• Wilde Westen, Kortrijk: events
    Wilde Westen, Kortrijk: events Wilde Westen, Kortrijk: events Concerten 13-07 Bos! Festival 2019, Domein Bergelen (Gullegem) - info zie verder 19-09 Helmet - 30…

Talen

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Nos partenaires

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait

Lokerse Feesten 2019 - DAG 4 - Whispering sons - Father John Misty - Patti Smith and Band - Charlotte Gainsbourg - Gruppo Di Pawlowski - Hoge hoogtes, maar ook diepe laagtes

Geschreven door

Lokerse Feesten 2019 - DAG 4 - Whispering sons - Father John Misty - Patti Smith and Band - Charlotte Gainsbourg - Gruppo Di Pawlowski - Hoge hoogtes, maar ook diepe laagtes
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-05
Hans Devriendt

Whispering Sons (19u00 - Mainstage) - Vóór Whispering Sons begon, stond er nog niet veel volk op het plein. Afwachten dus voor wat dit geven zou. Misschien geeft deze dag van de Lokerse Feesten gewoon minder bezoekers. Mij maakt het in ieder geval niet uit. Vandaag brengt ons opnieuw een boeiende en sterke programmatie.
Stipt om zeven uur begon Whispering Sons aan hun set.  Ze zijn misschien nog allemaal jonge muzikanten, maar staan naar mijn inziens wel met een zelfzekere, gezond mature houding op het podium. Duidelijk is zeker dat ze deze zomer al stevig getourd hebben, want ze speelden samen als een geoliede machine.
Wanneer ik ze vergelijk met hun passage op Cactusfestival durf ik zonder twijfel besluiten dat ze er hier op de Lokerse Feesten minstens even sterk stonden. Het podium was nog groter, voor deze toch nog jonge band, maar dat leek hen niet te deren. Fenne Kuppens haar stem zat helemaal goed en ze beleefde duidelijk de woede die ook verweven zit in de teksten. Als ze haar stem dan verheft om te schreeuwen, wordt het alleen nog maar krachtiger en komt alles intenser binnen.
Ik vond het op zich wel jammer, dat ze deze namiddag als eerste geprogrammeerd stonden. Logisch binnen deze programmatie, maar volgens mij overtuigt deze band nog eens zoveel meer in een donkere zaal, of onder een duistere hemel.
Whispering Sons durft met hun post-punk een grote knipoog doen naar bands als Joy Division, maar doen dit op hun eigen unieke manier zonder ook maar enig element te kopiëren. Het laatste nummer deed hun optreden op explosieve manier eindigen en het publiek reageerde vrij enthousiast.
Wat maakt ze volgens mij zo sterk? Hun pure, authentieke houding op het podium. Er was misschien niet veel verbale interactie met het publiek, maar de non-verbale component oversteeg dit met gemak! Ik kijk nu al uit naar hun volgende plaat, en vervoeg mij met veel enthousiasme tot hun fanclub.

Father John Misty (20u15 - Mainstage) Ik wist van Josh Tillman’s (zanger/gitarist) bestaan af, maar leefde toch met neutraal gevoel naar het optreden toe. Hun set begon met een rustige intro en een tragere song, waardoor het publiek volgens mij ook nog niet goed wist wat te verwachten. Dit werd jammergenoeg de constante van hun optreden. De bandleden zagen er allen vrij vermoeid uit, en stonden enorm statisch, zonder enig enthousiasme op het podium. Josh formuleerde zelf zonder enige glimlach dat hij het publiek vaak zou bedanken, gezien hij in de bubbel van ‘frontman-zijn’ leeft. Dit gaf mij nog meer het gevoel dat hun optreden vanavond vooral een sleur was. Ik hoopte van niet, maar dit had ook zijn effect op het bredere publiek, met uitzondering van enkele schaarse fans.
Het publiek werd hoe langer de set duurde, minder oplettend. De mensen praatten luid en zagen er niet geboeid uit. Toch kan ik niet anders dan te vermelden dat hun nummers muzikaal goed in elkaar zitten. Maar er hangt nu eenmaal veel af van de wijze, en het gevoel (dat ontbrak) waarop ze gebracht worden. Ook tijdens hun bekender werk zoals “Pure Comedy” bleef het publiek eerder afwezig, dan aanwezig. Tot nu toe toch wel de minst goede performance van de Lokerse Feesten, tenminste als je het mij vraagt. Op naar Patti Smith…

Patti Smith and Band (21u45 - Mainstage) Vandaag was Patti Smith dè reden waarom ik naar de Lokerse Feesten kwam. Haar uniek, ietwat rauwig stemgeluid, haar charisma, haar overtuiging, haar songs met fantastische teksten, haar attitude, en nog zo veel meer! Ik had er veel zin in. Patti kwam het podium op en keek gemeend naar het publiek aan beide kanten van het podium, ze zwaaide enthousiast en nu al zag iedereen dat ze er zelf ook goesting in had.
Ieder nummer zong ze met zoveel begeestering, intens diep vanuit zichzelf en vooral vol overtuiging. Het publiek was soms heel stil door de bijna transcenderende ervaring en op andere momenten juichten ze enorm vanuit dankbaarheid.
Patti Smith zong niet alleen, ze bracht ook belangrijke boodschappen: ‘We are free people and the future is now.’ Er ontstond één groot gevoel van samenhorigheid en ik kon niet anders dan diep respect hebben voor deze -jawel- 72 jarige dame. Haar stem liet het ondanks haar leeftijd totaal niet afweten. Integendeel. Ze stond er als een huis.
Ook passeerden enkele covers de revue, zoals o.a. “Walk on the Wild Side” van Lou Reed. Hiernaast mochten we ook getuige zijn van Jackson Smith’s verjaardag, hij ontving letterlijk een taart met kaarsjes en we zongen met z’n allen happy birthday. Iedereen zag hoe trots Patti wel niet was op haar zoon en dit maakte de avond nog meer bijzonder.
Soms sloot ik de ogen, en kon ik door de interne rust die de muziek mij gaf gewoon even alles vergeten. Dit is voor mij de magie van muziek, en Patti was hiertoe in staat.
‘People have the power to dream, to vote, to rule, to love,... To turn the world! Don’t forget it, use your voice!’
Patti Smith en haar fantastische band waren dè strafste act van deze avond en misschien wel van de Lokerse Feesten 2019!

Charlotte Gainsbourg (23u30 - Mainstage) Ik wist niet wat te verwachten van Charlotte Gainsbourg, de Franse dame die naast zangeres ook actrice is. De show begon met grote lichtgevende canvassen, waarin de bandleden plaats namen. Hun muziek klonk als in electronica-gedrenkte popsongs. Gainsbourg’ stem was heel verfijnd en toch vol. Toch een bijzonder stemgeluid die ze duidelijk met veel zangtechniek kan beheersen.
De songs hadden een sexy vibe waardoor je zowel kon staan dansen, maar ook stilstaan en rustig genieten. Met een puike lichtshow op achtergrond, en zwart-witte beelden van de band, was dit een bijzonder gepolijst geheel. Toch moest ik na een vijftal nummers besluiten dat de songs monotoon werden en haakte ik af om te gaan kijken naar Gruppo Di Pawlowski in de Red Bull Music Stage.

Gruppo Di Pawlowski (00u50 - Red Bull Music Stage) Mauro Pawlowski… Ik denk dat velen onder jullie hem kennen als de muzikale duizendpoot die het bekend staat om zijn gitaarwerk in dEUS. Maar nu hij al een tijdje geen gitaarspel meer levert aan dEUS, heeft hij dan ook ongetwijfeld meer tijd om zich te focussen op andere muzikale projecten zoals: ‘Pawlowski, Trouvé & Ward’, ‘Mauro Pawlowski’ (als soloproject), de ‘Evil Superstars’ en natuurlijk ook ‘Gruppo Di Pawlowski’.
Deze laatste is een band die zeker z’n voor- en tegenstanders zal hebben, al denk ik dat Mauro hier geen krimp om geeft. Al van voor ze startten aan hun set, zat Mauro op het podium, om op z’n gemak iets te drinken. Volgens mij had hij al enkele promilles in zijn bloed zitten. Hij trok zich duidelijk niets aan van de muzikale ‘status’ die hij ondertussen al bereikt heeft. Iets later, begint hij te mompelen en brabbelt hij totaal onverstaanbaar in hoge tonen. Daarna vallen de bandleden één voor één in en ontstaat keiharde chaos.
De muziek die de toetsenist, bassist, gitarist en drummer produceren, kwam bij mij over als noiserock met soms wat math-core invloeden. Zie het als Kabul Golf Club, met een sausje van The Dillinger Escape Plan over, maar dan met Mauro’s vaak onverstaanbare, maar toch geniale vocalen. Al tijdens de eerste twee songs smijt Mauro verschillende micro’s naar de knoppen en gaat hun vijfde bandlid (als ik het zo mag noemen), een ‘lilliputter’, verschillende bizarre maar toch hilarische dingen uitsteken. Eerst speelt hij een securityman die claimt dat de show niet mag gefotografeerd worden, vervolgens kleedt hij zich uit tot de overal tevoorschijn komt van een levend skelet. Maar hier stopt het niet. De dwerg trekt een doos over z’n hoofd, en springt dolletjes in het rond, daarna neemt hij een voodoo-pop en begint hij de pop zelfs te penetreren met een bezemsteel.
Ondertussen speelt de band gewoon heel strak door, mormelt Mauro nog meer gekke vocalen en bevindt het publiek zich in feest-modus. Iedereen doet gek, danst, mosht, crowdsurft. Het is dikke ambiance en een duidelijk waanzinnige sfeer. Het is ontzettend warm en iedereen baadt in het zweet.
Mauro gaat zelfs zover, dat hij de micro ‘swaffelt’ met z’n fallus. Is dit gewoon allemaal gek, erover, of net geniaal? Ik weet in ieder geval, dat iedereen zich geamuseerd heeft en de muziek door straffe muzikanten naar voren werd gebracht. Zeker voor herhaling vatbaar, al is het maar om de absurditeit opnieuw te beleven.

Zo werd de 4de dag van de Lokerse Feesten er één van hoge hoogtes en diepe laagtes. Wat voor mij dik oké was.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren

Gelezen: 81 keer