• Democrazy Gent: events
    Democrazy Gent: events Democrazy Gent: events Concerten Trixie Whitley, Vooruit, Gent op 4 december 2019 Fulco, Mauro Pawlowski, Handelsbeurs , Gent op 5…

Talen

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Se connecter

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait

Pukkelpop 2018 – zaterdag 18 augustus 2018

Geschreven door Kimberley Haesendonck en Johan Meurisse

Pukkelpop 2018 – zaterdag 18 augustus 2018
Pukkelpop 2018
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
Kimberley Haesendonck en Johan Meurisse

Op deze derde PKP dag was ons parcours vooral uitgestippeld op de bijkomende stages. De polonaise van Mauro en Willy Sommers was meteen raak . De Belgische scene leeft verder met de hitgevoeligheid en intimiteit van Tamino en Bazart. De  Marquee, Castello, Lift had alternatieve bestsellers en de hiphop kende z’n voorlopige (hoogte?) punt met Kendrick Lamar.
Volgend parcours legden we af …

Meteen raak met Mauro & de Kempenzonen in een overvolle Marquee op dit middaguur. Dit was een Feest van het Nederlandstalige Lied en … ja op Pukkelpop . In al die jaren ongezien . Er kwamen enkele evergreens van Mauro en Daan zelf, “It’s a sad sad planet” , “The player” en “Icon” . Mauro trommelde naast een eigen band een Brassband op die de sound kleur en elan gaf . In een presentatie van Rik Verheye .
Iedereen kwam in de juiste stemming als Sennek opkwam die “Dag vreemde man” van Ann Christy zong en het publiek naar haar hand zette . Mauro warmde nog eens op met de prachtige cover “Prisencolinensinainciusol” , maar het was de Sultan van het Vlaamse Lied, zo kondigde Verheye onze Vlaamse volkszanger Willy Sommers aan , die de Marquee in vuur en vlam zette met “Als een leeuw in een kooi” en “Zeven anjers , zeven rozen” , zijn eerste clubhit ooit . De hele tent zong het luidkeels mee , handjes zwaaien , polonaise , gazomaar door . Dit was het Vlaamse lied op zijn best . Vlaanderen Feest op Ment TV . “Laat de zon in je hart” was de absolute topper van dit concept . Iedereen op het podium en in de Marquee amuseerde zich rot . Een schlager in de roos ongezien op het middaguur . Hier komt beslist een vervolg op!

Even tot rust komen in het Retro Beer Shack café of het Pukkelpopcafé zat er in , om dan  terug er tegenaan te gaan op de Welsche The Joy Formidable (Marquee) , die vijf jaar op zich lieten wachten op nieuw werk . In de herfst verschijnt dat album. De charismatische drie  putten vooral uit hun ouder  materiaal , die de versterkers openzetten, de pedaal effects ingedrukt houden en de gitaren laten rommelen en gieren . Gitariste Ritzy Bryan kan haar keel openzetten, maar evenzeer zacht dromerig , melancholisch klinken in de tempowissels , wat de songs net  zo spannend, intens, gedreven , meeslepend,  heerlijk maakt . Gerugsteund werd ze  vocaal door de bassist; verder keys en drums die hun werk doen op een rits puike songs als “The leopard and the lung” , “Little blimp” , “Cradle” , het nieuwe “Passerby” en de instant klassieker “Whirring” , die letterlijk een shoegazegolf over ons heen raasde .

Marlon Williams (Club) is uit Nieuw-Zeeland afkomstig en wist met z’n begeleidingsband indie in rootsamericana te stoppen . Een sound die refereert aan de laatste van Arctic Monkeys , een 50s crooner geluid , de adem van Elvis , Roy Orbison , de garagerock van het onvolprezen Beasts Of Bourbon uit Australië en het linkt aan Patrick Watson . Jawel , deze beloftevolle artiest heeft het allemaal in zich om een spannende reeks van sfeervolle, broeierige , opbouwende nummers te brengen . Een huivering , mysterie , paranoia en verlatingsgevoel op z’n David Lynch en Twin Peaks …

The Wombats (Marquee) moet het hebben van die vroegere songs , die live nog steeds fris , sprankelend, snedig en aangenaam klinken . De leuke rifjes , de schurende gitaren en de meezingrefreinen zijn op het recente materiaal grotendeels verdwenen en maken meer plaats voor synths motiefjes . Spanning ook weg , en dus vlamt het maar op het vroegere werk . Desondanks heeft de band uit Liverpool rond Matthew Murphy een sterke aanhang . Het jonge publiek hotst  heen en weer , springt en geniet op “Techno fan” , “Jump into the fog”, “Moving to NY”, “Let’s dance to Joy Division” en “Tokyo” .”Cheetah tongue” en “Turn” van het nieuwe album ‘Beautiful people will ruin your life’ of  “Give me a try” van de vorige, zijn de uitverkozen nummers die het nauwst beantwoorden aan The Wombats zoals ze vroeger waren … Live dynamisch , opwindend , hun Dansend Beertje- logo zag dat het uurtje goed was!

Een potpourri kregen we van Chase Atlantic, een kwintet uit Australië; die hier in de Club het jonge publiek meekregen . Onschuldige , snedige  , springerige gitaarrock , die er hiphop , r&b en raps aan lijmen.  Hun songs bleven voor de doorwinterde muziekliefhebber niet hangen, maar hun jeugdig enthousiasme  en entertainment haalden ons over de streep …

Beloftevol zijn The Rolling Blackouts Coastel Fever (Lift) . Het kwintet uit Melbourne verbaast met twinkelende, catchy indie, die durft te rammelen en te exploderen . Wat wil je met drie gitaren … Hun spannend materiaal wordt  overtuigend gespeeld , de samenzang en wisselende zangpartijen zijn uiterst genietbaar . Jawel , het deed deugd indierock pur sang , op z’n best te horen , als een “Wither with you” , “Wide eyes” of “Time in common” met een link naar Feelies, Parquet Courts en aanverwanten . Gemotiveerd en vol overgave gaan ze gretig te werk en geven hun instrumenten de nodige ruimte . Eind vorig jaar sterk onthaald in de AB Club, op Pukkel bevestigden ze hun live reputatie . (Johan)
Opgewekte indie bij Rolling Blackouts Coastal Fever … Ze maken  muziek waarbij de teksten zo droog zijn, maar de gitaarlijnen zo catchy dat u niet anders kan dan er van houden. In juni verscheen hun debuut ‘Hope Downs’, waarmee de band zich perfect infiltreerde in de indie wereld die we de dag van vandaag kennen. Ook op Pukkelpop konden ze een vrij volle Lift overtuigen. Benieuwd naar meer? Check deze band op 2 november op Filter Festival! (KH)

We maakten kennis met het Engelse  Maribou State (Castello) , die een next level triphop spelen op z’n Caribou’s  van loungy, zalvende , opbouwende beats in een meeslepende drumgroove en fijne gitaarlijnen . Het elektronicaduo werd geruggesteund door twee percussionisten , die de sound aanstekelijk, dansbaar maakten of je lieten uitwaaien …

Een volle Marquee was op de afspraak voor één van onze stemwonders Tamino . Terecht werd hij geselecteerd als StuBru’s Nieuwe Lichting . Imponeren  in al zijn eenvoud en emotionaliteit; laat hij zijn nummers vloeien in een sobere begeleiding van elektrisch gitaargetokkel , percussie en keys . En toch , hij durft ze op te bouwen en dient kopstoten toe . De sfeer is er één van een intense spanning, gehypnotiseerd toekijken  en volledig stil zijn … en dan telkens warm onthaald worden .
De nummers worden gedragen door z’n innemend  en sterk uithalende vocals op z’n Buckley’s . De nieuwe “Persephone” en “Sun may shine” openden en  duiden op een sterk debuut  . Zij meten zich met z’n eerder verschenen “Cigar”, “Reverse” , “Indigo night” en doorbraaksingle “Habibi” ; een a capella Elvis’ “Can’t help falling in love” breidt er zelfs twee aan elkaar . Ongecompliceerde , ongebreitelde , elegante schoonheid , pracht en finesse .

Ook overtuigen in minimalisme is het Britse duo Jason Williamson en Andrew Fearn , Sleaford Mods (Castello). Ze draaien in hun geluid de klok terug naar de punk van 76. De rappende streetpunk van de vuilbekkende Williamson en zijn kompaan snijdt diep; in een onnavolgbaar Nottinghams dialect krijgen we een rits scheldpartijen over van alles en nog wat, dweept , wekt hij verbale agressie en vijandigheid op. In zijn betoog , is hij een volleerd acteur , maakt hij allerhande bewegingen en passen . Elke keer opnieuw vuren ze hun rollercoaster , van “Moptop” , “BHS” naar “Jobseeker” en “Jolly Fucker”,  messcherpe raps af in korte , goede, kernachtige , rauwe, dansbare tracks , die durven te dreunen op een repeterende Suicide beat op de laptop van Fearn , die is gestapeld op drie bierbakken; hij hoeft niks meer te doen dan de startknop van z’n laptop in te drukken, pilsje openen, lachen en meebrullen . Eenvormigheid dwarrelt , sluipt wel rond, maar als je net The Fall , The Streets en Suicide in die sound kunt combineren is het verdomd sterk!

Als een koning kwam J. Bernardt de Mainstage opgewandeld. Strak in een zwart gestreept pak, waarmee hij zonder moeite het publiek , al van voor de muziek begon, kon inpalmen. Snel voor hij terug met Balthazar aan de slag gaat, kwam hij voor een laatste keer zijn solo debuutplaat voorstellen. Perfecte setting als je het ons vraagt. Het zonnetje dat stralend op de Mainstage scheen en nummers als “Wicked Streets” en “Calm Down”, die het publiek gezellig lieten dansen. (KH)


Bazart op een Mainstage op Pukkelpop … ‘the times they are a-changing’. Pukkelpop alternatief, nee dat hoeft niet meer …Bazart is onze Vlaamse Oscar & The Wolf . Ons volkje smelt voor hun radiovriendelijke pop
die dromerige, aanstekelijke indie , r&b en hiphopmotiefjes bevat . Hier gingen meteen de harten sneller slaan als Mathieu en C° het podium betraden . Iedereen houdt van Bazart en Bazart van iedereen …
Bazart is blij er opnieuw bij te zijn. De tweede plaat verschijnt in september . Een voorsmaakje met de nieuwe single “Omarm me” en “Onder ons” kregen we . Mathieu is een volksmenner, hij bespeelt z’n publiek, hitst hen op en dat zorgt net voor dat ietsje meer . De popelektronische songs baanden zich een weg , hebben een meezingrefrein, - gehalte en worden dan ook luidkeels meegezongen .
Een handjesgordijn werd opgehangen en snippers, confetti vlogen in het rond op popnummers “Nacht”, “Lux”, “Chaos” , “Tunnels”, “Koortsdroom”, “Echo” en de doorbraaksingle “Goud”. Bazart is en blijft hot … Een zegetocht … Het Sportpaleis is gewaarschuwd …

We smulden van de bands in de Lift vandaag … de sociaal geëngageerde Amerikanen van Protomartyr rond de frontman Joe Casey, zit muzikaal ergens tussen Mark E Smith, David Thomas, Cave  in … en jawel The Cure en Joy Division zijn wave referenties . Stapsgewijs zingt , declameert , brabbelt hij en bindt het publiek aan zich in de neurotisch meeslepende, broeierige , gruizige , donkere  postpunk en rauwe garagerockende blues . Bijna elk nummer wordt geflatteerd met een flesje bier dat in z’n vestzak te vinden is . Grommende gitaren, gortdroge diepe baslijntjes , tribalritmes, log gedreven noise experiment en feedback sieren de nummers .  Hier borrelt ‘The firstborn is dead’ van Cave naar boven , “A private understanding” als hoogtepunt . “Why does it shake” en “Half sister” sloten een spannend optreden af. Dit zijn bands die we maar al te graag zien op PKP …

Een volle Castello voor het Britse Jungle van Tom McFarland en Josh Lloyd-Watson. Een uitgebreid combo met backing vocalistes zien we . En verdomd wat is dit een geoliede machine geworden die Moloko , Nile Rodgers Chic en Prince samenbrengt in een mishmash aan stijlen  (pop, soul , funk , disco, nightclubbing, …) dat radiovriendelijk , glad , toegankelijk klinkt. We worden telkens meegevoerd , gedreven door diezelfde groove en basstune, gedragen door de meerstemmige zangpartijen.
Tijdens Les Nuits Bota al en nu op PKP kregen we al een voorproefje van het nieuwe materiaal ‘For ever’ , waaronder de single “Happy man” en “Heavy, California”  , die ook sterk werden gespeeld , naast kleppers “Julia” , “The heat” , “Busy earnin’” en “Time”.
Het geeft een lekker zomers , sensueel, zwoel , warm , ontspannend gevoel , staat garant voor een dampend sfeertje, werkt aanstekelijk , zorgt voor de nodige smileys en brengt het publiek in beweging. Yes , Jungle is vrolijk, aangenaam, dansbaar … (Johan)
Award voor grootste dansfeest van Pukkelpop 2018 gaat ongetwijfeld naar Jungle. Er werd heel wat verwacht van deze soul/groove bende, en deze verwachtingen werden moeiteloos ingelast. Nieuwe ijzersterke songs werden voorgesteld, maar ook de oude nummers werden aangehaald. Een overtuigende  live-band met een reputatie die nogmaals aangedikt werd. “The Heat”, “Time”, “Julia” en “Busy Earnin’” waren mega. Het hoogtepunt? Gewoonweg het volledig optreden! (KH)

De Lift baadt in een psychedelisch spectrum van licht en noise op The Black Angels . Het klonk luid, hard. We zijn niet meer mee in hun platenwerk , ‘Death song’ is het laatste resultaat btw , maar we constateren dat de sixties psychedelica en bezwerende indierock in  heerlijke chaos, fuzz, distortion ongeschonden zijn gebleven. Uiterst genietbare , meeslepende psychedelische rock die door een podiumscherm van (kleur)projecties en vloeistofdia’s een hallucinogeen effect hebben . Songs als kanonskogels , en een unieke sound dus die live krachtig wordt neergepoot . We worden meegevoerd en -gesleurd in een andere realiteit …

We pikten nog iets mee van het  Amerikaanse Cigarettes after sex (Club) . Ze zijn al een tijdje bezig maar braken hier sinds vorig jaar door . De rare (?) groepsnaam rond Greg Gonzalez krijgt erkenning in ons landje door de single “Each time you fall in love” en bevestigt nu met “Crush”. Hun rustige, schuifelende, voortkabbelende muziek - als een klotsend, ruisend  beekje -, is de obligate sigaret na een magistrale vrijpartij en klinkt als een combi van postrock, ambient en slowcore . De zachte zangpartij maakt het nog sensueler en zwoeler . In de muzikale schemering kregen we een avontuurlijke versie van Reo Speedwagon’s “Keep on lovin you” en die andere puike singles “Affection” en “Apocalypse”.
Erg serieus en gemeten allemaal, maar in het dromerig elan , met de ogen toe overtuigend,…
Het vuurwerk maakte ons wakker uit  hun vervlogen wereld …

De headliner waar misschien wel iedereen het meest naar uitkeek was ongetwijfeld Kendrick Lamar. Na een geweldige passage in het Sportpaleis in februari, waren de verwachtingen gigantisch groot. Helaas vulde Lamar deze verwachtingen niet volledig in. Een vrij tot zeer platte show, met weinig interactie en ‘goesting’. Hit na hit werd gespeeld, maar ook daar werd het publiek niet echt heel wild van. De filmpjes die tussen de nummers door werden afgespeeld werden zelfs eentonig en deden ons te hard denken aan zijn show in A’pen. Na 17 nummers gaf Kendrick er de brui aan en wandelde hij op het gemak van het podium. Of toch niet. Bissen deed Lamar met het, vreemd gekozen, “All The Stars”. Van een gemakzuchtige show gesproken. Een vrij tot zeer jammere afsluiter.
Maar laat dat nu het laatste zijn wat aan ons hart komt. Voor de rest was het een top festival, waar we volgend jaar zeker en vast opnieuw deel van willen uitmaken! (KH)

Tja, Pukkelpop zat er weer een keertje op …

Neem gerust een kijkje naar de pics (ism DaMusic) http://www.musiczine.net/nl/fotos/pukkelpop-2018/

Organisatie: Pukkelpop

Aanvullende informatie

  • Date: 18-08-2018
  • Festival Name: Pukkelpop 2018
  • Festival Place: Festivalterrein
  • Festival City: Hasselt-Kiewit
Gelezen: 527 keer