Talen

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait

Alcatraz Metal Festival 2019 - Een overzicht van de driedaagse - Gezelling metalfestival met overvloed aan diverse stijlen!

Geschreven door Frederik Lambrecht

Alcatraz Metal Festival 2019 - Een overzicht van de driedaagse - Gezelling metalfestival met overvloed  aan diverse stijlen!
Alcatraz Metal Festival 2019
Lange Munte
Kortrijk
2019-08-09 t-m 2019-08-11
Frederik Lambrecht

Diegenen die er opnieuw bij waren in Kortrijk, zullen na enkele dagen recuperatie opnieuw moeten toegeven dat ze getuige waren van een schitterend festival. Traditiegetrouw spelen op de mainstage (Priston Stage) en de tent ( Swamp Stage) alle bands op een apart tijdsframe waardoor iedere band dus kan aanschouwd worden. Dit jaar was er dus wel een nieuwe tent tot leven geroepen - La Morgue - waarbij enkele underground bands het beste van zichzelf konden laten zien, waardoor sommigen waarschijnlijk wel eens de keuze moesten maken aangezien deze optredens niet - en trouwens onmogelijk - konden meegaan met de tijdsframe op de beide ‘hoofdpodia’. Soit, dit gezegd zijnde, hierbij mijn bevindingen van HET West-Vlaamse festival bij uitstek J

dag 1 - vrijdag 9 augustus 2019 - Demolition Hammerthrashes als vanouds, Napalm Death sloopt de boel en Saxon ademt Heavy Metal

Ik begon in de nieuwe tent La Morgue alwaar Alkerdeel hun muziek aan de man bracht. Deze band speelt metal die bestaat uit een cocktail van black, sludge, crust, doom en psychedelische metal waarbij distortion en screams niet ontbreken. De tent was redelijk goed gevuld en de volumeknop was alvast goed opengedraaid. Beetje zware paté om de dag mee te beginnen maar voor ondergetekende een leuke inzegening van La Morgue waarbij de toon was gezet.

Ik zette koers naar de Prison Stage om de US Metal van Helstar te aanschouwen…vocaal gezien was James Rivera mijn inziens redelijk goed bij stem. Deze Amerikanen stonden voor de 3 e maal op Alcatraz en ze komen zeker met plezier, want na hun optreden stond Mister Rivera aan de toog mee te headbangen op Queensrÿche. Deze band heeft een tiental albums op hun conto, maar zoals bij de meeste oudere bands blijven hun eerste albums het meest aanspreken en dus stond de fans te likkebaarden bij “Run With the Pack” en “Baptized in Blood” van topplaat ‘Nosferatu’.

Weinigen zullen de volgende band die ik bespreek al live mogen aanhoren hebben, maar het is de organisatie toch gelukt om de oude thrash band Demolition Hammer te strikken…ze mochten aandraven in de volle Swamp Stage en ik kan nu al verklappen dat deze band op menig verslag in de top 3 van show zal eindigen. Furieus en recht door zee, jawel, zoals thrash metal hoort te worden gespeeld. Hun platen uit respectievelijk 90 en 92 zijn de klappers - ook niet moeilijk aangezien ze in totaal maar 3 studioplaten hebben gemaakt en waarbij hun laatste effort de bal missloeg, maar gelukkig lieten ze hun groovy nummers van hun laatste album thuis waardoor de luchtgitaren uit velen hun mouwen werden getoverd. De drang om te moshen en headbangen is onmisbaar bij deze band en ik genoot met volle teugen van de snedige gitaren, de brute drums en de (oude) Kreator-achtige vocalen van zanger Steve Reynolds. Topnummer tijdens deze show was voor mij: “Infectious Hospital Waste”.

Ik bleef ronde de Swamp Stage hangen alwaar de nieuwe gevormde band Vltimas (uitgesproken als Ultimas) - onder leiding van David Vincent (gekend van Morbid Angel) zichzelf mocht voorstellen aan ons.  Met hun recente album uit maart 2019 getiteld ‘Something Wicked Marches In’ was alles gericht op de promotie hiervan en werd de plaat integraal gespeeld. Mensen die een nummer van Morbid Angel wilden horen kwamen helaas van een kale reis terug. Muzikaal gezien ook mijn vuurdoop van deze band, maar toch enkele dingen die direct opvielen. De strot van David Vincent klinkt ontegensprekelijk als Death metal en drummer Flo Mounier (Cryptopsy) raast als een bezetenen.  De dosis black metal die werd toegevoegd aan hun sound overheerst niet, waardoor alles mooi in balans is. Leuke ontdekking!

Thy Art is Murder met hun deathcore kon mij niet echt bekoren, dus was het voor mij wachten op de grindcore/death metal uit Birmingham van Napalm Death.  Barney, Shane, Mitch & Danny doen wat ze altijd doen…de boel starten, iedereen zijn trommelvliezen wegblazen en een oorlog ontketenen in de moshpit. Starten deden we met “Multinational Corporations”, om te eindigen met “Smear Campaign”. De andere nummers tussenin kun je dus samenvatten in 1 werkwoord: slopen!
Zanger Barney was zijn hysterische zelve, geflankeerd door machine Shane Embury die samen toch wel de ruggengraat van deze band vormen. Goh, de aanwezigen zullen ongetwijfeld wel akkoord gaan met mij dat het genieten was met nummers als “Scum”, het machtige “Suffer the Children”, topcover van Dead Kennedys “Nazi Punks Fuck Off” die in sneltempo wordt gespeeld, “You Suffer” die zelfs meermaals werd gespeeld en “Smash a Single Digit”.

Na al het geweld haha, tijd voor wat luchtigere muziek. Queensrÿche met Todd La Torre achter de microfoon maakte hun opwachting op de Prison Stage en het was meebrullen geblazen met vooral de nummers uit ‘Operation Mindcrime I’ en ‘Empire’. De zang van La Torre is genieten geblazen en klinkt lekker zuiver en puur.

Mijn trommelvliezen waren opnieuw wat geacclimatiseerd en bijgevolg kon ik ze weer gaan wakker schudden met de Duitse Black/Speed/Thrash van Sodom. Voor mezelf al een tijdje geleden dat ik deze Duitsers live kon zien, dus stond ik toch wel te springen om nog eens te ervaren hoe ze het er live vanaf brachten. De backdrop sprak alvast boekdelen want de cover van ‘Agent Orange’ was opgesteld achter de bandleden. Ik was niet op de hoogte dat dit album zijn 30e verjaardag mocht vieren, dus dit was en is een leuk weetje. Duitse degelijkheid, soms wat slordig, maar wel aanstekelijk. Niet alles kan perfect zijn, maar de slordigheid is ook een deel van hun sound. Headbangen was vooral weggelegd tijdens oudgediende “Outbreak of Evil”, feestvarken “Agent Orange” en de snedige afsluiter “Bombenhagel”. De enigste keer dat je wat op je lauweren kon rusten was tijdens “Remember the Fallen” om het refrein mee te brullen.

De primeur van dit festival was vooraf aangekondigd met de mededeling dat Vio-Lence hun enigste Europese show zou komen spelen op Alcatraz Festival. Fans uit diverse landen hadden speciaal voor deze band hun tickets aangeschaft maar achteraf gezien vond ik het spijtig genoeg een mindere show. Zanger Sean Killian heeft er enkele turbulente levensjaren opzitten, maar is ondertussen opgestaan vanuit de doden, spijtig genoeg merk je nog aan alles dat hij niet de oude is. Qua geluid stond ook niet alles op toppunt, waardoor de balans tussen de muzikanten niet goed zat. Blijkbaar was daar vooraan in de pit niet al te veel op te merken, wat ook zichtbaar was aan de energie en drive daar. Maar ja, deze band moet ook opnieuw in zijn flow komen, dus ik denk dat hoe meer ze zullen spelen, hoe meer alles terug op zijn plaats zal vallen. Maar een dikke pluim voor de organisatie dat ze het kunnen flikken hebben om deze mannen naar Kortrijk te halen - van een kunststukje gesproken!

Ik sloot dag 1 af met het heavy metal instituut Saxon! Ze hadden hun Eagle alvast meegebracht om de weide te overkijken en ze trapten af met “Motorcycle Man”, gevolgd door “Battering Ram”. Zanger Biff Byford heeft mij in feite nog maar weinig ontgoocheld (ja, ik zeg dit meestal als ik mijn bespreking doe van Saxon haha) en opnieuw was dit het geval. Deze band heeft zovele goeie nummers gemaakt maar dit jaar blijft mij dan toch vooral de ode aan hun gestorven metal broeders bij getiteld ‘They Played Rock ’n Roll’. Maar als je denkt dat deze Britten met hun leeftijd het gaspedaal niet meer indrukken, dan kom je bedrogen uit, wat gezegd van “To Hell and Back Again” met de geniale up tempo riff, en “Heavy Metal Thunder” die aantoont dat deze mannen het niet verleren. Ook opnieuw redelijk wat meezingers op de setlist - “Wheels of Steel”, “Power & The Glory”, “Denim & Leather”, …met als toppunt afsluiter “Princess of the Night”. Toeschouwers die tijdens deze show lagen te pitten wegens een te hoog promillegehalte: shame on you!

dag 2 - zaterdag 10 augustus 2019 - Veel wind, maar weinig storm op de podia…

Toen we wakker werden bereikte ons het nieuws dat wegens de weersomstandigheden enkele voorzorgen werden genomen, waardoor het hoofdpodium nog niet direct open ging. Gelukkig viel het nog allemaal mee, waardoor enkel het tijdsschema enkele wijzigingen onderging. Wegens de harde wind, gepaard met enkele regenvlagen besloot ik alvast een bezoekje te brengen aan metalbar ‘El Presidio’ alwaar clips van oude rock- en metalbands op tv werden vertoond. Een gezellig moment om met je maten mee te zingen met bands als Kansas, Dokken, Iron Maiden, Metallica (schande aan de persoon die Shazam gebruikte om Metallica te herkennen!!!!), …

Op de weide stond niet direct iets geprogrammeerd die mijn zintuigen kon prikkelen dus begin ik met Prong waar Tommy Victor nog altijd de plak zwaait. De klank waaide soms weg, maar toch was ik blij met de vertolking van “Beg to Differ”, het harde “Cut-Rate”, en hitjes “Another Wordly Advice”, “Whose Fist is this Anyway?” en “Snap Your Fingers, Snap Your Neck”  met de superriff die de weide mee deed headbangen.

Flotsam and Jetsam
stond in 2016 reeds op de affiche waar ze een meer dan degelijke show neerzetten, en ook dit jaar was het niet anders. Degelijk, maar ook niet super. Ik vernam ook dat ze recentelijk nog in Deinze - café Elpee stonden en dat het daar een puike show was, maar dat deze show er niet kon aan tippen. Met oudjes “Hammerhead” en “No Place for Disgrace” was er meer dan genoeg enthousiasme te ontdekken, maar globaal gezien slechts een degelijk optreden.

Hypocrisy was nog eens afgezakt naar België en mocht presteren in de Swamp Stage…als Death metal fanaat staan hun beginalbums (‘Penetralie’ en ‘Osculum Obscenum’) hoog genoteerd als klassiekers, waarna de band zich wat meer op melodie begon te richten. Ik trok dus grote ogen toen ik opmerkte dat de band hun death metal klassiekers samenvat in 1 langgerekt nummer…
Soit, de albums die dus de melodische metalkant van deze band belichamen kwamen dus vooral aan bod, waardoor het mij persoonlijk wat minder boeide…ik heb ze al beter gezien in het verleden.

De oude rockers van Thin Lizzy waren hierna aan de beurt, maar ja, alle line-up aanpassingen die zij al doorvoerden onder deze bandnaam zijn niet meer op 1 hand te tellen, dus als je deze band niet echt volgt, weet je niet meer hoe of wat. Ze probeerden het publiek naar de hand te zetten maar dat lukte niet altijd. Bij de hitjes “The Boys are back in town” en ‘”Whiskey in the Jar” brulden de toeschouwers nog mee, maar overal gezien opnieuw een band met te weinig pit.

Afsluiten deed ik met Mayhem, black metal in zijn meest kwaadaardigste vorm. In oktober dit jaar wordt hun nieuwste creatie op de mensheid losgelaten onder de titel ‘Deamon’, dus is het ondertussen nog behelpen met hun ouder klassiekers waarbij “De Mysteriis Dom Sathanas” en oerknaller “Freezing Moon” door iedere metal fanaat gekend zijn. De sfeer was duister en grimmig, maar de band was zoals de anderen vandaag niet in prima forma.  Een te statisch optreden om bij te blijven en dus sloot ik een mindere dag qua optredens af in Kortrijk.
Gelukkig was El Presidio een geweldige alternatief om toch uit de bol te gaan. Zo zie je maar, bands worden ook niet gelukkig van wind en regen hehe. Oh ja, ik heb ook nog enkele nummers van Amenra bekeken, maar desondanks ze een thuismatch speelden ken ik te weinig van deze band om een eerlijk oordeel te vellen. Redelijk wat volk in de Swamp te bespeuren, dus de meesten waren waarschijnlijk ook nieuwsgierig om deze band te ontdekken. De zanger stond met zijn rug naar het publiek, maar dit is blijkbaar kenmerkend tijdens een live-show van deze band.

dag 3 - zondag 11 augustus 2019 – Carnation, dé Death metal band van het moment??!! En Decapitated en Deicide vlammen!

Ik begin direct met waarschijnlijk de beste death metal band op heden, en ze zijn dan nog van België ook! Carnation zette de puntjes op de i in de Swamp Stage en toonde hoe Death metal in oervorm moet klinken. Met nog maar 1 album verschenen (‘Chapel of Abhorrence’) staan ze nog maar in het prille begin van hopelijk hun lange carrière, maar met dit album maken ze een statement van jewelste. Alles klopt gewoon bij deze band en het klinkt retestrak en venijnig, zanger Simon Duson heeft een pure death metal stem en wordt geflankeerd door een sterke ritmesectie. Blijkbaar hebben ze tijdens Alcatraz een videoclip opgenomen die dus hoogstwaarschijnlijk ter promotie zal dienen voor hun volgend album die in 2020 het levenslicht zal zien, ik ben alvast benieuwd of ze de lijn kunnen doortrekken! Oh ja, voor het geval sommige mensen denken dat ik gemist ben  van dag: Carnation stond oorspronkelijk geprogrammeerd op zaterdag, maar werd dus verplaatst.

Ik pikte enkele nummers mee van Anvil, maar was toch vooral aan het wachten op de Viking Death metal van Unleashed. Deze Zweden namen ons mee in de loopgraven om mee te vechten in hun oorlog. Een redelijk strak optreden als je het mij vraagt met hoogtepunten “Hammer Battalion”, “Lead us into War” en “I Have Sworn Allegiance”. Ik was alvast tevreden van dit optreden. 

Metal Church was terug sinds hun optreden 3 jaar geleden op Alcatraz, en nog steeds was  Mike Howe present als frontman. Een man met een mooi stembereik, maar helaas te weinig uitstraling om de band naar een hoger niveau te tillen. Maar nummers als “Badlands” en “Beyond the Black” blijven desondanks topnummers.

Het moment waarop velen waarschijnlijk aan het wachten waren was aangebroken, Sacred Reich stond op de planken met een nieuwe plaat in het verschiet. Drieëntwintig jaar na hun matig album ‘Heal’ zal eind augustus ‘Awakenings’ verschijnen, en wat ik al online heb gehoord, doet het beste vermoeden. Zanger Phil Rhind heeft een nieuwe start gemaakt  en heeft een nieuwe line-up samengesteld om de nieuwe plaat te schrijven - alsook is hij blijkbaar vegetariër geworden en dat was duidelijke zichtbaar op het podium. Van hun komende plaat werden drie nummers gebracht (“Awakening”, “Divide & Conquer” en “Manifest Reality”) maar voor de rest was het zoals de laatste jaren, mensen gelukkig maken met oude nummers waarbij “Independent”, het vlugge “Death Squad” en “Surf Nicaragua” live altijd overeind blijven staan. Achter de show had ik wel 1 groot vraagteken…waar was de cover “War Pigs”??

Opnieuw richting Swamp Stage want Decapitated stond paraat…de technische death metal klonk lekker vet en strak waardoor deze show ook één van de betere was dit weekend. Hun laatste album dateert alweer van 2017, maar deze geoliede machine zal ongetwijfeld binnenkort opnieuw de studio induiken. Qua nummers ben ik niet zo op de hoogte van deze band, maar in zijn totaliteit klonk alles super. De energie die ze teweegbrengen zorgt live voor een ware beleving alvast.

Deicide heeft een reputatie om af en toe op het laatste moment een show te cancelen, maar gelukkig waren ze in Kortrijk wel present. En voor het eerst dit weekend zag ik een soundcheck van de band zelf, dus ja, Glen Benton stond het geluid te checken en plectrums uit te delen aan zijn fans. Een teken aan de wand dat hij klaar was om een  vette show af te leveren en man, speelde deze band op een lekkere agressieve manier rechtdoor. Weinig praten, veel spelen, dat zijn de bands waar ik van hou. Dertien nummers in een klein uurtje, dan wil het zeggen dat er weinig ademruimte was om efkes te bekomen.  En de nummers hakten lekker in het publiek, denk maar aan “Once Upon the Cross”, “Kill the Christian” en “Homage for Satan” die de setlist afsloot. Sommigen hoorde ik mompelen dat het wat eentonig was, maar bij zo’n pure death metal band moet je niet veel franjes verwachten. Glen verliet de tent onder een terecht luid applaus.

Powerwolf stond op de Prison Stage, maar bij deze band heb ik ongeveer hetzelfde gevoel als bij Sabaton…geen dus.
Het einde van Alcatraz Festival kwam in zicht waarbij ik nog Meshuggah aanhoorde. Deze band is een topband op gebied van technische capaciteiten, maar de djent-invloeden zijn waarschijnlijk niet voor iedereen weggelegd. Eén van hun laatste platen die mij nog aansprak was ‘Koloss’, maar hun laatste platen kunnen niet tippen aan hun beginperiode waar ze nog technische groove/thrash speelden. Een optreden die spijtig genoeg niet kon blijven boeien voor mezelf.

Een klein verschil met Rotting Christ, want dit Grieks duo (broers in feite) spelen melodische black metal, maar dan met veel verschillende extreme invloeden in verwerkt. Een band die perfect geplaatst staat in de Swamp Stage, want hun zware muziek is maar voor een beperkt publiek. Ze hebben het kunnen flikken om de Griekse mythologie over te brengen in een deftige show en waren in goeie doen.

Alcatraz Festival werd op het hoofdpodium afgesloten door Avantasia, waarbij Tobias Sammet de teksten en instrumenten zelf uitschrijft. Live is dit uiteraard een ander verhaal, want hij slaagt er (meestal) altijd in om de perfecte zanger en/of muzikant aan het juiste nummer te koppelen. Dit jaar waren volgende artiesten meegekomen met de Edguy zanger:  Eric Martin (Mr. Big), Jorn Lande, Geoff Tate (Queensrÿche), en nog enkele anderen die mij niet direct een belletje deden rinkelen…
De heavy/power metal was vooral een aangename luisterbeurt met de diverse zangers en de goeie muzikanten die elk hun capaciteiten bloot legden. Waarschijnlijk minder te pruimen voor fans van het hardere genre, maar deze band is toch een meer dan waardige afsluiter.

Mensen die nog niet uitgefeest waren  konden nog richting de Swamp Stage om Soulfly met Max Cavalera te aanhoren, en mee te springen op de nu-metal gecombineerd met veel groove. Alcatraz Hard Rock & Metal Festival 2019 zat erop en het was weer een leuke editie.

Alcatraz bewees dat er geen heel grote headliners op de affiche moeten staan om te blijven boeien, ook met de zogezegd mindere goden (al reken ik Saxon daar zeker niet bij) was er veel publiek komen opdagen naar Kortrijk om zich voor 3 dagen op te sluiten in deze metal gevangenis. Avatar heeft hun optreden vastgelegd, dus de aanwezigen kunnen uitkijken of hun kop ergens in beeld komt, Vio-Lence zal bij vele mensen van hun ‘to-see-list’ mogen geschrapt worden, fans van Carnation mogen ook hopen dat ze voor eeuwig vastgelegd zijn op camera tijdens de opname van hun videoclip op Alcatraz, Demolition Hammer was een heel leuke verrassing op de affiche en de sfeer op het festival was weer uitmuntend.
De organisatie zal ongetwijfeld terug kunnen blikken op een meer dan geslaagde editie (spijtig van de weersomstandigheden op zaterdag) en zoals jullie waarschijnlijk al zullen gelezen of gehoord hebben, Alcatraz Festival zal zeker nog 6 jaar in Kortrijk georganiseerd worden, met dank aan hun burgemeester Quicky. Alcatraz, tot volgend jaar en keep up the good work!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/alcatraz-2019.html
Organisatie: Alcatraz Music - Rock Tribune

Aanvullende informatie

  • Date: 2019-08-09 t-m 2019-08-11
  • Festival Name: Alcatraz Metal Festival 2019
  • Festival Place: Lange Munte
  • Festival City: Kortrijk
Gelezen: 118 keer