zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Festivalreviews
Filip Van der Linden

Filip Van der Linden

donderdag 28 mei 2020 11:23

Storm Over Isengard

Een Finse band met een Nederlandse zanger die op een Pools label een album uitbrengt waarop ze een ode brengen aan de Noorse black metal (tweede golf) met lyrics in het Engels, Fins en Nederlands. Qua Europese gedachte zit het wel snor bij Iku-Turso. Het album ‘Storm Over Isengard’ is een verzameling van bonusmateriaal voor hun album ‘Pakana’, dat inmiddels al uitgebracht werd, maar die nu afzonderlijk op de markt komt.
Misschien net omdat het ‘maar’ over bonusmateriaal gaat, hoor je hier een relatief ontspannen band die de creativiteit een beetje de vrije loop laat. Met een albumtitel als ‘Storm Over Isengard’  is het niet te verwonderen dat de invloeden van bands als Storm en Isengard er nogal dik op liggen, net als de weinig subtiele pagan- en folkreferenties. “Portit Pohjolan” is een leuke brok doom met wat weinig black en pagan erbij, terwijl  “Sapphire Dreams” een soort van blackened powerfolk is.
Alles mag en alles kan. “Storming The Isengard” lijkt een blackened versie van Alestorm te gaan worden, maar de band weet zich nog net te herpakken. “Myrskyn Jälkeen” zou de aanzet kunnen geweest zijn van een mooie volwaardige song, maar de band heeft deze intro als track opgelijst in plaats van er uit  te halen wat er in zat. Hoewel je de lyrics niet echt goed kan volgen, is “Jij Die God Haat”, de Nederlandse versie van Satyricon’s “Du Som Hater Gud” best wel goed gevonden, vooral die pianoriedel naar het einde toe is een mooi accent.
Als folky black metal je ding is, moet je dit zeker een kans geven.

donderdag 28 mei 2020 11:17

Chicago Blues Covers

Het lijkt een verloren zaak als je het uitgangspunt bekijkt: oude bluesrat neemt een reeks bluesklassiekers op met zijn Europese begeleidingsband. Je kan nauwelijks een geeuw onderdrukken. Toch zit er vuurwerk in één van de zeven tracks.
Hoeveel keer kan je “Little Red Rooster” nog interpreteren en het interessant houden? Het nummer moet zowat het ingangsexamen zijn om jezelf een bluesband te mogen noemen. Maar als een 76-jarige ex-katoenplukker het nog eens overdoet, willen we wel een oogje dichtknijpen. Het begeleidende duo maakt er nog iets moois van. Ook met deze versies van “Evil” en “Tell Me” scoren ze geen homerun. Betere keuzes zijn dan “Dust My Broom”, “Smokestack Lightnin” en “How Many More Years”. In aanpak en uitvoering heel klassiek, maar degelijk en met veel overtuiging gebracht.
En dan nog die ene waar vuurwerk in zit? Op “Back Door Man”, ook al zo’n classic die je al een paar keer teveel hebt gehoord, experimenteren de Nederlanders een eind weg met een soort van analoog-klinkende swampy loops die het nummer een vibe geven alsof er een geest meespeelt in de band.
Er zijn nog tracks waarop ElectroBluesSociety speelt met loops, maar dan blijft het beperkt tot at je productionele ingrepen kan noemen. Op “Back Door Man” is het net heel uitgesproken, en het werkt absoluut heel goed. Deze aanpak had voor het volledige album mogen gebruikt worden.

Chicago Blues Covers
ElectroBluesSociety feat Boo Boo Davis
Kuvver Records/Black & Tan Records
 

donderdag 28 mei 2020 11:11

Vossenkuil

Ande is een blackmetalband met slechts één bandlid en die in het Nederlands zingt (schreeuwt, grunt, krijst, ….). In het geval van Āter leverde dat eerder dit jaar al een prima album op, maar met dergelijke eenmansprojecten is het toch altijd wat afwachten. In het voordeel van Ande pleit dat dit al niet meer zijn eerste release is en dat eerdere releases al opgepikt werden door buitenlandse labels. Bij het Amerikaanse Slaughterhouse Records (Baphomet, Wamaster, ...) komt binnenkort een split uit van Ande en Grave Forest, een zijproject van de Amerikaanse band Winterlore.
De tracks op ‘Vossenkuil’ zitten nogal vaak in hetzelfde spectrum, maar dat kan dit genre wel hebben. Ande omschrijft zichzelf als atmosferische black metal, maar de atmosferische aspecten zijn hier veel minder prominent aanwezig dan bij Wiegedood of Wolves In The Throne Room.
Pas bij het rustige “Eeuwig Vuur” krijgt de muziek wat duidelijke atmosferische trekjes, maar dan zitten we ook al bijna op het helft van het album. De geduldige opbouw op deze track, in almaar meer dunne laagjes die toegevoegd worden en dan weer in het niets oplossen, zorgt voor een spanning en intensiteit die epische proporties krijgt. Mooi.
Op “De Hutten” zit de intensiteit aan de andere kant van het spectrum, diezelfde van de eerste tracks, en ook op die manier het voor Ande. Er zit nog net genoeg variatie in om de luisteraars bij de les te houden. In “Sneeuw Op Het Meer” zitten nog een paar productionele haperingen, maar doorgaans is dit album inzake composities, muziek, mix en productie bovengemiddeld goed voor een eenmansproject.
De beste track is “Mijn Koninkrijk Van Groen”, met cleane vocalen zowaar en naar het einde toe wat elementen van postmetal en atmosferische metal, en maar weinig black metal.
Misschien net omdat hij er wat uitspringt, maar dit is echt goed.

donderdag 21 mei 2020 12:13

Dichte Bij De Waanzin EP

Hiphop in het dialect is de gewoonste zaak in Vlaanderen, maar het Meetjeslands kom je niet zo vaak tegen. The Sloofs zijn Mike C en Foenkmaster B en die zijn al zowat tien jaar bezig. Over hun skills valt niet te discussiëren. In de lyrics is het vaak, maar ook niet altijd raak.
De nieuwe EP ‘Dichte Bij De Waanzin’ staat veraf van de mellow reggae/soundsystemrap van hun “Ode Aan ’t Meetjesland” of “Portefoelde” en ook ver af van de trippy house van “Ik Ben Nie Zot”.
De nieuwe EP telt drie tracks. “Bollet Af” is ronduit grappig en uit het leven gegrepen, een ode aan elkeen die altijd voor iedereen goed wil doen, en die dan plots toch zijn geduld verliest als de vragen blijven komen. De beats klinken retro clubby en zijn toch gepimpt naar het hier en nu. Een gouden track.
“Eij Joonne Eij” is in de lyrics al wat meer doorsnee en cliché. De rhymes zitten in een goede flow, maar de beat mist nog iets. “BlaBlaBla” is een track die live zeker zal werken, maar die bij een luisterbeurt in de huiskamer weinig brokken maakt, zowel in de lyrics als in de enerverende en wel heel retro beats.
Diezelfde retrobeats hoor je op The Sloof’s coronaversie van Ivan Heylen’s “De Wirkmens”, waarvan ze eigenlijk enkel de titel en het onderwerp overgehouden hebben. The Sloofs werkten overigens ook mee aan “Geen Slaap Door Wuhan”, een metalversie en hilarische hertaling van “No Sleep Til Brooklyn” van de Beastie Boys, met voorts nog de gitarist van The Evil Ponys en de drummer van Days Of Betrayal. Voor die ‘covers’ moet je wel wat zoeken op het web.

donderdag 21 mei 2020 12:08

Road Of Joys -single-

Het Braziliaanse trio Herzegovina wil elk eilandje van de postpunk verkennen en liet zich voor deze digitale single naar eigen zeggen inspireren door The Cult en The Mission. Toch zullen Belgische liefhebbers van het genre vooral Red Zebra, Star Industry en Whispering Sons herkennen in deze “Road Of Joys”.  Een stevig en uptempo postpunkritme zoals in de jaren ’80 en bovendien met de juiste gitaarsound gooien je terug in de tijd. Inzake productie en mix laten deze Brazilianen nog wat halve afwerkpunten liggen, maar deze single smaakt vooral naar meer.


https://mandingarecords.bandcamp.com/album/road-of-joys-digital-single

donderdag 21 mei 2020 12:04

Luwte

Suura is moeilijk in één hokje te duwen, maar we doen een poging met een reeks hokjes: akoestisch, instrumentaal, freejazz, neo-klassiek. De band vertrekt ongeveer vanuit de klassieke school en gaat naar waar de improvisatie hen leidt.
De aanzet van het album is op “Optiark II” speels en lichtvoetig, jeugdig enthousiast, als een kort wit zomerjurkje dat in het zonlicht je verbeelding prikkelt. Gaandeweg wordt de toon ernstiger en dan donkerder.
Met een bezetting van gitaar, bas en verschillende saxofoons lijkt dit kwartet beperkt in zijn mogelijkheden, toch is het net die beperkte bezetting die hen de vrijheid laat om stiltes of eerder bijna-leegtes in te vullen of die leegtes net heel aanwezig te laten zijn. “Somber” is een song die in golven speelt met je aandacht. Soms mag je die eens loslaten en kan je je laten meedrijven en dan weer moet je die aandacht met twee handen vastpakken voor het volgende hoofdstukje. Soms in de luwte, soms op de voorgrond. Mooi is dat.
“Morphe” is een titel die drie keer terugkomt op dit album. Het zijn zelfs naar jazz-normen eerder soundscapes dan composities. Intrigerend, maar ergens blijf ik telkens toch wat op mijn honger. Dan zit er bij “Somber” of “Efialtis” muzikaal meer vlees aan het been.
Als afsluitende titeltrack is het fluweelzachte “Luwte” een moeilijke. Hierop hoor je (op enkele uiterst spaarzame bastoetsen en een zuchtje sax na) enkel gitarist, bandoprichter en componist Nicolas Van Belle. Als gitarist blijft hij op dit album wat op de vlakte, een beetje tegen de natuur (of toch het cliché) van bandleiders en zeker gitaristen in, maar als componist toont hij zich een goudhaantje.

Blues/Jazz
Luwte
Suura
 

donderdag 21 mei 2020 11:40

Prehistorisch Beest -single-

Na het uiteenvallen van Peter Pan Speedrock doken enkele bandleden al op in de nieuwe rockabillyband Speedmobile. Nu komt ook zanger Dikke Dennis boven water met zijn eerste single onder eigen naam. Dikke Dennis is vooral een Nederlands fenomeen, maar hij speelde ook al een rolletje in de clip van “668” van onze Fleddy Melculy.
Met zijn nieuwe Røckers brengt hij Nederlandstalige punkrock die soms wat doet denken aan Belgian Associality en Beuk: beetje Motörhead, beetje Ramones, beetje Raggende Manne. Het B-kantje “Geen Reet Te Doen” zou zo maar de soundtrack kunnen worden bij onze festivalloze zomer.
Origineel is het allemaal niet, was vast ook de bedoeling niet, maar deze single is wel lekker ondeugend en gewoon leuk. Kom maar op met dat album, Dennis!

donderdag 21 mei 2020 11:36

Stroatenoajer -single-

Met een bandnaam als Pandemonic en een single en video in het Oostends dialect zit dit vijftal al minstens twee keer perfect in de tijdsgeest.  Qua genre is dit een mix van atmosferische uptempo doommetal en stonerpsychedelica, met nog het theatrale van een Marilyn Manson en de gore van Cradle Of Filth.
‘De Stroatenoajer’ is een lokale mytisch figuur die je kan tegenkomen als je ’s nachts eenzaam en dronken ronddoolt. Wat er tijdens zo’n ontmoeting kan gebeuren, zie je in de bijhorende clip. Het onderwerp van de song is de grootste troef. In de muziek lijkt de band nog wat zoekend naar de juiste richting, maar horen we toch al prachtige stukken. De outro met die lange solo is er bv. boenk op.

https://www.youtube.com/watch?v=OmSW4yxMnNw

donderdag 21 mei 2020 11:31

Live In Hollywood

Del-Toros is een Nederlands instrumentaal rocktrio. Hun voorlopige hoogtepunt was toen ze vorig jaar een tournee door Californië konden spelen. Het album ‘Live In Hollywood’ is daar de neerslag van. De Nederlanders halen de inspiratie vooral bij surfrock en rockabilly, met veel reverb en twang die uit de gitaarversterker knallen. Er zit ook nog wat desertrock en een klein beetje punk in hun sound, maar de hoofdmoot is toch surfrock.
Twee van deze livetracks zijn gebaseerd op nummers van Joy Division en de Simple Minds, al zou ik deze versies van “No Love Lost” en “Theme For Great Cities” niet meteen covers noemen. Je herkent er nog wel wat in van de originelen, maar ze freestylen er ook op los.  Hetzelfde verhaal met “Halloween Theme”, geïnspireerd op de thema-filmmuziek van de gelijknamige horrorfilm. Dat is leuk, terwijl de eigen nummers daar niet voor moeten onderdoen.
Hoogtepunten op deze ‘Live In Hollywood’ zijn “Loose Lips”, “Die Cast” en “50 Knots”.
Dit live-album is digitaal beschikbaar en op cassette. Op deze laatste krijg je er nog een interview als extra bovenop. ‘Live In Hollywood’ is prachtig als tijdsdocument voor alle fans van de del-Toros en misschien een leuke kennismaking voor alle andere fans van instrumentale surfrock.

donderdag 14 mei 2020 18:29

Nova -single-

The Calicos werd opgericht als begeleidingsband van de in België verblijvende Amerikaan Matt Watts. Na één album en een tournee ging elk zijn eigen weg. Matt Watts bracht vervolgens een paar prachtalbums uit met (opnieuw) een heel degelijke begeleidingsband. The Calicos bleven eerst wat op de achtergrond, maar scoorden dan voluit door in 2018 Humo’s Rock Rally te winnen. Waar heel wat bands in de geschiedenis van deze bandbattle de fout maken om dan snel een album te willen uitbrengen, namen The Calicos rustig de tijd.
Hun eerste single “Nova” is er nu pas. Het is een vlotte brok dreampop/rock. Het nummer heeft een beetje het wijdse en desolate van The War On Drugs (maar dan zonder de scherpe randjes) en het dromerige van het nieuwe album van SJ Hoffman. De recente sound van School is Cool en die van sommige tracks van Cigarettes After Sex, dat zit er ook wat in.
Het is nog wat vroeg om op basis van deze single te zeggen dat The Calicos hun eigen geluid gevonden hebben, maar ze zitten toch al in de juiste richting. Als er nog een paar singles van dit kaliber volgen, komt het wel goed.

Pagina 3 van 35
FaLang translation system by Faboba