• Wilde Westen, Kortrijk: events
    Wilde Westen, Kortrijk: events Wilde Westen, Kortrijk: events Concerten 27 + 28-02 Het Zesde Metaal (+ extra concert for Kids) Festival Kortrijk - donderdag…

  • Democrazy Gent: events
    Democrazy Gent: events Democrazy Gent: events Wegens het coronavirus , alle concerten opgeschort tot half mei! Concerten Shht, Handelsbeurs, Gent op 24 maart…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Se connecter

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Festivalreviews
Erik Vandamme

Erik Vandamme

donderdag 26 maart 2020 14:17

Kontrasismo

In maart 2016 ontstond de Filippijnse band Gapang, wat niets meer of minder betekent dan 'kruipen' in het Filippijns. Gapang profileert zich als sludge/doommetalband en bracht ondertussen twee zeer interessante EP’s uit: 'Mabagal, Mabigat At Madumi’(2018) en 'A Smirk To The Posturing'. Deze band omschreven we in het verleden als volgt: “Het meest opvallende is de combinatie tussen trage en donkere doom, met hartverscheurende en oorverdovende harde sludge-elementen. Deze kruisbestuiving zorgt ervoor dat je als luisteraar compleet murw geslagen in de touwen terecht komt." Honderden keren voorgedaan, maar als die muziek je vol in het gezicht raakt, dan werkt dat altijd. NU kwam een full album op de markt, 'Kontrasismo', waarbij dat allemaal nog eens in de verf wordt gezet. Wat sludge/doom betreft ? behoort Gapang nog steeds tot één van die onontgonnen parels die gerust waar meer aandacht mogen krijgen.
Dat laatste wordt bewezen met het ellenlange “Free”, een circa zeven minuten lange confrontatie met de meest donkere kant van je ziel en de ziel van Gapang zelf. Want met “Gin Bulag Swing” en “Signal To The Brain Dead” hoor je dat de band enorm veel frustratie en woede van zich wegwerpt, zowel vocaal als instrumentaal. Net door die wederom perfecte kruisbestuiving tussen zowel doom als sludge ? blijf je geboeid zitten luisteren en genieten. Van enig licht aan het eind van de tunnel is totaal geen sprake. Meerdere langdurige vuurpijlen die je hart vol raken zijn songs “Tulo”, “Neverhide” en “Wane”, een verschroeiende klepper van meer dan twaalf minuten. Ze doen een huivering over je rug ontstaan die uiteindelijk ervoor zal zorgen dat ook jij je demonen strak in de ogen kijkt. Ok, we vallen in herhaling, want hier wordt niets nieuws geproduceerd, zoveel is duidelijk. Maar kwalitatief is hier geen speld tussen te krijgen. Wie houdt van de betere doom en slugde zal dus in deze plaat zeker zijn gading vinden.
Wij volgen de Filippijnse sludge- en doomscene al een tijdje op de voet en ontdekken binnen die contreien vaak onwaarschijnlijk mooie parels. Gapang is er daar zeker eentje van en drukt met deze knappe 'Kontrasismo' meer dan ooit zijn stempel op deze muziekstijl. Temeer reden om hen ook in Europa en ver daarbuiten eindelijk in de schijnwerpers te zetten en de nodige speelkansen te gunnen. Promotors op zoek naar een nieuwe parel in sludge en doom mogen met een gerust hart deze band boeken. Want net door zo langzaam je hersenpan binnen te dringen, tot je ziel brandt in de Hel, zal het ook live zorgen voor een intense totaalbeleving die je donker hart verwarmt. Al sinds 2016 een aanrader, met dit full album zet de band dat nog maar eens in de verf.

donderdag 19 maart 2020 14:09

Everybody's Lost And All I Want Is To Leave

Victories At Sea is een uit Birmingham afkomstige indie/postpunkband die na hun debuut ‘Everything Forever’ in 2015 zijn stempel leek te gaan drukken op de indie- en postpunk. Volgens onze bronnen ging de band op bezinning in Schotland om alles wat op een rijtje te zetten. Het resulteert in het tweede album 'Everybody's Lost And All I Want Is To Leave' uitgebracht via Gentlemen Recordings. Opvallend op deze schijf is de bijzonder weemoedige en melancholische ondertoon.
“When The Dark” doet je alvast vertoeven in een zweverige, eerder donkere omgeving. En geeft eigenlijk al perfect de toon van deze plaat aan. Geen duisternis die je verstikt of angst inboezemt, eerder van de soort die een deugddoende gemoedsrust op jou doet neerdalen, krijg je over de hele lijn voorgeschoteld. Songs als “Quiet House”, “Late” en “Breathe Slowly” ademen allen diezelfde sfeer uit. Je zou kunnen stellen dat daardoor alles diezelfde lijn uitgaat en dat daardoor de verveling snel optreedt, maar niets is minder waar. Je wordt gewoon meegezogen naar die kleurrijke wereld die Victories At Sea je aanbiedt.
Het grote pluspunt is daarbij de vocale inbreng. JP White’s bijzonder heldere en veelzijdige stem doet je namelijk wegdromen naar andere oorden. Dat trucje haalt hij dus ook boven bij “Dont’t Waste Your Life” en “Midnight Song”. Telkens op een weemoedige wijze die je een krop in de keel bezorgt of tot tranen toe dwingt. Die bijzondere hypnotiserende inwerking op je gemoed, is daardoor een meerwaarde binnen dit bijzonder concept dat ervoor zorgt dat je de greep niet verliest. En daardoor blijf je niet alleen geboeid luisteren, maar vooral intens genieten. Want inderdaad, door de wat monotone ondertoon dreig je met momenten toch even in slaap te worden gewiegd, daardoor helpt het dat die warme en heldere stem je uiteindelijk toch in trance brengt. Dat wordt verder in de verf gezet bij het meer dan zeven minuten lange “Exit”, een klepper van een song die aanstekelijkheid en melancholie perfect met elkaar verbindt.
Victories At Sea dobbert op zijn tweede schijf een beetje in het vaarwater van bands als White Lies en The National. Bands die op dezelfde weemoedige wijze zelfs grote festivalweides in vervoering weten te brengen. Of dat ook bij Victories At Sea zal lukken valt af te wachten, maar deze magisch, emotionele en melancholische trip verwarmt ons hart op diezelfde wijze zoals die andere bands dat doen. En dat is een referentiepunt dat ons hoopvol doet uitzien naar meer moois, binnen een sfeer die je in een diep tranendal doet belanden. Maar ook op die aanstekelijke wijze, je al zwevend doet dansen op de dansvloer.

donderdag 19 maart 2020 14:02

Hypnos

Hyprochristmutreefuzz bracht in 2015 een debuut-EP uit , die een mijlpaal bleek te zijn binnen de Gentse noiserock. In 2017 deed de band dat kunstje over met het knetterende full album 'Hypopotomonstrosesquippedaliophobia'. Daarop deed de band zijn ondertussen stevige reputatie alle eer aan. Om het beter te doen , moest de band diep in zijn eigen ziel tasten en het resultaat mag er zijn. Met 'Hypnos' wordt diezelfde grens verder afgetast en verlegd.
Ook 'Hypnos' is een conceptplaat die te maken heeft met ouder worden en hoe je met een zekere weemoed achteromkijkt. Een les die we altijd heb geleerd: 'gooi het kind in jou nooit volledig weg'. Dat wordt op deze schijf dan ook uitgebreid tentoongespreid. De kinderlijke onschuld komt voortdurend bovendrijven, heel subtiel, en is zeker en vast aanwezig.  Deze band bestaat uit topmuzikanten die goed weten waar ze mee bezig zijn. Ondanks de chaos die ze bewust creëren , hoor je riffs en klanken die doen denken aan de kunstwerken die Frank Zappa afleverde, soms op een speelse , zeer doordachte wijze.
Wie oppervlakkig luistert , hoort wellicht enkel een muur van lawaai die op je afkomt. Maar zij die deze ballon durven doorprikken ontdekken een Picasso-meesterwerk, waar kronkels en gebogen lijnen logisch met elkaar worden verbonden. Luister naar songs als “Ding Dong” en “Ode To The Night” en hoor duidelijk vervormde mokerslagen die als een staaf dynamiet in je gezicht tot ontploffing wordt gebracht. Telkens gevolgd door een - we wikken onze woorden - rustpunt in de vorm van een korte 'interlude'. Lekker botsende klanken, waarbij geluidsmuren voortdurend worden doorbroken, en ze verpulveren niet alleen je hersenpan en trommelvliezen. Eens gevangen in de maalstroom van chaos , die op je afkomt als een coronavirus, is een terugweg onmogelijk.
Hyprochristmutreefuzz deelt dan ook geen normale mokerslagen uit, je dient echt mee te zijn met het verhaal. Daarom raden we aan deze plaat in zijn geheel te bekijken en te beluisteren, want elke song sluit perfect aan op de andere. De interlude kondigt dan ook duidelijk een volgend hoofdstuk aan zoals dat bij “Use To Be” het geval is. Een korte en bondige song gevolgd door de volgende interlude die weer een nieuw hoofdstuk aanduidt. En zo blijft de band gewoon doorgaan met op die bijzonder doordachte en hypnotiserende wijze je bij de les te houden, maar ook telkens je op het verkeerde been te zetten. Dat is dus ook het geval bij de daaropvolgende songs “Terrified”, “Could It Be Worse” en andere “Nightcap”. De chaos eindigt pas als op het einde van deze plaat je tot waanzin bent gedreven op “Vampires”, waarna een outro je die definitieve doodsteek toedient.

Toen we in 2016 Hyprochristmutreefuzz live aan het werk zagen op de Vredefeesten in Sint-Niklaas schreven we daarover: ''Deze Gentse band weet dus als geen ander je geest, hart en ziel in te palmen op een bijzonder integrerende en hypnotiserende wijze''. Anno 2020 gaat de band met een veel te moeilijke naam, nog steeds op hetzelfde elan door. Met ‘Hypnos’ verlegt de band dus nog altijd een grens binnen de noiserock, waar geen grenzen zijn, dit allemaal op een vernuftige wijze zoals enkel een grootmeester als Frank Zappa, wiens geest voortdurend komt bovendrijven op deze plaat, dat ooit kon doen. Frank Zappa op speed wel te verstaan, snel, kort , bondig en bijzonder oorverdovend, zo klinkt deze plaat eveneens over de hele lijn. Dat we naderhand verweesd achterbleven in de hoek van de kamer, na dit chaotisch verhaal over ouder worden, hoeven we jullie niet te vertellen.
Hyprochristmutreefuzz is nog steeds een band die waanzin tot een ware kunstvorm verheft, zoveel is duidelijk.

donderdag 19 maart 2020 12:41

A New Dawn

Floating In Space is de band rond multi-instrumentalist Ruben Caballero. De man heeft een oog voor intense schoonheid en in de eenvoud rondom ons. Met zijn debuut ‘The Edge Of The Light' wist Floating In Space reeds in 2016 de harten diep te raken. In 2018 kwam een nieuwe schijf op de markt: 'Dreamland', via Deep Elm Records. De titel dekte de lading.  “‘Floating In Space’ doet ons van begin tot einde neerdalen in een dromerig landschap, boordevol immense schoonheid.", schreven we daarover. Nu, twee jaar later, doet hij dat trucje gewoon over met 'A New Dawn'.
Al vanaf de eerste song “Sunrise” dompelt Ruben je onder in een badje van intense schoonheid, binnen een intieme omkadering. Luister maar naar mooie instrumentale pareltjes als “Yes I Will”, “Where The Sun Remains” en “When The Night Comes” en je voelt een gemoedsrust over jou neerdalen waardoor elke haat en wrok in je hart verdwijnt. Vergelijkbaar met de intense schoonheid van de natuur, zo mooi voelt de muziek van Floating In Space ook nu weer aan. Dat was dus ook op het debuut het geval, dat is nu in 2020 nog onveranderd gebleven. Ruben Caballero doet daarbij nog steeds niet aan geluidsmuren optrekken en die afbreken in een oorverdovende climax. Eerder brengt hij je onder in een wonderschoon landschap, waar een gewone bloem of uitzicht op een bosrijk gebied je ademloos doet achterblijven in de hoek van je kamer.
De meest verrassende song op deze schijf komt er bij “Dusk”,  waar een nachtegalenstem plots een andere wending geeft aan die intieme muziek van Floating In Space. Aniah Alves, die hier haar stem voor leent, voelt met haar breekbare en warme vocale inbreng de instrumentale inbreng perfect aan en zorgt voor een waar kippenvelmoment en een krop in de keel. Voor ons persoonlijk hadden er meer van die songs mogen op het album mogen staan, geven we eerlijk toe. Het feit dat de man niet echt op avontuur trekt , veilig binnen de lijntjes kleurt en dus feitelijk gewoon dezelfde paden bewandelt als voorheen, zou je kunnen zien als een minpunt. Maar door de zeer filmische manier waarop Floating In Space je wegvoert naar andere oorden, opnieuw en opnieuw, zorgt hij er echter voor dat we deze kritische benadering prompt mogen klasseren.
Die bijzonder intieme en magische manier waarop Floating In Space musiceert, komt trouwens verder tot uiting op de daaropvolgende songs “The Beauty Of”, “Alive”, “Overcome” en afsluiter “Eclipse”.
Song na song stellen we vast hoe Floating In Space ook nu op zijn zo gekende eenvoudige wijze die gevoelige snaar van de postrockliefhebber raakt. Nergens komen woede en donkere gedachten bovendrijven. Eerder een soort gemoedsrust die je doet terugkeren tot de essentie van het bestaan. De natuur, een onderwerp dat veel terugkomt in Ruben’s werk, is dus op deze plaat, door middel van songs die aan je ribben kleven en je fantasie prikkelen.
Beluister deze plaat trouwens het best in zijn geheel, want het is gewoon weer zo een langgerekte trip die je compleet tot rust brengt. In een wereld boordevol waanzin kunnen we dat gebruiken. Ga het ook niet te ver zoeken en verwacht je ook niet aan experimentele uitspattingen. Daar doet Floating In Space nog steeds niet aan mee. Zoek de eenvoud in je hart en je komt terecht bij de muziek van deze postrock-grootmeester die nog steeds filmische, visuele instrumentale muziek brengt , die je ontroert, je hart beroert en je ziel tot complete 'zen' brengt binnen een intieme omkadering.

donderdag 19 maart 2020 12:29

The Slow Rush

Circa tien jaar geleden wist Tame Impala aangenaam te verrassen met zijn debuut 'InnerSpeaker'. De psychedelische muziekfan begon er prompt van te watertanden. Ook opvolger 'Lonerism' was een schot in de roos. Zijn laatste schijf 'Currents' zorgde vijf jaar geleden echter voor verdeelde reacties. Onlangs kwam eindelijk een nieuwe schijf uit van Tame Impala, die meer de kant van de popmuziek uitgaat, en die eveneens zal zorgen voor verdeeldheid bij de fans, vrezen we een beetje.
De aanstekelijke starter “One More Year” ligt zeer gemakkelijk in het gehoor. Hiermee wordt bewust een ruim publiek aan popliefhebbers aangesproken. De liefhebber van de neopsychedelische muziek waarmee Tame Impala grenzen wist te verleggen zoveel jaren geleden , zal wellicht ontgoocheld afdruipen, want daar doet Tame Impala niet meer aan mee. In die lijn van gezapige popmuziekparels liggen ook “Instant Destiny”, “Borderline” en “Posthumous Forgiveness”. Lekker aanstekelijke softpopgerichte songs, waarbij niet meer buiten de lijntjes wordt gekleurd. Op zich een beetje jammer, want die avontuurlijke aanpak van die eerste plaat trok ons toen enorm over de streep.
Kevin Parker kiest op zijn nieuwe schijf echter voor softpop- en dansvloermuziek. Hij blijft daarbij iets te nadrukkelijk uit datzelfde vaatje tappen, waardoor de aandacht gaandeweg wat verslapt, ondanks aantrekkelijke pop parels die ons met verstomming slaan. Zzoals we aangaven zullen de meningen over deze schijf sterk uiteenlopen. Songs als “Is It True”, en de eerder psychedelische parel “One More Hour”,  geeft aan dat Tame Impala bewust schippert tussen zijn neopsychedelische verleden en de softpop van de recente jaren. De lijn daartussen is bijzonder dun. Wij verkiezen het eerste.
We houden het bij een zeer fijne popplaat, waarbij Tame Impala helaas iets te nadrukkelijk de gemakkelijke weg opzoekt en zijn publiek aan het dansen wil zetten. Voor ons had het net iets meer avontuurlijker gemogen, maar  kun je het een artiest kwalijk nemen , dat hij teruggrijpt naar een formule die werkt? We denken van niet.
We kunnen dan ook besluiten: deze 'The Slow Rush' is een plaat die zonder meer zal zorgen voor verdeelde reacties. Wij zitten eigenlijk een beetje tussen beiden in geprangd. Aan de luisteraar het laatste oordeel. Aan de kritische hoorder kunnen we enkel aanraden: geef de songs wat tijd om echt tot jou te laten doordringen. En dan herken je best aantrekkelijke,  zeer aanstekelijke poppareltjes die aan je ribben kleven en je tot dansen aanzetten. Ook al is dat niet over de hele lijn het geval, dat laatste trok ons fors over de streep van deze fijne softpopparel van Tame Impala.

donderdag 19 maart 2020 12:07

Fragments Of Expansion

Bram de Looze (piano), Sylvian Debaisieuz (sax) en Samuel Ber (drums) - één voor één indrukwekkende muzikanten binnen de jazz - vormen samen de al even tot de verbeelding sprekende formatie Pentadox. Aangevuld met het Amerikaanse trio muzikanten Nick Dunston (contrabas), Weston Olencki (elektronica, trombone) en Lester St. Louis (cello). Muzikanten die net zo als de basismuzikanten van Pentadox houden van op avontuur trekken door het jazzlandschap.
Het basistrio zagen we recent aan het werk in De Casino in Sint-Niklaas. Het volledige verslag van die avond kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/77369-natashia-kelly-group-pentadox-magie-en-virtuositeit-in-twee-keer-het-drievoud.html  
Pentadox bracht eveneens een plaat uit: 'Fragments Of Expansion' via W.E.R.F. Een schijf die al even veel uiteenlopende kanten uitgaat en uiteenlopend klinkt als wat we de band op dat podium zagen doen.
Improvisatie wordt al vanaf de eerste song “In The Washing Machine” tot pure kunst verheven. Op datzelfde kunstzinnige elan blijft Pentadox gewoon doorgaan over de gehele lijn. Het is duidelijk de bedoeling de aanhoorder voortdurend op het verkeerde been te zetten en verwarring in je hoofd te doen ontstaan.
Bovendien lijkt het alsof de heren elk afzonderlijk de andere aanstoken om ter plaatse te improviseren en te experimenteren met die klanken en geluiden. Dat is bijvoorbeeld het geval bij “Eau En Poudre”, waar je fragment na fragment tevoorschijn hoort komen. Als een puzzel waarbij de stukken niet in elkaar lijken te passen maar eigenlijk door het doordachte karakter dat juist wel te doen. Zo voelt trouwens elke song aan, stellen we vast.
Om het nog wat ingewikkelder te maken, gaat Pentadox bewust het absurde binnen de jazz opzoeken. Bij “Steam Tubes”, “More Questions II” en “Erik’s Vibe” en “F#” gaat het dan ook alle kanten uit… zoveel chaos dat een mens er horendol van wordt. En toch is dit net het interessante en mooie aan deze 'Fragments Of Expansion'. Een klankentapijt uitspreiden dat zo veelzijdig is dat je er gewoon gek van wordt als je houdt van enige structuur in je leven.  Daarom bestaat deze schijf eigenlijk niet uit afzonderlijke songs. Eerder zijn het puzzelstukken , van een zeer ingewikkelde puzzel dan toch, die je in elkaar moet passen door je fantasie te laten werken. Deze muzikanten hebben dat namelijk ook gedaan: lekker zitten experimenteren en elkaar toch aanvullen waardoor de puzzel uiteindelijk wel klopt eens je binnen het ingewikkelde kluwen van uiteenlopende klanken een lijn hebt gevonden.

'Fragments Of Expansion 'is een zoektocht voor avonturiers binnen de jazz, die nooit binnen de lijnen willen kleuren. Net zoals elk van de muzikanten binnen dit bijzondere project dit als solo-artiest doen, zorgt die samenwerking voor een magisch kluwen , waaruit je eens die ontward is , iets moois ontdekt dat je intens gelukkig maakt. Net zoals een avonturier houdt van het gevaar opzoeken, en eens hij de top van de berg heeft bereikt , vol bewondering het schouwspel , dat hij voor de ogen ziet met een glimlach van geluk, zo voelen wij een gelukzaligheid over ons neerdalen na de laatste song, “Calcifer”, want we hebben het wonderbaarlijke avontuur dat Pentadox ons aanbiedt met brio overleefd.
"De heren stralen bovendien enorm veel spelplezier uit, improviseren voortdurend en vinden als klap op de vuurpijl ter plaatse nieuwe klankentapijten uit. Waardoor je wordt meegezogen naar een al even kleurrijke jazzwereld waar het altijd fijn vertoeven is", schreven we over dat optreden in De Casino. Deze stelling wordt dan ook op deze plaat in de verf gezet …

donderdag 19 maart 2020 11:56

Colour Talk

Eén van de meest getalenteerde artiesten van de nieuwe generatie, daartoe kunnen we pianist en veelvraat binnen het jazz en aanverwante stijlen Bram De Looze zeker en vast rekenen. De man is dus niet alleen van zeer veel markten thuis, hij bracht recent een soloplaat op de markt. 'Colour Talk ' is een titel die de lading dekt. Uit het album blijkt nog maar eens wat voor een veelzijdige pianist de man toch is. Hij bespeelt dat instrument niet, hij leeft het.
“Tu Vois” is een openingssong die je ademloos doet wegzweven. De bezwerend mooie pianoklanken ontroeren je en doen een gemoedsrust over jou neerdalen waaruit ontsnappen onmogelijk blijkt. Niet dat we dat willen doen, want je hart wordt op een bijzondere kleurrijke wijze op zoveel plaatsen geraakt door Bram’s magische virtuositeit. Song na song trekt Bram De Looze een klankentapijt open dat zoveel kanten uitgaat, zonder geluidsmuren af te breken, maar wel door gevoelige snaren te raken op uiteenlopende plaatsen. “Obstacle” en “Dream Box” bevatten stukken van intimiteit, maar ook onderdelen waar echter wel degelijk wordt geflirt met geluidsmuren doorbreken. Dat laatste maakt deze schijf nog het meest bijzonder. Bram De Looze brengt je tot rust, maar doet ook je trommelvliezen trillen. Zo intensief gaat hij tewerk.
Die bijzonder hypnotiserende inwerking op ons gemoed wordt verdergezet bij “Dream Box” - wat een droom box gaat er hier weer open - “Dual Puzzle” en “Hypnosis”. Eén van die songs waarbij je inderdaad letterlijk wordt gehypnotiseerd en totaal verweesd achterblijft in de hoek van de kamer.
Bram straalt op een podium met een glimlach op de lippen zoveel spelplezier uit dat je er gelukkig van wordt. Op deze soloschijf  'Color Talk' doet hij echter net hetzelfde. Je zodanig gelukkig maken dat je als aanhoorder niet meer terug wil keren naar de harde realiteit. Elke song zit doordacht en met een zodanig vernuft in elkaar dat dit zelfs onmogelijk blijkt. Afsluiter “Circa” bezorgt je die laatste krop in de keel, waarna je een traan wegpinkt met een glimlach op je lippen. Zo intensief genoten wij van deze pianomagie die Bram De Looze op deze ‘Colour Talk’ tentoon spreidt.
Het is bijzonder intrigrerend hoe Bram De Looze als pianist voortdurend schippert tussen die  dunne lijn van ingetogenheid en melodieus weerbarstig, zelfs ruw wakker schudden , op deze 'Colour Talk'. Je ziet en hoort op deze zeer visuele plaat dan ook alle kleuren van de regenboog. Enerzijds word je dus tot rust gebracht, anderzijds voel je een lava van geluiden opborrelen waardoor een vulkaanuitbarsting dreigt te ontstaan. Dreigt, want net op tijd brengt hij terug rust binnen die chaos.
Het voortdurende variëren tussen die uiteenlopende aspecten en emotionele gewaarwordingen is al vele jaren de reden waarom we vallen voor deze getalenteerde pianist en muzikant. Met deze 'Colour Talk' zet hij nog maar eens in de verf waarom. Een dikke tien op tien dus, en alvast een kandidaat voor schijf van het jaar in onze eindejaarlijst, ook al is het nog maar maart en zijn we nog niet halfweg …

donderdag 19 maart 2020 11:45

Medium

Bij het genre grindcore/crust stellen we ons doorgaans een ondoordringbare brij aan chaos voor , die als een verschroeiende mokerslag in je gezicht tot ontploffing komt, telkens opnieuw en opnieuw. Doorgaans zit daar weinig melodie in, zo hoort het wel een beetje. Maar sommige bands durven ook buiten de lijntjes van de typische grind en crust te kleuren zonder gezichtsverlies te lijden. Eentje daarvan is Medium, een Argentijnse grind/crust coreband die me met hun titelloze debuut met verstomming slaan. Dit debuut kwam op de markt via Transcending Obscurity Records.
De eerste  grens wordt al verlegd bij “Skullcomet Sorcery”. In een razendsnel tempo worden riffs en drumpartijen tot een oorverdovend hoogtepunt gedreven, en dan is er die bijzondere stem van Lucien die met zijn Goddelijke growls sterk aanleunt bij het deathmetalgenre. Waardoor weer eens een grens wordt verlegd. Nee, Medium is een grindcore/crust band die niet vies is van op avontuur te trekken door dat genre. De vaak melodieuze aankleding  en verrassende wendingen binnen de songs doen je naar adem happen terwijl je in een woeste bui elk heilig huisje omver stampt tijdens een wilde moshpit. De vrij korte songs als “Maximum Rampage”, “El Gigante” en “Black Future Patrol” doen de aarde onder onze voeten letterlijk daveren.  Dat wordt verder in de verf gezet op de laatste song “Radiation Huntress”. Een laatste doodsteek die smaakt naar meer.
Door de bijzonder verslavende wijze waarop deze band tekeer gaat, ga je prompt die schijf nog eens beluisteren, en nog eens, en nog eens. Dat is net het fijne aan deze band en plaat.
Compromissen sluiten, ook daar doet de band niet aan. Deze schijf duurt amper negentien minuten en is dus voorbij voor je het weet. Laat ons de luisteraar echter één advies geven, stop niet bij één luisterbeurt. Want het extra fijne aan Medium is dat je na meerdere luisterbeurten telkens nieuwe ontdekkingen doet die je voordien niet waren opgevallen.
'Medium' is te beluisteren en te koop via bandcamp. https://mediumgrind.bandcamp.com/  
Kortom: De band en plaat zijn zonder meer  een aanrader voor elke grindcore/crustliefhebber die houdt van buiten de lijntjes kleuren op dit debuut.

donderdag 19 maart 2020 11:39

Acts Of Repentance

In tijden waar het onmogelijk is nog iets uniek of wereldschokkend uit te brengen binnen het metalgenre - laat staan het blackmetalgebeuren - zijn er toch bands die hun uiterste best doen dat ten minste te proberen en daar zelfs in slagen. Wardaemonic is een Australische blackmetalband die, door het brengen van een soort conceptalbum als 'Acts Of Repentance' alvast een verdienstelijke poging onderneemt om met kop en schouder boven de stroom van blackmetalacts uit te steken; een verschroeiend hete brok blackmetal die je wegvoert naar donkere gedachten, dit allemaal door middel van lang uitgesponnen songs als “Act I: Introspection” waarbij je wordt meegesleurd in een verhaal van verderf, pijn en zwartgalligheid. Ook bij “Act II : Admission” keert dat verschroeiende gevoel terug dat de vuurtongen van de hel je voetzolen likken. Maar de meest verbluffende song is het twaalf minuten lange “Act III: Castigation”, waarbij de band op een trage, maar even dreigende wijze, langzaam je donkere hart binnentreedt om daarna op een oorverdovende wijze je hersenpan uiteen te laten spatten van pure angst. Geen song voor gevoelige zieltjes, maar voor blackmetalliefhebbers die houden van die duistere krachten die aanvoelen als klauwen die je de strot dichtknijpen. Zij zullen hiervan smullen.
Prompt stellen we ons waanzinnige taferelen voor die terug te vinden zijn in meerdere folkloristische verhalen over de duisternis. Door dat op een zo intensieve wijze aan te pakken, zorgt Wardaemonic ervoor dat je met het angstzweet op de lippen achter blijft. Ook bij de daarop volgende, wederom langgerekte, “Act IV: Sufferance” en “Act V: Repentance” is dit nog steeds het geval. Het meest interessante  daarbij is hoe Wardaemonic schijnbaar moeiteloos combineert tussen oldschool blackmetalstijlen en eerder symfonische aankleding waarbij duchtig wordt geëxperimenteerd en buiten de lijntjes van het genre wordt gekleurd.
Wardaemonic verdient het om binnen blackmetalmiddens te worden ontdekt, net omdat ze op avontuur durven trekken in het landschap van blackmetal op een bijzonder verschroeiende en zwartgeblakerde wijze. En door bovendien ook iets bijzonder filmisch en visueel toe te voegen aan het genre, dat je niet elke dag tegenkomt. Maar vooral zien en horen we hier een band die grenzen durft  verleggen binnen datzelfde blackmetalgenre, waar andere acts soms angstvallig vasthouden aan oeroude begrippen. Daarvoor krijgt de band een sterretje meer op zijn rapport. En dat is ook prompt de reden waarom we vallen voor deze 'Acts Of Repentance', die een zodanig verslavende inwerking op ons gemoed heeft, dat we die donkere en mysterieuze trip graag meerdere keren aangaan tot we volledig tot waanzin zijn gedreven.

donderdag 19 maart 2020 11:32

Kingdom Of Roots

If Anything Happens To The Cat brengt na twee jaar stilte een nieuwe plaat uit getiteld 'Kingdom Of Roots'. "Het is een gitaarplaat geworden met echo's uit post, progressief en indierock, afgewerkt met vette knipoog naar nineties-emo" , lezen we in bijgevoegd nieuwsbericht.  We volgen deze sterk onderschatte band al sinds hun eerste release in 2014 ('Sun Drunk Moon') en zien hen telkens opnieuw evolueren en zichzelf heruitvinden. Dat was ook het geval bij de opvolger  'Mångata' in 2017. Ook nu weer verlegt IAHTTC opnieuw zijn eigen grenzen en levert een pareltje van een schijf af boordevol postrock, shoegaze, progressieve rockparels en aanstekelijke songs die je hart intens verwarmen.
Variatie, voortdurend aan stijlbreuken doen, op avontuur trekken door een muzieklandschap in vele lagen, zonder gezichtsverlies te lijden, dat is de rode draad op deze knappe plaat. Al vanaf de eerste song “Intrinsic Gravity” wordt dat al in de verf gezet. We stopten zelfs even met typen om deze plaat in zijn geheel op ons te laten inwerken, zo wondermooi en zo gepolijst klinken elk van de songs. Er valt nergens een speld tussen te krijgen.
 De perfectie wordt zowel instrumentaal als vocaal overschreden. En dat is wellicht nog het meest bijzondere aan IAHTTC anno 2020: je voelt gewoon dat iedereen binnen deze band dezelfde kant uitkijkt. Waardoor die perfectie in het bespelen van instrumenten, en de warme stem die dat allemaal zo mooi aanvult, er niet voor zorgen dat een routineklus wordt afgewerkt. Je voelt dus wel degelijk die warmte als een gloed je ziel diep raakt. Zoals bij een aanstekelijke song “Aloha From Heaven” waarop al die elementen samenvloeien tot een magisch mooi geheel.  Zo gaat het er eigenlijk over de gehele schijf aan toe. De magie bij deze band ligt dus in het collectieve, niet in dat er één bepaald instrument uitspringt. Dat hebben we altijd zo bewonderenswaardig gevonden aan deze band. Dat komt op 'Kingdom Of Roots' meermaals tot uiting. Luister maar naar weer zo een overweldigend mooie parel als “Crown Shyness”, “Alexandru” en de adembenemend mooie afsluiter “Snowglobe Citizen”. Allemaal songs die intiem genoeg zijn om een gemoedsrust over jou te doen neerdalen en die lekker knetteren als een haardvuur op een gezellige winteravond om je niet in slaap te wiegen.

In China hebben ze dat begrepen, ook al is die concertreeks afgelast door de coronacrisis, het wordt echt hoog tijd dat de rest van de wereld volgt. Want wat deze band doet is niet werelds, het is buitenaards. Intense schoonheid tegen het bloedende hart is dan ook wat If Anything Happens To The Cat ons brengt met deze 'Kingdom Of Roots'. De heren slagen er daardoor in veel emoties los te weken bij een mens. Dat gaat van je tot tranen toe dwingen, terwijl de haren op je armen recht komen van innerlijk genot. Gecombineerd met lekker aanstekelijke gitaar, zang  en drum lijnen die ervoor zorgen dat je begint te headbangen en zweven over de dansvloer. Dit is gewoon een oorgasme voor de ziel, wat If Anything Happens To The Cat ons voorschotelt met 'Kingdom Of Roots'. Ook toch een pluim op de hoed van Tim De Gieter die door zijn magische inbreng de sound niet alleen perfect doet klinken, maar ook het warm gevoel dat je vanbinnen krijgt versterkt.

Pagina 1 van 49
FaLang translation system by Faboba