Talen

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait

Catacombfest 2018 – Resurrection, the final edition - Waarom het festivalseizoen 2019 een goedkope zal worden voor de metal liefhebber in mij

Geschreven door



De laatste weken zie ik artikelen verschijnen over het feit dat het voor de doorsnee metal liefhebber een dure festivalzomer zal worden in 2019, en dan frons ik toch even de wenkbrauwen. Uiteraard als ik fan was van Metallica en die nog niet live had gezien, zou ik er alles aan doen om daarbij te zijn als die in ons landje komen optreden. Ook al is dat een Koning Boudewijnstadion, waar je eens bovenaan gezeten, amper iets zult zien. Uiteraard is dat ook het geval met alle Rammstein (ook koning Boudewijnstadion), Bon Jovi (TW Classic) en andere KISS (Graspop) optredens die volgende zomer ons land zullen passeren.
Wat me echter een beetje tegen de borst stoot is dat sommige artikelen het doen uitschijnen alsof er voor diezelfde metal liefhebber amper andere alternatieven zijn? Dat laatste spreek ik volmondig tegen.
Op zaterdag 24 november - bezocht ik mijn 70ste evenement van 2018. Daar zitten enorm veel metal evenementen tussen trouwens. Doorgaans betaal ik daarvoor tussen de 15 tot circa dertig euro. Dat laatste vaak voor twee dagen. Sommige festivals zijn zelfs compleet gratis. Zo zakten we dus op deze zaterdag af naar het centrum van Wilrijk voor zo een gratis evenement Catacombfest Resurrection, dat voor de laatste keer in die vorm doorging. Een overzicht

Oerknallen tot instrumentale en vocale perfectie die aan de ribben kleeft
Ons eerste optreden van de dag was er eentje van een band die we deze zomer al enkele festivalweides en zalen in vuur en vlam hebben zien zetten. The Curse of Milhaven (****) speelde voor een beperkt publiek, maar liet dat niet aan zijn hart komen. En zie dat siert zulke bands, een set spelen alsof je leven daarvan afhangt en je voor een volle zaal wild om zich heen slaande heethoofden staat te spelen? Daarvoor moet je sterk in je schoenen staan. Maar The Curse of Milhaven doet het toch maar weer. Razendsnel, snoeihard en meedogenloos de boel compleet plat walsen. Uiteraard met de nodige knipogen en kwinkslagen daarbovenop. Niet met de bedoeling keet te schoppen, eerder om een regelrecht metal feest te doen ontstaan. De band slaagt er dan ook zonder moeite in elke van de aanwezigen uit zijn hand te doen eten. De bandleden gaan zelfs dat publiek letterlijk opzoeken, en doen dus vanaf begin tot eind een feestelijke stemming ontstaan waardoor menig dak er weer eens compleet afvliegt.

In de kleine zaal brengt Anthrophagus (***1/2) een set boordevol technisch hoogstaand vernuft. Riffs die zodanig perfect in elkaar steken dat de haren op je armen recht komen, met daarbovenop een bulderende vocale aankleding die ervoor zorgt dat de poort van de Hel voor het eerst deze avond op een kiertje open gaat staan, zorgen ervoor dat Anthrophagus het vuur aan de lont steekt om de mensheid te doen branden in vlammen van de Hel. Dan volgt meteen een absoluut hoogtepunt van deze festivaldag op de mainstage.

Carrion (*****) -
Wij hebben deze band langzaam maar zeker zien groeien in hun kunnen. Over het optreden van de band op Antwerp Metal Fest deze zomer schreven we '’De jongens stralen spelplezier uit, leggen de lat nog hoger dan voorheen, en laten er totaal geen gras over groeien. Mokerslag na mokerslag deelt Carrion uit.’ Ook op Catacombfest valt op hoe gestroomlijnd de gitaarriffs telkens opnieuw in je lijf klieven als een vlijmscherp zwaard, de drumsalvo's aanvoelen als oerknallen waardoor je hersenpan wordt ingeslagen, en een perfect daarop aansluitende vocale aankleding, je prompt de ultieme doodsteek toedient. Carrion scheert de laatste tijd hoge toppen, en zet op dit festival nog maar eens de puntjes op de 'i' door een perfecte set af te leveren, zonder de spontaniteit uit het oog te verliezen. Want ook al laat de band zijn verschroeiende muziek voor zich spreken. De charmante frontman laat niet na zijn publiek aan te spreken. Waarvoor een extra pluim op de hoed van de band. Klasse komt namelijk altijd boven drijven, en dat was en is nog steeds het geval bij een band als Carrion.

Dr. Jekyll and Mr. Hyde -
Wat een band als Chalice (****1/2) zo bijzonder maakt is het 'Dr. Jekyll and Mr. Hyde' effect dat we voorgeschoteld krijgen. Dat is in grote mate te danken aan de inbreng van de sympathieke en heel imposante frontman van Chalice. Messcherpe riffs en verschroeiende drumpartijen vormen uiteraard de rode draad. Met alle respect dus voor de instrumentale inbreng die een enorme meerwaarde vormen binnen het geheel. Maar als de frontman met bebloed hemd en een kap op het hoofd de aanwezigen strak aankijkt en met bulderende stem zijn demonen de vrije loop laat, kijken we telkens opnieuw onze eigen demonen strak in de ogen. Dat was in het verleden zo. Dat blijkt op Catacombfest ook weer het geval te zijn. Het voordeel aan zo een klein podium is dat de band feitelijk niet op een podium staat maar gewoon tussen het publiek. Dat laatste speelt natuurlijk in het voordeel van Chalice die daardoor de aanwezigen letterlijk kan opzoeken en tot murw slaan. En toch, en dat valt ons telkens ook op, straalt de band eveneens enorm veel humor uit. Ook dit is weer de verdienste van een goedlachse frontman, die dus enerzijds je een glimlach op het gezicht tovert door middel van zijn sympathieke uitstraling, en anderzijds, plots uit het niets, met waanzin in de ogen iedereen om zich heen dreigt te verscheuren. Inderdaad, het Dr Jekyll and Mr. Hyde gevoel. Ofwel een gespleten persoonlijkheid.

Gewonnen thuismatchen, en niet alleen op de punten
Sommige bands op de affiche spelen duidelijk een thuismatch. Die match moet - zoals iedereen ondertussen weet - uiteraard nog steeds worden gespeeld. Furia (****) is de eerste in die rij. De band bestaat uit één voor één topmuzikanten die in ons land, en ver daarbuiten, zijn kunnen al voldoende heeft bewezen. Is het niet bij het ter ziele gegaan Bliksem of de immens populaire band Bark en Diablo Blvd. Dan is dat bij elk ander project dat de heren aanraken. Ook Furia straalt diezelfde perfectie uit die we opmerken. Met eveneens een hoge dosis spelplezier en spontaniteit. Een combinatie van riffs die koude rillingen doen lopen over onze rug. Drumpartijen die door merg en been gaan. En een uiterst charismatische frontman die met bulderende stem de muren in de zaal doet barsten. Furia zorgt ervoor dat die thuismatch niet enkel wordt gewonnen op punten, maar dat het optreden uitgroeit tot een waar hoogtepunt op deze avond.
Wat uitstraling betreft doet Martin Furia me trouwens denken aan een jonge Max Cavalera. Maar ook puur muzikaal bekeken straalt de band diezelfde energie en humor uit van een band als Sepultura. En dat mag als een compliment beschouwd worden.
Op hun facebook pagina staat te lezen 'Brutal Thrash Metal! No postures, no bullshit, pure power’. Nu dat is wat de band ook voorschotelt. Pure, onversneden Thrash metal op technisch hoogstaand niveau en met zoveel spelplezier en spontaniteit gebracht dat het dak er nog maar eens compleet afvliegt. Jawel, thuismatch gewonnen op alle punten!

Van de Thrash hemel naar de donkere Hel? Het is maar een kleine stap in het leven. Op Catacombfest was die Hel gewoon in het kleine zaaltje naast de mainstage. Drawn into Descent (****) wordt op zijn facebook pagina omschreven als Atmosferische Black Metal. De band dompelt ons prompt onder in duistere doom sferen. De bijzonder indrukwekkende manier waarop gitaarlijnen je hart doorklieven, met daarbovenop een weemoedige grafstem die je een krop in de keel bezorgt, zorgen ervoor dat we koude rillingen voelen lopen over onze rug van begin tot einde van de set. Die intieme setting waar de heren hun ding mogen doen in dat kleine zaaltje, krikken die sfeer nog meer op tot een intensieve walm van pure duisternis , die ons letterlijk de adem ontneemt. Eens meegezogen naar de donkerste gedachten, is dan ook geen terugtocht meer mogelijk.
Kortom: Drawn into Descent zorgt voor een intensieve aanpak die de aandacht van begin tot einde heel scherp houdt. Waardoor we ons gewillig laten meevoeren naar donkere bossen waar demonische wezens uit een mystieke duisternis ons strak in de ogen kijken. Confronterend en wonder mooi deze bijzonder intense set boordevol black en doom metal ingrediënten.

Dat de organisatie van Catacombfest een gevarieerd programma aanbiedt? Dat wisten we al veel jaren. Ook op deze laatste editie pint de organisatie zich niet vast op één muziekstijl. Daarom mag pure Hardcore of aanverwante ook niet ontbreken. Whatever it takes (****) laat er geen gras over groeien, en deelt de ene mokerslag na de andere uit. De imposante frontman moet wel een paar keer roepen, maar krijgt uiteindelijk de handen op elkaar waardoor een wervelend HC feest ontstaat met de nodige mosh en andere pits tot gevolg. Drawn into Descent hoeft daarbij niet onder te doen voor de zogenaamde groteren namen binnen de scene, integendeel. Onder het motto ‘Hard But Fair. Say what You mean... Mean What you say' brengt de band dan ook het soort HC van uit hart en ziel van die muziekstijl. We genoten dan ook met volle teugen van dit potje Hardcore zoals hardcore gewoon moet zijn. Hard, meedogenloos maar goudeerlijk!

Geluidsnormen overschrijdend gedrag
We hadden het al aangegeven. Sommige bands spelen een ware thuismatch. En dat was ook te merken toen Marginal (*****) het kleine zaaltje overvol kreeg. Er werd een extra versterker aangesleept, waardoor de drummer van dienst nog amper plaats had met zijn drumstel. Dit allemaal met die ene bedoeling, geluidsnormen compleet overschrijden. Vanaf de eerste song legt de band de lat torenhoog. Letterlijk worden alle registers door middel van oorverdovende oerknallen, zowel vocaal als instrumentaal, compleet open gegooid. Met als gevolg dat de muren en grond onder onze voeten staat te trillen door het doen ontstaan van een ware aardverschuiving. Opvallend, ondanks het uitdelen van de ene na de andere oorverdovende uppercut en het brengen van pure chaos, hoor je dat deze band bestaat uit top muzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. De instrumentale perfectie gecombineerd met een altijd sympathiek uitziende frontman, die eens het podium betreedt , al zijn woede en frustratie de vrije loop laat, zorgt ervoor dat Marginal dat kleine zaaltje verpulvert onder zoveel oerkracht. De ravage achteraf laat een beeld zien van omvergevallen heilige huisjes, die de wervelstorm niet hebben overleefd. Onze oren suizen nog van die geluidsnormen overschrijdende mokerslag in het gezicht die de band ons uitdeelde. Missie meer dan geslaagd, met andere woorden.

Kwam het doordat we nog steeds onder de indruk waren van die orkaanuitbarsting van de voorganger? Maar Saille (***), nochtans één van onze favorieten binnen hun genre, konden ons helaas minder overtuigen. De band brengt wel duister machten tot leven en dompelt ons onder in donkere atmosferen. De instrumentale perfectie en vocale aankleding waardoor we weer wegdrijven naar donkere gedachten, was ook aanwezig, maar helaas bleef alles iets te nadrukkelijk hangen binnen een monotone atmosfeer. Uiteraard moet bij dit genre de muziek zijn werk doen, teveel gepraat daarbij is overbodig. We misten echter de nodige spontaniteit om ons over de streep te trekken. Door de enigszins routineuze aanpak bleven we daardoor helaas wat op onze honger zitten. Op zich heel jammer, want ons door middel van die duistere perfectie bij de strot grijpen en intensief verdoven, dat deed Saille dan weer wel.

Sons of A Wanted Man (*****)
bewees in de kleine zaal hoe het wel moet. Ook hier waren de bindteksten heel beperkt. Ook Sons of A Wanted Man laat vooral de verschroeiende muziek voor zich spreken. Maar doen dat op een zodanig intensieve, oorverdovende en alles om zich heen vernietigende wijze, dat we - met de ogen gesloten - voor een klein uur compleet onder hypnose gebracht, letterlijk ons voelden wegzweven naar totaal andere oorden. De frontman sprak zijn publiek geregeld aan, en doet door zijn demonische stem de haren op onze armen prompt recht komen. Echter, met alle respect daarvoor, is het eerder de instrumentale inbreng die ervoor zorgt dat we letterlijk tegen een geluidsmuur van de meest donkere kwaliteit terecht komen, recht krabbelen, en weer murw worden geslagen tot het oneindige. Riffs die door je vege lijf klieven, en drumpartijen die zodanig verschroeiend hard aanvoelen dat het lijkt alsof je hersenpan een uur lang voortdurend wordt ingeslagen, zorgen ervoor dat Sons of A Wanted Man ons totaal verweesd en van de kaart gebracht, achterlaat in de hoek van de kamer. Intensiever dan dit kan luidruchtige duisternis niet klinken.

Eerlijk gezegd waren we na deze mokerslag nog steeds totaal van de kaart, waardoor we zelfs op weg naar huis nog hartkloppingen voelden na zoveel intensiviteit. Het nochtans hoogstaande optreden van KNA LHART (****) het nieuwste project rond o.a. Jeroen die als klankenman bij uiteenlopende Antwerpse bands alles in goede banen leidt wat het geluid betreft, ging daardoor een beetje aan ons voorbij. KNA LHART bestaat uit naast Jeroen eveneens uit een ware multi-instrumentalist Ineke, die niet alleen over een wonderbaarlijke stem beschikt - heel goed passende bij de inbreng van Jeroen zijn stem trouwens - maar eveneens keyboard speelt, trompet en synth & drum programmering. Twee virtuozen, zowel vocaal als instrumentaal, die al even perfect worden aangevuld door Gunther die de drumvellen bedient alsof zijn leven daarvan afhangt.
Kortom, KNA LHART heeft duidelijk het rock hart op de juiste plaats, en straalt naast perfectie een dosis spelplezier uit waardoor we niet alleen tot rust komen na al die mokerslagen, maar eveneens ons rock hart diep wordt geraakt. Een betere kers op de taart en afsluiter van deze meer dan geslaagde dag en avond konden we ons niet dromen.

Besluit
Catacombfest,
en alle bands die we aan het werk zagen, bewijzen waarom voor ons de festivalzomer van 2019 eerder goedkoop dan duur zal worden. Bands met diezelfde gedrevenheid en ingesteldheid als voornoemde vind je namelijk terug op festivals als Antwerp Metal Fest , kostprijs amper 45 euro voor twee dagen puur onversneden HC en metal van hoogstaand niveau.
Frietrock, een metalfestival voor het goede doel waar ontdekkingen rond de oren vliegen binnen het metal gebeuren. Geheel GRATIS trouwens.
Evil Or Die Fest, een tweedaagse van enerzijds Hardcore en anderzijds metal. Eveneens aan democratische prijzen.
7 jaar ELPEE, het jaarlijks wederkerende festival in ELPEE Deinze - waar trouwens met de regelmaat van de klok fijne metalconcerten doorgaan van bands die hoog staan aangeschreven binnen hun genre.
Devils rock for an angel, een festival voor een goed doel dat steeds toppers op zijn affiche heeft staan binnen het metal underground gebeuren.
Het dit jaar voor het eerst in het leven geroepen Tribute To Wizz , een festival aleer betoon aan de veel te vroeg overleden icoon binnen het Belgische metalgebeuren Wizz Wizzard. Wildfest, het ultieme festival voor liefhebbers van glam tot Sleazerock.
Headbangers Ball Fest, een klein maar enorm fijn festival in Izegem. Met volgend jaar o.a. Moonspell op de affiche.
Tot het ultieme alternatief voor de metalfan die het wat intiemer willen opzoeken dan Graspop Metal Meeting - een festival dat ik ook een warm hart toedraagt trouwens - Alcatraz Metal Fest. En zo kunnen we nog even doorgaan, want dit is nog maar het topje van de ijsberg.
Bezoek ik als Metalfan niet Graspop? Uiteraard. Zal ik waarschijnlijk niet proberen aan een ticket te geraken voor Rammstein als ik die absoluut wil zien? Ik zou al dom moeten zijn om dat links te laten liggen. Maar er zijn dus wel alternatieven om ervoor te zorgen dat uw festivalzomer als metalfan goedkoper uitdraait dan voorzien. Catacombfest was daarvan met een perfect affiche, daken die eraf vlogen als rietjes, en intensieve donkere walmen die ons de buiten adem achterlieten. Het levende bewijs!

Catacombfest 2018 – Resurrection, the final edition - Waarom het festivalseizoen 2019 een goedkope zal worden voor de metal liefhebber in mij
Catacombfest 2018
JC Vizit
Wilrijk
2018-11-24

Organisatie: Catacombfest, Wilrijk

Gelezen: 1033 keer
FaLang translation system by Faboba