Talen

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait

Fonnefeesten 2019 - maandag 5 augustus 2019 - After all, it's only rock’n’roll!

Geschreven door

Fonnefeesten 2019 - maandag 5 augustus 2019 - After all, it's only rock’n’roll!
Fonnefeesten 2019
Josephine Charlottepark
Lokeren
2019-08-05
Erik Vandamme

Het is, zowel voor de organisatie van Fonnefeesten als deze van Lokerse Feesten, een zeer succesvol eerste weekend geweest. Ook op de Kermis was het fijn vertoeven. Daar zat het weer wel voor iets tussen. Het was niet te heet, en het bleef ook droog. Terwijl op de Grote Kaai Whispering Sons en Patti Smith het mooi weer maakten, zakten we op maandag 5 augustus af naar Josephine Charlotte Park voor een zeer gevarieerde avond. Met deze rode draad: after all, it's only Rock-'n-roll'!

Want inderdaad, elk van de drie optredende bands speelde een strakke, rock getinte set die vanaf de eerste tot de laatste noot aan je ribben kleeft.
Hideaway (***1/2) mocht de avond open met een streepje blues. Hideaway, de naam van de band verwijst naar ‘Hideaway’ de gelijknamige klassieker van blueslegende Freddy King uit 1961, ontstond reeds in 1986. Een band met heel wat jaren op zijn teller dus, dat hoeft niet te resulteren in een routineklus. Hideaway schotelt ons dan ook een zeer spontane set voor, waar fijne blues worden verweven met jeugdige vitaliteit.  De band kreeg de handen dan ook gemakkelijk op elkaar doordat niet alleen hun muziek op een zeer aanstekelijke wijze werd gebracht, Hideaway straalt na meer dan dertig jaar op het podium eveneens tonnen spelplezier uit. Dat merk je door de grappen en grollen die ze maken, en de gezapige wijze waarop ze het publiek voortdurend betrekken in de show.
Natuurlijk heeft dit zijn uitwerking op datzelfde, toch al goed opgekomen, publiek dat zich prompt waagt aan het plaatsen van enkele schuttere danspasjes. Hideaway, voelt aan dat ze iedereen gemakkelijk uit hun hand kunnen doen eten en doet er gewoon een paar schepjes bovenop. Bij de song “Mean Machine” doen ze de aanwezigen zelfs gewoon de tekst meebrullen. Hideaway blijft op dit elan doorgaan tot niemand meer stil staat. Met als resultaat dat het dak er voor het eerst compleet afgaat op deze avond. Het zal niet voor de laatste keer zijn.

We vreesden eerlijk gezegd dat de Waalse stoner/grunge/psychedelische band Black Mirrors (*****) wat door de mand zouden vallen bij een publiek dat komt voor eerder gezapige rock en Blues avond, met als afsluiter Rick De Leeuw. Maar niets is minder waar. Black Mirrors heeft sinds het uitbrengen van een knap debuut 'Into the Black Mirror' - via Napalm Records - een ware metamorfose ondergaan. De spilfiguur binnen deze band is nog steeds de heel bewegelijke frontvrouw Marcella Di Troia, die getooid in iets dat lijkt op een soort vleermuizen pak haar publiek letterlijk hypnotiseert. Wat stembereik betreft kan ze zowel de cleane als zeer hoge tonen moeiteloos aan. Bovendien ontpopt Marcella zich tot een charismatische entertainer. Waardoor iedereen prompt uit haar hand eet. Maar ook de muzikanten van dienst treden anno 2019 duidelijk meer op de voorgrond, viel ons al vanaf die eerste song “Shoes For Booze” nog het meest op. Meer daarover verder in het verslag.  “Funky Queen” zit al vrij vroeg in de set, en het publiek gaat vanaf dan compleet uit de bol. Niet dat ze dat voorheen niet deden, want vanaf de eerste noot was iedereen mee. Maar vanaf die song was het hek compleet van de dam.
Naast stevig uitpakken, en bommen boordevol energie doen ontploffen in het park, waren er eveneens een paar ingetogen momenten. Een van die mooie momenten was toen Marcella haar kristalheldere stem samensmolt met een verdovende gitaar inbreng van Pierre. Een onvergetelijk kippenvelmoment. Black Mirrors bracht eveneens enkele nieuwe songs, er komt spoedig een nieuwe plaat uit. En die klonken nog strakker, nog energieker en zelfs meer agressiever dan we van de band gewoon zijn. Wat alvast veelbelovend klinkt naar de toekomst toe.
Black Mirrors blijft op deze strakke en groovy wijze doorgaan, met als hoogtepunten “Heart In Trouble”, “Tomorrow” en de verschroeiende finale met “Kick out the jam” - een MC5 cover - en “Burning Warriors”. En krijgt de handen dan ook moeiteloos op elkaar van pril begin tot einde van de set.
Besluit: Wat er is veranderd bij Black Mirrors, in vergelijking met die keer toen we de piepjonge band op Desertfest aan het werk zagen, vroegen we ons af.  In het verleden merkten we dat Marcella, onbewust, net door die zeer tot de verbeelding sprekende performance de meeste aandacht naar zich toe trok. Dat is nog steeds het geval.
Maar anno 2019 treden de muzikanten eveneens wat meer op de voorgrond. De heren bewegen meer op het podium, en stralen enorm veel zelfverzekerdheid uit. Menig riff die gitarist Pierre Lateur en bassist Loïc Videtta uit hun instrument toveren , bezorgen ons dan ook een krop in de keel. Drummer Paul Moreau zorgt daarbovenop voor de kers op de taart. Kortom, iedereen binnen deze band kijkt meer dan ooit dezelfde richting uit. Black Mirrors heeft op deze maandagavond duidelijk de harten van Lokeren veroverd, en is nu compleet klaar om ook de wereld te veroveren.

Rick De Leeuw (****) mocht de avond afsluiten. Moeten we deze man nog voorstellen? De Nederlandse schrijver, dichter, zanger, presentator en muziekproducer werd bekend als zanger van Tröckener Kecks. Een band waar hij ruimschoots twintig jaar het mooie weer maakte. Ook als solo artiest heeft hij zijn stempel gedrukt.
Met zijn nieuwste solo werk 'Zonder Omweg' pakte deze legendarische klasse verteller en poëet het publiek moeiteloos in. Hij doet dit wellicht op een andere wijze dan poëet Patti Smith op de Grote Kaai, maar zeker met diezelfde gedrevenheid. Rick De Leeuw is namelijk een klasse verteller die goed weet waar hij mee bezig is. Het publiek genoot van zijn verhalen, gezongen op die gezapige Hollandse wijze.
En vanaf de eerste noot legt de man, begeleid door klasse muzikanten om zich heen, de lat zeer hoog. Zeg nu zelf:  Jan Hautekiet (keys), Axl Peleman (bas), Roeland Vandemoortele (elec. gitaren), Ron Reuman (drums), Manu Huylebroeck (ak gitaren). Dat zijn één voor één muzikanten die eveneens goed weten waar ze mee bezig zijn. Er wordt voldoende gegrasduind door die laatste plaat, maar ook enkele klassieke covers mogen niet ontbreken. Ze werden door Rick en de zijnen uitgekleed, en als het ware ter plaatse heruitgevonden alsof Rick ze zelf had geschreven.
Besluit: Rick De Leeuw kreeg de handen vanaf begin tot einde moeiteloos op elkaar, en dat is in grote mate de verdienste van zijn natuurlijk charisma op dat podium. Hij heeft ook anno 2019 nog steeds een uitstraling die al zoveel jaren tot de verbeelding spreekt. Maar ook laat hij zich omringen door één voor één klasse muzikanten die een meerwaarde bieden. Is dat nu door zijn solo werk te brengen of enkele kleppers van bijvoorbeeld Tröckner Kecks te? Er valt in de volledige set geen speld tussen te krijgen.
Rick De Leeuw sluit deze bijzonder gevarieerde avond dan af met knallende rock songs en ingetogen momenten; hij ontpopt zich tot een Nederlands poëet, klasse verteller en troubadour. De Nederlandse levende legende deed het Josephine Charlotte park dan ook dansen, bracht mensen tot ontroering en liet iedereen de songs uit volle borst meebrullen tot ver naar achter. Klasse, pure klasse!

Organisatie: Fonnefeesten, Lokeren

Gelezen: 287 keer
FaLang translation system by Faboba