• Botanique, Brussel - concertenreeks
    Botanique, Brussel - concertenreeks Botanique, Brussel - concertenreeks Concerten Omni-woensdag 20 november 2019-Witloof Bar-20h Ezra Furman - woensdag 20 november 2019 - Rotonde -…

Talen

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Se connecter

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait

Werchter Boutique 2019 - Snow Patrol en Triggerfinger blikvangers

Geschreven door Tijs Delacroix

Werchter is al een tijd niet meer enkel en alleen de plek die men in één adem met ‘rock’ benoemt. Met Werchter Boutique, TW Classic en occasionele one-of Live Nation producties staat de omliggende weide namelijk geregeld vol diverse benenparen. Zo ook afgelopen zaterdag, met bovenaan de affiche de legendarische naam Fleetwood Mac. 45000 tickets gingen de deur uit. Voor de gelegenheid kreeg de hoofdact, oudersdomdeken Fleetwood Mac,  het gezelschap van onder andere Snow Patrol en Triggerfinger.

Na de afstand van de bushalte tot de weide, zoals ieder jaar, iets te hebben onderschat, hoorden we dat Novastar een hernieuwde adem gevonden heeft. Hun magnus opus ‘Almost Bangor’  is haar eerste decenium reeds voorbij en diens opvolger ‘Inside Outside’ werd destijds maar lauwtjes ontvangen. Gelukkig was daar recent dan ‘In The Cold Light of Monday’, waarmee Zweegers terug de volle, herkenbare sound vond. Dit laatste album, blijkt live ook geschikt voor grotere podia. Ieder nummer had een mooie functie, waardoor het geen ‘wachten-op-de-hits’-optreden werd. Zweegers heeft toegewijde passie door de aderen vloeien, en tijdens afsluiter “The Best Is Yet To Come”, werd dat andermaal duidelijk. Niet de meest zuivere uitvoering van deze Belpopparel, maar overall een erg degelijke performance.

De 10(!)-mansbezetting van Arsenal hadden de weergoden in het begin niet aan hun kant. Stevige plensbuien wisselden elkaar af, dat terwijl de band zelf garant staat voor zonnige optredens. Hendrik Willemyns en de zijnen hadden het deels door deze weersfactoren niet meteen onder de markt. Een andere bemoeilijkende factor, was de gekozen setlist. Het vele, nieuwe werk kwam niet echt tot haar recht op het uit de kluiten gewassen podium. We hoorden diezelfde avond weliswaar waaien dat ze op het volksere Gladiolen wel iedereen naar huis speelden, en dat verrast ons hoegenaamd ook niet.  Boven Werchter brak de zon nét op tijd door, om met kleppers als “Melvin” en “Estupendo” danskriebels uit te strooien over het publiek. We stellen ons wel vragen bij de omvang van hun bezetting, die gebaseerd op het sterkste werk van de band, niet geheel noodzakelijk bleek. Wat ons betreft toch niet op een festivaldag waar men hoofdzakelijk voor één welbepaalde naam aanwezig is. Iets over sop en de kolen waard zijn.

Tijd om wat ‘ouderdomsdekens’ erbij te halen, The Pretenders, aangevoerd door Chrissie Hynde, bleken hun beste tijd achter de rug te hebben. Al probeerden zij wel er nog het beste van te maken. Muzikaal klonk het platter dan de aardbolvisie van flat earth-believers, maar originals Hynde en drummer Chambers stralen nog steeds pure rock uit. Dit in tegenstelling tot de jongere bandleden, die zich nogal glammy gedroegen. De band maakte gretig gebruik van het aanwezige LED-scherm, en dat wist ons toch min-of-meer gans de set geëntertaind te houden. Een verstandige zet om van de aanwezige middelen gebruik te maken. Wie de setlist opmaakte, is voor ons grote vraag. Want ook Hynde poneerde geregeld dat ze ‘na de volgende ballade, zouden gaan rocken’. De ballades bleven echter komen en wij, maar mogelijks ook Hynde, hadden liefst van al zo min mogelijk van deze ballades moeten overbruggen. Hun grootste hit, “Don’t Get Me Wrong”, werd ook in de set gewrongen, maar meer dan de kitschy-catchy herkenbaarheidsfactor had dit lied niet (meer) om het lijf.

“Misschien moeten we hier een vijver aanleggen en bootjes op laten varen”, niemand verpakte zijn mening mooier dan Ruben Block van Triggerfinger bij aanvang van hun optreden. Voor de gelegenheid had Triggerfinger een aantal gasten met zich meegenomen, leuk idee, maar de uitwerking ervan bleek niet echt festivalweide-proof. Zo speelde de band wel hun voornaamste hits, waar vooral “Colossus” sterk uit kwam, maar trokken de collabs het tempo wel meermaals uit de set. Het iets oudere festivalpubliek, was nu eenmaal ook niet het makkelijkste publiek. Dit werd vooral duidelijk toen Fenne Kuppens haar ding kwam doen. De frontvrouw van Whispering Sons smeet zich nog harder dan anders, maar rondom ons gingen -onterecht- vooral de wenkbrauwen aan het bewegen. Naast Kuppens, kreeg ook een stralende Selah ‘Mercy’ Sue haar moment de gloire. Ironisch - maar demografisch gezien niet verrassend - genoeg, bleek de hoem-pa-Pa pop van Henny “Eén Nacht Alleen” Vrienten datgene wat het publiek het meest wist te pleasen.
Triggerfinger vuurde een slotsalvo op ons af, maar schoot net niet hard genoeg. Vermoedelijk doordat het volume niet helemaal opengedraaid stond (?) aan het knoppenpaneel. Jammer, want hoe kan rock echt scheuren zonder luid te mogen gaan?
Allesbehalve een slechte prestatie van de meest sexy rockband van de Benelux, maar conceptueel hadden we meer verwacht van ‘& Guests’.

Snow Patrol is zo’n band die de betere knuffelrock van de laatste decennia maakte. Dat zorgde in het verleden al voor melige optredens waar zanger Gary Lightbody eerder een kleffe knuffelbeer, dan een charismatische frontman, was. We waren al uit het oog verloren dat de band al meer dan 25 jaar op de teller heeft staan, wat op zich ook al mooi is.
Gary Lightbody trekt er anno 2019 op uit met een onfrisse stoppelbaard. Hij boet wat in aan sex-appeal, maar muzikaal was Snow Patrol mogelijks de hoogvlieger van de dag. De hoofdbrok van de gespeelde tracks, dateren al van meer dan 10 jaar geleden, maar blijken nu eenmaal onoverkomelijk. Lightbody wakkerde het publiek meermaals aan, waardoor bij “Chasing Cars” en “Just Say Yes” dan ook menig liefje op de schouders werd getild. Vocaal was alles zeer naar behoren, en we zagen - net zoals bij Triggerfinger - een collectief aan het werk. Niemand speelde op zijn eigen eiland. En zelfs al was er iets aan de hand met gitarist Nathan Connolly, op een aantal pijnlijke grimassen na, viel er niets op zijn spel aan te merken.

Doorheen de dag werd het meermaals duidelijk dat het merendeel van het publiek maar voor één band was afgezakt naar Werchter. Fleetwood Mac heeft ondertussen een mythische status bereikt en blijven qua opgenomen muziek nog zeker relevant. Met maar liefst 4 nummers van de band in de top 100 van de Tijdloze, doen ze hiermee even goed als Metallica.
Nogal onopgemerkt en druppelgewijs, kwamen de bandleden het podium op geschoven en de tand des tijds werd zonder nog maar één noot te horen al pijnlijk zichtbaar, al wachtten we met ons oordeel te vellen totdat we muziek te horen gekregen.
Ergens hadden we na “Dreams“ bijgevolg al huiswaarts kunnen keren. Want bij dit vierde nummer hadden we ook al “The Chain” en “Little Lies” achter de kiezen. Hitjes, allemaal goed en wel, maar tijdens én na de hitjes geloofden we onze oren nauwelijks.
Ja, de band wisselde over de jaren heen - door interne strubbelingen en wrange machtsverhoudingen - geregeld van personeel, maar dat net de meest respectabele leden durfden teleurstellen, hadden we ons niet op voorbereid.
McVie en Nicks zouden tegenwoordig zelfs niet meer gecast worden voor FM-tributebands. Vocaal hadden ze namelijk het merendeel van de tijd moeite om lucht langsheen hun stembanden te duwen, en wat er bij hen uit kwam, deed hen allesbehalve als vooraanstaande vocalisten klinken.
Een andere, pijnlijke vaststelling is dat de lichtpunten van het optreden gevormd werden door alles wat niet echt, of niet langer meer deel uitmaakt van Fleetwood Mac. Zo bliezen Neil Finn en Mike Campbell een frisse wind doorheen het muffe kabinet. Vooral Finn, die in de hiërarchie duidelijk onder Nicks staat, was in staat om het publiek gefocust te houden met zijn frisse, heldere stem. De solo’s van Campbell leken daarentegen niet altijd even soepel te gaan, maar wel was hij een aanwezig, vief figuur op podium.
Eerlijkheidshalve, het is ook niet de makkelijkste opdracht om in Lindsay Buckinghams voetsporen te treden. Van de oorspronkelijke leden, vertolkte enkel Mick Fleetwood zijn rol zoals het hoorde, maar is er aan hem zeker ook geen bindtekstenkoning verloren gegaan.
Muzikaal waren “Oh Well”, ironisch genoeg van de hand van ex-lid Peter Green, en “Don’t Dream It’s Over”, een cover van Finn’s primaire band Crowded House, de lichtpunten in de set. Niet de grootste Fleetwood Mac hits dus, die ofwel overladen werden met irriterend rammelaargeluid of die te hard steunden op de erg zwakke vocals.
Geen man of vrouw over boord zou je dan denken, want de band bracht vermoedelijk ook een hoop showelementen mee, toch? ‘Less is more’, zal de band gedacht hebben, maar hier had het mogelijks wel de meubelen kunnen redden. Op het LED-scherm kregen we enkel gedateerde videobeelden te zien. Op het te lang uitgesponnen drumtafereel in “World Turning” na, was er ook op podium niet echt veel te beleven.
Nummers als “Go Your Own Way”  laten ons op plaat keer om keer genieten, meezingen en zelfs dansen. Live kregen we medelijden met de bandleden, dat we ons niet kostelijk konden of durfden te amuseren. Meezingen werd uiteraard wel gedaan, dat zou er nog aan mankeren met zulke hits, maar een volksfeest werd het op Werchter Boutique niet.

Al is alles relatief, en geen enkel publiek is dezelfde. Zo hoorden we rond ons fans die voldaan huiswaarts zouden keren, mensen die zich -ondanks ze fysiek geen krimp gaven- het een dik feest vonden, tot anderen die het niet aan hun hart lieten komen en het hielden op een goed gekoelde pint.
Met Free Fallin'”  brachten ze een emotionele ode aan Tom Petty . Dat “Don’t Stop” de afzwaaier werd, kreeg bijgevolg een wrang bijsmaakje. Dit was geen vuurwerk . Fleetwood Mac was vanavond niet de perfecte afsluiter . Daarvoor waren Triggerfinger en Snow Patrol hen te snel af en de echte blikvangers.
Teleurstellend of niet, iedereen maakte van dit moment gretig gebruik om de eigen nabeschouwing luidkeels bekend te maken. En hieruit kon worden afgeleid dat elk zo zijn eigen hoogtepunt had. Gebalder kunnen we het niet stellen.

Neem gerust een kijkje naar de pics (ism daMusic)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/werchter-boutique
Organisatie: Live Nation - Werchter Boutique - Rock Werchter

Aanvullende informatie

  • Date: 2019-06-08
  • Festival Name: Werchter Boutique 2019
  • Festival Place: Festivalterrein
  • Festival City: Werchter
  • Rating: 7
  • Co écrit: Tijs Delacroix
Gelezen: 293 keer