Talen

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait

Graspop Metal Meeting 2019 - 3 daags walhalla - Slayer imponeert weeral, Slipknot is terug en Kiss boordevol show

Geschreven door Frederik Lambrecht

Graspop Metal Meeting 2019 - 3 daags walhalla - Slayer imponeert weeral, Slipknot is terug en Kiss boordevol show
Graspop Metal Meeting 2019
Festivalterrein
Dessel
2019-06-21 t-m 2019-06-23

Zoals wellicht wel gelezen in diverse media: een geothermiecentrale veroorzaakte een lichte aardbeving in Mol, met een beving van 2.1 op de schaal van Richter. Welnu, allen die aanwezig waren in het naburige Dessel weten de echte reden van de lichte aardbeving, nl. Graspop jaargang 2019. 3 dagen zware muziek, enkele rockpauzes en muziek die voor sommigen het levenslicht niet mag zien blijft niet zonder gevolgen. Sorry aan de mensen uit Mol, maar Slayer was nu eenmaal in uitstekende doen dit weekend haha. Dus als jullie het op de centrale willen steken, be our guests …
Musiczine was opnieuw paraat en ondergetekende trapt af op donderdag, aangezien we dan reeds starten met de pré-party met enkele bands…

donderdag 20 juni 2019
Aborted & Off the Cross vechten het uit op hetzelfde tijdstip en Philip H. Anselmo is nu éénmaal Pantera niet

Ik ging rechtstreeks richting de Marquee waar Aborted present was, de mix van death metal en grindore beukte er direct op los met “Retrogore & Terrorvision”. De tent liep lekker vol en het was duidelijk dat vooraan in de pit alle remmen losgingen. De stem van Sven De Caluwé raasde in de rode gloed van de lichtshow en ging de greep niet meer lossen tot het einde van “The Saw and the Carnage Done”.
Na deze show hoorde ik opeens geruchten dat er blijkbaar ook een feestje gaande was op hetzelfde tijdstip in de Red Bull Metal Dome waar Off The Cross ook stevig het gaspedaal indrukte. Deze Belgische Metalcore band zag het levenslicht in 2016 en is dus klaarblijkelijk een band in stijgende lijn.
Op donderdag stond er een speciale set van Philip H. Anselmo and The Illegals op het menu waarbij nummers van Pantera gingen vertolkt worden. Op voorhand was ik alvast in de wolken dat de originele zanger van Pantera eindelijk zijn roots trouw was en dus enkele hitjes ging brengen, anderzijds was ik wel zo slim om direct een duidelijke afbakening te maken tussen wat vroeger was en wat ik nu kon en mocht verwachten.
Eerst en vooral toch een opmerking over de klank in de Marquee, want deze kon alvast niet tippen aan diegene van Aborted. Toch raar dat hier altijd een verschil in moet zitten…qua nummers bleven mij vooral “This Love”, “Fucking Hostile” en “Walk” bij. Mister Anselmo zong helaas zoals de laatste tijd bij Down het geval was, met veel tussenpauzes die de agressie wat deden verbleken dit deze nummers groot maakten. Leuk om eens mee te maken, maar zoals eerder aangegeven, als je het verschil niet kunt maken tussen vroeger en nu, dan kwam je volgens mij van een kale reis terug. Maar ik kon het toch appreciëren!

vrijdag 21 juni 2019
Crowbar zorgt voor een gigantische muur van geluid, Discharge voegt punk toe aan de affiche,  Children of Bodom stond lang op nummer 1 qua show, maar Slayer eet alles op!

De bus van Metal Park bleef wat langer dan voorzien op zich wachten waardoor Hatebreed mijn vrijdag opende. De woeste hardcore is al langer dan vandaag mijn gading, maar achteraf gezien had ik ze toch al beter zien presteren. Misschien ook het feit dat de band redelijk vroeg na de middag geprogrammeerd stond, zorgde voor wat minder sfeer dan gebruikelijk het geval was, maar dat is uiteraard mijn mening. Ieder nummer is ééntje om gretig de vuisten in de lucht te steken en de boel in vuur en vlam te zetten waardoor de gekende terug op de setlist stonden: “To the Threshold”, “Live for This”, “Everyone Bleeds Now”, “A Call For Blood” en afsluiters “Perseverance” en meezinger “I Will Be Heard” passeerden allen de revue. De band deed dus wat ze kon, maar kon de passie niet echt aan het merendeel van het publiek overbrengen, waardoor ik vroegtijds richting Marquee stapte. De mannen in de pit zal het allemaal worst gewezen hebben, want deze zijn waarschijnlijk nog aan het bekomen…

In de Marquee stonden de mannen met baarden en tatoeages uit New Orleans van de band Crowbar voor een half gevulde tent klaar om hun zware gitaarriffs uit hun vingers te toveren. Deze sloophamer van sludgemetal (combinatie van doom met hardcore) bleef weinigen onberoerd die aanwezig was in de tent en deed sommige monden openvallen. Topnummers deze middag: “Conquering”, “Like Broken Glass” en “To Build a Mountain”, wat dat is wat deze mannen gecreëerd hebben deze middag: een ware geluidsmuur die de Himalaya deed verbleken. 

Op Main 2 stonden de thrash veteranen van Testament paraat. Zanger Chuck Billy werd opnieuw verzegeld van een uitstekende ritmesectie met krachtpatser Gene Hoglan, Di Giorgio, Skolnick en Peterson. Qua songkeuze niks te klagen alvast, maar toch waren het de oudere nummers die het meeste stof en gras deden opwaaien op de weide: “Into the Pit”, “Over the Wall” en “Disciples of the Watch”. Spijtig genoeg waaide de klank teveel weg om alles duidelijk te verstaan, waardoor de thrashiconen geen wereldse show konden neerzetten.

Rond 17u30 ging het volk zoals een kolonie mieren richting de Jupiler Stage alwaar Municipal Waste de feestklokken inluidden. Teveel volk voor zo’n gekende band op het kleinste podium, dat is om problemen vragen. Aan de rechterkant van de bar was er gelukkig genoeg wel nog ruimte, hoogstwaarschijnlijk ook omdat velen geen zin hadden om als sardienen samengeperst te worden en eieren voor hun geld kozen en terugkeerden. Municipal Waste speelde zoals we ze gewoon zijn, met veel overgave en de garantie dat je meedanst. En dansen deden we, vooral met “Beer Pressure” (handig naast een bar), “Headbanger Face Rip” en “Unleash the Bastards”. Een lekkere portie crossover met hoog thrash gehalte!

Oudgediende Belladonna was ook dit jaar van de partij met de immer vriendelijke Scott Ian die er al vanaf het begin bij is. Jep, Anthrax stond reeds voor de 8e keer op Graspop (ik dacht eerlijk gezegd al meer maar soit). En ook zij hadden het probleem dat de klank soms wegwaaide naar de verkeerde kant waardoor sommige zang- en instrumentale stukken niet of nauwelijks hoorbaar waren. Maar het kon hen niet deren, want ze hadden zich duidelijk klaargestoomd om een strak optreden neer te zetten. Aftrappen deden ze met een ode aan Vinnie Paul (deel van Cowboys from Hell), maar toen zetten ze de machine in gang met “Caught in a Moss”. Deze Amerikanen speelden 1 uur vol overgave met hun meest gekende nummers, en dus ook de Trust cover “Anti-Social” die door alle aanwezigen werd meegebruld.

Met hun recentste album getiteld ‘Hexed’ kregen de mannen van Children of Bodom ook hun plaatsje op de affiche. De voorgaande keren vond ik deze Finnen alles behalve een goeie show neerzetten, maar vandaag was dat toch het tegenover gestelde. Wildchild Alexi Laiho heeft niet de beste jaren achter de kiezen, maar het blijkt dat hij alle shit achter zich wil laten. Alles klopte simpelweg, de zang, de keyboards de verschroeiende gitaren…1 hemels orgasme en een klank die perfect uit de speakers kwam. Van hun laatste album weet ik bitter weinig, maar met hun oude nummers kunnen ze mij nog altijd op sleeptouw nemen. Denk maar aan “Hate Me!” en het sublieme “Downfall”. Ik hoorde achter mij wat gemor, maar dat zal hoogstwaarschijnlijk te maken hebben met hun setlist waarbij vooral uit ‘Are You Dead Yet?’ en ‘Hexed’ (ze moeten nu eenmaal hun plaat promoten) gevist werd. Maar ondanks dat ik ook niet gekend was met deze nummers vond ik het toch een wervelende show. Dikke pluim voor deze Finnen.

De avond viel en dus was het opletten voor de woeste Vikings van Amon Amarth. De melodieuze death metal wint ieder jaar aan fans, en dit jaar zal het ongetwijfeld niet anders geweest zijn. Spektakel tijdens de show (veel vuur, vechtende stamhoofden, draken, Thor zijn hamer die neerdaalt en een meer dan geslaagde lichtshow), maar toch ontbreekt voor mij wat persoonlijk waardoor ik nog niet meedrijf in de vibe van deze Zweden. Zonder zo’n drukke show zouden meer mensen de muziek in zich kunnen opnemen, maar als je constant afgeleid bent of het dak van Mainstage 2 niet neerstort (waarschijnlijk de eerste band op Graspop ooit die effectief een dak in brand steekt), dan verschuift de muziek op de achtergrond. Kortom: hoog showgehalte, maar muzikaal (nog) geen top voor ondergetekende.

Op Main 1 begon Sharon Van den Adel en co van Within Temptation aan hun set, maar meer dan een blik naar haar boezem kon er bij mij niet van af. Saai in het kwadraat, en als je dan ook nog net voor Slayer moet spelen, dan weet je dat je aan het kortste eind trekt…

Slayer
, de grootste thrash metal band tot op heden kwam in Dessel afscheid nemen van zijn fans…de laatste show in de Benelux ooit. Ik was bij hun afscheidsconcert in Wembley Londen en dacht dat ik hun afscheid in schoonheid had gezien. Maar in Graspop waren ze ook in uitstekende doen, neen, niet ZO spetterend als tijdens een zaalshow, maar hun uitzwaai was er ook vandaag boenk op! Niet lullen maar spelen is hun motto, en ook vandaag was het niet anders. Tom Araya bedankte de fans en liet voor de rest van hun avond de muziek spreken. Het tempo was strak, de muziek op kruissnelheid en de glimlach van allen rondom mij spraken boekdelen. De poorten van de hel gingen op en de vlammen stegen op. De setlist bestond enkel uit bommen waarbij enkel “Temptation” en “Payback” minder verwacht werden door de aanwezigen. Twintig nummers in anderhalf uur, twintig nummers zweten en moshen, twintig nummers die de rijke geschiedenis van Slayer weergeven, twintig nummers om deftig afscheid te nemen van onze kant door gretig mee te gaan in hun muziek. Dank u Slayer voor een prachtige tijd!

zaterdag 22 juni 2019
Clutch imponeert, Lamb of God lachende tweede na een subliem Slipknot

Slenterend richting Mainstage staan de ridders van Hammerfall reeds in volle glorie. De ‘stoere’ heavy metal van deze Zweden was in mijn beginjaren als metal fanaat een band die vele fans had. Met der tijd ben ik uit deze soort van metal gegroeid, reden ook waardoor ik niet meer vertrouwd ben met deze band. Maar de nummers “Renegade”, “Hearts on Fire” en meezinger “Let the Hammer Fall” namen me mee terug in de tijd.

Na de heroïsche heavy metal ging ik richting Immolation, wat direct andere koek is. Deze death metal zit vol complexe riffs en als je gitarist Robert Vigna aan zijn snaren ziet trekken dan lijkt het alsof hij ADHD heeft. Hun debuutplaat ‘Dawn of Possession’ en opvolger ‘Here in After’ worden jaarlijks uit mijn cd collectie getrokken om te beluisteren en dus wat ik maar al te blij dat nummers hiervan op de setlist stonden. Niet zoveel volk in de Marquee, maar dat was voor mij geen probleem.

Hopelijk waren er op Main 2 niet veel misvattingen, want het waren wel degelijk de leden van Halestorm die op het podium stonden, en niet de piraten van Alestorm! Reden van twijfel is omdat ik toch sommigen verkleed als piraat zag rondstruinen op de weide. De rock ’n roll was niet slecht, vooral zangeres Lzzy Hale was in prima doen. Leuk om eventjes te aanhoren alvast.

Ik dronk mijn pintje leeg en trok richting Jupiler Stage alwaar Agnostic Front de toon mocht zetten. De invloedrijke New York hardcore van deze heren hapt lekker weg en het duurde dan ook niet zolang vooraleer de eerste crowdsurfers aan de slag gingen. Enkele klankproblemen met de drummer achterwege gelaten, was het een klein uur nostalgie op ons bord.

Trivium staat niet zo hoog meer in de pikorde zoals in hun beginperiode, maar lekker catchy klinken ze wel. Helaas biedt deze band wat te weinig variatie om te blijven boeien vandaag.Ooit werden ze de nieuwe Metallica genoemd, maar of dit tegenwoordig nog een complimentje is, laat ik achterwege.
Ik pik nog enkele beginnummers van gitaarheld Slash mee (waar "Standing in the Sun") toepasselijk is, maar daarna is het direct richting Marquee voor de blues en stoner band Clutch. Geen band die over iedereens lippen gaat, maar als je bekend bent met het werk van deze heren, dan weet je dat je hypnotiserend gitaarwerk, groove  en heavy rock mag verwachten. De meest in het oog springend op het podium is zonder twijfel zanger Neil Fallon, de energie die deze man uitstraalt zouden vele artiesten mogen overnemen. Toppers tijdens hun set: “Firebirds” en “Electric Worry” zonder twijfel!

Ik keerde terug richting Mainstage, want daar ging ik toch de komende uren vertoeven. Godsmack op Main 2 rond 20u stond eerst op het programma. Deze band kwam gelijk maar onder stoom tijdens de laatste nummers, misschien hadden ze wat last van de warmte, of hadden ze last van een jetlag, maar in het begin van de set miste ik toch wat bezieling. Spijtig, want blijkbaar waren ze enkele maanden geleden wel goed in de Trix te Antwerpen.

Daarna was het tijd voor Disturbed, een band die ook al een tijdje meegaat en bekend werd rond de millenniumwisseling. Niet direct mijn smaak maar toch waren de hitjes plezant…”Stupify” die opzwepend was, “Then Thousand Fists” van het gelijknamige album, en afsluiter “Down with the Sickness”. Ook radiohit “The Sound of Silence” (Simon & Garfunkel cover) kon op veel bijval rekenen.

Daarna moest ik een keuze maken en ging deze naar Lamb of God. Onlangs dus nog gezien in Wembley, dus ik wist dat deze band kon knallen. En jawel hoor, net zoals Slayer zijn ook deze mannen in bloedvorm. Zanger Randy Blyth trok het publiek mee en pompte de nodige adrenaline in hun muziek. Hun laatste album dateert alweer uit 2015, dus komaan mannen, na jullie toer moeten jullie gewoon de studio in zodat jullie gepland album in december zeker af is. Over een verpletterende show gesproken! De mix van death, thrash en groove kroop in je lichaam als een ziekte om alle inwendige organen te verwoesten. Een voorbeeld opnieuw van hoe metal moet klinken.

Hoofd headliner van deze zaterdag was Slipknot. Na de tragische gebeurtenissen die de bandleden in de laatste jaren hebben getroffen, hebben ze toch tijd gevonden om een nieuw album op te nemen. In augustus zou deze het licht zien en heeft de naam meegekregen: ‘We Are Not Your Kind’. Vandaag moesten ze dus vooral nog aan de slag met hun oudere nummers, maar zoals gekend klinken deze lekker agressief. De meute die Slipknot heet, is in feite een pure live-band, helaas durven ze zich ook wel eens bezondigen aan laksheid in het verleden. Gelukkig was dit vandaag niet het geval, want ik zag een band met allure en uitstraling. Uitgenomen nieuwe nummer “Unsainted” werd zo goed als uit ieder album gespeeld, met dus de klassiekers op kop. Enkel qua uitstraling waren er kleine aanpassingen, zoals bv hun nieuwe maskers. Maar voor ondergetekende blijft de muziek primeren, dus ging ik uit mijn dak met “People =  Shit”, “(Sic)”, het beukende “Psychosocial”, “Duality” en “Spit it Out”. De crowdsurfers rezen als paddestoelen uit de grond en als zanger Corey Taylor dan ook nog eens een sit down aanstuurt, waarbij een volle weide als lammetjes uit zijn hand eten, dan weet je dat het kan daveren in Dessel. Neen, ik ben nu zeker benieuwd naar hun nieuwste plaat, welkom terug Slipknot!

zondag 23 juni 2019
Gojira doet het kwik stijgen, Kiss laat de confetti neerdalen

Wakker worden en het gevoel hebben dat je in een tropisch eiland vertoeft, liever zon dan regen, maar trop is teveel. Veel mottige mensen die onder een loden zon schaduwplekjes opzochten om zich neer te vleien, bier werd minder aan de man gebracht, want velen stonden aan te schuiven aan de waterbakken bij de sanitaire voorzieningen, maar toch moesten we erdoor.

 Gojira was de eerste band op mijn wishlist, en zij hadden dus de taak om de mensen hun gedachten van de warmte af te leiden. Het showgehalte van Gojira kwam helaas niet tot zijn recht in het midden van de dag, ’s avonds zou dat toch beter zijn in mijn optiek. De precisie waarmee ze hun nummers brengen is ongelofelijk, watertanden deden we bij nummer “Stranded”, “Flying Whales” en “Vacuity” en de Fransen zijn overduidelijk warm weer gewoon, want ze bleven gaan zoals we ze kennen. Opnieuw een geslaagd optreden!

In Flames mocht opdraven op Main 2, maar bleef spartelen om het publiek enigszins mee te krijgen. Deze keer niet van de warmte, maar wegens gebrek aan spelinzicht. Wie durft het aan om sterk te openen, maar na enkele nummers terug te vallen op de radiovriendelijke kant van hun band. Neen, de afwisseling tussen hun begindagen en huidig niveau is te verschillend om te blijven boeien. Volgende keer beter jongens.

Ik ging naar Terror, op de Jupiler Stage maar de vele moshpits die gewoonlijk bij deze muziek hoort kwam ook niet direct uit de verf. Zo’n bands zouden beter in de Marquee of Red Bull Metal Dome geprogrammeerd staan, zodat we de muziek tot ons kunnen nemen. Aan goeie nummers geen gebrek, aan enthousiasme uit het publiek des te meer. “Spit My Rage”, “Stick Tight” en “Overcome” moeten beleefd worden, en dit was vandaag toch anders.  

Death metal uit San Francisco en een nieuwe plaat, 33 jaar na hun laatste release…dan ben ik benieuwd hoe Possessed het ervan af zal brengen. Het nieuwe album (‘Revelations of  Oblivion’) is minder hard dan ‘Seven Churches’, maar klinkt na enkele luisterbeurten toch veelbelovend. Zoals death metal fans wel weten is zanger Jeff Becerra gekluisterd aan een rolstoel, maar eenmaal op het podium blijft hij genieten van optreden. Een goeie mix tussen nieuwe en oudere nummers is wat vandaag op het programma stond, alhoewel ik toch 1 nummer miste op de setlist, meer bepaald “Death Metal”. Soit, nummers als “Pentagram” en “The Exorcist” blijven mij toch keer op keer boeien. Leuk optreden in de schaduw van de Marquee.

Def Leppard waren vandaag samen met Kiss de oudjes op de affiche, maar imponeren konden ze allerminst. Als het al loom weer is, denk je dan echt dat ballads de mensen wakker schudden? Lang heeft dit optreden voor mij alvast niet geduurd. Ik zocht de koelte op en hoorde een beetje later de wielen van een tank passeren.

Sabaton maakte zijn intrede op Mainstage 2, maar ik ben dus totaal geen fan van deze poppy muziek. Achteraf waren de fans wel heel blij, want de show zat boordevol spektakel heb ik mij laten vertellen.

En toen was het tijd voor Kiss. Gelukkig stak de wind de kop op voor wat verkoeling, want een show van Kiss is ook opgevuld met brandende bommetjes om het kwik te doen stijgen. Opnieuw een afscheidsshow op Graspop editie 24 van een legende in rock- en metalgebied. Tijdens de tonen van “Detroid Rock City” daalde de band neer uit de nok van het dak, omgeven door vuurwerk. Hoe meer show, hoe beter bij Kiss, en deze avond was het niet anders. Op muzikaal gebied vrees ik wel dat er af en toe geplaybackt wordt, maar luidop zal je me dit toch niet horen zeggen. En helaas flikt Kiss het ook altijd om hun show te vullen met een gitaar solo, een bas solo, een drum solo en dan nogmaals een gitaar- en bas solo.
Het verschil met Slayer die ook afscheid neemt kan niet groter zijn. Qua nummers mochten de fans likkebaarden, want met “Shout it Out Loud”, “Love Gun” en “War Machine”  was er veel te beleven. Wel raar dat een nummer als “I Was Made For Lovin You” niet bij de bisnummers zat. Deze keer kozen ze voor “Crazy Crazy Nights” en “Rock ’n Roll All Nite”  waarbij de confetti naar beneden dwarrelde uit de wolken, en Kiss verdween in de nacht, om nooit meer terug te keren als band naar Graspop.

Graspop editie 24 zat er weeral op, en dus is het reikhalzend uitkijken wat de organisatie voor ons op hun 25-jarige jubileum in petto zal hebben. Net zoals vorig jaar was ook #GMM19 helemaal uitverkocht. Het festival klokte af op 155.000 bezoekers. Ook alle logementen die het festival aanbood, waren dit jaar uitverkocht. Nieuw was Devil’s Lake waar in de rust van de nabijgelegen Lommelse Sahara overnacht werd. GMM trekt ieder jaar een steeds internationaler publiek. Dit jaar werd het festival door meer dan 100 verschillende nationaliteiten bezocht!
Zoals steeds was de affiche erg gevarieerd. Het festival programmeert breed en over de traditionele luide gitaar grenzen heen. Alle headliners waren top en zorgden voor onvergetelijke momenten. Metal grootheden Slayer en KISS namen op Graspop Metal Meeting afscheid van hun Belgisch publiek. Een volgende generatie bands staat echter klaar. Van de 116 bands en acts op het festival, waren er welgeteld 45 die voor het eerst in Dessel te gast waren!
Dank u wel organisatie, en tot volgend jaar!!

Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.graspop.be
Organisatie: GMM, Dessel  

Aanvullende informatie

  • Date: 2019-06-21 t-m 2019-06-23
  • Festival Name: Graspop Metal Meeting 2019
  • Festival Place: Festivalterrein
  • Festival City: Dessel
Gelezen: 233 keer
FaLang translation system by Faboba