood Fevers. 6. Dirty dog. 7. Baby Jack

Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto’s

donderdag 18 september 2008 03:00

507

Zoo Army is een Duitse band die haar muzikale ideeën uit via Alternative Rock. Anno 2008 hebben ze er weer een nieuw album op zitten, namelijk ‘507’. Wat me onmiddellijk opvalt aan het artwork is dat Petra Buhl, die voor het artwork gezorgd heeft een passie deelt met mij: namelijk de vuilmakerstruc van Photoshop. Had ik het geweten, dan had ik me persoonlijk aangeboden om voor het artwork van de nieuwe Zoo Army te zorgen. Aangezien dit nu niet het geval is, beperk ik me tot het bespreken van de muziek op ‘507’.
We krijgen dertien nummers voorgeschoteld die met hun moderne, toegankelijke sound prima thuishoren op een zender als Studio Brussel of een festival als Pukkelpop. Ondanks het feit dak ik dit een prima plaat vind in het genre Alternative Rock, krijg ik snel de neiging om een andere cd te draaien. Veel nummers beginnen met een tamelijk heavy riff die mij wel aanstaat, maar dan wordt het weer zeikerig in plaats van de agressie de vrije loop te laten. Daar door staan er veel gemiste kansen op dit album. Ze hadden de tracklist wel wat anders mogen samenstellen, want nu lijkt het alsof al de rustigste nummers op het einde van de plaat staan, waardoor we niet echt kunnen spreken van voldoende variatie.
Ik ben niet echt overtuigd van deze plaat en zal ze wellicht nooit meer beluisteren. Maar ik ben ook niet echt een groot liefhebber van dit genre. Mensen die Alternative Rock super vinden, zullen deze cd wel meer kunnen appreciëren denk ik.

donderdag 14 februari 2008 01:00

God's Equation

Dat er in Noorwegen buiten de meer dan behoorlijke Black-metal scene, ook nog andere bands zijn die een oerdegelijke pot metal kunnen brengen bewijzen de heren van Pagan’s Mind met hun nieuwe meesterwerk ‘God’s Equation’.

Hoewel ik het doorgaans niet zo heb gezien over bands binnen het progressieve genre, moet ik eerlijk toegeven dat deze CD mij absoluut niet onopgemerkt is voorbij gegaan. De sfeervolle intro “The Conception”, zorgt onmiddellijk voor een kalmerend gevoel om daarna geleidelijk aan een intense spanning op te bouwen. Eens de spanning voldoende opgewekt is vliegen ze er krachtig in met de titeltrack van het album. Meteen één van de vele hoogtepunten van het album.
Nils K. Rue beschikt over een loepzuivere hemelse stem, die onmiddellijk opvalt tussen het bij momenten loeiharde gitaarwerk. Toch laat ook hij het niet na om bij momenten wat meer te gaan krijsen om een aantal nummers wat meer kracht bij te zetten. Onmiddellijk na de titeltrack, wordt het niveau naar het absolute hoogtepunt geheven. “United Alliance” kenmerkt zich door een afwisseling van hoogtepunten op diverse gebieden. Na de typische ruimtelijke keyboardklanken, vloeit het nummer rustig verder in een semi-ballade, om uiteindelijk geleidelijk tempo en kracht te winnen.
Met het erop volgende nummer “Atomic Firefight” word je echter meteen weer uit de droomwereld wakker geschud. Een stevige drumpartij luidt het nummer in en vloeit opnieuw voort in een staaltje puike progpower, waarbij men al eens stevig uit de hoek durft te komen. Zelfs het futuristische thema en de bijhorende klanken, waar ik nochtans absoluut geen fan van ben, werden zo goed verwerkt, dat ik de pracht ervan niet kan ontkennen.
Dat de heren ook hun idolen kunnen eren, met hun eigen mogelijkheden, bewijzen ze met de cover van David Bowie’s “Hallo Spaceboy”. Dreigend, mysterieus, melodisch, futuristisch, ronduit prachtig. Naar mijn bescheiden mening, zelfs nog iets beter dan het originele.

Ik zou nog een hele reeks positieve punten kunnen opsommen, waarvan de variatie wellicht het meest tot uiting zou komen. Dieptepunten kent dit album namelijk niet. Als ik dan toch een minpuntje zou moeten geven, zouden het de bij momenten mechanisch klinkende drumpartijen zijn. In vergelijking met de positieve punten verdwijnt dit echter in het niets. Wie een stevige pot progressieve metal weet te appreciëren, kan ik absoluut dit album aanraden.

Pagina 7 van 7
FaLang translation system by Faboba