Talen

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait

Graspop Metal Meeting 2018 – Graspop XL – 4-daags metalwalhalla

Geschreven door Frederik Lambrecht

Graspop Metal Meeting 2018 – Graspop XL – 4-daags metalwalhalla
Graspop Metal Meeting 2018
Festivalterrein
Dessel
2018-06-21 t/m 2018-06-24
Frederik Lambrecht

Graspop XL - Iron Maiden blijft op de troon – ontdekking Zeal & Ardor en Skindred party hard!

dag 1 - donderdag 21 juni 2018: gekte voor een campingplaats !! Guns ’n Roses – less is more

Dit jaar was Graspop een speciale editie, een extra lange om maar te zeggen, met 4 festivaldagen die een headliner met naam hadden om af te sluiten. Dus inderdaad niet zoals voorgaande jaren waarbij ook reeds de donderdag werd opgestart, maar dan vooral met Belgische bands die – al dan niet – hun vuurdoop kregen voor groot publiek. Enkele dagen voor aanvang van het festival werd duidelijk dat alle kaarten werden verkocht en dus ook een primeur voor Graspop dat gans het festivals ‘sold out’ was. Uitverkocht wil helaas ook zeggen, extra organisatie, extra medewerkers, extra parking, extra camping, extra …  waardoor dus ook problemen de kop opstaken. Doordat de campings maar op donderdagvoormiddag de deuren openden, wist de organisatie dat er een immense drukte op hen ging afkomen … het werd enorm moeilijk , chaos, de wachtrijen duurden uren waardoor festivalgangers meer dan een halve dag verloren – rekening houdend met het zoeken van een plekje voor hun tent al dan niet – en de stemming omsloeg onder de gedupeerden. Maar het kon nog erger, want hoe later op de dag, hoe langer de wachtrijen werden, hoe meer gemor en hoe minder plek op de camping, waarbij honderden te horen kregen: sorry, geen plaats meer!. Na enkele uren wachten op een oplossing werd dan maar beslist om de veiligheidswegen wat in te korten om plaats te creëren voor iedere festivalganger. De organisatie heeft hieraan alvast een dik werkpunt. Soit, eind goed al goed, en ondergetekende was net op tijd voor Guns ’n Roses.

GNR had een immense setlist samengesteld in hun ‘Not in this Lifetime Tour’, die op een totale duurtijd van 3,5 uur kwam te staan. Voor ondergetekende duurde deze show dan ook wat te lang, zeker als je de te lange solokunsten van de gitaristen na een tijdje wel had gehoord. Niettemin, opnieuw een show die sterk in elkaar zat, ook al was de stem van Axl Rose in het begin nog niet op toerental gedraaid.
Openen deden ze met “It’s So Easy”, gevolgd door “Mr. Brownstone”, waarbij de schwung er dus nog niet inzat. Bij “Welcome to the Jungle” kwam de strot van Axl veel beter tot zijn recht en het niveau steeg per nummer die volgde! Fans van deze band kwamen niet bedrogen uit alvast…”Estranged”, “Live and Let Die”, ”You Could Be Mine” die door een grote meute van het publiek werd meegekweeld, “Civil War”. Ook de rustigere nummer deden de romantici onder ons blozen met “Don’t Cry” en “November Rain”.
Covers waren ook te ontdekken, met het prachtige “Black Hole Sun” van Soundgarden als eerbetoon aan de overleden zanger Chris Cornell. Mochten ze de setlist een klein beetje ingekort hebben, dan zouden ze de aandacht kunnen houden hebben, maar bij sommigen zag je de vermoeidheid al wat toeslaan.
Al bij al een goeie show, die je kon vergelijken met deze van vorige jaar op de weide van Werchter. Over de vocalen van Axl kan serieus gediscussieerd worden, want ik merkte toch wat sleet erop…gelukkig kon hij terugvallen op zijn mede bandleden. Oh ja, is het nu echt nodig om zoveel tenues aan te trekken Axl?

dag 2 - vrijdag 22 juni 2018: Zeal & Arbor , dé verrassing, dank u Vader en Iron Maiden is oppermachtig

We werden wakker met Diablo Blvd, die een thuismatch mocht spelen en waarbij stand-upper Alex Agnew het bekende gezicht is. Met hun vorig jaar verschenen album getiteld ‘Zero Hour’ stond een resem songs van dit album op de setlist, maar de massa ging toch vooral uit zijn dak met afsluiter ‘Black Heart Bleed’. Mijn inziens mochten ze wat later aan de bak dan dit vroege uur, en zanger Agnew was duidelijk akkoord, want hij riep op om Belgische bands wat minder te bemoederen. Ondertussen hoorde ik het nieuws tijdens het neerschrijven van dit verslag dat ze de handdoek in de ring zullen werpen. Spijtige zaak!

Kleur je graag buiten de lijntjes? Wel, dan moest je present zijn rond 14u in de Metaldome, want daar stond Zeal & Ardor geprogrammeerd. Een combinatie van black metal met donkere gitaarpartijen, progressieve metal en negro spirituals. En wat een dijk van een show zetten de heer Manuel Gagneux neer! Deze show zal nog een tijdje in mijn brein ronddwalen. Zijn rauwe stem gecombineerd met de koorgezangen over slavernij en andere black music elementen klonken woest, oprecht en met de nodige aversie. Topoptreden!

In de Marquee was het de beurt aan de Russen van Arkona…een mix van metal en folk en daarbij de zware strot van frontvrouw Mascha Scream die haar naam dus niet gestolen heeft. Er werd gedanst en er waren vlotte circlepits, maar helaas bleef mij de te luide bas bij die na een tijdje enerverend werd. Ik passeerde daarna nog eens de Metaldome, waar In This Moment hun kunstjes toonde, maar op veel interesse kon dit toch niet rekenen als ik de mensen bestudeerde qua lichaamstaal.

Black metal met Carach Angren, of oude nostalgie met de dames van L7? Ik koos voor het laatste en vond dit vroeger persoonlijk toch beter dan hetgeen ik vandaag aanhoorde. Mensen worden groot zeker ;-) Qua volk viel het al bij al nog mee, dus konden we redelijk dicht staan – uiteraard met een bar in handbereik mijmerend naar vroegere tijden. SepticFlesh die symfonische death metal met doom en gothic invloeden in hun sound verwerkt is een band met technische kwaliteiten! Geen voer voor mensen die old school metal in hun hart dragen, maar de show viel behoorlijk mee. Mijn inziens komen ze wat minder uit de verf live dan op cd. Voor mij gingen nummers “Martyr” en “Enemy of Truth”  er toch vlot in.

Velen stonden al vast geworteld voor de Mainstage voor het optreden van heavy metal band Avenged Sevenfold, die bekendheid verwierven met vooral hun nummer uit game ‘Call of Duty’, maar als je fan bent van Death metal in oervorm, dan stond je naast mij in de Marquee om de Polen van Vader toe te juichen. Als je de eerste 10 meter moet meemoshen, dan betekent het dat de show vol adrenaline en fun zat. De krakers kwamen als een mokerhamer uit de boxen waaronder “Dark Age”, het machtige en vlotte “Wings”, “Decapitated Saints” en de absolute topper “Cold Demons”. Afsluiten werd gedaan met een cover van Slayer – “Raining Blood”. Death metal met hoofdletter D!

En toen, ja, toen was het de beurt aan de beste band van Graspop 2018!! Oké, ik ben uiteraard een die-hard Maiden adept, maar deze show behoort toch tot één der betere die ik al gezien heb. De tonen van “Doctor Doctor” werden aangevat en de weide stond vol van begin tot einde! Vanuit het dak van het podium daalde een replica van een spitfire neer en werd “Aces High” ingezet. Het feestje van ‘Legacy of the Beast’ was begonnen en niemand ging deze Britten – Iron Maiden - onttronen als ultieme heavy metal band. Zanger Bruce Dickinson was in topvorm en zijn stem scheerde hoge toppen, net als de drumpartijen van Nicko en de gitaar- en baskunstjes van Harris, Murry, Smith en Gers.
Een heuse zak met klassiekers werd opengetrokken, maar niet enkel de nummers trokken dus de aandacht. Behalve de spitfire waren ook andere specials aan  set toegevoegd. Denk maar aan vliegenier Bruce, de Vlammenwerper tijdens “Flight of Icarus”, zijn alpenmuts tijdens “Where Eagles Dare” die prachtig uitgevoerd werd, de Belgische vlag tijdens “The Trooper”,  die werd beslecht door de frontman, en zijn habijt tijdens “Sign of the Cross”.
Eddie mocht uiteraard ook niet uitbreken in reuzevorm, wat dus ook het geval was. Deze show zal volgens mij iedereen bekoord hebben, pech voor diegenen die niet bij deze show aanwezig waren!
Shame on You! Eén nummer werd minder goed ontvangen, meer bepaald “For the Greater Good of God” van het mindere album ‘A Matter of Life and Death’.
Voorts waren er dan ook weer verrassingen in de setlist waaronder “The Wicker Man”, “Revelations”, “Where Eagles Dare” en “The Evil that Man Do”. Ooit al een ganse weide horen meebrullen? Welja, tijdens “Fear of the Dark” was dit het geval, zoals ook voorgaande keer. En ja, tijdens “Hallowed be Thy Name” raakte ik mijn stem kwijt…As said: Super, excellent, splendid, …show!

Voor diegenen die nog fut hadden kon je nog kijken naar Parkway Drive of de unieke show van Ayreon, maar na het zien van Maiden kon niks mij meer overtuigen…nog 1 laatste pintje en op naar dag 3 van het festival!

dag 3 - zaterdag 23 juni 2018: Asphyx op niveau Rode Duivels, old school Exodus, gevarieerd Megadeth, sterk Bloodbath, maar ook missers bij Kreator en Marilyn Manson

Op Mainstage 1 openden de Zweden van Backyard Babies – hun vuurdoop trouwens op Graspop – hun set van sleaze rock. Een leuke ontwaker, al werd nog altijd over de puike prestatie van Maiden nagepraat. De stem vond ik nog oké, maar op zich niks nieuws onder de zon. Rond iets na 13u was het tijd voor wat atmosferische black metal. De mannen van Batushka begonnen met een openingsceremonie die voor mij wat de lang aansleepte, maar hierna ging deze antichristelijke muziek toch een versnelling hoger. Na het inademen van de wierook merkte ik alvast op dat de drummer verstopt zat achter een rij ijzeren hekkens en viel op dat de kazuifels de sfeer extra zwartgallig maakten.
De afwisseling tussen screams en Gregoriaanse gezangen kon ik wel smaken, maar deze muziek is alvast niet makkelijke verteerbaar. De set liep op zijn einde en je kon duidelijk merken dat sommigen nog wat in de war waren van wat ze net hadden gezien.

Ik kon nog enkele nummers van het vrouwelijke gezelschap Vixen aanhoren, maar deze rock is volgens mij uitsluitend bestemd voor de oudere generatie die hoogstwaarschijnlijk nostalgische momenten beleefden. Ondertussen waren ook de Rode Duivels enkele Tunesiërs een kopje kleiner aan het maken, maar ondergetekende ging richting Marquee. Tijd voor een potje death/doom metal met jobhopper Martin Van Drunen, vooral bekend vanwege zijn periode in Pestilence en in mindere mate van Hail of Bullets. Maar nu stond alles in het teken van Asphyx. Aftrappen deden we met “Vermin”  van hun debuutplaat ‘The Rack’. Smerige death met een tempo om U tegen te zeggen is wat de aanwezigen tijdens hun set mochten aanhoren. En of deze band enkele lekkere nummers heeft gespeeld: “Death the Brutal Way”, “Deathhammer”, “Wasteland of Terro”  en het vlugge “Scorbutics”.
Maar safe the best for last was hun motto, want “The Rack”  en  Last One on Earth” sloten deze waanzinnige set af. Er werd alvast veel gemoshed en geheadbanged, en dit terwijl duidelijk was dat de Rode Duivels naar de achtste finales mochten op het WK.

Wou je wat zonden opbiechten, dan kon je terecht op de Mainstage voor de Christelijke rock van Skillet, maar helaas voor hen ben ik al een heilig boontje.
 Ik ging naar de oude rotten van Accept en genoot van de klassiekers “Restless and Wild”, het rauwe “Fast as a Shark”, meezinger “Metal Heart”  en het pittige “Balls to the Wall”. Maar het beste nummer van deze set blijft ongetwijfeld “Princess of the Dawn” vandaag dat lekker log klinkt, maar goed meegezongen werd.

Toen brak voor mij een moeilijke keuze aan, want ik moest kiezen tussen ofwel Arch Enemy met de knappe frontvrouw Alissa White-Gluz, ofwel de rechttoe rechtaan thrash metal van veteranen Exodus. Aangezien het al dag 3 zonder vriendin was, kon ik het risico niet nemen en ging ik mijn gram halen bij Exodus. En man, wat een lekkere old school set hadden de mannen uit hun hoed getoverd. Aftrappen deden ze met het minder gekende “Funeral Hymn”  die wat de lang uitgesponnen was, maar daarna werd het kaf van het koren gescheiden. De circlepits overwonnen de stilstaande toeschouwers met “Parasite”, “A Lesson in Violence”, “Blacklist”, “Bonded by Blood”  en meedanser “The Toxic Waltz”. En op het einde werd het startschot gegeven voor een heuse wall of death met “Strike of the Beast”. Neen, Gary Holt werd niet speciaal gemist.

Na deze thrash party was het opnieuw tijd voor die andere klassiekers in de thrash scene. Kreator was aan de beurt op Mainstage 2, helaas niet de show die ik voor ogen had. Er zat te weinig beleving in Mille en co waardoor nummers als “Enemy of God”, en oudje “Pleasure to Kill” te weinig punch bevatten. Ook werd teveel gericht op het album ‘Gods of Violence’ maar werd wel ode gedaan aan de net overleden drummer van Pantera – Vinnie Paul – met het nummer “Fallen Brother”. Neen, slechte show van de Duitsers in mijn ogen!
Ik kon nog een klein half uurtje meepikken van de Zweedse black metalkerels Marduk, waardoor ik zeker de afsluiter “Wolves” van hun album ‘Those of the Unlight’ uit 1993 moet vermelden. Voor wat ik gezien heb was ik zeer tevreden, had ik me maar niet laten vangen door Kreator…

Ik verliet de Marquee en bleef dus niet wachten op de volledige show van At the Gates, maar ging een potjes heavy/thrash metal van Megadeth gaan beluisteren op de Mainstage. Het viel vooral op dat de basdrum van Belgische drummer Dirk Verbeuren redelijk luid in de mix stond, misschien gunden ze hem dit extraatje hehe. De zang van Dave Mustaine is al gans zijn leven niet zijn beste troef, maar who cares als zijn vingers magie uitstralen. Een anderhalf uur durende set kregen we te verwerken met als eerste kanonskogel “Hangar 18’”die ingezet werd. De set werd deftig samengesteld door de mannen waardoor er veel variatie inzat.
“the Conjuring”, “Take No Prisoners”, het vingervlugge “Tornado of Souls” en meezingers “Symphony of Destrucion”  en “Peace Sells”. De verrassing van deze set was dan weer weggelegd voor het nummer “My Last Words”, dat pas sinds 2010 opnieuw live werd gebracht – en dit als eerbetoon voor Vinnie Paul. Een puike show die smaakt naar meer!

De meesten waren naar Dessel afgezakt naar de rock ’n roll van Volbeat, maar ik ging lekker richting de duistere Marquee, want Bloodbath was aan de beurt
J Het was al geleden van 2010 dat deze death metal legende aanwezig was op Graspop en dit zullen we geweten hebben. Met nieuwe zanger Nick Holmes (Paradise Lost) in de gelederen begon de doortocht in hel. “Let the Stillborn Come to Me”, tevens het openingsnummer van hun laatste release “Grand Morbid Funeral” opende de set, waarna het niveau constant excelleerde…Pareltjes waren alvast “Outnumbering the Days”, “So You Die” die op kruissnelheid wordt gespeeld, “Breeding Death” en “Mock the Cross”. Oké, sommige nummers komen beter uit de strot van Mikael Akerfeldt, maar niks kon de pret bederven, zeker niet als hun hit “Eaten” de tent in lichterlaaie zette. Ik weet niet of de fans van Volbeat zich hebben geamuseerd, maar ik was alvast toeschouwer van een vette show.
Hopelijk duurt het niet opnieuw 8 jaar vooraleer ze terug hun opwachting maken. Ik pikte nog een deel van The Pale Emperor aka Marilyn Manson mee, maar gans de show kon hij geen overtuigende indruk nalaten. Spijtig genoeg voor hem stond hij laat op de affiche en dropen velen af. Sommige fans hadden wel de eer om met hem op het podium te staan tijdens “Kill4me”, en daarmee sloot ik festivaldag 3 af.

dag 4 - zondag 24 juni 2018: Pro-Pain steekt de lont aan, Skindred gooit er wat kerosine op en Ozzy probeert de vlam levende te houden

Terwijl liters Aquarius de nadorst proberen tegen te gaan voor velen begeef ik mij rond de middag naar Mainstage 2 alwaar Pro-Pain hun opwachting maakt. De agressieve metal van deze Amerikanen is live altijd een lust voor het oor, lichaam en geest en vandaag was niet anders. Helaas een wat flauwe opkomst voor deze band, maar het deerde Gary en zijn gevolg alvast niet. Ze begonnen met “Unstrained”, gevolgd door het vlugge “Three Minutes Hate” die de eerste crowdsurfers op de been bracht. We gingen een tandje hoger en de circlepits begonnen op te leven met nummers “Un-American”, “Voice of Rebellion” en stamper “Deathwish”. De interactie met het publiek zat snor en het ging harder in de pit met afsluiters “Shine” en “Make War Not Love”. Meeslepend, zoals gewoonlijk!

Op Mainstage 1 begon de Rammstein-kloon Eisbreicher aan hun set. Verwacht hier geen vuurwerk en spektakel, maar gewoon Duitse metal die teveel trekken heeft van hun grote voorbeelden…niks speciaals mijn inziens.
En ik bleef rond de Mainstage hangen, want Powerflo ging eraan beginnen. Een voor mij onbekende naam, maar als je de muzikanten er eens op na screent, dan kom je uit met Sen Dog, bekend van Cypress Hill, Graziadei van Biohazard en bassist Olde Wolders van Fear Factory. Een mix van hardcore en metal met uiteraard de blikvanger  “How it Is”, de cover van Biohazard.
In 2017 werd hun debuutalbum gereleased en dus was de blik vooral op dit album gericht. Leuke show trouwens!
Aan de andere kant stond Billy Talent nog op de affiche, maar behalve zijn hit “Falling Leaves’”kende ik te weinig van deze muzikant…en eerlijk gezegd niet echt een show die mij kon bekoren…

Opnieuw op het hoofdpodium was het later de beurt aan Body Count feat. Ice-T, die direct Slayer-covers ten tonele brachten…met “Raining Blood” en “Postmortem” gaven ze hun eigen afscheidsboodschap aan de thrashers, maar geef mij toch maar de originele versies hehe. Frontman Ice-T barstte van de energie en klonk lekker agressief! Vooral  Ernie C. blonk uit in magistrale snelheidsrecords op zijn gitaar. Ook zijn zoon (Lil Ice) mocht meedoen aan het feestje en het publiek amuseerde zich rot. Hitjes “Body Count” en “Cop Killer” waren toch wel de beste nummers van de set.

Hierna ging ik richting Marquee, waar Carnivore A.D. een nieuwe leven/vorm had gekregen. Alle oude leden stonden op het podium, helaas zonder Peter Steele, die ons te vroeg werd afgenomen. Het was een beetje koffiedik kijken hoe vervanger Baron Misuraca het ervan ging brengen, maar bij openingsnummer “Carnivore” hoorde ik dat het goed zat. Qua uitstraling zou je hem direct kunnen linken naar Peter Steele alvast en de nostalgie borrelde op, vooral Piovanetti amuseerde zich rot en was gepast gekleed (in legeroutfit) voor nummer “Jesus Hitler”. Alvast leuk om deze nummers toch eens live te horen…”Race War” (waar vroeger veel ophef omtrent de teksten was) en “SEX & Violence” sloten deze toffe set af. Opnieuw niet zoveel volk in de tent, maar dit drukte opnieuw de pret niet.

Ik pikte nog een stukje mee van Lacuna Coil, met de bloedmooie zangeres Cristina Scabbia die een streling voor het oog is, maar na een technisch defect tijdens de show, gaf ik er de brui aan en begaf me richting de Metal Dome alwaar Skindred hun opwachting maakte. Skindred speelt metal gecombineerd met reggae en maakte er een leuk feestje van. De toeschouwers werden gedwongen om mee te gaan in het feestje en sprongen van links naar rechts…alsook een sitdown werd aanbevolen door de frontman. Vooral nummer “Kill the Power” bleef mij bij, alsook de sfeer die een soort dance festival uitstraalde. Topoptreden die mij nog lang zal heugen.
Helaas is deze band op cd niet zo’n voltreffer, maar als ze zo’n shows blijven neerzetten, zullen ze mij altijd mogen verwelkomen!

Tijd voor de oudjes, want het was eerst de beurt aan Rob Halford van Judas Priest om hun nieuwste plaat ‘Firepower’ te promoten. De stem van onze Rob was spijtig genoeg niet goed afgestemd en de nummers kwamen hierdoor niet goed uit de verf. Wat mag niet ontbreken bij een optreden van Judas Priest? Juist ja, leder, metal spikes en zijn Harley, en deze maakte zijn intrede tijdens “Freewheel Burning”. Andere toppers waren “Turbo Lover” die door velen werd meegezongen, “You’ve Got Another Thing Coming” (helaas wel een beetje uitgerekt) , “Sinner” en “Hell Bent For Leather”. Tijdens “Painkiller” bleek dat Halford niet meer van de jongste is en hij dus de hoge regionen niet meer haalt, maar deze klassieker blijft toch genieten. Ook afsluiters “Metal Gods”, “Breaking the Law” en “Living After Midnight” hadden nog een verrassing in petto, want hiervoor werd Glenn Tipton het podium op geroepen. Zijn ziekte van Parkinson was duidelijk zichtbaar, maar hij hield zijn kin omhoog en gaf zijn toestemming aan zijn opvolger om Judas Priest levende te houden. Topgebaar voor deze gitarist!

Ozzy Osbourne
mocht Mainstage 1 afsluiten en man, hij kwam het podium opgelopen alsof hij volgepropt zat met testosteron. Zijn ogen schoten vuur en hij trapte af met “Bark at the Moon” die direct vol vuur zat. “Mr. Crowley” schalde over de weide en tijdens dit nummer zag ik veel glimlachende gezichten. Genoeg nummers voor de Prince of Darkness om uit te kiezen maar hij koos toch voor de bekende waaronder “Suicide Solution”, “No More Tears” en “Shot in the Dark”. De energie die hij in het begin had vloeide helaas te vlug uit zijn lichaam, waardoor hij tijdens de solomomenten van gitarist Wylde en drummer Clufetos backstage verdween, om een dik kwartier later terug te komen met nummer “I Don’t Wanna Change the World”. Ook Black Sabbath nummers mochten niet ontbreken en “War Pigs” (blijft toch een fenomenaal nummer), het illustere “Fairies Wear Boots” en uiteraard “Paranoid” stonden dus op de setlist. Hij zei tegen zijn mama: “I’m Coming Home” na topper “Crazy Train” waarbij iedereen meereed en zodoende gingen de lichten op Mainstage 1 voor de laatste keer uit. Benieuwd of hij volgend jaar nog steeds actief zal zijn, maar ik denk dat ik het antwoord al weet haha.

Graspop 2018 was dit jaar dus een deluxe editie en qua toeschouwersaantallen werd deze editie ruimschoots overtroffen, wat dus helaas ook wat problemen opleverde de eerste dag. Ikzelf heb verschillende goeie bands gezien, maar spijtig genoeg ook wat tegenvallers.
Graspop 2019 gaat volgend jaar alvast door op 21 tot en met 23 juni 2019. Tot dan alvast!!

Organisatie: GMM, Dessel

Aanvullende informatie

  • Date: 27-06-2018
  • Festival Name: Graspop Metal Meeting 2018
  • Festival Place: Festivalterrein
  • Festival City: Dessel
Gelezen: 370 keer
FaLang translation system by Faboba