• Democrazy Gent: events
    Democrazy Gent: events Democrazy Gent: events Concerten Fulco, Mauro Pawlowski, Handelsbeurs , Gent op 5 december 2019 The Steve Hillage Band and Gong…

Talen

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Se connecter

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait

Dourfestival Dour 2018 – van 11 t/m 15 juli 2018 – Een muzikale overlevingstocht – Een overzicht

Geschreven door Kimberley Haesendonck en Masja De Rijcke

Dourfestival Dour 2018 – van 11 t/m 15 juli 2018 – Een muzikale overlevingstocht – Een overzicht
Dourfestival Dour 2018
Festivalterrein
Dour
2018-07-11 t/m 2018-07-15
Kimberley Haesendonck en Masja De Rijcke

Dourfestival was dit jaar aan zijn 30ste editie toe. Voor deze verjaardageditie heeft het festival zich in een volledig nieuw jasje gestoken. Het vertrouwelijke gezellige terrein werd dit jaar achterwege gelaten en vervangen door kleinere maar vooral kalere locatie die immers niet voorzien is van bomen of schaduw. Wat natuurlijk dik tegenvalt als de temperaturen schommelen om en bij de 30 graden. Ondanks wij houden van innovatie en vernieuwing zijn we niet geheel enthousiast over de nieuwe look van het festival. We hebben het oude vertrouwde terrein enorm gemist en hopen stiekem dat onze geliefde organisatoren terugkeren naar de overkant …
De programmatie heeft dan weer opnieuw aan al onze eisen voldaan. We werden terug stevig in de watten gelegd met een uitgebreid aanbod van uiteenlopende alternatieve genres. En daar zijn we Dour , zoals elk jaar opnieuw, dankbaar voor!

dag 1 – woensdag 11 juli 2018
Eerste band van Dour in La Petite Maison de La Prairie was Juicy. Het vrouwelijke Brusselse duo dat dit jaar een beetje uitdraaide tot hype. Wat begon als band met doel om enkel RN’B en Hiphop covers te maken, draaide uit tot volwaardige band met sinds kort ook een eigen EP. Hun optreden werd een frisse mix tussen soul, hiphop en RN’B dat een beetje deed denken aan een uptempo versie van IBEYI. Fris, fruitig en een ideale start van Dour 2018.

Volgen deden we met Selah Sue. Een talent dat in haar beginjaren onze aandacht wist te trekken met haar 1ste album.
Waar parels “Raggamuffin’”, “This World”, “Piece of Mind”, “Please” ft. Cee-Lo Green en “Crazy Sufferin Style” op te vinden zijn. Na haar 2de plaat ‘Reason’ zijn wij de interesse in deze Leuvense schone al snel verloren. Haar nummers werden hitgevoeliger, maar ook steeds zwakker. Ook op haar live prestaties viel ook niet meer te boffen. Op deze Dour bleven wij alsnog op onze honger zitten. Haar akoestische set zorgde ervoor dat de verveling snel toenam en ook de nummers die wij enkele jaren geleden grijs draaiden konden ons niet meer boeien. Een even stevige live band als toen zou opnieuw terug leven in haar sets kunnen blazen.

38-jarig ambient fenomeen en producer Jon Hopkins schoot vanaf zijn eerste muzikale tonen meteen recht in de roos. Zijn zalig sensuele en hypnotiserende sound liet de haren op ons lichaam kilometers de lucht ingaan en legde ons het komende uur volledig het zwijgen op Zijn laatst uitgebrachte plaat ‘Singularity’ nam hier het voortouw en zorgde voor een dansbaar geheel dat subtiel maar zeker ons lichaam binnensloop. Een prachtig combo van dansbare beats en zweverige tonen weerklonken door de speakers van La Petite Maison en na afloop kunnen wij met volle overtuiging constateren dat dit talent zijn populariteit, in deze overvloedige tijden van elektronische muziek, meer dan verdiend heeft. 

Als er één plaats op Dour is waar je aan een stuk door de dansbenen kan bovenhalen is het wel in De Red Bull Elektropedia. Vanaf 00.00 begaven wij ons richting deze danstempel die zich onder de blote sterrenhemel bevond. Deze elektropdia is met zijn nieuwe locatie uiteraard wat aan zijn charmes ontdaan maar wist ons wel minstens een even leuke tijd te bezorgen als de jaren voordien. Dansen deden we daar op de elektro beats van Mr. Oizo en later bij zijn colléga Diplo die zijn elektronische sound wat meer met Hiphop weet te besmeren.
In Le Labo was het op woensdagavond DeeWee-nacht. Afsluiter van deze line-up was Klanken. Een project tussen twee broers die een opheldering doen aan de New Beat sound. De dansvloer stond gevuld en het publiek werd overspoeld met fantastische muziek zoals eigenlijk enkel het DeeWee project dat kan. Snel meer van dat!

dag 2 – donderdag 12 juli 2018
Harde gitaren worden bovengehaald in La Caverne en Monolord was onze voorbereiding op een avond met kei hard gitaargeweld die ons bij afloop uitgeteld  naar ons tent zal doen kruipen. Het Zweedsde Monolord mengt doom, sludge en stoner allemaal samen in één metalpapje die smakelijk in de mond wegsmelt.
Colléga’s, Ufomammut die kort daarna het podium kwamen opwandelen hebben van het zelfde broodje kaas gegeten maar scheurden net iets harder door met een ietwat sterker gepeperde show vermengd met een goede scheut psychedelica. Beide bands waren een streling voor het oor lieten het bloed dat door onze aderen vloeit telkens langzaam opborrelen en opnieuw weer zakken.
De veldslag is nog lang niet voorbij en we worden tijdens de show van Eyehategod voorgesteld aan de enige echte pioneers van de Slugde Metal. Een weerbarstige set die de gitaren nog harder laat scheuren dan zijn collega’s voordien. Een band die zijn traag en snel als geen ander weet te combineren en met zijn duivelse vocals een donkere maar toch energieke sfeer wist te bekomen. Deze Amerikaanse band bestaat sinds 1988 maar is nog op geen enkel vlak van zijn kracht ontdaan. Fans van Electric Wizard zullen dit ongetwijfeld ook kunnen smaken.

Ongetwijfeld één van de jongste artiesten op Dour 2018: Angele. Kleine zusje van Romeo Elvis en opkomend talent sinds haar eerste single “La Loi De Murphy”. Waar ze op Eurosonic nog alleen op een podium stond, breidde de Brusselse voor haar festivalzomer uit met een volwaardige band. Wat normaal gezien moet zorgen voor meer impact, draaide dit bij Angele net iets anders uit. Haar show was nog steeds zeer plat, met weinig inhoud en zorgde niet voor de nodige meerwaarde. Misschien gaat het nog net iets te snel voor deze jonge blonde en wordt het eerst nog eens tijd om in haar repetitie kot te kruipen en goed te bezinnen over wat er nu verder moet met de toekomst als Angele zijnde.

Little Dragon, een band uit Zweden, keert na 4 jaar eindelijk terug naar Dour. Yukimi, de zangeres van de band heeft een indie-stem om U te zeggen, misschien wel een van de zachtste dat indie-land u te bieden heeft. Elektronische trip-hop met rustgevende melodieën, die ideaal zijn bij deze hete temperaturen. Little Dragon speelde zowel eigen nummers als “Ritual Union” en “Twice”, maar bracht ook het nummer “Wildefire”, een samenwerking met elektronica-brein SBTRKT.

Nog steeds in diezelfde metaltempel wachten we op Dead Cross. Deze hardcore punkband staat onder leiding van vocalist Mike Patton (Faith No More) en drummer Dave Lombardo ( Slayer) en is gevormd in 2015. Hier werd de pit officieel geopend. Van stilstaande headbangende fases was er geen sprake meer en het onophoudelijk gestamp van het publiek hield een volledige show aan. Deze band heeft slechts 1 studio album op zijn naam staan dat in 2017 uitkwam. Een plaatje dat met dit geluid en in zijn monsterlijke bezetting zeker in de geschiedenisboeken zal komen te staan. “Seizure and Desist” en “Idiopathic” zetten onze hartslag in 10de versnelling en als afsluiter werden we verrast met “Raining Blood” van Slayer. Een waardig slot waar wij, en de rest van het opgezweepte publiek  achteraf niet helemaal goed van waren.

Ook Joey Bada$$ mocht na 4 jaar terug keren naar de weide van Dour. Dit met zijn nieuw album ‘ALL-AMERIKKKAN BADA$$’, dat in Amerika onthaald werd als een meesterwerk. Het album haalt heel wat elementen aan over de evolutie in de Amerikaanse maatschappij en bevat features met onder andere J. Cole en Schoolboy Q. Wat op plaat wordt beschreven als meesterwerk, kwam live maar heel on-overtuigend en af-rammelend over. We zouden kunnen zeggen dat dit een typisch hiphop kenmerk is, maar nochtans typeert dit Bada$$ niet. Misschien had hij een mindere dag, waardoor alles minder goed overkwam?

Wie wel wist hoe ze de weide van Dour moesten omtoveren tot feesttempel waren The Chemical Brothers. Met een ijzersterke set, waar zowel oud als nieuw werk aan bod kwamen en visuals die je meesleepte in een trip waar u hoogstwaarschijnlijk nog steeds niet goed van bent, wist dit duo te overtuigen als geen ander. Een anderhalf uur durende set, met hoogtepunten waaronder “Do it Again” en “Galvanize”, die er voor zorgden dat dit optreden ongetwijfeld een van de betere van dag 2 van Dour 2018 werd.

Nog steeds in la Caverne werden de gitaren vanaf middernacht omgeruild door de vuile, schunninge en industriele technobeats van I Hate Models. Een dj die industriële ietwat meer underground technofeesten zoals o.a Rimbu (Kompass) van zijn sounds voorziet. We werden deze keer getrakteerd op een meer melodieuzere set dan we gewend zijn maar hebben even hard benen de lucht in gegooid als anders.
Hierna werd het net iets stevigere geluid van Randomer door de boxen geknald. Even hard stampen maar net nog iets sneller dan voordien. Van rustige momenten was er op deze donderdag weinig sprake maar onze spieren waren alvast opgewarmd voor de komende dagen.

Dag 2 van Dour werd afgesloten door de Nederlandse Jarreau Vandal. Met zijn mix van Soul, Funk, Hip Hop en R’NB, zorgde hij voor een zeer dansbare set waar stilstaan een ontzettend moeilijk gegeven werd. Een ideale afsluiter voor deze ontzettend goede en boeiende tweede dag van Dour 2018.

dag 3 - vrijdag 13 juli 2018
Vroeg, maar net niet te vroeg, mocht BRNS La Petite Maison Dans La Prairie op vrijdag openen. BRNS, u ongetwijfeld wel bekend van vroeger werk als “My Head is Into You”, “Deathbed” en “Here Dead He Lies” is sinds vorig jaar terug met een nieuw album. En terecht dat ze dit op Dour mochten voorstellen, want wat een band. Met een drummer die drumt en gelijktijdig elk nummer zingt en een band die straalt van het enthousiasme, kon dit optreden niet anders dan goed zijn. Dansbaar, meezingbaar en vooral om met volle teugen van te genieten. De woorden “I Love You so” zinderen nog steeds na en zullen dat ongetwijfeld nog voor zeer lange tijd doen.

De ontdekking van Dour 2018 was de Australische band Parcels. Ze brachten een mix van elektro-pop en disco-soul waar u onmogelijk op kon stil staan. Met nog maar 2 EP’s in hun achterzak en een reeks aan enorm goede nummers, kwam en overwon deze band zonder twijfel. “Tieduprightnow”, het nummer dat ze in april uitbrachten is een hit. En ook “Bemyself” het nummer dat gereleased werd op Dour, is er eentje dat enorm lang in uw hoofd blijft steken. In het najaar van 2018 brengt de band hun langverwachte eerste album uit en dat is zonder twijfel eentje om naar uit te kijken!

In La Caverne begaven wij ons naar Preoccupations, de band die eerder bekend was als Viet Cong maar wegens politieke redenen van naam moest veranderen. Zij zijn voor een klein deel uit hetzelfde hout gesneden als Shame maar voorzien zichzelf van een meer 80’s geluid. Het is een gewaagde combinatie van pop en rock maar ook net daarom word bal al eens volledig misgeslagen. Over het algemeen een goede show maar wij verlieten deze tent met een zeer dubbel gevoel.

Gevestigde waarde in shoegaze land is het Britse Slowdive. Deze band had, in tegenstelling tot sommige anderen, geen moeite om te overtuigen. Met een reeks aan steengoede nummers en een frontvrouw waar velen nog iets van kunnen leren, werd dit een van de betere en sterkere optredens van Dour 2018. Hoogtepuntjes van de set werden “Alison” en “When The Sun Hits”.

Dour zou Dour niet zijn als we niet even onze marihuana konden bovenhalen en een jointje konden gaan roken in de Dub Corner. Bij avond val genoten wij hier van de reggea dub van Alpha Steppa die vergezeld werd door partner in crime Nai- Jah. Deze jonge producers zijn de zoon en het neefje van Alpha Omega die in vroegere jaren ook de line-up van Dourfestival wist te vervolledigen. Reggae beats van bovenste plank waar je zowel een uur lang uw heupen heen en weer kan laten wiegen ofwel languit in het gras kan gaan liggen. Een zweverige dub sound die over een variërende geluid beschikt en ook nu en dan eens wat violen en een dwarsfluiten uit de kast haalt. Met onze ogen dicht en het brandende zonlicht op ons gezicht begaven we ons in gedachten naar Jamaicaanse stranden met zuiderse temperaturen. We kunnen het er alvast over eens zijn dat een stop in de dubcorner op één van deze vijf dagen een absolute must is.

In La Caverne werden we opnieuw wat Hardcore punk voorgeschoteld door The Bronx. Meteen een uur lang razernij die op ons werd afgevuurd. Hardnekking en ontvlambaar als ze zijn , braken ze vanaf de eerste minuut de tent in stukken. Hun vlijmscherpe sound sneed hevig door onze gevoelige huid en bezorgde onze enkele blijvende littekens die we nog jarenlang met plezier op ons lichaam zullen dragen. Zanger Matt Coughtran was onuitputtelijk en deed zijn uiterste best zijn vocals even vettig te laten klinken als het geluid dat uit hun gitaren kwam. Ze zijn nog steeds een ware live sensatie die bij elke hardcore liefhebber is in de platenkast te vinden is. Een plaatsje in La Caverne was daarom meer dan verdiend!

Het Berlijnse Atari Teenage Riot, die in de jaren 90 zijn grote opmars maakte, kwam na jaren pauze hun zootje ongeregeld nog eens opvoeren op Dour’s La Caverne. Omdat ze een heel unieke sound hebben valt deze band moeilijk te in een hokje te plaatsen  maar als we dan toch een vergelijking moeten maken denken we aan de vibes van The Horrorist en de gitaren van The Prodigy. Oldschool rave en stevig gitaarwerk staat hier centraal maar ook hun hyperkinetische frontvrouw weet maar al te goed hoe ze haar publiek dient op te zwepen. Absolute kleppers waren: “Into the Death”, “Speed” and “Activate”.
Ondanks zij al enkele jaren op hun teller hebben staan , zijn zij het feesten nog steeds niet verleerd. Atari Teenage Riot was absoluut een show om niet snel meer te vergeten. Meer van dat Aub!

Dat Soulwax helden zijn, bewezen ze nog maar eens op het hoofdpodium van Dour. Wat een vibe, wat een set, wat een band. Met drie live drummers, geplaatst rond de broertjes Dewaele, werd dit een van de mafste live opstelling ooit gezien. En het zag er niet alleen fantastisch uit, zo klonk het ook. Een zeer opbouwende en dansbare set, met als afsluiter “NY Excuse”.
Soulwax deed een uur lang de hele weide van Dour beven en daveren. Zo hard, dat ze het daar in het verre Dour nu nog steeds voelen.


John Talabot en Axel Boman samen gegoten in een project? Hier is Talaboman. Een muzikale gave dat zich concentreert op elektronica, techno en zelfs Deep House. Heel zweverig, maar tegelijkertijd toch zeer dansbaar. Hun laatste album ‘The Night Land’ werd voorgesteld aan Dour en werd afgewisseld met ouder werk uit hun album ‘Sideral’. Muziek waar er nog tot in de vroege uurtjes op gedanst kon worden!

dag 4 – zaterdag 14 juli 2018
Beter konden we onze dag niet inzetten dan met Onmens als 1ste op het menu van dag vier. En ja opnieuw zetten wij onze eerste voetstapjes in La Caverne. Frontman Bert en collega Kasper stonden daar klaar om hun pas uitgebrachte nieuwe album ‘Doopgrond’ hier voor te stellen. De release-show ging enkele weken geleden door in Gent’s nieuwe muziekcafé aan Sint Jacobs ‘De Kolonie’ waar geen enkel individu gespaard is gebleven. Zij zorgen voor een combo van punk, industrial en 90’s rave met aanstootgevende agressieve vocals.
Ook hier op Dour schoten ze aan energie en enthousiasme niks te kort. Terwijl Bert zich de longen uit z’n lijf schreeuwde , raasden hun onbezonnnen ravebeats en snoeiharde gitaren met veel distortion voorbij. Onze favoriet? “Earhtly”! Een prettig gestoord nummer dat ons hyperkinetisch als bezeten kangoeroes deed rondspringen. Gek, gestoord, … maar vooral geniaal!

Late namiddag dansjes op de zonnige muziekjes van Fùgù Mango kunnen nooit kwaad. Doe je ogen toe en je hebt het gevoel alsof je in een of ander zuiders land bent, waar palmbomen en Hawaï t-shirts zeker en vast ook van de partij zijn. Met ondertussen ook een eerste album, was de band volledig klaar het podium van Dour in te palmen. Intense percussie, ongeziene energie en rondzingende gitaren, waarmee ze La Petite Maison Dans La Prairie omtoverde door hete en zwoele danstempel.

Nog meer van die dansbare en zwoele muziek kwam van het Nederlandse Altin Gün. Met hun Turkse muziek dat enorm funky klinkt, lieten ook zij de weide van Dour volledig zweten. Monsterhit “Goca Dünya” liet Le Labo beven en daveren en er werd gedanst totdat mensen niet meer konden. Mensen begrepen wellicht geen snars van al het Turks gebrabbel dat Altin Gün met zich meebracht, maar dat liet hun niet weerhouden het beste van zichzelf te geven.

Later nam het duister geluid van gothic koningin Chelsea Wolfe La Carverne helemaal over. Hun laaste album ‘Hiss Spun’ werd in 2017 ter wereld gebracht en blies ons na een fractie van een seconde meteen van onze stoel af. Een diepzwarte sound die doom en goth metal naar een hoger niveau brengt en omringd is door Chelsea’s prachtig stemgeluid. Haar dreunende gitaar zorgde voor een uiterst duistere energie die rondzweefde binnen deze metaltempel waar we omringd waren door een zwerm hardnekkig headbangende fans.

De headbangende fans werden meteen hierna omgeruild door een tent vol moordlustige moshers die vol spanning op één van Dour’s beste acts, namelijk Ho99o9, aan het wachten waren. Dit zootje ongeregeld was al verschilleden keren te gast op dit alternatieve festival en ook dit jaar weten zij er opnieuw een stomend potje van te maken. La Carverne veranderde  in een kolkende massa die rondsprong op de gewillige hardcore punk en hiphop beats van deze mannen.
Voor wie Ho99o9 nog niet zou kennen, ze combineren de hardcore punk van Cerebal Ballzy met onwijs agressieve hiphop, hebben ondertussen al 2 kleppers van albums uitgebracht en brengen telkens een vlammende show met enkel samples en drums.  Zoals altijd kwam TheOGM met een flaterend lang kleed rond zijn gespierde lichaam het podium opgewandeld om daarna helemaal van ’t padje te gaan! De top drie ging naar hun bekendste “Bone Collector”, het driftig en opbouwende “War is Hell” en op nummer één de oldschool hardcore van Twisted Metal!

De absolute winnaar voor beste elektronica performance gaat zonder enige twijfel naar Nils Frahm. Deze Duitse pianist en producer brengt een mengeling van prachtig klassiek geluid en zweverige, zachte elektronica. Zijn live performance heeft Dour en zijn line-up ver overtroffen en het hart en van een paar duizend man wat sneller doen slaan. Deze voortreffelijke set bracht ons een uur lang in een hallucinogene trance waar achteraf moeilijk te uit te geraken viel. Welke artiest kan dit nog overtreffen was de vraag die ons die avond eventjes niet meer losliet.

Wegens vluchtproblemen werd de set van Mount Kimbie naar een later uur verplaatst. Misschien wel beter, want op deze manier konden we de nacht in duiken met dit Londens elektronisch duo. En wat een show was dat. Hun meesterlijke producties smelten verschillende sounds samen die uitkomen als een wonderbaarlijk geheel. Zo kwamen er elementen van garage, minimal, maar ook Hip Hop naar boven. Voor de wereldvreemde onder ons die nog nooit van dit fenomeen gehoord hebben: Zoek het op en verdiep u!

Van het ene elektronica project naar het andere. Ross From Friends mocht na Mount Kimbie het podium van Le Labo betreden. Dit opkomend Brits talent is klaar om potten te breken en dit werd wederom duidelijk op Dour. Zijn sets zijn zweterig, maar zo goed dat de hitte zelfs niet meer uitmaakte. Met zijn combinatie van deephouse en lo-fi, zorgde hij er voor dat Le Labo opnieuw omgetoverd werd tot danstempel die ons warm maakten voor een van de zwoelste nachten van Dour 2018.

Dan Snaith aka Daphni is het pseudoniem voor clubs van Caribou. Dat Daphni een muzikale duizendpoot is, werd al wel eerder duidelijk. Vijf jaar na zijn eerste album, kwam Daphni voor de eerste maal zijn nieuw werk voorstellen op Dour. Vreemd dat deze man hier nooit eerder kwam te staan. Techno, Afrobeat, maar ook House. Zowat alles was aanwezig in de opzwepende, maar toch aangename set, die Daphni voor ons bracht.

Opzoek naar een stevig feestje liepen we terug richting La Caverne voor Umwelt. Een 90’s raveproducer die enkele stampbeats voor ons had bovengehaald. Op Dour festival mag alles altijd wat harder en daar heeft deze Franse producer gretig gebruik van gemaakt.
Ook Rebekah en Paula Temple weten hoe ze vloer moeten doen trillen. Met hun omstuimig industriële techno sloten zij de voorlaatste avond van de festival met veel furiositeit af!

dag 5 – zondag 15 juli 2018
Op deze crimineel hete zondag zijn wij languit in Le Labo gaan liggen tijdens Black Flower. Een Belgische band die ons totaal onbekend was maar een gedenkwaardige indruk heeft nagelaten. Met hun Oostere klanken paste hun muziek perfect bij de Zuiderse temperaturen en hun rustgevende wervelwind van klanken zorgde voor een gelukzalig en vredig gevoel.
Om
dit gevoel achteraf te kunnen behouden , begaven we ons voor wat kleurrijke indie pop naar Polo en Pan die La petite Maison van dansvibes voorziet. Dit Franse duo beschikt over de meest catchy deuntjes waar je maar niet genoeg van kan krijgen. Bon appetit!

Voor het eerst op Dour en eindelijk terug van weggeweest: FIDLAR. Teksten over alcohol en drugs, alsof ze er alles van kennen. Juist ja, de bende van FIDLAR leerde elkaar kennen in een ontwenningskliniek en besloten toen een bandje op te richten. Punkrock, met een vleugje surf en teksten die gemakkelijk van voor tot achter mee te brullen zijn. Doe daar bovenop nog vage, maar fantastische visuals en je hebt alle elementen die FIDLAR meebracht om hun comeback op Dour te vieren. Laten we afspreken dat het volgende keer niet meer zo lang duurt tegen dat de band nog eens in België staat. Met een uitzondering op afkicken natuurlijk.

Wanneer je je afvraagt of er ook kleine pubermeisjes en jongens aanwezig waren op Dour, kon je je best begeven naar Le Labo wanneer Rex Orange County aan zijn set begon. Niet dat de tent een overrompeling werd. Wel viel het op dat elk individu dat er stond, net dat tikkeltje te hard opging in het gegeven van deze singer-songwriter. Of het geslacht nu mannelijk of vrouwelijk was. En waarom eigenlijk? Want heel veel meer dan een schattig snoetje en het zeer aanstekelijke hitje “Loving Is Easy”, heeft deze Brit toch ook niet te bieden? Of wel?

De brandende zon hield ons absoluut niet tegen om nog eens een beetje te smijten in de elektropedia waar Dax J zijn ruw en pompend technogeluid losliet. Deze Berlijnse dj/producer staat bekend om zijn publiek te laten stampen tot de stukken van het plafond vallen. Met zijn energetische beats overmeestert hij een dik gevulde elektropedia met duizenden ravers die gelijklopend hun dansskills bovenhalen. Zijn donkergekleurde setje was desondanks het goede weer een mooie combinatie en toverde bij het uitgetelde Dourpubliek een gelukzalige glimlach op ieders gezicht. Niet verzwakken was hier de boodschap!

Wie vinden we nu eigenlijk beter?
King Gizzard and The Lizard Wizard of Thee Oh Sees? We weten het nog steeds niet! Wat we wel weten is da beide bands aan elkaar gewaagde concurrenten zijn, experimentele garage rock van hoogstaand niveau met psychedelische toets brengen, meester zijn in het voorschotelen van energieke live shows en buitengewoon goede platen maken. Ook deze keer hebben we ons in het zweet gesprongen en gedanst. “Static God” die ook als eerste op hun in 2017 uitgebrachte plaat ‘Orc’ staat, beet de spits af.
Zo werden we ogenblikkelijk in het diepe gegooid om door een pittig setje te zwemmen. “Animated Violence” , “Man in a Suitcase”, en “Whitered Hand” kwamen met scheurende banden voorbijgeraasd , en om af te sluiten kregen we een mengeling van “Contraption” en “Soul Desert”. Met bloemetjes in het haar maar compleet doorweekte kledij liepen we de tent uit, treurend dat deze show weer aan zijn einde is gekomen. Bedankt voor alweer een uitmuntende vertoning, Jongens!

Zelfgemaakte instrumenten? Typmachines in plaats van drumcomputers? KOKOKO! heeft het allemaal! De Congolezen, afkomstig uit Kinshasa lieten de temperatuur van 30 naar 45 graden stijgen. Met hun poppie, afro-funk deuntjes lieten ze de tent zweten en vertoeven in het mooie Afrika. Ook al was het zowel buiten als in de tent donker, de Congolezen lieten het zonnetje meteen terug schijnen. Instant gelukkig wordt een mens hier van!

Herkansing voor Tyler, The Creator op Dour! Na een vrij tot zeer zwakke set op Best Kept Secret 2018, kreeg de Amerikaan de kans zich opnieuw te bewijzen. En met glans scoorde hij positief op deze test. De sfeer bij het Dour publiek zat er enorm goed in, waardoor ook Tyler precies heel wat meer op zijn gemak was. Capabel en charismatisch, eigenlijk zoals een artiest hoort te zijn, stond hij op het podium. Zijn nieuwe album ‘Flower Boy’ werd voorgesteld en onthaald zoals geen enkel ander album tijdens deze editie van Dour onthaald werd. Perfecte afsluiter van The Last Arena na 5 onvergetelijke dagen.

Popsensatie mocht de laatste Boombox show van Dour 2018 verzorgen. En hoe ze dat deed. Met een volledige live band en vol charisma en enthousiasme betrad ze het podium en begon aan haar set. Haar show werd een treintje vol hits, waarmee er eigenlijk geen betere afsluiter van deze tent kon voorzien worden. “Kamikaze”, “Lean On” en uiteraard helemaal op het einde “Final Song” kwamen allemaal aan bod en zorgden voor een ongelofelijk groot en leuk dansfeest!

De afgelopen vijf dagen waren we niet weg te slaan uit La Caverne en net daarom willen wij Dour 2018 in stijl afsluiten. Opnieuw in onze favoriete tent! De komende nacht werd deze prachtige plek omgetoverd tot een danstempel die niet voor gevoelige zieltjes bestand is. Als het op feesten aankomt is Dour nog steeds één van de beste rockfestivals die er in België te vinden is want in elk hoekje van het festival is er steeds een pompend feestje aan de gang.
Wij hebben de laatste nacht de planché hevig de lucht doen ingaan bij Jacidorex die met zijn overwelmende acid core alles platwalste. Zijn keiharde sound en tripy acid geluid werd danig door de boxen geknald dat elke spier in ons lichaam aan het werk werd gezet. En alsof dit nog niet hard genoeg was werd Dour, net zoals vorig jaar, afgesloten door de koning van de industral hardcore Manu Le Malin. Meerdere keren zagen wij deze oppergod al aan het werk en almaar laat hij zij mengtafel gekkere toeren uithalen. Al sinds de jaren 90 is dit orde verstorend genie al aan het werk en daar zijn nog steeds geen pluimen van afgevallen. Hij beukt met zijn loeiharde 4x4 beats telkens alles omver een kan na  een uitputtend vijfdaags festival zijn publiek weer een overvloed aan energie toedoen.

Dour, U was weer fantastisch. Ondanks het warme weer, de terreinindeling die heel wat veranderd werd en het water van de douches dat af en toe eens afsprong, werd het weer een editie om nooit te vergeten. Snel 365 dagen uitrusten nu, zodat we er volgend jaar weer met volle teugen tegenaan kunnen gaan.


Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-festival-2018/
Organisatie: Dourfestival , Dour  

Aanvullende informatie

  • Date: 18-07-2018
  • Festival Name: Dourfestival Dour 2018
  • Festival Place: Festivalterrein
  • Festival City: Dour
Gelezen: 295 keer