Talen

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait

Down The Rabbit Hole 2018 – Overzicht van het driedaags festival

Geschreven door Lien De Keyser en Kimberley Haesendonck

Down The Rabbit Hole 2018 – Overzicht van het driedaags festival
Down The Rabbit Hole 2018
Groene Heuvels
Beuningen
2018-06-29 t/m 2018-07-01
Lien De Keyser en Kimberley Haesendonck

Een festival rond een meer, met daar bovenop ideale temperaturen die schommelden rond de 25 graden. Dat is wat we afgelopen weekend voorgeschoteld kregen op Down The Rabbit Hole. Daarnaast konden we ons verdiepen in de wereld van bos -en bunkerfeesten en konden we genieten van de heerlijke line-up die Down The Rabbit Hole ons dit jaar voorschotelde.

dag 1 – vrijdag 29 juni 2018
Op dag 1 mocht De Jeugd van Tegenwoordig de Hotot (een vreemde nieuwe benaming voor de mainstage) openen. Voor een stampvol plein wandelden deze Nederlandse fenomenen het podium op. Op Willie Wartaal na dan. Die brak vorige week zijn been dus trad eenmalig op in een rolstoel. Moet kunnen toch?
Het optreden van De Jeugd van Tegenwoordig was een groot feest dat perfect paste als main-opener van deze 3-daagse. Benen volledig losgeschud en klaar om te gaan. (Kimberley)

Eerste dosis rock ’n roll voor het weekend kwam van Rival Sons. De gasten uit California hadden de toon gezet voor een gek 3-daags festival. De band, die eruit zagen als stripfiguren, hebben een super strakke sound die met de schorre stem van Jay Buchanan het plaatje compleet maakt van Met hun hit “Keep On Swimming” hebben ze heel de tent ingepakt. De sound van Rival Sons past perfect bij de Nederlandse mentaliteit: geen bullshit, gewoon rechtdoor gaan. De ronkende gitaren pasten perfect bij de sfeer. Soms waren de songs iets te cheesy, maar soms is dat schaamteloos nodig. Rival Sons is een band van kwaliteit. Niet voor niets zijn ze nog op tour geweest met Black Sabbath. (Lien)

Multi-instrumentaal en Brits. Twee elementen die een artiest heel wat interessanter maken. Tom Misch is er zo eentje. Met een mix van nu-soul, pop, funk, disco en jazz met hiphopbeats (wat een lijstje), sloot hij perfect aan bij het mooie weer en de line-up die het festival te bieden had. De Teddy Widder werd een soort van gezellige, exotische dansplek vol mensen die genoten van iedere noot van Tom Misch. (Kimberley)

Het duurde even voor de minimalistische muziek van Essaie Pas tot zijn recht kwam in het bos van Down The Rabbit Hole. Toen Marie Davidson, de ene helft van Essaie Pas, naar voren trad om de Franse vocals uit te mompelen, leek het alsof ze liever opgehangen werd dan voor het publiek te zingen. “Nou ze ziet er wel ongelukkig uit he.” Klonk het achter ons. Het is sowieso een extra opdracht om donkere muziek in de stralende zon naar voren te brengen. Na een 10 minuten en het publiek gewend was aan de donkere uitstraling van het Canadese liefdesspel , begonnen de benen los te komen bij het publiek en werd duidelijk dat de suïcidale Marie perfect bij de muziek paste. (Lien)

Een van de meest belovende artiesten op de affiche was niemand minder dan Jorja Smith. Brits opkomend talent dat al gespot werd door onder andere Drake en Solange. En ook Down The Rabbit Hole was fan. Vol zelfvertrouwen stapte ze het podium op en begon ze aan haar set voor een overvolle tent. Iedere ziel die in de tent stond won Smith voor zich. Een fluwelen stem die daar bovenop nog eens sterke soulvolle nummers bracht, verdient gewoon een gigantisch applaus. En dat is ook wat Jorja Smith na elk nummer met veel enthousiasme kreeg. (Kimberley)

Ondanks de meesterwerken zoals “The Electric Feel”, “Time To Pretend” en “Kids”, waar Andrew VanWyngarden en Ben Goldwasser de vaders van zijn, was het optreden ondermaats. Blue balls met MGMT. Gelukkig zijn hun topsingles zo bekend dat het publiek het optreden overnam met prachtige, niet-elegante sprongen, anders was dit een saai optreden  op Down The Rabbit Hole. (Lien)

Na het uitbrengen van zijn nieuwe plaat ‘Singularity’, wat het vervolg is op ‘Immunity’, waren de verwachtingen voor het optreden van Jon Hopkins torenhoog. De Engelse producer heeft deze verwachtingen tot ver achter de horizon vervuld. Een tovenaar die meester is in opbouw en die geen seconde te cheesy is. Denk aan een liefdesspel van Nils Frahm en Four Tet. Een pure extase die tot ver buiten de tent reikte. Deze man heeft een perfecte representatie gegeven van techno op een festival waar het genre onder geprogrammeerd is. Geen enkel optreden op Down The Rabbit Hole was zo puur als dat van Jon Hopkins. (Lien)

Teleurstelling op Down The Rabbit Hole 2018 was zonder twijfel het optreden van Queens Of The Stone Age. De Amerikanen kregen de eer dag 1 van het festival af te sluiten, al leek dat geen cadeau. Het optreden werd plat gespeeld, waardoor het publiek ook vrij tot zeer schaars reageerde. Zelfs bij hits als “No One Knows” of “Go With The Flow” kwamen de nummers niet tot hun recht, waardoor Queens zichzelf een beetje verloren op het podium. (Kimberley)

De nacht indansen en het magere optreden van Queens Of The Stone Age doorslikken, kon op de muziekjes van Palmbomen II. Een Nederlander die het ondertussen al enorm ver geschopt heeft. Dat was ook te merken aan de massa mensen die present stonden aan de Fuzzy Lop. (Kimberley)

Nog zo een Nederlander die niet veel verkeerd kan doen is I-f. De Nederlander uit den Haag is sinds zijn opkomst in de jaren ’90 niet te stoppen. Hij is bekend van zijn labels Viewlexx en Murdercapital. Daarnaast is hij de baas achter Intergalactic FM, een radiostation dat ongelooflijk veel respect heeft verdiend in de scene. Met zijn hit in 1997 genaamd “Space Invaders Are Smoking Grass” heeft hij zijn stempel geduwd op de Nederlandse elektronische muziek. Op Down The Rabbit Hole kwam hij de eerste dag afsluiten in de Fuzzy Lop. Hier bracht hij een mix van electro, acid, disco,… Een expert in elektronische muziek dat is wel duidelijk. Soms had hij het nochtans moeilijk om zijn vibe tot achteraan de tent blazen. (Lien)

dag 2 - zaterdag 30 juni 2018
Half 1 was het nog maar wanneer we ons naar de weide begaven. Dat Tamino ons kan inpalmen met zijn engelenstem weten we al langer. De Nederlanders blijkbaar ook. Ondanks het redelijk vroege uur Tamino geprogrammeerd was stond de gigantische tent bomvol. En terecht ook. Hij is de Jeff Buckley van België en zelfs deze vergelijking is onterecht, want hij imiteert niemand. Alles wat hij doet , geloof je ook en dat transleert zich naar een bomvolle tent. Zijn engelenstem gecombineerd met een présence waar tienermeisjes van smelten is een gouden ticket naar de top. Deze jongen gaat nog heel ver komen. In de achtergrond hoorden we een Nederlandse dame vragen: “Wie is deze knaap nu eigenlijk?” Wedden dat ze dit nooit meer hoeft te vragen? (Lien)

Charlotte Adigéry, aka WWWater, heeft België op de meest geniale manier gerepresenteerd op de Bossa Nova. De stage is omringd door stellingen die een klein amfitheater vormden. Deze werden door het vele volk een toren van menselijke lichamen die meezwiepten op de funky muziek. Charlotte’s set bestond uit verrassend veel improvisatie dat het lekker lo fi maakte. Elke cel in je lichaam geloofde ze en was ook mee met de vibe. Hup Charlotte hup. Deze prachtige dame komt met deze mentaliteit nog heel ver. (Lien)

Nog iemand die het heel ver zal brengen is Brits talent Sampha. Hij bracht vorig jaar zijn debuutplaat ‘Process’ uit en presenteerde hiermee een van de meest favoriete albums van 2017. Het publiek van Down The Rabbit Hole was nog niet meteen overtuigd van zijn kunnen. Het stukje wei voor de mainstage stond vrij leeg en mensen stonden eigenlijk ook maar gewoon voor zich uit te staren. Bij de single “No one Knows me like the piano” zag je hier en daar wat mensen mee zingen, maar daar bleef het dan ook bij. Lag het aan de setting, of vindt Nederland deze Brit niet zo getalenteerd als wij Belgen? Sampha verdient alleszins meer appreciatie dan dit. (Kimberley)

Vrouwen aan de macht, dat kunnen we wel besluiten. Hoe komt het dat de line-up Nederlandse festivals een veel mooiere man-vrouwmix hebben dan Belgische festivals?  You tell me. Fever Ray is een feministisch orgasme verkleed in karikaturale stripfiguren. Conservatieven have left the building. De kale Fever Ray zelf was verkleed in een grote pamper aangevuld met een kort t-shirt dat riep: “I <3 GIRLS”. De uitgesproken show van Fever Ray is er een die in het geheugen blijft ronddwalen.
Maniakale pop met een nadruk op de kale, want er was geen haar te bespeuren op Karin haar hoofd. De setlist bestond voornamelijk uit nummers van haar meest recente album die sterk waren gespeeld, maar niet op hetzelfde niveau als op plaat. Op het einde heeft ze wel haar “Vikings” en “If I Had A Heart” gespeeld, samen met “Keep The Streets Empty For Me” gespeeld dat in de oude typische en donkere Fever Ray-stijl werd uitgevoerd. Deze nummers konden op muzikaal vlak beter, een volledige onderdompeling in de donkere sfeer ontbrak hier nog. Een verfrissend optreden, dat was het wel. (Lien)

Postpunk, Brits en sensatie. Dat is hoe we IDLES het best kunnen beschrijven de dag van vandaag. Ze brengen muziek over facisme, homofoben, kapitalisten en zo verder. Maar ze doen dit met plezier, begrip en liefde. De show van IDLES op Down The Rabbit Hole sleurde je mee in een trip waar heel wat begrippen werden aangehaald. Dit met de nodige portie goede en stevige muziek. Frontman Joe Talbot entertaint als geen ander en weet hoe hij de mensen moet overtuigen. Misschien wel een van de verrassingen van deze editie van Down The Rabbit Hole 2018. (Kimberley)

Grootste verrassing, grootste overtuiging en grootste meneer op Down The Rabbit Hole 2018 was ongetwijfeld David Byrne. Wat een man, wat een show, wat een entertainment van het begin tot het einde. Strak in het pak, met een paar hersenen in zijn hand, kwam Byrne het podium opgelopen en begon hij aan deze fantastische set. Met zowel eigen werk als Talking Heads nummers werd het optreden een groot feest, dat eigenlijk nog veel langer had mogen duren. (Kimberley)

Een kleine teleurstelling was het optreden van Anderson.
Paak & The Free Nationals. Anderson wist vorig jaar nog te overtuigen als sensatie van het jaar. Dit jaar werd hij lichtelijk irritant genoemd. Dit door zijn show die te hard naar voor geschoven werd als een te gemaakte hip-hop show waar vooral de ‘let me show your hands’ en de ‘woo-ho’s belangrijk waren en de muziek verdween in de drukte op het podium. (Kimberley)

 

Dan maar kiezen voor iets vuilers. Equal Idiots, de garagerockers uit de Noorderkempen hebben een surprise set gespeeld in het Vuige Veld. Dit is een stage getransporteerd uit een Mad Max-film. Ondanks de ondraaglijk lange soundcheck, komaan één drum en een gitaar, hebben ze het kot daar klein gespeeld. Geen enkele hoek die veilig was voor de moshpit. Joepiejee veel blauw plekken. Blij dat ze uit hun garage zijn gekropen. (Lien)

dag 3 – zondag 01 juli 2018
Dag 3. Waar je op zaterdag geen stukje van het festivalterrein meer vrij had, was het op de laatste dag van Down The Rabbit Hole verbazingwekkend rustig. Vreemd wel wanneer je headliner Nick Cave & The Bad Seeds is. Maar goed.

De dag rustig inzetten kon met een optreden van Moses Sumney. Rustige nummers, waar in de meeste gevallen geen beat bij komt kijken. Met een zwart pak, een heel eentonige achtergrond en 3 microfoons op het podium begon hij aan zijn set. De loops op zijn stem en op de gitaar van zijn gitarist, zorgen voor een heel vol geluid. Een wondermooie en pakkende startshow op deze derde dag van Down The Rabbit Hole. Dat belooft voor de rest. (Kimberley)

De vrouwelijke David Byrne was ook aanwezig in het konijnenhol. Hoewel Annie Clark vorig jaar haar bandleden achter zich liet, hebben ze dit jaar terug een plaats gekregen op het podium. De show was gechoreografeerd met houterige bewegingen en de muzikanten waren aangekleed in flashy pakjes. St. Vincent is pop met een serieuze hoek af en een flinke dosis rock ‘n roll. Gekatapulteerd naar Andy Warhol zijn soepblikken, enkel is Annie haar soep gekruid met 3 potten pili pili dus iets straffer en interessanter. Haar nieuwste plaat ‘MASSEDUCTION’ is dan ook hoogtepunt in de pop-art van deze tijd. Wat Madonna en Lady GaGa zouden moeten zijn. Een ijzersterke dame die door de loop van haar carrière een eigen gitaartechniek heeft ontwikkeld. Take it or leave it. Dit werd ook vertaald in haar optreden, enkel snapten sommigen het niet echt wat zorgde voor een paar bedenkelijke gezichten. (Lien)

Als je op Jungle met 30 graden op een wit strand in je bikini kan dansen, dan weet je dat je goed bezig bent in het leven. Tom McFarland en zijn compaan Josh Lloyd-Watson, ondersteund door hun 7-koppige band spelen funk pop wat aanvoelt als post-punk. We kregen de eerste keer hun nieuwe singles “Happy Man” en “House in LA” live te horen, wat minder vluchtig was als op plaat. Het witte strand en de brandende zon hebben dat recht getrokken. Enkel jammer dat ze geen nummers hebben gespeeld die nog niet zijn uitgebracht zijn. Elke Jungle-fan zoals mezelf heeft hun self titled debuutplaat, die uitkwam in 2014, ondertussen grijs gedraaid. We hebben nood aan een nieuwe plaat jongens! Stop met touren en ga de opnamestudio in! (Lien)

Uitputten van het warme weer, met nog steeds hoge sferen kon op de wondermooie muziek van Nils Frahm. voor zijn laatste album heeft Frahm op festivals de klassieke piano ingewisseld voor een uitgebreide collectie van synthesizers. Met soms aardige en stevige beats, zijn de nummers rustgevend en opzwepend tegelijkertijd. Dit zorgt er voor dat er op Nils Frahm toch ook werd gedanst, al kozen de meesten er voor de show te volgen vanop het strand, in het zonnetje. (Kimberley)

Festivalklassieker, en eigenlijk nog steeds voor velen een favoriet zijn de Schotten van Franz Ferdinand. Hoewel de weide voor de mainstage ongetwijfeld al vol staat met mensen die staan te wachten op Nick Cave, werd het optreden van Franz Ferdinand opnieuw een schot in de roos. De ene hit achter de andere werd voorgeschoteld, en zelfs de saaie Nick Cave fans zag je hier en daar eens lachen. “Take Me Out” zorgde voor dansjes en “This Fire” liet heel de weide nog een keer heel hard dansen. Geen gemakkelijke opdracht voor de Schotten, maar wel met glans geslaagd!
(Kimberley)

“The thing is, you don’t have to take this all too serious.” Shame zijn 4 Britse kerels die geteleporteerd zijn vanuit Scoutskamp. De mannen van Shame kunnen een feestje bouwen. Een perfect voorbeeld van niet nadenken, gewoon gaan. Hun populairste nummer “One Rizla” werd in het begin van de set gespeeld zodat de toon en natuurlijk de moshpit meteen werd ingezet. De mannen van Shame zijn een bom van energie die nergens een fuck om geven die zichzelf half uitlachen. Love it. (Lien)

Liefhebbers van Hiphop? En vooral van hiphoppers als Anderson. Paak en Schoolboy Q? Dan is er GoldLink, een Amerikaan die vorig jaar zijn debuutplaat ‘At What Cost’ uitbracht. Deze zorgde voor een internationale doorbraak, heel wat uitverkochte zalen en nu dus ook een plaatsje op Down The Rabbit Hole. Na 15 minuten op een DJ te moeten staren, kwam GoldLink eindelijk zelf het podium op. Met een set van 35 minuten, waar er amper eigen werk in verwerkt was, wist hij heel moeilijk te overtuigen. D’Anthony Carlos weet hoe hij een feestje moet bouwen, maar doet dit duidelijk nog op een vrij verkeerde manier. (Kimberley)

De headliner van dag 3, en wauw wat voor een, is er eentje waar iedereen ongetwijfeld enorm hard naar uitkeek. Nick Cave & zijn Bad Seeds zijn terug van weggeweest en zorgden voor een show die nog heel lang in ons geheugen gegrift zal zijn. De zon was nog niet onder, wat misschien het enige minpuntje was voor een set als die van Nick Cave. Maar dat liet niemand aan hun hart komen. Cave vroeg de zon beleefd iets sneller onder te gaan, en begon nadien vol moed aan zijn set.
Nick Cave heeft een universele drager waar ieder van ons zich in kan herkennen, wat er voor zorgde dat niemand na zijn optreden onverschillig naar huis ging. Hij ontplooide zich volledig en zocht toenadering tot het publiek. Net alsof hij bij mensen wou zijn en gezelschap zocht om zijn avond net dat tikkeltje beter te maken. Geëmotioneerd, want zo zag je het publiek kijken, liet hij iedereen genieten van nummers als “Girl in Amber”, “Into My Arms”, en het iets meer opzwepende “Red Right Hand”. Nick Cave is een held, een soort waarvan er eigenlijk geen 5 rondlopen op deze wereld. Gekoesterd moet hij worden, in de hoop dat hij ons nog lang kan laten genieten van momenten en shows als deze. (Kimberley)


Een geslaagd festival weekend waar we uiteraard volgend jaar terug aanwezig zullen zijn! See you soon, Down The Rabbit Hole! En bedankt voor deze mooie dagen!

Organisatie: Down the rabbit hole (Mojo) , Beuningen

Aanvullende informatie

  • Date: 03-07-2018
  • Festival Name: Down The Rabbit Hole 2018
  • Festival Place: Groene Heuvels
  • Festival City: Beuningen
Gelezen: 215 keer
FaLang translation system by Faboba