• Wilde Westen, Kortrijk: events
    Wilde Westen, Kortrijk: events Wilde Westen, Kortrijk: events Concerten 19-09 Helmet - 30 th anniversary tour 20-09 Bad Breeding, Haemers 22-09 In Heaven: Mum…

Talen

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait

Pukkelpop 2019 - dag 3 - zondag 18 augustus 2019

Geschreven door Tijs Delacroix en Johan Meurisse

Pukkelpop 2019 - dag 3 - zondag 18 augustus 2019
Pukkelpop 2019
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2019-08-18
Tijs Delacroix en Johan Meurisse

Een dagje van harde metalen, glamour, Belgisch talent , alternatief goed , een tweede The National hoogstandje … en popfenomeen Billie Eilish !

We begonnen met I don’t know how but they found me; niet meteen de meest treffende start van de middag , achterna gezien. Het Amerikaanse duo heeft z’n wortels bij Panic! At The Disco , raakvlakken met Twenty one pilots maar is nog veraf van hun inspiraties. Wat een ontzettend lange groepsnaam voor wat ‘t is … Rock , pop , een beetje glamour en samenzang, Muzikaal van het duo raakten de nummers onvoldoende en konden niet de aandacht behouden.

Bodega - Bodega mocht al vroeg aan de bak op de laatste Pukkelpopdag. Onder goedkeurend oog van onder andere The National’s Berninger, speelde de 5-mans - nu ja, met drie vrouwen in de rangen -  een intense show die uitblonk in tempowisselingen, maar muzikaal in dezelfde pot bleef roeren. De hoge graad van repetitiviteit in hun muziek gecombineerd met onze ingekorte aandachtsboog na al drie dagen vol muziek, zorgde ervoor dat we het einde van de set niet haalden. (Tijs)
Een interessante ontdekking werd het NYse combo Bodega . Ket kwintet, waarvan drie vrouwen, beet van zich af met een portie indierock , wave , noise en postpunk. Energiek, meeslepend en gedreven  door de gitaren , percussie en bijhorende toetsen. De zang van de twee heren kreeg de boventoon. De dame vooraan zweept het geheel op door de sensuele pasjes. Hitsende , spannende muziek . De nummers nemen je in door de repeterende, opbouwende ritmes en de hardere , fellere sounds. Ze hadden de indruk een lange jam te zijn, uit die single “how did this happen?”. Ergens meteen een punt met Parquet Courts en Rolling blackouts coastel fever.

Billie Eilish - De naam die de popwereld de afgelopen maanden domineerde, werd na een organisatorisch gelukje verplaatst naar de Mainstage. Uiteraard hebben we het over het 17-jarig fenomeen Billie Eilish. Fenomeen is geen overdrijving van onze kant, over het gehele weekend zagen we bij hoogstens een handvol andere namen meer publiek toestromen voor het hoofdpodium. Headliners inbegrepen. Maar wat kunnen we na haar show concluderen? Billie bezit bakken vol talent, daarover zal het gehele publiek - inclusief de talrijk aanwezige net-geen-kinderen-meer - het over eens zijn. Maar een optreden van dit kaliber kwam voor haar helaas te vroeg, maar dat valt enkel de muziek-marktwerking te verwijten. Het idool heeft een prachtige stem en een formidabele podiumattitude. Helaas zijn haar nummers - op de hitsingles na - niet geschikt om over een mensenzee, maar eerder in een aangename concertzaal te laten weerklinken. Dit nam niets af van de schoonheid van de nummers an sich, maar zorgde ervoor dat het tempo helemaal wegzakte tijdens de best wel vermakelijke show. Daarenboven moest Eilish ook erg frequent rekenen op de extra ondersteuning van de backtracks. Benieuwd hoe haar label de kaarten zal herschudden nu er geen stoppen lijkt aan haar stormachtige groei. (Tijs)
Het was geleden van Major lazer , enkele jaren terug,  dat er in de namiddag zoveel volk aan de Mainstage stond . Ze is de meest besproken artieste van dit moment . Op anderhalf jaar tijd is dit jonge meisje uit de VS, Billie Eilish - 17 jaar , één plaat uit - uitgegroeid tot de verpersoonlijking van de jonge generatie ; iedereen vindt zich wel ergens terug in haar gevoelens , ervaringen, boodschap. Ze trad op in de Bota , in februari in La Madeleine en nu een volgepakt Mainstage; maar best ook dat ze daar optrad , want eerst werd nog gedacht aan de Dance hall. Die ging gewoonweg uitgepuild hebben, iedereen , jong als oud op Pukkel , wou haar aan het werk zien . Haar indie-/electropopsongs , dark minimal, zijn nu niet de meest toegankelijke , buiten de paar singles; maar het is de wijze waarop ze zich en de nummers presenteert: de overtuiging , haar jeugdige , onschuldige danspasjes , haar look (Micky Mouse , groene strepen in de zwarte haren, de lange ketting , de losse kledij) en natuurlijk de diep ronkende bas , de duistere , slepende beats, die live harder klonken .
Ze hotst heen en weer , refreinen worden luidkeels meegezongen , er wordt geklapt, jonge meisjes gillen . Haar stem is niet direct haar sterkste wapen, beetje hees, stil , met vooraf opgenomen backing vocals , maar het hoort erbij .
Meteen is iedereen van slag , haar grootste hit “bad guy” wordt gespeeld. Knock out door de zware beats , de forse percussie , en de spring-int-veld op het podium. Het hobbelig parcours van de songs als “my strange addiction”, “you should see me in a crown” in die electropop , de tempowissels, ze gaan er als zoetenkoek in. Continu is er interactie met haar innemende lach met de wei , haar publiek nu . “Copycat” doet iedereen neerzitten en rechtveren, Ze charmeert . Ingetogen pakt ze ons in met “Idontwannabeyouanymore” of “when I was older”. De projecties moeten niet onderdoen . Een donker, duister , creepy kantje .
En helemaal zijn we weg als “when  the party’s over” ,enkel op piano en haar stem, wordt aangevat, waar ze zich volledig blootgeeft . ‘Try to live in the moment during this song’ . Sympathiek . “Bury a friend” , staalkaartje van haar aparte electropop, en voorzien van dreunende beats, sluit na bijna een uurtje de set af ; een set die de geschiedenis kan ingaan als ‘het meeste volk getrokken’. Angstaanjagend mooi.
Billie Eilish doet denken aan een jonge Bjork ten tijde van The Sugacubes. Dit was de best musical ooit. (Johan)

Eventjes op positieven komen , zat er niet in , want het Amerikaanse Ghostemane blies letterlijk de trommelvliezen door  met een gebalde dosis donker dreunende metalhiphop en een spervuur aan spuwende raps. Loeihard, snijdend  in de reeks van Atari teenage riot, Ministry, Suicideboys en Ho99o9. De eerste rijen hotsten en sprongen, maakten moshpits , een wall of death , net als de hyperkinetische leden op het podium . Een soundtrack voor een nieuwe reeks van ‘The walking death’ leek het wel, afgaand op de outfit , de maskers en de sound van deze Ghostemane. Not my cup of tea.
Hyukoh is één van de ontdekkingen uit Azie. Het Z-Koreaanse collectief laat broeierige, dromerige indiepop  horen , die fris , tintelend kon zijn , net als de band Bodega die er eerder stond geprogrammeerd. Een intrigerende,  groovy sound en een welgemeend warme respons.

Kate Tempest - Maatschappijkritische acts, het is iets waar we zolang Trump of Brexit in de media vertoeven nog lang mee zullen geconfronteerd worden. Wonderwel levert al het politieke gepalaver soms ook een heerlijke plaat op, zoals bijvoorbeeld Tempests ‘The Book Of Traps And Lessons’. We waren dan ook hartstikke benieuwd of ze deze parel ook live tot leven kon brengen. En dat deed ze, met verve. Elk individu in de zaal plakte aan de lippen van Kate.
Als een neergedaalde profete ratelde ze poëtisch doorheen haar tracks, ondersteund door een venijnig harde begeleiding, wat de intensiteit alleen nog maar deed toenemen. En als er dan al eens een valse toon of stemoverslag te horen viel, dan vervielen die in het niets door de innemende sfeer die de dame in kwestie op zichzelf wist te creëren. Veruit een van dé meest indrukwekkende optredens van het festivalseizoen. 

Een optreden van Anna Calvi moet je letterlijk ondergaan . Haar songs hebben een onheilspellende dreiging, een broeierige spanning en een donkere intensiteit, bepaald door een (mes)scherp, splijtend , brandend,  indringend gitaarspel/-getokkel en gedragen door haar helder innemende zang; en die galmende bluesy riffs en slides waren apocalyptisch, gevoelig en huiverend.
De nummers palmden ons gaandeweg in en lieten een sterke indruk na door de verwevenheid van melodieuze intensiteit en chaos. Een patent voor films van Tarentino en een knipoog naar ‘Cat People’ . ‘Hunter’ is de nieuwe plaat; naast de titelsong , werden we gekneveld door “rider to the sea”, “I’ll be your man” en “desire” . Een wolvin in schaapskleren, eentje met klauwen en weerhaken die tekent voor absolute (seksuele) vrijheid,  brengt ons op het eind volledig in beroering met een schitterende versie van Suicide’s “ghost rider” , dreiging en duisternis ten volle. Een ‘nighttime rock’n’roller’! Calvi is een muzikaal talent is , die een bijzonder sfeertje creëert en bij het nekvel grijpt!

Two Feet - We hadden hoge verwachtingen bij Two Feet, te hoge verwachtingen zo bleek. De kracht van Spotify valt niet te miskennen, want ondanks dat de act nog geen enkele show in België speelde, en ook niet op de radio te horen valt, was het zoeken naar een plekje in de Lift. De band doet denken aan Chet Faker, maar dan met als bonus een (te) schelle elektrische gitaar. Hierdoor zweeft de act wat tussen elektronische act en solo-muzikantenact. Het zou fijn zijn mochten ze de ‘live feel’ doortrekken en een drummer aan hun set-up toevoegen, want een geveinsde drumsound klinkt toch altijd wat minder dan een fysiek kletterend cymbaal. De gebrachte cover van Bill Withers’ “ain’t no sunshine” mocht er best wel wezen, maar na het voorspelbare hoogtepunt “go fuck yourself”, liep de tent toch met mondjesmaat leeg.

Connan Mockasin is goed voor een uurtje losse, spontane, speelse psychedelische indielounge. De songs, live te interpreteren als een soort jam,  klinken ingetogen , broeierig , sensueel , verleidelijk, aangenaam. Van zachtmoedig tot hardvochtig waar nodig . Een fles wijn op de snaren zorgt voor de de nodige slides. Net als bij Mac Demarco heeft het de indruk niet te ernstig te zijn, maar de sluw-, doordachtheid is en blijft er . De warme respons op de laatste show van deze tour deed deugd en prikkelde.

Anderson.Paak & The Free Nationals - We hebben de zon niet veel gezien deze Pukkelpop, maar gelukkig stak deze tijdens Anderson.Paak zijn optreden wel nog eens de kop op. Perfecte timing zowaar. De show van de man en zijn begeleidingsband stak vol funk en flow die ook tussen de nummers door heerlijk werd doorgetrokken. Dit optreden stond als een huis, een mooi totaalpakket waar ook ruimte was voor ingevingen van het moment. Het ophitsende “pony” van Ginuwine of “niggas in Paris” van Kanye West en Jay-Z in zijn set verwerken? Geen probleem, zo bleek, en het volledige publiek at nog meer uit zijn handen. De uitmuntende mix van funk, soul, hiphop en r&b sloeg aan, niet alleen een hoogtepunt op zondag, maar ook over het ganse weekend bekeken. 

Kelis - Vijf jaar geleden was ze hier ook , maar het blijft afwachten naar nieuw werk .  Toch was de Marquee volledig gevuld om de wulpse veertiger aan het werk te zien . Het werd een Kelis party, waar haar instant  r&b klassiekers overgaan in  tunes van fuifclassics. Aantrekkelijk, groovy, aanstekelijk, dansbaar door de mix van hiphop, soul , r&b , jazz en pop, niet vies van opwindende , pompende beats reeg haar band probleemloos aan elkaar . En met een tweede zangeres , ging het vooruit. Er werd gedanst , gesprongen en meegezongen. “Good stuff”, “caught out there”,  “bounce” , “the 4th of  july”,  “trick me”, “milkshake” en “acapella” waren hoogtepunten en werden  nu zeker  in het geheugen gegrift.  Een feelgood  geïnjecteerd door discotunes en beats.  Amusement troef.

Prophets of Rage - De generische potpourri van Rage Against Machine, Cypress Hill en Public Enemy liet ons op Pukkelpop wat lauwtjes achter. Wat meteen opviel, was dat het geluid bij aanvang niet zo goed afgesteld stond, wat vooral op vocalvlak te horen viel. Optredens van Prophets of Rage bengelen iedere keer tussen een nostalgische krachttoer en een gedateerde papa-komt-nog-eens-buiten show. Op Pukkelpop woog de balans toch eerder naar dat laatstgenoemde door. De enige die zijn status echt eer aan deed was Tom Morello, wat die met zijn gitaar blijft uitvreten, daar zou gerust een 16+-sticker op geplakt mogen worden. Het duurde lang totdat het gezelschap de vlam in de pijp kreeg. Het was pas wanneer “insane in the brain” (Cypress Hill) en “jump around” van House of Pain de revue passeerden dat het publiek overstag ging. Verre van een slecht optreden weliswaar, maar de anarchistische rebellie begint toch wat kapitalistische gemakzuchtstrekjes te vertonen.

Het NYse Yeasayer is de laatste jaren wat op het achterplan geraakt . De koerswijziging van minder elektronica , exotica , afro en allerhande funky, psychedelische geluidjes, die hen sierde in de beginjaren, trekt ons nu mindert over de streep . De sound mag dan die grilligheid van vroeger hebben, de rockende directheid raakt onvoldoende . De creativiteit , de bleeps en dampende groove is zoek . “Madder red” , “Henrietta” en “ambling amp” blijven smaakmakers, nét die nummers die we vanavond koesterden. Benieuwd hoe zij verder gaan evolueren, maar momenteel ben ik beetje fan af …

The National - Op vrijdag werden we al door The National met verstomming geslagen door hun indrukwekkende performance. We waren dan ook reuze benieuwd of ze die prestatie nogmaals konden herhalen. Het recept van het optreden was op voorhand bekend, we zouden een spervuur van ‘fan favorites’ te horen krijgen, wat ook gebeurde. Niet één track ging onopgemerkt of zonder ‘oohs’ of ‘aahs’ uit het publiek voorbij.
The National opende met het wondermooie “Rylan”, dat twee dagen eerder meer op het einde van de set te horen viel en ook “bloodbuzz Ohio” liet niet lang op zich wachten. Hoe een band dat niveau langer dan een uur kan volhouden, daarvoor moet een band simpelweg beschikken over discografie met de omvang van die van The National.
Het showgehalte was quasi identiek aan die van enkele dagen eerder. Klein minpunt wel, doordat het een fan-favorites avondje werd, eindigde de show met drie tracks die doorgaans de rol van ‘afzwaai-track’ vertolken. Een tof concept waar elke fan van genoten heeft, iets minder ideaal om er een consistente setlist mee te vormen. We praten hier echter wel over punten en komma’s, The National zette een tweede show van wereldklasse neer, daar bestaat geen twijfel over. (Tijs)
Opnieuw waren we  op post voor een tweede keer The National . Vrijdag waren we al onder de indruk van de performance ,de overtuigingskracht en de sterkte van de nummers live. Dit was opnieuw top .  Inderdaad , van eenzame hoogte ..Vanavond viel de keuze op het stemmende StuBru publiek, die hun pareltjes hadden opgesteld en waaruit Matt Berninger en C° kozen .
De songkeuze  maar vooral de wijze waarop ze gespeeld werden, blies ons omver en bezorgde kippenvel en rillingen . Live krijgt het materiaal een ingehouden spanning en boost . Probleemloos word je opgezogen in die ‘noir pop’ . De blazerssectie en de backing vocaliste vormen , betekenen, zijn een meerwaarde. “Rylan”, “Mistake for strangers”, “bloodbuzz Ohio” en “I need a girl” waren de eerste prijsbeesten. Een ‘wauw’ gevoel had je bij iedere nummer  in de opbouw . Een broeierige intensiteit.
Explosiviteit en ingenomenheid , euforie en tristesse, extravertie en melancholie gingen hand in hand . Je werd van de ene naar de kant geslingerd. Berninger was bij z’n publiek te vinden . Publiek en band waren één . “Fake empire” , “Mr November” , “terrible love” waren de volgende , gebrand op het netvlies en in ons hart gebreiteld.  Elegante, intieme schoonheid hoorde je van “about today” of “light years”, een vat vol fonkellichtjes. En kers op de taart, als Matt rolt over z’n fans, een akoestisch “Vanderlyle crybaby geeks” , zonder versterking , maar meegezongen/-gebruld door de uitzinnige menigte .
Wat een optreden, wat een band , wat een show , wat een publiek … Het zindert na …  Schitterend! Check gerust de playlist op setlist.fm. (Johan)

Twenty one pilots - Doorheen de dag was makkelijk te merken welke band het hoofdpodium zou gaan afsluiten. Een gezonde mix van jong en oud liep gedrapeerd over de weide in de mooie okergele en zwarte merchandise van Twenty One Pilots. Velen creëerden hun eigen ‘dedicated outfits’ door bijvoorbeeld gele tape rond hun enkels en armen te plakken. Inventief! Helaas was de show die hun favoriete band tentoonspreidde dat niet. Daar waar kort ervoor muziek centraal stond bij The National, werd de doortocht van TOP er eentje van de categorie ‘platte, Amerikaanse massaproducties’. Het nochtans op plaat mooie “heathens” werd zo nodeloos flauwtjes, akoestisch ingezet en deed ons huiverend terugdenken aan hoe Linkin Park enkele jaren ervoor op Werchter “crawling” verkrachtte. De eveneens overbodige ukulele-passage leek verdacht sterk op Vance Joyce’s “riptide” en ook hun monsterhit “stressed out” leek een schim van wat het had kunnen worden.
De band had klaarblijkelijk alle energie in hun showelementen gestoken. Zo werd een voertuig op podium in lichterlaaie gestoken en werden de andere trucjes die tijdens hun zaalshows worden bovengehaald, netjes op de Pukkelpopweide herhaald.
Neen, dit optreden bracht niet waar we op gehoopt hadden. Iets minder ‘Amerika-gehalte’ in de performance, en wat meer de instrumenten en stembanden laten spreken, zou de geloofwaardigheid van deze band zeker deugd doen.

Het eigen materiaal van Johnny Marr mag dan het Britpop luik trachten open te houden , het kan niet tippen aan z’n memorabele jeugdjaren bij het vroegere The Smiths en het daaropvolgend Electronic . Goed dat hij live daar uit put! Het zijn dan vooral die nummers die hier voor ambiance en enthousiasme zorgen . De nostalgici onder ons lieten het jonge Twenty one pilots links om de oude invloedrijke gitaarheld terug te horen; fris , aanstekelijk klinkt het allemaal en de classics doorstaan de tand des tijds … “Bigmouth strikes again” , “how sooon is now” , “this charming man” en “there is a light that never goes out” zijn twinkelend, melancholisch en mag je gerust in een kader plaatsen . Wat een meezinggehalte in de Club. “Getting away with it”, “get the message” kwamen van Electronic . “I feel you” , als cover, was de juiste keuze uit het oeuvre van Depeche Mode .
Wie het W-Fest in Waregem als niet bereikbaar kon vinden dit weekend, kon hier z’n hartje ophalen. Een vat vol herinneringen , als afsluiter in de Club voor de doorwinterde Pukkelpopliefhebber . Mooi .

Neem gerust een kijkje naar de pics (ism daMusic)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/pukkelpop-2019.html
Organisatie: Pukkelpop

Aanvullende informatie

  • Date: 2019-08-18
  • Festival Name: Pukkelpop 2019
  • Festival Place: Festivalterrein
  • Festival City: Hasselt-Kiewit
Gelezen: 176 keer