Talen

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Nos partenaires

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait

Lokerse Feesten 2019 - DAG 3 - met o.m. Europe en Scorpions - Dag van de zware gitaren!

Geschreven door

Lokerse Feesten 2019 - DAG 3 - met o.m. Europe en Scorpions - Dag van de zware gitaren!
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-04
Hans Devriendt

Brutus (16u00 - Mainstage) - Vandaag werd geopend door Brutus: het Leuvense drietal combineert punk, hardcore en metal met een vleugje shoegaze tot een lekker geheel met pittige nasmaak. Brutus opende met “Fire” en meteen erna “Django”, ook de eerste nummers van hun laatste -door Kurt Ballou (Converge, etc.) geproduceerde- plaat ‘Nest’. Ze stonden met hun drietjes op een groot (lees: heel groot) podium, maar vulden deze toch als geen ander door de wall of sound die ze produceerden.
De setlist van Brutus bestond uit een vlotte mix van ouder en nieuwer werk, maar het publiek leek beter te reageren op de nieuwe songs dan andersom. Volgens mij geen compleet toeval, want ‘Nest’ is echt een bom van een schijf. Toch leek het publiek niet altijd mee te zijn en stonden ze er nog wat ‘mak’ bij. Jammer, want een band met zo’n stevige sound en snijdende vocalen die het potentieel hebben om het metal genre mede te herdefiniëren, verdienen meer respons.
Toch een klein punt van kritiek: Stefanie’s stem klonk naar het einde van de set minder toonvast en het leek alsof ze moeite had om iedere zin vol te houden. Maar in ieder geval: dit vergeef ik hen zonder twijfelen en volgens mij wordt Brutus nog groots!

Zeal & Ardor (17u10 - Mainstage) - Ritmisch slavengezang weerklinkt over geheel de weide. De set start bezwerend, en dit zal ook de constante worden in de gehele set.
De muziek van Zeal & Ardor kun je allerminst onconventioneel noemen, al lijkt het publiek deze namiddag nog niet klaar voor deze (metal) ‘mindfuck’ van jewelste. Hun songs bestaan uit de donkere combo van black metal en negrospirituals (slavengezang).
En mij hebben ze meteen opgeslorpt in hun welgekomen, bittere sound. Toch blijkt het publiek nog niet erg ‘mee’ te zijn met hun vernieuwende concept en kijken velen met enige verwarring rondom zich.
De stem van Manuel Gagneux (frontman/gitarist) klinkt enorm krachtig en vol: zowel in de cleane zang, als in zijn screams. Wat ik jammer vind, is dat er in sommige songs een stevige baslijn klinkt, maar deze niet live gespeeld wordt. Zou volgens mij nog meer bijdragen aan hun sterke live-reputatie, waarvan ik vind dat ze die nu al hebben.
De bandleden beleven zichtbaar wat ze naar voor brengen en de woede in hun muziek is zo goed voelbaar: “Don’t you dare, look away son!”.
Wat een set, wat een band. Als het mij betreft mogen ze zich nu al meten naast groepen als Gojira, Meshuggah en dergelijke.

Life of Agony (18u25 - Mainstage) - Een prangende vraag bleef in mijn hoofd hangen: op welke band zou het publiek eindelijk ontploffen? De kans zou nu toch groot moeten zijn. In het andere geval zou ik niet kunnen ontkomen aan m’n gevoel van teleurstelling. Maar gelukkig bleek niets minder waar. Life of Agony, straight from Brooklyn, New York betradt het podium en zette hun set in met een stevig nummer. De band is gekend vanwege hun typerende sound met coole mix tussen punk-hardcore en metal, doordrenkt met de unieke vocals van zangeres Mina Caputo. Je leest het goed, de heer Keith Caputo behoort sedert 2011 tot het verleden. Gelukkig werd mij meteen duidelijk dat haar stem, ondanks ook een jaartje ouder te worden mooi bewaard gebleven is.
Life of Agony bracht op de Lokerse Feesten een stevige set en liet niet alleen mijzelf, maar ook het publiek lekker headbangen op hun harde werk. Het publiek werd steeds enthousiaster en aan beide fronten (links en rechts) ontstonden moshpits. De bom was ontploft, eindelijk. Heel duidelijk was ook hoe goed de gitarist, bassist en drummer op elkaar ingespeeld zijn. Dit had ik ook niet anders verwacht, gezien hun dikke twintig jaar ervaring als band.
Na halverwege de set, begon Mina Caputo soms een beetje vals te zingen, toch jammer. Maar dit maakte ze ook goed, want ze stond er gewoon als frontvrouw en vertelde op het einde van hun set de mooie boodschap dat we samen één collectief zijn, en voor elkaar moeten zorgen, elkaar lief hebben.
Ondanks het feit dat onze wereld, volgens Mina, één grote hel is. Tijdens hun set nam Mina ook de tijd om de vlag van hun Franse fanclub open te plooien voor het grote publiek. Van oprechte dankbaarheid gesproken. Eindigen deden ze met het nummer waar alles ooit mee begon... “River Runs Red”!

Alestorm (19u45 - Mainstage) - De band begon nog niet met spelen en vele fans schreeuwden al om één groot feest. Alleen al op basis van de decoratie, een grote opblaasbare eend en hun logo in cartoon vorm, kon ik afleiden dat dit zou komen. Algauw kwam de Schotse band zich storten op het podium en vuurden ze hun typerende folk- en powermetal af op alle gek-wordende fans.
De festivalsite werd al snel één grote metal-dansvloer en er werd gecrowdsurft alsof je de vissen boven de zee zag springen. De lyrics werden luidkeels meegezongen en ook in de achterban van het publiek was dit het geval. Bekendere nummers van hun optreden waren “The Quest”, “The Sunk’n Norwegian”, “Keelhauled” en “Shipwrecked”.
Belangrijk punt om nog te vermelden: deze grote zegeviering der piraten-metal was niet mogelijk zonder een band die ook goed kon spelen. Toch konden ze mij niet helemaal overtuigen omdat ze het genre niet altijd serieus leken te nemen. Daarom besloot ik om niet mee te feesten, en wel naar het zwaardere werk te gaan in de Red Bull Music Room.

Wiegedood (20u35 - Red Bull Music Room) - Ik heb geprobeerd... maar kon mij niet identificeren met de party-/piraten-metal van Alestorm. Ik had nood aan het intensere, serieuzere werk en besloot daarom last-minute om het optreden van Wiegedood te checken. Nog net op tijd kwam ik in de Red Bull Music Room en kon ik zelfs nog een plaatsje helemaal vooraan bemachtigen. Wiegedood sloeg hard toe en hun muziek kwam keihard binnen. Hun set bestond uit nummers vanop ieder van de drie ‘De Doden hebben het Goed’-platen en de songs die niet alleen mijzelf, maar ook het publiek het meest leken te ‘steken’, waren “Prowl” , “Parool” en “Smeekbede”. Ik bleef na de set verdwaasd achter, en moest op adem komen. Wiegedood was alles-verslindend intens.

Europe (21u15 - Mainstage) - Na het optreden van Wiegedood was het voor mij toch even een knop omdraaien om zinnen te zetten op de meer luchtige ‘glamour-metal’ van de Zweedse formatie Europe. Wanneer ik de bandleden voor het eerst zag spelen, besefte ik al snel dat er voor mijn neus enkele titanen op het podium stonden. Ik kon niet anders dan instemmen met de grote genre-switch en vrij snel was ik ‘mee’ met de muziek die ze brachten. Ondanks Joey Tempest (zanger) al 56 jaar is, staat zijn zang er nog als een huis en zong hij geen noot vals. Ook het gitaarspel van mede-oprichter en vaste gitarist John Norum was nagenoeg perfect. Hij beheerste zijn instrument alsof het een speelgoedje is, maar dan met zoveel allure. Europe bracht niet enkel hun grote hits zoals “Superstitious” en “Rock the Nigh”’, maar wist het grote publiek ook te overtuigen met hun fantastische ballad “Dreamer”. Eindigen deden ze (jammer genoeg) een kwartier eerder als gepland, maar wel in grootsheid met hun monsterhit “The Final Countdown”. Het was een eer en genoegen!


Scorpions (23u00 - Mainstage) - Voor het podium hangt één groot spandoek van de Scorpions, achtergrondmuziek weerklinkt over de festival site. Het is drummen om nog een goede plaats te kunnen te kunnen vinden.
Iets later dan elf uur, dimt de muziek, gaan alle lichten uit en dan plots, valt het doek naar beneden. Achteraan het podium bevinden er zich gigantische schermen. Het publiek wordt meegenomen in een film waarop een helikopter zich scheert tussen gigantische woontorens. Uiteindelijk zakken er vier mannen met touwen vanuit de helikopter en start de show echt. Van een overweldigende entréé gesproken...!
De bekende Duitse hardrock groep doet momenteel het overgrote deel van onze planeet aan met hun ‘Crazy World Tour’. Ik ben -beschamend genoeg- geen grote Scorpions-kenner, maar weet al tegoed dat ze nog één van de weinige hardrock-groepen zijn die het genre hielpen te definiëren. Het is dus een mooie kans om deze legendes live te kunnen bewonderen.
De band brengt een ongelooflijk strak, naadloos optreden dat bestaat uit groot verspreide nummers uit hun repertoire. Ze worden omgeven door fantastische visuals en samen met de belichting is hun show één groot spektakel.
Hits die zeker gespeeld werden zijn “Wind of Change”, “No One Like You”  en “Rock You Like a Hurricane”. Bij afloop van het optreden besef ik dat ik getuige mocht zijn van een levende legende, Scorpions genaamd.
Toch moet ik ook vermelden, dat ik na het optreden van verschillende fans/Scorpions-kenners vernam dat Klaus Meine’s stem, niet meer zo goed klinkt als vroeger en ze dit vrij jammer vonden.
Maar of Klaus beter nu op pensioen gaat of later, laat ik aan jullie over! Ik vond het in ieder geval een wervelende show.

De metal-dag van de Lokerse Feesten startte misschien een beetje bescheiden, maar eindigde wel op grootse wijze!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren

Aanvullende informatie

  • Date: 2019-08-04
  • Festival Name: Lokerse Feesten 2019
  • Festival Place: Grote Kaai
  • Festival City: Lokeren
Gelezen: 90 keer