Talen

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Se connecter

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait

Rock Werchter 2019 - dag 2 - vrijdag 28 juni 2019

Geschreven door Michaël Bultinck en Johan Meurisse

vrijdag 28 juni 2019 - Rock Werchter rockt!
Show en entertainment werden op deze tweede zonnige , warme dag omgebogen tot stevige rock en een wave/retrogevoel.

Whispering sons is een van onze Belgische talenten . Niet voor niks kaapten zij in 2016 de Humo’s Rock rally weg . De debuutplaat ’Image’ is een muzikale new wave mokerslag . Het gaat goed vooruit met de band rond zangeres Fenne Kuppens . De prille twintigers weten alle leeftijden aan te spreken . De oud wordende new waver is meer dan tevreden om een band te horen die de oude Joy Division , Sisters of Anne Clark doet heropleven . En kippenvel krijg je op die donkere songs, ook al is het een erg warme middag. Een snedig, slepende gitaar, een grommende diepe bas , hitsende drums en haar grauwe vocals bepalen die sound. Vol overgave draaft ze over het podium , geeft zij swing met de nodige armbewegingen en voelen we de woede in haar blik en performance. “Alone”, “Hollow” en “Wall” tekenden voor een energieke set , die een intense spanning creëert , meeslepend , dreigend , explosief . Whispering sons was een waardige opener op de Mainstage.

De muzikale donderwolk was verdwenen als je naar Sea girls (The Slope) trok . Een typisch indiepoprockend gezelschap die Two door cinema club en The Kooks deed opborrelen . Fris tintelende,  sprankelende en sfeervolle gitaarmotiefjes die het zomers gevoeld benadrukken . Niks nieuws onder de zon , maar de gitaarhooks , de ritmes stralen positivisme uit .  . Hard en zacht , leuk, fijn en gezellig.

Kurt Vile & The Violators - van een heerlijke ‘on the road’ americana/rootsrock’n’roll trip gesproken . We kennen het van een War On Drugs, Ryley Walker en van vroegere artiesten Tom Petty en Neil Young. De vroegere gitarist van Adam Granduciel, Kurt Vile, regelrecht uit de americana boutique in jeans , met de lange donkere haren voor de ogen , moet niet onderdoen .
Samen met z’n band laat hij een nonchalante indruk na , maar het zit doordacht, talentvol in elkaar door het fraaie , doorleefde, vette gitaarspel , de tempowissels en de speelse ritmes.
Een oorgasm , uiterst genietbaar en aangenaam . Een retrosound , meeslepend en gedreven. Lekker wegdromend materiaal door de afwisseling in het elektrische , semi-akoestische gitaarspel of banjo en zijn neuzelige , onvaste vocals . “Loading zones” scherpte meteen de aandacht , ruimte voor de keys hoorden we op “I’m an outlaw”  en we werden meegevoerd naar andere oorden op “Puppet to the man” en “Walkin’ on a pretty day” . Tot slot terug in de realiteit op die andere gekende single “Pretty pimpin”. Zondermeer overtuigend .

Het Britse Jungle van Tom McFarland en Josh Lloyd-Watson benadrukt het zomers gevoel . (The Barn) Een uitgebreid combo met backing vocalisten zien we . En verdomd wat is dit een geoliede machine geworden die Moloko , Nile Rodgers Chic en Prince samenbrengt in een mishmash aan stijlen  van pop, soul , funk , disco, nightclubbing, …, dat radiovriendelijk , glad , toegankelijk klinkt. We worden telkens meegevoerd , gedreven door diezelfde groove en basstune, gedragen door de meerstemmige zangpartijen.
De nieuwe plaat ‘For ever’  is nu niet  dat ietsje meer maar de singles “Happy man” en “Heavy, California”  zijn live sterksterk  naast kleppers “Julia” , “The heat” , “Busy earnin’” en “Time”.
Het geeft een lekker sensueel, zwoel , warm , ontspannend gevoel , staat garant voor een dampend sfeertje, werkt aanstekelijk , zorgt voor de nodige smileys en bracht het publiek in beweging. Yes , Jungle is vrolijk, aangenaam, dansbaar …

Uit Houston Texas zijn ze , Khruangbin; een desertgevoel ademt hun quasi instrumentale muziek. (Klub) ‘Con todo el mundo’ is een groeiplaatje, dat fascineert  binnen een psychedelisch rockabilly klanktapijt . Het trio won aan belangstelling en wist met het nieuwe jaar de AB uit te verkopen . Ze geven een exotische vibe aan hun materiaal , waarin ook funk , dub , world , soul en classic rock verweven is . Een gemixte cocktail dus , een chillend, heupwiegende sound en dansmoves ervaarden we in een Shadows aanvoelen . Zwoele bewegingen, synchrone pasjes en gitaargetokkel doen ons wegdromen naar een ultiem beleven . De frou-frou’s van het frontduo waren netjes bijgeknipt, de bassiste als een zwarte panter , hij een hongerige leeuw en de drummer als een stille toehoorder , welke richting de twee muzikaal uitgingen . Een streling voor oog en oor . In hun coolness konden enkele momentjes als een whiskeytoast van af. Vernieuwing , een eigen smoel in oude vaten …

Altijd heb ik Weezer een aangenaam bandje  gevonden . Weezer is dat typisch Amerikaans collegerockbandje bij uitstek, rond zanger/gitarist/componist Rivers Cuomo, de eeuwig verstrooide bebrilde universiteitsstudent, inmiddels al bijna 50 . De thema’s en de muziek stralen een jeugdige vriendschap en onschuld uit door die melodieuze pop/rocktunes en genietbare refreintjes. Een soort Bubbelgumpop, die fris , liefdevol tintelt . Het blauwe debuut en ‘Pinkerton’, twintig jaar terug in de tijd, blijven in het geheugen gegrift .
De muzikale carrière van Cuomo  is er eentje van nogal wat ups en downs  Maar bon soit, op dit avonduur onder volle zon , Weezer rockt , popt met een reeks afwisselende songs die direct , compact als puntig , ongecompliceerd zijn, met een sixties tune. One-hit wonder Wheatus haalde hier de mosterd van.
De 18 jaar afwezigheid was overbrugbaar , Weezer raakte ons meer dan voldoende , ook al klonk er eens een noot vals , het meezinggehalte bleef  . Het nieuwe materiaal hielden ze achterwege en de handvol covers waren echt niet nodig , o.m. Aha “Take on me” , een perfect nagespeeld “Africa” van Toto , “Happy together” (The Turtles) en een “Longview “ tease van Green Day, lieten ze beter thuis . Maar niettemin Weezer is Weezer en is, blijft een alleraardigste band, die zich amuseerde en eenvoudig , speels , vaardig klonk met kleine spitsvondigheden. “Buddy holly”, “My name is Jonas”, “Undone the sweater song” , “Beverly Hills” , “Hash pipe”, “In the garage” , “Islands in the sun”  en “Say it ain’t so” , Weezer zette de zomertrend en deze vakantie in  met “oebidoe-bidoes”, tja , en dan was het nog niet boven de dertig graden …

Waauw wat is Janelle Monae groot geworden (The Barn) . Zagen we haar een tiental jaar terug nog sober op haar akoestische gitaar r&b tokkelen en iets later met een goed op elkaar ingespeelde band definitief doorbreken , dan is nu dansspektakel en een sterke choreografie aan de orde . De Amerikaanse heeft een boodschap , begon met een fragment uit Martin Luther Kings bekende “I have a dream” speech, pleit voor gelijkheid en draagt Pink op handen . Ze heeft een nieuwe plaat uit ‘Dirty computer’ en dat bracht haar terug op tournee . Een rijkelijk, geschakeerd, kleurrijk geluid , een sprankelende cocktail van soul, r&b, pop, rock, hiphop, jazz en p-funk siert, refererend aan James Brown, Prince , Nile Rodgers , Stevie Wonder  en Jackons 5.
Dit was een perfecte show  in een mooi decor, podium met danseressen , outfitwissels, rookmachines en een band die het beste van zichzelf gaf , Monae perfect in het midden . De songs kregen een boost , positieve energie door haar band,  gedragen door haar helder , indringende vocals. Dit getuigde van wereldklasse en toont aan dat ze een grootse dame is geworden .  “Django Jane”, “ Electric lady”, “Pynk” en doorbraak “Tightrope” brachten één en al lof over het geheel van dans en muziek.

Ook bij Years & Years veel glamour & glitter . In de vijf jaar is het trio rond zanger Olly Alexander een supergroep geworden , in aantal verdubbeld en rond zich dansers en danseressen , die de synthpop meer doet fonkelen . Ook al is het materiaal nu niet echt beklijvend buiten de handvol singles van hun twee platen, het krijgt meer elan door de extra percussie, de gospel touch en de show met toeters en bellen , waarbij de zanger goed weet de aandacht naar zich toe te trekken. Dat maakt de nummers sterk . The Barn zat afgeladen vol, en ook ver daarbuiten keken mensen naar het grote scherm . “Sanctify” was meteen een knaller. “Desire” kreeg een breder concept , “If you’re over me” een stevige knoert en “King” was de perfecte meezinger. Years & Years is de toekomst van de jongere generatie …

Bring Me The Horizon - Een concert wordt lang niet meer gevuld met alleen maar artiesten en de bijhorende songs. De show errond is minstens even belangrijk geworden. Alleen moeten we ons de vraag stellen of een metalband als Bring Me The Horizon daar nood aan heeft. Gekleurde lenzen voor zanger Oliver Sykes, kostuumwissels, danseressen, confetti, …nee het concert wordt er niet beter mee, integendeel. “Mantra” is nog een veelbelovende start maar te snel begint het verval dat alleen op het einde nog deels wordt rechtgetrokken met slotnummer “Throne”. De vorige passage op de heilige wei was veel strakker, recht voor de raap. Bijna vijftien jaar gewerkt voor eeuwige roem en dat lijkt op een jaar tijd weg. Herpakken jongens, we weten dat jullie het kunnen.

Kylie
- dag 1 werd op het hoofdpodium afgesloten door P!nk, we zijn dag 2 en daar heb je die andere grote dame van down under. Recht uit kangoeroeland de Schuur binnen. Mevrouw Minogue, of zeg maar Kylie. Ze was één van die verrassingen op de affiche van 2019 maar eigenlijk is die keuze nog niet zo zot. In 2005 mocht Kylie het legendarische Glastonbury al headlinen. Maar gezondheidsproblemen beslisten er toen anders om. De kans bleef bestaan dat ze nog eens de grote festivalpodia zou aandoen en dit jaar was het dan zo ver. Een gigantische 90’s party moet het worden met uitschieters naar eind jaren ’80 en het begin van nillies. Boven de discobol, op de het podium de echte ster. Beginnen deed ze met “Love on First Sight”, en zo was het ook. Oogcontact gemaakt en meteen verkocht. “On a Night Like This”, wat een prettig gevoel kregen we, je kent het wel, zo van, wat ben ik blij dat ik hier ben. “Can’t Get You Out of My Head” klinkt uiterst zwoel en heeft zijn doel niet gemist. De trein is beginnen rijden en is niet meer gestopt voor middernacht. “The Loco-Motion”, “Dancing” en “Spinning Around” zorgen voor de eindsprint van deze toonaangevend pop-act die van The Barn een heuse disco-tempel maakte. Een afsluiter waardig met een uit de bol gaande tent , die duidelijk voor emoties zorgde bij Kylie. Het was geen generale repetitie voor Glastonbury, het was gewoon opgewekte muziek,  zoals we haar kennen.

Our Last Night - Veel volk aan de Slope samengepakt terwijl de zon haar laatste krachten van de dag losliet. Krachten die zanger Trevor Wentworth maar al te graag in ontvangst neemt voor zijn uurtje ‘total loss’ gaan op het festival. Het beste festival waar ze ooit speelden naar eigen zeggen. Tot drie maal toe …Our Last Night lijkt wel familie te zijn van Bring Me The Horizon. Met vijf studio-albums aan materiaal geen gebrek. Het klonk allemaal overtuigend en goed gebracht, niet al te veel covers maar eigen werk, to the point.

The Cure bundelt meer dan 40 jaar weemoed samen in een ruim twee uur durende set . De Britse groep rond Robert Smith, net zestig geworden, is aan de zevende passage toe en heeft er al enkele marathonsets op nagehouden; de new wavers kunnen terugblikken op hun rijkelijk verleden . De zon moest eerst nog zwart kleuren, eenmaal de donkerte is gevallen,  werd het podium kleurrijker , ook qua sound . Een pak hits worden op ons afgevuurd . Lekker grasduinen dus. Vele jongere bands zijn hen schatplichtig. Ondanks het kilootje erbij , beschikt hij nog steeds over diezelfde onderkoelde, innemende , standvastige, weemoedige stem,  de looks van zwarte ‘palmbomende’ haren , make up en lippenstipt. We hoorden heerlijk atmosferische, sfeervolle , slepende treursongs en strak, swingend materiaal, niet vies van een langdurige solo. Iedereen hield ervan en op het podium hadden ze er ook duidelijk zin in. De songs waren  mooi uitgebalanceerd en beheerst gespeeld .
Een ‘Cure’- historiek die verder meer dan moeite was, zeker die ‘Disintegration’ plaat , die net dertig jaar geleden verscheen,  blijft een mijlpaal o.m. “Lovesong” en “Pictures of you” zaten al vroeg in de set . “Shake dog shake”,  “ Just one kiss” waren overtuigende openers . Het tempo werd trager , maar dan was er net op tijd “Fascination street”,  die een extravert waverockende touch kreeg door Simon Gallup en Reeves Gabrels , die we nog kennen van Bowie's Tin Machine . “In between days” was de aanzet tot een handvol krakers als “Just like heaven”, het wereldwijd bekende “A forest”, met die diep ronkende , grommende bas en een furieus ”One hundred years” . 
Enthousiasmerend speelde  The Cure. We noteerden een treffende eindspurt met “Lullaby”, “The walk”, “Friday I’m in love”, “Close to me “, “Why can’t I be you” en “Boys don’t cry” . Overduidelijk is dat The Cure iedereen een warm hart toe draagt , jong en oud die zich in het genre hebben verdiept en een samenhorigheidsgevoel behoudt . 

De uit Glasglow afkomstige Twilight Sad (The Slope) rond Any MacFarlane wordt mee op tour getrokken met The Cure . De band laat dramatiek horen in hun indiewave rockende sound . Hun intens meeslepende , broeierige , dromerige , donkere songs zijn omgeven in een feedback gehulde gitaarmuur; wat meer shoegaze oplevert, ontregeld en toch beheerst klinkt. Live geven ze de nummers een extraverte touch , net als de zanger die zich smijt in de songs. The Twilight Sad zal er niet bekender om zijn, maar live tekenden ze voor een overtuigende performance.

En het bleef donker en zwart … Tool is terug in het land en dan fronsen we de wenkbrauwen . Tool is al van 92 bezig en bracht tot in 2006 zo om de vijf jaar een nieuwe plaat uit. Tot nu … Twaalf jaar was het geleden dat de band nog eens te zien was met de tour rond ‘10,000 days’.
Tool staat garant voor een muzikaal epos en een kolkende lava stroom . Onverwoestbaar . Een fenomeen . Pottenbrekers ‘The pot’, ‘Jambi’ en ‘Vicarious’ uit dat album werden vanavond gedropt .
Tool is een Beleven , een Ondergaan: de donker, dreigende en spannende sound, de diverse tempowissels en de verrassende , onverwachtse wendingen door de strakke en complexe ritmes zorgen voor een waas van mysterie , dat werd bevestigd door de indrukwekkende visuals op de videowall, achter de bandleden.
Op het podium het immense drumstel van Danny Carey, links gitaarvirtuoos Adam Jones, rechts bassist Justin Chancellor en midden achteraan Maynard James Keenan, als een verdwaald punkwezen. Zo al indrukwekkend zonder een eerste noot muziek of projectie… Een prima lightshow en een prachtige lichtinval op het podium en naar de vier bandleden, maakt het geheel nog indrukwekkender . De projecties brachten het publiek in een wanende onderwereld van verwrongen en kronkelende lichamen, demonen, en langs andere kant zagen we een licht in die duistere wereld door kleurrijke projecties met o.m. Tricky , een volgend proces in die unieke leefwereld van Tool.
Muzikaal waren we getuige van het virtuoze samenspel van de gitarist, bassist, drummer en de vocale zegzang/voordracht van Keenan. Hier is over elke noot , elke wissel nagedacht.  Je wordt letterlijk meegesleept in die intense sound, net zoals we dit nu ervaren van een Amenra.  Meteen hun leefwereld in met “Aenema”. Houvast hadden we aan het ouder materiaal, verder “Parabola” en bekende singles “Schism” en “Stinkfist’, die op indrukwekkende wijze de set besloot. Nieuwtjes “Descending” en “Invincible” zijn veelbelovend  en werden tot op het bot uitgediept  . Wat een katharsis … Onder de indruk waren we .
Tool is en blijft uniek …Een totaalervaring. Niet direct toegankelijk en hapklaar als bij andere bands op het festival , maar eentje die Rock Werchter deed rocken , beven en huiveren …

Organisatie: Live Nation - Rock Werchter

Aanvullende informatie

  • Date: 2019-06-27 t-m 2019-06-30
  • Festival Name: Rock Werchter 2019
  • Festival Place: Festivalterrein
  • Festival City: Werchter
Gelezen: 202 keer