Talen

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait

Artifacts From The Tangent Universe 2020 - Wiegedood + The Fifth Alliance + Splendidula + Onrust - Een avond boordevol walmen van oorverdovende intensiviteit

Geschreven door

Artifacts From The Tangent Universe 2020 - Wiegedood + The Fifth Alliance + Splendidula + Onrust - Een avond boordevol walmen van oorverdovende intensiviteit
Artifacts From The Tangent Universe 2020
JH Splinter
Strijtem
rating: 9
2020-02-01
Erik Vandamme

Artifacts From The Tangent Universe is een organisatie die met de regelmaat van de klok zeer donkere evenementen op poten zet op locaties binnen een doorgaans intieme omkadering. Obscure zaaltjes, of jeugdhuizen gelegen in 'the middle of nowhere' bijvoorbeeld. Deze keer was het in Strijtem te doen, in JH Splinter. Deze avond was trouwens compleet uitverkocht, en dat is niet zo verwonderlijk met zo een top affiche.
Zeg nu zelf? Kleppers als The Fifth Alliance, Wiegedood, Onrust en Splendidula aan een zeer democratische prijs en binnen een gezellig en  intieme omgeving … Dat kom je niet elke dag tegen. Het bewijst bovendien nog maar dat er in de 'underground' nog steeds veel beweegt. Elk van de bands zorgde dan ook voor een avond boordevol walmen van oorverdovende intensiviteit. Een woord dat je trouwens vaak zult tegen komen in dit verslag, je bent gewaarschuwd.

Van Onrust (***1/2) weten we dat ze de aanhoorder graag confronteren met zijn of haar innerlijke demonen. Dit door bijzonder verschroeiend hard uit te halen, op een monotone maar vooral zeer intensieve wijze. De band trok de registers vanaf de eerste noot open, instrumentaal wil dat zeggen dat riffs letterlijk door je vege lijf klieven en verschillende drumsalvo’s ervoor zorgt dat je oren beginnen te suizen. Meer van innerlijk genot, dan van pijn. De beweeglijke frontman staart zijn publiek aan met een blik vol waanzin en brult de frustratie en woede uit zijn longen, die als uitwerking heeft dat je inderdaad ook je eigen demonen vlak in de ogen kijkt. Ruben komt zijn publiek zelfs letterlijk opzoeken, sommige fans nog strakker in de ogen kijkende. Schreeuwend en stampend doet Onrust de eerste poort van de Hel openzwaaien. Helaas had de band af te rekenen met enkele kleine technische euvels die de drive wat uit het concert haalden. Maar eens die opgelost, trekt Onrust weer al die registers open in een razendsnelle finale, waarbij ook de gitarist een solo brengt tussen het publiek. Bindteksten? Daar doet Onrust niet aan, maar de muziek voor zich laten spreken - die als een pletwals je met de angst in de ogen doet achterblijven? Dat dan weer wel.

Wie had gedacht dat daarmee het toppunt van de avond was bereikt, zou nog raar opkijken. Want jawel, Splendidula (****) die al een tijdje aan een stevige opmars naar boven toe bezig is, deed er na een wat moeizame start gewoon een paar scheppen bovenop. De band is volop bezig aan een nieuwe plaat, er werden dus ook wat nieuwe songs gebracht. Tijdens een vorige passage van de band gaven we aan dat die nieuwe songs wat stroef overkwamen wegens nog wat weinig live gespeeld. Dit was deze keer niet het geval, integendeel zelfs. De haartjes op onze armen gingen al vanaf de eerste song omhoog, mede dankzij muzikanten die striemend uithalen en je de ene na de andere mokerslag bezorgen. De grootste verandering binnen de band is dat zangeres Kristien haar stem wordt gecombineerd met deze van Pieter. Het zorgt voor een enorme meerwaarde, en zo kan Kristien haar stem wat sparen. Want eerlijk, Kristien beschikt over een zeer bijzonder vocale capaciteit die gaat van kristalhelder een gemoedsrust over jou doen neerdalen, en eerder op dreigende wijze je angstaanvallen bezorgen. Als beide vrouwelijk en mannelijke stemmen echter samensmelten wordt de lijn tussen duisternis en licht toch uiterst dun. Bij elke song opnieuw wordt dat spel tussen licht en donker trouwens verder uitgespeeld, waardoor je met uiteenlopende emoties wordt geconfronteerd. Bij de laatste song vloeit die stem van Kristien nog een laatste keer samen met een indrukwekkende gitaar solo van David die ons daardoor de ultieme doodsteek toedient. Het bewijst nog maar eens dat Splendidula meer dan ooit een band is waarbinnen iedereen dezelfde kant uitkijkt, dat was in het verleden niet altijd het geval. Anno 2019 was dit echter de grote reden waarom we geloofden in deze band, zeker na twee vorige passages. Dat het eindpunt nog niet is bereikt, wordt in JH Splinter op een bijzonder intense en verschroeiende wijze nog maar eens in de dikke zwarte verf gezet. Want ook nu weer merkten we een opgang naar omhoog toe, tussen Hemel en Hel. Die smaakt naar meer.

The Fifth Alliance (*****) - zes sterren worden namelijk niet gegeven - behaalde een eerste plaats in ondertekende zijn eindejaarslijst 'top tien albums 2019' met het album 'The Depth Of The Darkness'. We schreven daarover: ''Zwartgeblakerde duisternis, binnen een spookachtige omkadering is de rode draad op elk van de songs.  De donkere, mystieke sprookjes van Grimm. Dat is wat we ons voor de geest halen bij deze knappe schijf. Binnen dat sprookjesbos huizen geen liefelijke elfjes en kabouters, maar demonische wezens die je op verschroeiende wijze meesleuren in diepe duistere gedachten. Op een eerder melancholische wijze, tot het uitdelen van de ene na de andere mokerslag die je compleet murw slaat. Dat is vooral de verdienste van die bijzonder gevarieerde vocale aankleding, die ons met verstomming slaat. Silvia bedwelmt je eerst op een engelachtige wijze, om daarna haar demonen op jou los te laten waardoor niet alleen de trommelvliezen barsten maar ook je donkere ziel brandt in de Hel die zij u daardoor aanbiedt." De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/75876-the-depth-of-the-darkness.html  
Wij vroegen ons vooral af of de band live diezelfde impact op ons zou kunnen hebben als op plaat? Het antwoord kwam al vrij snel. Werden poorten van de hel bij de vorige concerten op een kier gezet, dan zwaaien ze nu op een bijzonder occulte , spirituele tot zelfs folkloristische wijze compleet op. Instrumentaal kun je stellen dat oorverdovende knallen uit die hel niet enkel je trommelvliezen doen barsten, je geraakt in een diepe trance waaruit je niet wil en kunt ontsnappen. Als Silvia echter haar stem en uitstraling in de strijd gooit, zijn we volledig van de kaart. We voelen ons letterlijk wegglijden naar andere donkere en mysterieuze oorden van verderf, maar telkens schijnt een klein lichtje aan het einde van de tunnel.
The Fifth Alliance slaagt er zelfs in ons het gevoel te geven dat we compleet alleen in de zaal staan, midden tussen enkele honderd anderen, totaal verweesd en met angst in de ogen gekluisterd aan de lippen van hogepriesteres Silvia die je letterlijk hypnotiseert en tot waanzin drijft, gerugsteund door haar muzikanten die al hun demonen op een verschroeiende wijze op jou los laten. Zodat het aanvoelt als een pletwals die alles om zich heen verplettert. Zo intensief dat we niet alleen koude rillingen voelen lopen over onze rug, maar letterlijk verstard staan te beven op onze voeten en ons voelen wegglijden naar die mythische wereld die de band ons aanbiedt. Indrukwekkend? Dat is zelfs een understatement. Op het einde van de set happen we naar adem, en worden wakker in een harde realiteit waarbij we die rillingen nog steeds voelen doorheen ons vege lijf.

Wiegedood (*****) doet feitelijk een beetje hetzelfde als zijn voorganger, maar op een heel andere wijze. Toen we de band ooit zagen optreden op Rock Herk stelden we na het optreden vast dat de zon pijn deed aan onze ogen. Zo intens voelde die duistere trip aan bij het verlaten van de tent. Binnen de intieme omgeving van JH Splinter, voelde die duistere omkadering aan als voortdurende mokerslagen in het gezicht. Wiegedood doet niet aan bindteksten, geen enkele band op de affiche trouwens, maar gaat zeer ingenieus te werk. Starten op een eerder  stille, ongedwongen wijze en zelfs binnen een intimistisch maar daarom niet minder dreigende omkadering, grijpt de band je bij de strot om dan - plots uit het niets - verschroeiend hard, oorverdovend en snel uit te halen en alle registers in één keer compleet open te gooien. Alsof je plots in een oorlogszone bent beland zonder het zelf te beseffen. De band haalt gedurende de volledige set eigenlijk telkens opnieuw datzelfde trucje uit, maar komt daar gewoon mee weg. Net doordat de intensiviteit - jawel weer dat woord - zo hoog is dat je aanhoorder letterlijk wordt meegesleurd in een wervelstorm die je met vol geweld tegen de ene na de andere geluidsmuur te pletter doet slaan. Je hebt gewoon geen tijd om recht te komen, want daar is de volgende muur al waar je wordt tegen gekwakt.
Wiegedood blijft trouwens dat van begin tot einde dat verpulverende tempo aanhouden, en doet hierbij niet aan compromissen. Deze trip stopt pas als je trommelvliezen barsten dankzij zoveel oorverdovende donderslagen in je gezicht waarbij de geluidsnormen over de gehele lijn bewust worden overschreden. Het enige verschil met hun voorganger is wellicht het gemis van die vrouwelijke inbreng, maar de vocalist van dienst doet met zijn screams eveneens die haren op je armen recht komen. Van innerlijk genot of angst? Dat laten we in het midden. Gelukkig was het deze keer al donker buiten, of het licht in de ogen had weer pijn gedaan na zoveel duistere intensiviteit van eigen bodem.

Organisatie: Artifacts From The Tangent Universe

Aanvullende informatie

  • Date: 2020-02-01
  • Festival Name: Artifacts From The Tangent Universe 2020
  • Festival Place: JH Splinter
  • Festival City: Strijtem
Gelezen: 1249 keer
FaLang translation system by Faboba