• Botanique, Brussel - concertenreeks
    Botanique, Brussel - concertenreeks Botanique, Brussel - concertenreeks Concerten Omni-woensdag 20 november 2019-Witloof Bar-20h Ezra Furman - woensdag 20 november 2019 - Rotonde -…

Talen

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Se connecter

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait

Rock Werchter 2019 - dag 3 - zaterdag 29 juni 2019

Geschreven door Michaël Bultinck en Johan Meurisse

zaterdag 29 juni 2019 - Hot, hotter, hottest!
Een warme muzikale mix op deze meest warme dag , de 35°C voorbij.

Opener op de Mainstage was het powertroio All Them Witches uit Nashville . Sinds het vertrek van de toetsenist is de psychedelica wat op het achterplan geduwd en komt de 70s retro en de kenmerkende 90s stoner op het voorplan . De sound is intens meeslepend en bedreven in een waas van bluesy slides en paddenstoelen . Het trio klinkt slepend in de voetsporen van Kyuss , de oude Queens of stone age en extravert , direct , met een link naar  Jimi Hendrix. All Them Witches spelen een soort jam in het genre en doen hun songs openscheuren. Hier wordt de term Rock op z’n wenken bediend .

Portland (The Barn) - Portland, niet de gigantische stad in het Noordwesten van de VS,  is wel die grote band in wording van bij ons. Jente Pironet en Sarah Pepels hadden de eer om op zaterdag de Barn te openen en meteen zorgden ze voor een vol huis. Een betoverende zwerm van tederheid en liefde daalde neer in de tent en nam iedereen mee op de rijzende wolk van Portland. “Expectations” is een nummer die het hele verhaal van Portland op Werchter omschrijft. De verwachtingen van de aanwezigen werden ingelost en de verwachtingen van de band werden in tienvoud overtroffen, tot tranen toe van emotie.

Hij liet al horen dat hij uitkeek naar zijn plaats op Rock Werchter , Ibe , won ‘The Voice van Vlaanderen’ . In  mooi gebroken wit hemd, - broek en vest bij deze zomerse temperaturen, zorgde hij voor een hete gloed in de Klub . Dit talent , deze jonge gast van 17 jaar speelt als een Elton John op z’n piano en maakt de songs breekbaar door z’n indringende, innemende , heldere stem. Hij weet de volgepakte tent in te palmen, en zeker de meisjesharten op de eerste rijen .. En dat verdient respect . De zenuwen een half uur strak gespannen , speelt hij beheerst de eigen songs , een cover als eentje van Billie Elish, “When the party’s over” en een nummer dat hij schreef met Jonathan Jeremiah, “Count on you” . “Dark maze” wordt in een ware bandversie op piano gespeeld en het gekende “Table of fools” , aangevuld met strijkers,  doet iedereen dagdromen . Ibe trad steeds in interactie met het publiek en slaagde in een boeiend setje. Puik werk van deze virtuoos.

Eerlijk gezegd houden we iets meer van Strand Of Oaks van de vorige platen, ‘Heal’ en ‘Hard love’. Een aantal beklijvende nummers waar hij muzikaal manoeuvreert tussen de  rootsamericana , grunge en psychedelische rock . Het nieuwe werk zet die lijn wel verder , maar de magie op ‘Eraserland’ is minder en het klinkt iets meer classic rock. Showalter kon beroep doen op enkele leden van My Morning Jacket. Een klein uurtje kregen we beheerst broeierige , aangename retro ; de emotionaliteit voelden we in het gitaarspel en zijn bezwerende vocals.  Doeltreffende eenvoud , speels- en gedrevenheid , vol overgave, zeker als “Weird ways” , “Radio kids” , “Ruby”, “Shut in”  en “JM” op het appèl stonden . “Heal” en “Goshen” misten we in het plaatje . Niettemin, een heerlijke trip in The Barn .

Syml is het alter ego van de uit VS afkomstige Brian Fennell . Ook hier een volgeladen tent (Klub) om deze beloftevolle sing/songwriter aan het werk te zien. Songs die hij solo kan spelen of zoals vandaag nu met twee andere leden . We krijgen een rits subtiele, fijngevoelige popsongs, die een semi-akoestische inslag hebben, James Blake elektronica trippop minded zijn en niet vies van een rockjasje, gedragen door z’n warme , melancholische, heldere stem. Die variëteit tipt hitgevoeligheid , die op z’n sterkst was  met “Where’s my love” en “Clean eyes”. Eén plaat heeft hij nog maar uit , én hij scoort meteen hoog .

Tourist LeMC (The Barn) - Twee jaar geleden op Rock Werchter en als je goed doet mag je terugkomen. ’s Lands grootste stadstroubadour en koning van het Antwerpse lied is immers immens populair. Alles wat hij vraagt wordt zonder enig twijfelen beantwoord. Meezingen? Natuurlijk, al doen we maar alsof want op de vraag, zijn hier Antweirpenoaennnn?! moesten wij het antwoord schuldig blijven. Lang gingen wij als Vlamingen gebukt onder het succes van de Nederlandse hip-hop tot Johannes Faes er genoeg van had. En terecht, hij bewandelt zijn eigen pad “ En route” en tast de grenzen af van de “Horizon”. Samen met Raymond van het Groenewoud, een beetje onwennig want naar eigen zeggen is het de eerste keer. “Spiegel” klinkt alsof Raymond een nieuw velletje schuurpapier op de stembanden heeft gelegd maar het publiek lust ervan. “Koning liefde” klinkt op het einde en we hebben het moeten opzoeken. Wat betekent nu eigenlijk marchanderen? Afdingen, afpingelen en onderhandelen zijn allemaal synoniemen. Dat moet je doen om hier volgend jaar opnieuw te staan Tourist!

De jonge King Princess aka Mikaela Strauus , mag dan als multi-instrumentaliste fungeren binnen de r&b, soul en pop , veel om het lijf had het songmateriaal niet, die sfeervol meeslepend klonken , ondanks het brede concept van een de vijfkoppige bezetting . Haar sterke nummers waren op het eind met doorbraak “1950” , “Talia” en de Mark Ronson cover “Pieces of us”. Goed in het gehoor binnen een lounge groove . (Klub) 

Lekker en aangenaam genieten was Bear’s den , het Londens collectief rond Andrew Davie, Kevin Jones, die in ons landje met hun landelijke indiefolkpop smaakvol en goed ontvangen worden . Ze stonden nu in de vooravond op deze broeierige dag op de Mainstage , een droom die uitkwam. Werchter dragen ze in het hart , wat een paar jaar terug een sterk optreden en de doorbraak opleverde . Ze stonden hun mannetje , niet steeds evident met hun muziek .
Hun semi-akoestische songs, een knipoog naar Mumford & Sons; kreeg meer armslag door piano , keys en blazers. Ze zorgen voor een samenhorigheidsgevoel met hun catchy , radiovriendelijk , sfeervol, warm groovy kampvuur materiaal, en daar is men niet vies van . Wat gekeuvel op de wei en toch … een kleurrijke sound ingezet door de gitaren en tokkelende banjo. Iedereen kan zich wel ergens vinden in de gevoelige , meeslepende , aangrijpende songs; de interacties met het publiek maken het compleet. “Elysium” opende de set , “Hiding bottles” en “Fuel on the fire” wierpen een steen naar de nieuwe derde ‘So that you might hear me’. Doorbraaknummer “Dew on the vine” verscherpte de aandacht . Apotheose in de finalereeks “Laurel Wreath”, “Above The Clouds Of Pompeii” en “Agape” optimaliseerden  het jeugdsentiment van onze chirodagen. Een knetterend haardvuur was hier niet nodig . Missie geslaagd.

De jonge Zuid-Afrikaanse Alice Phoebe Lou is al enkele jaren bezig hoor , maar debuteerde pas nu met haar dromerige jazzy indiepop in de Botanique. Een geslaagde passage kunnen we onderstrepen van haar optreden op de Slope . Haar materiaal mag dan het muzikaal decor zijn van een donkere bruine kroeg, haar doorleefde zachte vocals en het divers instrumentarium als keys , sax en flute , bieden een extra dimensie , swing en uitstraling bij avondval .  Ze dartelt op het podium en deze geslaagde passage brengt haar zelfs in het najaar in La Madeleine. Sjiek!

Net als Sigrid is Aurora uit Noorwegen een jonge spring in ‘t veld met haar onschuldige elektronische popliedjes. (Klub) De politiek en vrouwemancipatie ligt haar nauw aan het hart . Ze heeft een helder, indringende , hemelse stem en als een elfje dartelt , swingt ze op het podium en dat geeft de songs elan, die hartverwarmend, feeëriek zijn, alsook een duister kantje  kunnen  hebben, en haar richting dark folkpop brengen . Singles als “The seed”, ”Forgotten love”, “I went too far” , “Queendom” en “Running with the wolves” zijn ijkpunten van haar sound , die in haar mooi wit kleed uitstraling bieden.  Ze is onder de indruk van de massale belangstelling en warme respons . Het doet haar meer dan deugd .

Macklemore (Mainstage) - Deze Amerikaanse raper staat bol van de samenwerkingen. Meestal met Ryan Lewis maar ook met o.a. Rudimental. Het is een opgewekte en humoristisch zootje ongeregeld met een band die, God weet hoe, erin slaagde om hun one-hit-wonder te verdrijven. Meer nog, een handvol singles blijven overeind en zorgden voor een partygevoel. Soms zijn het wat eigenaardige songs zoals “Willy Wonka”. Willy wie? Ewel ja, zoals de heerser van de chocoladefabriek, zo heerst Ben Haggerty in Werchter. “Can’t Hold Us is een monsterhit net zoals die beresterke “Downtown”. Een speciale vermelding bij dit nummer nog voor Eric Nally die in ware Freddie Mercury stijl zijn stempel drukte.

De 23 jarige Angèle was vorig jaar ons sterwondertje . Het zusje van Roméo Elvis en dochter van één van de Allez Allez leden , brak via Instagram volledig door  en sindsdien lacht het succes haar toe . Haar sfeervolle , dromerige , onschuldige , gezellige  reggae-ske elektropop  blijft enorm aanslaan . Grote zalen uitverkocht , en reeds lang op voorhand ook hier vanavond zat The Barn afgeladen vol.
Dit jaar krijgt haar materiaal nog meer visie en elan door show en entertainment . Een choreografie volledig op z’n Christine & The Queens door de synchrone danspasjes  met haar danseressen . Het onthaal was enorm .
Speels, leuk , alsof we worden meegevoerd door de schaarse schaapjes wolkjes in blauwheldere lucht . Professioneel , volwassen . Wat een hitmachine ondertussen , want praktisch elke song is een radiohitje.
Een zomers zwoel sfeertje  en een groove . Energiek. Een herboren Lio. Wat een artieste die haar publiek weet te charmeren en enthousiasmeren . Een positive vibe  door de smileys en de handenhartjes.  “La thune”,  “Loi de Murphy”, “Balance ton quoi”, “Je veux tes yeux” zijn sterkhouders . “Tout oublier” is nog zo’n eentje , met broer Roméo Elvis op het grote scherm , die de Belgische hiphop siert. Ook de andere “Jalousie” en de sobere nummers als “Les matins” , “Ta reine” op piano moeten niet onderdoen en zorgen voor variatie.
Originaliteit  en creativiteit zeer zeker. En verfrissing om af te sluiten , op “La flemme”,  door waterpistolen van Angele en haar danseressen .  Doordacht .
Dit was top-Angele!  Volgend jaar scheepsrecht op de Mainstage!?

Clean Bandit (KluB C) - Kirsten Joy, Yasmin Green en Grace Chatto, zij vormen live de drie gezichten van de Britse hit-machine Clean Bandit. Aan samenwerkingen geen gebrek. Meteen beginnen met “Solo”, de single samen met Demi Lovato. Een feestje op zaterdagavond voor het tienjarig bestaan van deze band. Leuke elektropop door deze band die de viool en cello een nieuw gezicht hebben gegeven, een symfonie, zoals het nummer samen met Zara Larsson. Kaskrakers als “Rockabye” en “Rather be” zijn de vonk om de kurkdroge weide in lichterlaaie te zetten. Clean Bandit, altijd leuk om in huis te hebben.

Vrouwen aan de macht…  Florence & The Machine  houden van de warmte, zeker?! Ook bij de vorige passage ( nu al toe aan de vijfde!) was het ook zo verdomd warm …De  Britse Florence & The Machine van ‘onze rosse’  Florence Welch zorgt steeds voor een positive vibe . Ze is een florissante , rasechte performster en zorgt voor heel wat dynamiek op de Mainstage . En het weet telkens aan te slaan . Want hier was veel volk voor gekomen . Tot ver buiten de Mainstage wou iedereen hét ondergaan  . Een uitgebreid combo en backing vocalisten vergezelt haar.  Zij is de spil , de fee, die floreert en huppelt van de ene naar de andere kant tot de eerste rijen toe , met haar elegante , witte blouse. Ze zweeft over het podium. Een Pink- attribuut is tekort om over haar publiek te vliegen …
Vol overgave en met haar indringende, glasheldere stem geeft zij de sfeervolle , licht groovende gotische pop , omfloerst van enige bombast, zeggingskracht. De sound is extravert, heftig , energiek , bruisend . Melodieus , toegankelijk , aangenaam luistervoer met een vrolijke noot kun je wel zeggen . In anderhalf uur werden een handvol hits niet vergeten, “Hunger”, “Ship to wreck” al meteen als openers . “Dog days are over” ,” You got to love“, jawel het zijn handjeszwaaiers en het bevordert het samenhorigheidsgevoel . Ook enkele integere momenten zijn er, als “Patricia en “Cosmic love“ , om je buur eens vast te pakken . Haar sterken vocals worden in de verf geplaatst.
Florence + The Machine is een beleven, een ondergaan . Ook zij ondergaat de wil van het publiek want ze is midden hen te vinden en spatjes bloed van het trekken,  duwen  en  rollebollen zien we op haar kleed.
“What kind of man”, “Big love” en “Shake it out” zijn krakers , sprankelend , levendig , een Mainstage meer dan waardig. Florence heeft hier nog geen enkele keer ontgoocheld . Een minder optreden staat duidelijk niet in haar woordenboek …  

Hierdoor was het uiterst gezellig in The Barn waar muzikale kameleon Damon Albarn , na Blur en Gorillaz, een ander project voorstelde , The good, the bad & the queen, die ook al eens op Werchter waren. Ze waren ook verenigd in Gorillaz , o. m. met gerespecteerd afrobeatlegende op leeftijd Tony Allen (Fela Kuti), evenals bassist Paul Simenon van The Clash en de iets jonger gitarist Simon Tong van The Verve .
Na het titelloze debuut , een goede tien jaar terug, is ‘Merrie land’ uit,  een state of the nation, een bitterzoete ode , requiem voor Engeland , een green and pleasant land , en het wrange gevoel op de  Brexit.
Albarn liet dit duidelijk horen in een theatrale muziekvoorstelling op z’n Residents  , waar hij het publiek in een halfgevulde Barn  (tja iedereen moest Florence Welch bewonderen!) nauw betrok in de set . Albarn was één met z’n publiek , hij smeet zich volledig in z’n act , de vocale capriolen gaven zeggingskracht aan het ‘film noir’ karakter van het materiaal , die sfeervol, broeierig , extravert werd door de totale overgave van iedereen . Strijkers vulden aan. In een sound van een donkere kroeg , wereldpop , funk ; reggae, dub, rock en curieuze folk beleefden we dit muzikaal avontuur . Spelplezier en muzikale creativiteit in een gezellig jam-onderonsje van wel twintig songs ,  die eindigt in de tune van de band zelf. Dit was een The Clash’ Sandinista’ version 2019 !

The Slow Readers Club is een vierkoppige band uit Manchester , die goed scoort in eigen land, maar hier nog geen voet aan de grond heeft . Een aangename ontdekking op The Slope dus , door een kenmerkend 70s British spirit op z’n Fairport Convention , gecombineerd met  80s wave, gelinkt aan het huidig Interpol/Editors/White Lies en New Order elektronica . “Fool for your philosophy”, “Lunatic”  en “Supernatural” waren sterke openers . Een overtuigende zang , zanger  en  een goed op elkaar ingespeelde , geoliede band . Daarna zakte de set wat ineen , maar “I saw a ghost” en afsluiter “On the TV” hebben net die perfecte eighties groove om de dansspieren aan te spreken . Heerlijke muziek in de warme duisternis …

The Blaze (KluB C) - Guillaume en Jonathan Alric, twee Franse neven hebben van dat goddelijke bronwater gedronken die rustig in de Franse DJ-bergen kabbelt. De ene gespecialiseerd in beeld, de andere heeft het meer voor het geluid. De dag dat ze beslisten om dat samen te combineren , moet uitgeroepen worden tot een feestdag! Amper drie jaar geleden begonnen en nu al op de meest toonaangevende podia van België gespeeld. De Franse house heeft er een nieuwe sensatie bij die fris klinkt en cool oogt. Wegdromen op de tonen van Franse bescheidenheid, wie had dat nog voor mogelijk gehouden?

Tot slot Mumford & Sons  , die overal terug op de affiche prijken als een van de mainacts . Hier was het ondertussen vier jaar geleden . Mumford & Sons hebben hernieuwde energie  op de nieuwe plaat ‘Delta’ die het poprockende ‘Wilder Mind’ opvolgt . Het woordje folk met banjo’s heeft opnieuw een ingangspoort gevonden . Ook voor de band is het belangrijk dat folk-pop-rock elkaar kruisen . Time-outs waren belangrijk voor de band .
Ze gaven anderhalf uur een boeiende , puike set . De banjo’s , mandolines en de speelse onbevangenheid zijn er in een sfeervol, rockend geluid, alsook het samenhorigheids- en kampvuurgevoel .Een  treffende eenvoud van hun roots,  heerlijk genieten , bewegen of wegdromen.  De songs worden naar een hoger niveau getild door hun gretigheid , enthousiasme , dynamiek. De songs , oud als nieuw , klonken breder door de blazers en kregen een snedige tic; ze tonen een ordinary band van ordinary boys.
“Guiding light” was in de donkerte een pracht van een opener . Meteen erna “Little lion man”, die zorgde voor ambiance en singalongs. “Lover of the light”, “Tompkins square park” en “believe “ volgden . Jawel , de goesting is er en we ervaarden het door de opbouwende , fellere tunes en het brede spel . Even zakte het wat ineen, maar sfeermakers “The  cave”, “Roll away your stone” en “The wolf” zijn explosieven en krikten het gitaargetjengel , het tempo  en de sfeer terug omhoog. 
Mumford & Sons zijn opgeladen en hadden een sterke biskeuze voor handen, “ Awake my soul”, “I will wait” , een  uptempo “Delta” en een onverwachtse keuze cover “Hurt” van NIN, die gaandeweg opwindender werd .
De happy feelings waren er om de nacht in te gaan. Mumford & Sons gomden hun dipje uit en staken alvast meer vaart in hun set dan in de vorige passage . Mumford & Sons are back en zorgden voor een aangename friste om dag 3 te besluiten …

Organisatie: Live Nation - Rock Werchter

Aanvullende informatie

  • Date: 2019-06-27 t-m 2019-06-30
  • Festival Name: Rock Werchter 2019
  • Festival Place: Festivalterrein
  • Festival City: Werchter
Gelezen: 207 keer