zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Erik Vandamme

Erik Vandamme

Mind The Mill - In deze tijden is het goed om je door rust en schoonheid te laten leiden

Jerney en Pieter Molenaar vormen samen het duo Mind The Mill.
De band ontsnapte niet aan onze aandacht en kreeg van onze Waalse collega al een mooie recensie die u hier eens kunt nalezen
http://www.musiczine.net/fr/chroniques/item/77106-september-flower.html
Terugkeren in de tijd doen we zelden, maar voor dit bijzondere project maakten we graag een uitzondering. 'September Flower' verscheen namelijk reeds eind vorig jaar, 2019, maar is een tijdloos pareltje.
De recensie kunt u hier eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77775-september-flower.html . We vonden het bovendien hoog tijd worden om met dit bijzonder duo eens een fijn gesprek te hebben over het ontstaan, het verleden en een toch de toekomst. Die er op het moment onzeker uitziet. Maar Mind the Mill blijft gelukkig niet bij de pakken zitten, zoals uit hun antwoorden blijkt.

Om met de deur in huis te vallen. Hoe is het project ontstaan, en wanneer?
Pieter: Nadat ik 4 jaar geleden het album ‘Zeitgeist’ van First E. had afgeleverd , was ik toe aan een rustgevende muzikale richting. Ik wilde iets gaan maken wat voor mij zelfsprekend zou zijn. Toen ik in een park Jerney hoorde zingen , moest ik denken aan Dusty Springfield. Een stem waar ik een vertrouwd gevoel bij krijg. Spannend maar berustend.
Jerney: Ik kreeg vervolgens een email van Pieter met de vraag of ik interesse had om samen te werken. Ik kende Pieter op dat moment alleen van naam. Onze opa’s waren broers dus we zijn achterneef en -nicht, maar we kenden elkaar op dat moment niet. Maar na een eerste ontmoeting was het net alsof we elkaar al jaren kenden en samen muziek maken bleek een heel natuurlijk proces.

Proficiat met jullie nieuwe plaat 'September Flower', ik vond het een zeer visuele plaat, maar dat is blijkbaar ook de bedoeling geweest?
Pieter: Sommige dingen groeien tijdens een proces. Jerney heeft een duidelijke melancholie in haar stem en ik zelf ben altijd op zoek naar spanning in muziek. Die elementen komen duidelijk naar voren.
Jerney: Pieter heeft tijdens het schrijfproces vaak een duidelijk beeld van de sfeer van een nummer. Het was wat betreft schrijven en sound heel leuk om daar op in te haken. Ik had van veel nummers vaak al een soort clip in mijn hoofd nog voordat we alle teksten en melodieën definitief hadden.

Jullie omschrijven jullie werk dan ook als filmische songs die trip-hop combineren met de sound van de sixties. hoe is dat idee ontstaan?
Pieter: Bij mij is dat niet een concept. Dat gaat op natuurlijke wijze. Ik hoor vaak dat sixties muziek aan mij kleeft. Persoonlijk hoor ik bijna in alle popmuziek wel elementen uit de sixties. Misschien zijn het wel die elementen die ik er onbewust uit haal. Als ik alleen maar blues zou spelen dan ben ik een blues-gitarist. Als ik alleen maar met beats zou werken dan maak ik electro-pop. Ik hou van alle mogelijkheden. Veel van de liedjes hebben in de basis een elektronische vibe maar eenmaal in de studio kunnen we het niet laten om akoestische instrumenten als drums/percussie, piano, contrabas enzv…. te gebruiken.

'September Flower' heeft trouwens een meditatieve inwerking op je gemoed, je komt tot een soort rust waaruit je niet meer wil en vooral kunt ontsnappen. Is voor deze aanpak bewust gekozen?
Pieter: Ik denk dat het in onze karakters zit. We schrijven liedjes aan de koffietafel met zijn tweeën. Dat is toch heel wat anders dan dat je met gillende gitaren in een oefenruimte staat.

Zonder meer vind ik zelfs dat jullie muziek perfect zou passen bij films. Moesten jullie een film genre kunnen kiezen, voor welke films zouden jullie je muziek ontleden?
Pieter: Een deel van mijn artistieke leven is gevormd door klassieke films als ‘Psycho’ en ‘The Birds’.  De soundtrack van ‘Psycho’, de dialogen, de karakters, film noir. Het heeft mij altijd al beïnvloed. Hoe groot is het contrast met ‘The Birds’ waar helemaal geen soundtrack in zit. Alleen wat krijsende meeuwen. Isolatie. Dat contrast tussen die twee films is precies zoals ik muziek ervaar. Ik krijg geen ideeën met gitaren en drumstellen binnen handbereik. Een liedje krijgt bij mij muzikale vorm op het moment dat ik op mijn fiets rijd door een eenzame polder.
Jerney: Ik heb bij een aantal nummers de serie ‘Fargo’ in mijn hoofd gehad.

Sommige regisseurs die jullie voorkeur uitdragen?
Pieter: In mijn geval is dat duidelijk: Alfred Hitchcock

Vooral kun je op jullie muziek geen label kleven. Hoe zou je zelf (naast dat filmische) uw muziek omschrijven?
Pieter: Atmosferische popmuziek

Heeft de bandnaam trouwens een bepaalde betekenis?
Jerney: We heten allebei Molenaar, daar komt de ‘Mill’ dus van. Het woord Mind vond ik wel mooi bij de muziek passen. De hele zin kun je uitleggen als ‘Merk de molen op’ of ‘Pas op voor de molen’ Wanneer je spreekwoordelijk een ‘klap van de molen’ krijgt , ben je of niet goed bij je verstand.

Wie zijn jullie grootste invloeden eigenlijk?
Pieter: Voor Mind the Mill kies ik geen voorbeelden uit. Ik laat mij muzikaal leiden door alles wat ik vergaar aan beelden. Muziek die ik zelf beluister en welke ik wel terug hoor in Mind the Mill: Dusty Springfield, Francoise Hardy, Serge Gainsourg, Portishead, Hooverphonic, Melody’s Echo Chamber.
Jerney: Ik vind zoveel goed… Mijn all time helden zijn wel Eva Cassidy, Bonnie Raitt en Joni Mitchell. Maar misschien dat ik voor deze plaat wel meer geïnspireerd ben door artiesten als Kate Bush, Tori Amos en Heather Nova.

Ik vind het bijzonder jammer dat jullie dit niet live kunnen brengen, want deze muziek vraagt om op het podium te worden gebracht. Wat is jullie mening daarover?
Pieter: Wij treden zeker wel op. Als duo en begeleid door elektronica. Onze muziek is dan juist heel sfeervol en contrasterend. Of met een backing band waarbij het popmuziek gehalte juist meer naar voren komt.
Jerney: Ik denk ook zeker dat onze muziek goed zou kunnen werken op (alternatieve) festivals. Gek genoeg werkt het ook in intieme setting als duo.

In tijden van corona grijpen sommige terug naar visueel hun muziek aanbieden door filmpjes en zo, schuilen daar geen mogelijkheden?
Pieter: Ik heb daar nog niet zo over nagedacht. Het Corona virus is ons als band ook overvallen. We hadden net de plaat uit en het begon lekker te lopen en plotseling staat alles stil. Ik gebruik mijn tijd nu om nieuwe liedjes te schrijven en voor het uitzoeken van arrangementen voor de bandleden die ons gaan begeleiden voor een theater optreden. Hoe dat gaat verlopen is plotseling natuurlijk allemaal onzeker. Maar niets doen is geen optie want als alles wel doorgaat moet ik wel voorbereid zijn.
Jerney: Daar schuilen zeker mogelijkheden , alleen denk ik dat je er een beetje voor moet waken dat je niet mee gaat doen in een grote social media wedstrijd. Het was deze weken gewoon even alle zeilen bijstellen (ik ben door de weeks zangcoach) en nieuwe manieren vinden om mijn werk te kunnen blijven doen. Ik weet zeker dat er de komende tijd weer ruimte en energie komt voor muzikale plannen voor Mind the Mill.

Om daar een beetje op voort te borduren, wat is jullie mening over Spotify en de sociale media ? Een noodzakelijk kwaad, een vloek of een zegen?
Pieter: Overdaad is nooit goed. Door Spotify kan heel veel. Maar daardoor wordt alles ook heel vluchtig. Een positief punt van de huidige crisis is dat de tijd stil staat. Ik krijg bijna elke dag een persoonlijk bericht van iemand die door de plaat weer een pick-up van zolder heeft gehaald, iemand die de cd opzet tijdens yoga, iemand die het album draait omdat deze persoon nog even terug denkt aan de tijden dat er geen crisis was. Mooie reacties, ook weer mogelijk door juist de sociale media.
Jerney: Er zitten mooie en minder mooie kanten aan. Bijvoorbeeld Spotify maakt je als artiest heel onafhankelijk en geeft je de mogelijkheid om muziek de wereld in te sturen zonder dat er een label of een uitgever achter hoeft te zitten. Maar aan de andere kant; er is nu zoveel dat je ook makkelijk weer naar de achterkant doet verdwijnen. Social media is een mooi medium maar je moet je er niet op blind staren. Ik geloof ook zeker nog in flyers, posters, cd’s, vinyl en andere tastbare middelen om in het ‘echte’ leven letterlijk tastbaar te blijven.

De toekomst is op dit moment nog vrij onzeker. Maar zijn er al plannen voor die toekomst eigenlijk? Kijken jullie al vooruit naar andere projecten?
Pieter:  Gezondheid en welzijn gaat voor alles. Vervolgens hoop ik dat onze projecten op het gebied van filmhuizen en theater weer gewoon doorgaan. Daar liggen veel mogelijkheden voor ons.  Door de thuis situatie i.v.m. de crisis ben ik ook weer tunes gaan schrijven.
Jerney: Ik begin langzaam een nieuwe routine te vinden en daardoor ook weer een ruimte om te creëren.  Het leven van een muzikant is altijd een beetje onzeker, dus we zien wel wat er op ons af komt en waar we zelf behoefte aan hebben. Maar ik wil uiteindelijk wel graag optreden met het materiaal wat we hebben en nieuwe muziek maken want dat geeft voldoening en energie.

Is er ook iets als een einddoel, iets dat je absoluut wil bereiken binnen dit project?
Pieter:
Mooie muziek maken dat het gevoel van vrijheid geeft en mijzelf in een droom houdt, vind ik zelf heel belangrijk. Het stil krijgen van een zaal vind ik ook heel mooi. Dat is ons al aardig gelukt. Uiteindelijk wil je natuurlijk ook brede erkenning voor datgene wat je maakt. Waar ik wil eindigen met Mind the Mill? In het concert gebouw te Amsterdam!
Jerney: Ik hou niet zo van grote doelen stellen. Gewoon genieten van wat je doet, lijkt mij genoeg.  Ik ben heel trots op de plaat en daar geniet ik even van. Maar als ik mag fantaseren dan droom ik van een optreden op een festival als Glastenbury of onze muziek als soundtrack van een spannende Scandinavische serie. 

Zijn er nog essentiële ( woord van het jaar?) berichten naar onze lezers toe? Waar kunnen ze eventueel online cd's of ander merchandise aankopen van de band?
Pieter: In deze tijden is het goed om je door rust en schoonheid te laten leiden.

Check de website: www.mindthemill.com
Mind the Mill  September Flower on Spotify
Voor platen en cd’s, stuur een mail naar de website of naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Dank voor dit fijne gesprek, hopelijk komt alles snel goed en kunnen we jullie ook ergens live zien

Bruno Vansina - Een waterval, een rivier die stroomt omdat hij niet anders kan, de berg af naar de zee. Zo moet goede jazz in elk geval voelen voor mij

Bruno Vansina is een artiest die van vele markten thuis is. Het meest bekend is hij door zijn werk in de blazerssectie van Flat Earth Society. Afgelopen jaren organiseerde hij bovendien bijzonder tot de verbeelding sprekende projecten. Zoals het 16-koppige Vansina Orchestra 'Maité Het Meisje En De Vogel' en Orchestra Exotica.
Nu is er het Bruno Vansina Quintet met een straffe line-up. Met '12/12' brengt dit gezelschap een zeer visuele plaat uit, die de fantasie van de aanhoorder prikkelt.
We besteden ook aandacht aan deze knappe schijf. De recensie daarvan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77850-12-12.html  
De tournee rond dit project viel door de corona crisis in het water, maar we wilden Bruno toch even aan de tand voelen over dit project en de vele andere projecten waar hij aan bezig is.
Het werd helaas geen face to face gesprek, maar wel een fijn mail interview

Bruno Vasina je bent een artiest die van vele markten thuis is. Al die ontelbare projecten, hoe doe je dat toch?
Ik heb blijkbaar moeite om twee keer hetzelfde te doen. Het is alsof ik elke keer mezelf moet her uitvinden. Soms denk ik, laat ik dit nog eens proberen en dan komt er weer iets totaal anders dan ik op die moment van plan was. Als ik iets nieuws maak is dat steeds zonder plan. Ik denk dat ik wel goed ben in werken zonder plan, gewoon het gevoel achterna, intuïtie of zo iets. Zelf heb ik meestal het gevoel maar wat te zitten prutsen. Zo’n creatie proces gaat vaak ook gepaard met veel twijfel en frustratie, dat moet je maar eens aan mijn gezin vragen. Waar ik blijkbaar ook goed in ben, is dan toch af en toe door te zetten, tegen beter weten en alle logica in. Ik kan ook gewoon niet zitten niets doen. Als ik mijn energie niet kwijt kan in de muziek begin ik een boot te bouwen, te zeilen, boogschieten is nog zoiets dat ik graag doe. Er zijn periodes dat mijn focus dan ook totaal weg is en dan doe ik creatief niets zinnigs. Ik wou dat ik wat meer gericht en met wat meer focus kon werken.

Ook de artiesten die je rondom je verzamelt zijn al even talentvolle virtuozen als jij. Hoe en waar hebben jullie elkaar gevonden?
Dat is vaak  een aaneensluiting van toevalligheden. Het komt soms voor dat een bandlid niet vrij is in een bepaalde periode. Zo heb ik Benjamin Sauzereau leren kennen toen Bert Cools een hele tijd niet kon meespelen met mijn band. Falk Schrauwen kwam in de band omdat Kobe Proesmans plots niet vrij was … en ga zo maar door. Uiteraard vraag je leuke muzikanten volgend concert weer mee. Je wil vooral een band die samen een soort van magie heeft. Soms heb je dat tussen mensen, soms niet. Het hangt ook af van het soort muziek dat je wil spelen. Vaak is het ook gewoon weer veel toeval eigenlijk. Ik geloof niet erg in een soort van masterplan , als ik die en die vraag dan … Ik heb het al geprobeerd en dat werd helemaal niets.

Gemakshalve worden jullie vaak in de categorie jazz onderverdeeld, persoonlijk vind ik dat het niet echt jazz is maar veel meer dan dat, hoe zou je het zelf omschrijven?
Eigenlijk vraag je me om een definitie van Jazz te geven? Ik weet niet of dat deze dagen nog een relevante vraag is. Ik vind wel dat ik en mijn band met een jazz attitude speel. En nu moet ik dat ook weer uitleggen natuurlijk … gevaarlijk wat ik nu ga zeggen, hier gaan weer evenveel muzikanten niet mee eens zijn. Ik denk dat jazz voor mij nog steeds betekent dat er in ieder geval aardig wat improvisatie in de muziek aanwezig is. En improvisatie ligt niet vast. Er is vaak wel een omlijnd kader maar daarbinnen probeer je toch elke keer weer fris en innovatief voor de dag te komen. Je voelt het ook meteen aan je band als weer we hetzelfde parkoers zitten af te ratelen, nul magie.
Het nadeel van improvisatie is natuurlijk dat er soms dus ook geen magie is, dat sommige songs op een bepaalde avond niet van de grond komen, de volgende avond weer andere … bij het ene concert gaat het dak eraf en de volgende dag voelt het alsof we in een bak met klei staan. Dat is erg frustrerend maar eigenlijk toch wel vaak net het bewijs dat we met echte spannende muziek bezig zijn. Een vast sjabloon waar niet te veel kan fout gaan , is leuk en duidelijk voor een publiek maar vind ik zelf zeer snel erg benauwend. Er is ergens zo’n punt dat het plots ophoudt met jazz te zijn. Je voelt gewoon plotsklaps dat het niet vrij genoeg is.  Een formule, een routine … Ik kan niet zeggen welke parameters het zijn, stijl of genre of zo iets dergelijks heeft er niet veel mee te maken denk ik. Ik wil een soort spanning van het moment voelen … het voelt alsof het allemaal hier en nu wordt geschreven en verzonnen. Je vergeet de compositie. Een waterval, een rivier die stroomt omdat hij niet anders kan, de berg af naar de zee. Zo moet goede jazz in elk geval voelen voor mij.

Voor het nieuwste project gingen jullie op toch wel heel bijzondere plaatsten muziek spelen, zoals een lunapark, een schaatsbaan en zo. Hoe is dat idee ontstaan?
We probeerden heel bewust het gevoel van een concert te vermijden. We speelden niet voor de mensen aanwezig op zo’n plek. We speelden gewoon op een plek zonder een directe duidelijke reden. Daardoor wordt spelen op een dergelijke plek een beetje oncomfortabel. Akoestisch staan spelen, midden op een ijsbaan bijvoorbeeld voelde erg vreemd. Als je op zo’n plek aankomt was er bij ons ook vaak het eerste uur een beetje een onwennige bijna gênante sfeer zo van … wat staan wij hier nu weer te doen. Als dat dan weer voorbij was, is het super leuk om te doen. Heel verrassend hoe mensen reageren op het gebeuren. Je voelt je wat als inbreker in de typische sfeer van zo’n plek. Met onze muziek leggen we die plek iets op wat daar niet thuis hoort. En dat idee leek me spannend als uitgangspunt.

Hoe waren de reacties over het algemeen als jullie daar onaangekondigd gingen soleren?
Ik moet zeggen dat ik niet veel voeling had met de kleine middenstand en de kleine ondernemer. Maar dit project heeft mijn ogen geopend. Ik had bij aanvang grootse plannen: iets met treinen, containers in de haven etc … Maar vanaf het wat grotere of overheidsgebonden plekken waren , was het meteen een gesprek over centen -die ik niet had- of gewoon eenvoudig … wat gaan jullie doen? Ik denk het niet!  Maar kleinere plekken, vaak echte familie bedrijven waren meestal totaal onverwacht super enthousiast … oh super leuk idee, kom maar af! Dan denk ik aan de bowling, ijspiste, wassalon, botsauto’s …

Hoe zijn de reacties tot nu toe op deze plaat '12 12'?
Nog niet veel reacties gehad eigenlijk. We waren nog maar net aan de concertreeks begonnen toen de corona uitbraak de boel kwam verpesten. Ik zelf denk nu dat er wat afstand is , dat ik wat verkeerde keuzes heb gemaakt in de montage van de muziek. Het gevoel van al het plakken is misschien wat verloren gegaan op de cd.  Ik werk momenteel aan een nieuwe montage die meer aansluit bij het uitgangspunt en wat we live doen.  Misschien maak ik een vinyl of nieuwe cd voor de herneming van onze tour die er komt in 2021.

Heeft die titel trouwens een bepaalde betekenis?
No what so ever. Leek me gewoon leuk omdat één jaar te doen, elk maand eentje, twaalf maanden, twaalf locaties, twaalf songs.

Het is een zeer visuele plaat geworden, dat was wellicht de bedoeling. Of niet?
Ik heb  inderdaad  geprobeerd die visuele sfeer van al die locaties mee te geven in het art work. Ook de muziek vind ik heel visueel. Ik probeer altijd echt heel verschillende sferen op te zoeken. Ook in het verleden heb ik nogal vaak mensen die na een concert naar mij komen en zeggen dat ze van alles hebben gezien. Op één of andere manier vind ik dat steeds een heel leuk compliment. Zelf heb ik dat eigenlijk nooit als ik naar muziek luister. Voor mij zelf is het vaak het meer een gevoel of een emotie en niet zozeer een concreet beeld.

Zijn er eventuele plannen in die richting? Met je muziek iets doen met films?
Zoals ik al zei, ik heb geen concrete plannen. Op een gegeven moment komt er wel weer iets. Ik krijg al schrik bij de gedachte dat ik muziek zou moeten schrijven bij iets bepaalds. Ik werk echt niet goed op commando of in functie van iets bepaalds. Ik ben een complete amateur. Maar ik kan nog leren natuurlijk , als iemand wil dat ik muziek voor hem schrijf, laat maar komen, een uitdaging ga ik niet uit de weg.

Ik vind vooral dat de songs nog beter tot hun recht zullen komen op een podium. Wat is uw mening hierover?
Dat dan de cd niet helemaal geslaagd is. Een goede plaat kan op zichzelf bestaan. Ik werk eraan. Ik denk dat in het materiaal echt een betere plaat zit. Ik zat er wat te dicht op met mijn neus. Te veel getwijfeld.

Hoe zijn de live shows tot nu toe verlopen trouwens?
We deden vier concerten en die waren echt heel leuk. Ik had ook echt het gevoel dat we als maar beter en vrijer begonnen te spelen. Ik wist van te voren dat dit een project is dat wat moet groeien. De première stond er maar we waren echt nog op weg … de berg af, de zee was nog een eindje gaan !

Waar mogen we de band nog verwachten? En wat zijn de verdere plannen voor 2020 met dit project?
Door die corona uitbraak is dit een wel heel rare vraag. 2020 heeft plotsklaps niets in petto voor mij. Ik had geen B plan, ik zat midden in een project. Ik ben die corona blijven negeren tot het aller laatste moment. Toe het doordrong , ben ik van hoog naar beneden gevallen. Ik was al twee jaar bezig met dit project. Het voelt heel vreemd pas over anderhalf jaar terug te spelen met dit project. Ik bots plots op een stuwdam. Ik heb verder geen concerten staan met mijn eigen band en daar ben ik verdrietig over.
Ook op commercieel gebied ben ik nogal amateuristisch. Ik heb al geprobeerd met mensen samen te werken die al mijn activiteiten mee zouden plannen en aansturen maar dat werkte voor mij niet zo goed, ik werd er creatief dood van.
Ook bij een zakelijke samenwerking moet er een klik zijn, magie, en die was er voor mij niet. Maar ik hoop wel ooit iemand tegen te komen met wie het wel werkt. Ik heb zo iemand nodig. Ik heb te weinig concerten, ik speel te weinig. Ik voel me vaak niet eens muzikant.

Zitten andere projecten nu even in de koelkast? of zijn er ook daar al andere plannen?
Ik wil graag een vervolg maken op mijn groot orkest cd ‘Morning Forest’. Ik zou graag nog eens een schimmenspel met muziek maken, ik wil graag een ‘Coltrane Tribute’ cd maken, ik zou ook graag eens een echt ‘swing’ plaat maken (wat ik tot hiertoe uit schrik nog niet heb gedaan), ik heb nog een vervolg in de schuif liggen op mijn ‘Nirvana Bonus’ cd, ik heb nog een repertoire liggen dat wat weg heeft van David Lynch/Badalamenti/Zappa, ik heb nog een kleine trio opname liggen die ik samen met Teun en Pascale Niggnekemper maakte in New York die nog moet uitkomen , ik wil graag op tour naar Japan met de nieuwe band van Pierre Vervloesem die ik het afgelopen jaar veel te weinig zag, ik zou heel graag nog eens samenspelen met Magic Malik … nog even doorgaan ?

Wat zijn je uiteindelijk ambities? Heb je een soort 'einddoel' iets dat je absoluut wil bereiken?
Vrede vinden met mezelf. Aanvaarden dat ik ben wat ik maar ben, dat ik kan wat ik maar kan. Milder zijn voor mezelf en vooral ook voor anderen. Ik zou graag naar mezelf als muzikant kunnen kijken en tevreden zijn. Ik worstel nog steeds met zoiets doms als ego. Ik denk dat als ik eerlijk ben , ik nog steeds erkenning wil, veel spelen, op alle festivals staan, de publiekslieveling zijn … al dat soort van shit. Ik kom er stilaan achter dat dat niet echt het geval is. Ik probeer mezelf te overtuigen dat dat allemaal niet belangrijk is, en ik denk ook wel echt dat het ultiem niet belangrijk en zelfs irrelevant is. Niemand zit op mijn persoontje te wachten, de klimaatproblemen gaan we er niet mee oplossen, de wereld gaat gewoon door maar als ik echt eerlijk ben … ik wil graag veel spelen hé. Ik speel nu nauwelijks, minder dan ooit en dat is frustrerend. Ik zit met een ei dat overdragen is.

Is het in tijden van Spotify en zo nog nodig om nieuwe platen uit te brengen eigenlijk? Wat is eigenlijk uw mening over Spotify en dergelijke meer? (die vraag stel ik bijna iedereen)

Ik gebruik Spotify zelf. Het is gewoon zo gemakkelijk en er is zo veel goede muziek beschikbaar. Het is bijna gevaarlijk je daarin te verliezen maar met een beetje gezond verstand haal ik daar enorm veel uit. Het grote probleem is dat wij kleine muzikanten geen bal verdienen aan de hele online zwik. Wie die deal ooit heeft gesloten ? Of Cd’s maken , vinyls maken belangrijk is? Ik probeer het zelf nog uit te vinden. De tijd zal het uitwijzen.

Zijn er nog mededelingen naar onze lezers toe?
Blijf cd’s en vinyl kopen je steunt er ons muzikanten enorm mee !

Mintzkov - Je draagt die met heel veel trots maar je blijft er heel lang mee geassocieerd worden. Tot in 2020 blijkbaar … Maar het mag op mijn grafsteen: 'Winnaar Humo's Rock Rally 2000'

Mintzkov won in 2000 Humo's Rock Rally en is sindsdien niet meer uit de schijnwerpers verdwenen. De band behaalde enkele hits, onder andere met “Copper”, “United Something” en “Mimosa”. Doorheen de jaren bleef de band zijn stempel verder drukken op het Belgische rockgebeuren, zowel op als naast het podium met als laatste wapenfeit 'Sky Hits Ground' in 2013. Toen werd het stil. Tot nu, 2020. Mintzkov brengt namelijk een gloednieuwe schijf uit 'Oh Paradise' als trio. Een plaat die ons een beetje met een dubbel gevoel achterliet.
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77906-oh-paradise.html
We vonden het ook tijd worden de band daarover enkele vragen te stellen. Door deze corona crisis helaas via mail. Philip Bosschaerts stond ons met veel plezier te woord.

Heren en dame, ik volg jullie al sinds 2000. Het is zeven jaar stil geweest rond de band, waarom heeft het zo lang geduurd eer die nieuwe plaat uitkwam?
Philip: We hebben eerst 2 jaar gespeeld met het vorige album 'Sky hits ground' en dan even een pauze genomen. Daarna stilaan terug begonnen met schrijven, repeteren en try-outs, opnemen enz. En plots was het 2020.

Twintig jaar geleden wonnen jullie HUMO's Rock Rally. Hoe kijk je als band en individueel daar nu op terug?
Philip: Dat heeft, zonder er teveel gewicht aan te hangen, echt mijn leven veranderd. Die overwinning heeft alles wat ik sindsdien heb gedaan een beetje gestuurd. En tegelijk, als onze carrière toen gestrand was, dan had ik een andere manier gevonden om creatief mijn ei kwijt te raken denk ik; al was het in een moestuin.

Was het toen een zegen, heeft het deuren geopend. Of ook soms een vloek?
Philip: Het heeft erg veel deuren geopend. En al gauw begonnen wij, ondankbare zielen, die titel snel ook beu te worden toentertijd. Je draagt die met heel veel trots maar je blijft er heel lang mee geassocieerd worden. Tot in 2020 blijkbaar (lacht). Maar het mag op mijn grafsteen: 'Winnaar Humo's Rock Rally 2000'.

Er is binnen de band ondertussen ook veel veranderd. Jullie zijn nu een trio. Is het mede daardoor dat het zo lang heeft geduurd? Die personeelswissels?
Philip: Ja, na onze pauze zijn er 2 bandleden niet meer teruggekomen. Mensen en levens veranderen, zeker op zo'n lange tijdspanne. Maar wij drie wilden erg graag verder, nieuwe muziek maken en spelen. Ik, Lies en Min Chul zijn ook altijd de creatieve spil geweest van de groep. Dus eigenlijk veranderde er niet zo echt veel voor ons. En we doen wat we altijd hebben gedaan. Het palet is iets kleiner geworden, dat wel. Maar dat vond ik net interessant. Vroeger schreef ik songs met de hele band in gedachte en had ik vaak al hele arrangementen en partijen klaar voor nieuwe songs. Nu was er geen keyboard of tweede gitaar meer om rekening mee te houden en dat doet je heel het proces anders benaderen.
Heel inspirerend. Je leert bv opnieuw gitaar spelen en zoekt naar andere mogelijkheden om het geluid op te vullen met drie; of net niet op te vullen waardoor je ruimte hebt… Ik vind vaak platen waar groepen zich opnieuw uitvinden hun beste. Zie bv Blur's 'Think Tank', Nick Cave & The Bad Seeds 'Push The Sky Away'; onmiskenbaar herkenbare platen van die artiesten, maar ze hebben zich er opnieuw op moeten uitvinden. Blur zonder gitarist, en Bad Seeds zonder gitaristen.

Ik heb de plaat 'Oh Paradise' enkele luisterbeurten gegeven, en vond vooral dat de songs nog het best tot hun recht zouden komen op een podium. Lekker aanstekelijk en een bijzonder zomers tintje. Wat is jullie mening hierover?
Philip: Ik vind de plaat ook vooral erg goed klinken. Qua geluid en mix vind ik het zeker onze beste tot nu toe. We hebben veel meer geëxperimenteerd met geluiden die je misschien niet de eerste keer hoort maar na enkele keren zoals noise overdubs, cassette tapes, loops of backing vocals. Veel is te danken aan Damien Vanderhasselt, die de plaat opnam en al het opgenomen materiaal (goede en ook slechte experimenten) doorstuurde naar Staf Verbeeck die vervolgens met een frisse kijk op de zaak alles gebruikt heeft en ons danig verraste met het resultaat. Dit smaakt naar meer en ik denk dat er creatief veel marge is om verder op te bouwen.
Het algemeen geluid moest voor mij sowieso naïever, alsof we terug debuteerden. Eenvoudiger en minder afgelikt dan onze vorige platen. Er was nu terug plaats voor 'fouten' en voor leegte/ruimte. Op elke song hoor je ons ergens ook gewoon enkel met 3 spelen, 3 partijen zonder franje, eerlijk rechttoe rechtaan. Dat is iets wat ik zelf heel erg mis in platen en optredens tegenwoordig: een band of enkele mensen samen horen spelen. Alles is heel erg geproduceerd, zowel op plaat en zelfs op een podium. Niets mis mee maar er wordt nog weinig echt live op een podium gespeeld en er lopen heel vaal tapes en sequencers mee. En iedereen klinkt als The War On Drugs! Goeie groep, maar die bestaat al. Elke muzikant en elke groep, elke samenstelling genereert een eigen karakter, maar dat wordt nog weinig getolereerd. Ik hoop dat wij dat op een bepaalde manier wel toelaten.

Ondanks die opzwepende en aanstekelijke aankleding vond ik toch dat het wat avontuurlijker had gemogen, niet dat het echt stoort, maar daardoor kabbelt de plaat op een al te gezapige wijze verder tot het eind. Wat is jullie mening hierover?
Philip: Ik ben het daar niet mee eens (lacht). Geef hem nog enkele keren. Echt! Ja, er zit een algemeen spanningsboog in zonder grote uitschieters, dat is waar. Maar dat is eerder net een voordeel vind ik. De allerbeste platen hebben geen uitschieters, kijk maar eens na! Ik begrijp de definitie van 'avontuurlijker' niet echt? Had er een zingende hond in gemoeten ofzo? (lacht). Daar zit een Songfestival hit in! Hooverphonic, waar wacht je op? (lacht) Het is in elk geval avontuurlijker dan menig radiohit van tegenwoordig… En minstens even avontuurlijk dan onze vorige platen. Dit moest een plaat worden van en door ons 3. Niets meer of minder, zonder als en garagegroepje te klinken; en daar zijn we met verve in geslaagd.

OK, ik zal de plaat nog enkele keren beluisteren, misschien dringt het dan wat beter door. Maar goed. De songs blijven ook lekker aan je ribben kleven, dat is wellicht de reden waarom ik uiteindelijk toch over de streep werd getrokken. Ook het zomers tintje valt enorm op. Wat is jullie mening hierover?
Philip: Vind ik een verrassende omschrijving, en een leuke! De opnames vonden in herfst en winter plaats dus misschien was het een 'verlangen naar'… Ik weet het niet. Ik kijk er in elk geval naar uit om ze live te spelen, zomer, herfst, winter of lente. De plaat moest voor mij ook echt speelbaar zijn. Vroeger staken we alles vol, waardoor er misschien te weinig lucht was.

Vergeleken met de beginjaren. Wat is de grootste verandering voor zowel de band, als de muziekwereld?
Philip: Email! Toen wij Humo's Rock Rally wonnen, hadden de meeste van ons geen email adres!? (lacht) Enkel vaste telefoon en rooksignaal. Alles is nu sowieso beter geregeld voor artiesten, en tegelijk is het almaar moeilijker geworden om je plaatsje op te eisen. Hoewel er veel meer platformen zijn om zelf naar buiten te komen. We zijn misschien met teveel nu, maar dat geldt voor de hele planeet, dus logisch misschien.

Wetende wat je nu weet. Zijn er bepaalde dingen die je nu anders zou aanpakken?
Philip: Ja. Maar gedane zaken… Terugkijkend zou ik meer genieten van alles wat we tot nu meemaakten. Je staat daar vaak niet bij stil. Daarom kijk ik ook heel erg uit naar de optredens met deze plaat. Ik zou het wel moeilijk vinden om nu in een beginnend groepje te zitten nu denk ik. Dat is geen eenvoudig gegeven. En tegelijk wijst alles zichzelf uit. Momenteel ben ik jurylid in Humo's Rock Rally en het is telkens heel erg inspirerend om al dat jong geweld bezig te zien. Volle goesting vooruit, en zo hoort het!

Wat zijn de verdere plannen voor 2020? Al lijkt alles wat in het water te vallen wat concerten betreft door die corona virus?
Philip: We gaan spelen al is het even afwachten hoe de crisis verder beweegt. Onze eerste data zijn verplaatst. Indien de crisis verder duurt, zullen we langer moeten wachten om te spelen.

Sommige bands doen een live stream via sociale media, is dat ook bij jullie een mogelijkheid? En wat is , denken jullie, het nut ervan? Want financieel brengt het weinig op uiteraard.
Dit zijn we momenteel nog aan het bekijken.

Hoe overleeft Mintzkov deze crisis feitelijk?
Philip: Dat valt af te wachten. Wij moeten het hebben van live optreden en fysieke verkoop op shows, in winkel of online verkoop. Als er geen shows zijn, valt veel in het water. Een plaat maken is tegenwoordig een hele investering ook voor ons. Een plaat kost veel geld voor een groep als ons. Vroeger gingen artiesten optreden om hun plaat te promoten; nu maken artiesten een plaat om te kunnen optreden. En enkel songs uit brengen genereert te weinig aandacht om dat te bereiken.

Kunnen we om af te sluiten ook eens ver in de toekomst kijken. Wat zijn de uiteindelijk ambities? Een soort einddoel in het leven
Philip: World peace en iedereen immuun!

Ik ga het hier bij laten. Dank voor dit fijne gesprek

donderdag 26 maart 2020 14:17

Kontrasismo

In maart 2016 ontstond de Filippijnse band Gapang, wat niets meer of minder betekent dan 'kruipen' in het Filippijns. Gapang profileert zich als sludge/doommetalband en bracht ondertussen twee zeer interessante EP’s uit: 'Mabagal, Mabigat At Madumi’(2018) en 'A Smirk To The Posturing'. Deze band omschreven we in het verleden als volgt: “Het meest opvallende is de combinatie tussen trage en donkere doom, met hartverscheurende en oorverdovende harde sludge-elementen. Deze kruisbestuiving zorgt ervoor dat je als luisteraar compleet murw geslagen in de touwen terecht komt." Honderden keren voorgedaan, maar als die muziek je vol in het gezicht raakt, dan werkt dat altijd. NU kwam een full album op de markt, 'Kontrasismo', waarbij dat allemaal nog eens in de verf wordt gezet. Wat sludge/doom betreft ? behoort Gapang nog steeds tot één van die onontgonnen parels die gerust waar meer aandacht mogen krijgen.
Dat laatste wordt bewezen met het ellenlange “Free”, een circa zeven minuten lange confrontatie met de meest donkere kant van je ziel en de ziel van Gapang zelf. Want met “Gin Bulag Swing” en “Signal To The Brain Dead” hoor je dat de band enorm veel frustratie en woede van zich wegwerpt, zowel vocaal als instrumentaal. Net door die wederom perfecte kruisbestuiving tussen zowel doom als sludge ? blijf je geboeid zitten luisteren en genieten. Van enig licht aan het eind van de tunnel is totaal geen sprake. Meerdere langdurige vuurpijlen die je hart vol raken zijn songs “Tulo”, “Neverhide” en “Wane”, een verschroeiende klepper van meer dan twaalf minuten. Ze doen een huivering over je rug ontstaan die uiteindelijk ervoor zal zorgen dat ook jij je demonen strak in de ogen kijkt. Ok, we vallen in herhaling, want hier wordt niets nieuws geproduceerd, zoveel is duidelijk. Maar kwalitatief is hier geen speld tussen te krijgen. Wie houdt van de betere doom en slugde zal dus in deze plaat zeker zijn gading vinden.
Wij volgen de Filippijnse sludge- en doomscene al een tijdje op de voet en ontdekken binnen die contreien vaak onwaarschijnlijk mooie parels. Gapang is er daar zeker eentje van en drukt met deze knappe 'Kontrasismo' meer dan ooit zijn stempel op deze muziekstijl. Temeer reden om hen ook in Europa en ver daarbuiten eindelijk in de schijnwerpers te zetten en de nodige speelkansen te gunnen. Promotors op zoek naar een nieuwe parel in sludge en doom mogen met een gerust hart deze band boeken. Want net door zo langzaam je hersenpan binnen te dringen, tot je ziel brandt in de Hel, zal het ook live zorgen voor een intense totaalbeleving die je donker hart verwarmt. Al sinds 2016 een aanrader, met dit full album zet de band dat nog maar eens in de verf.

donderdag 19 maart 2020 14:09

Everybody's Lost And All I Want Is To Leave

Victories At Sea is een uit Birmingham afkomstige indie/postpunkband die na hun debuut ‘Everything Forever’ in 2015 zijn stempel leek te gaan drukken op de indie- en postpunk. Volgens onze bronnen ging de band op bezinning in Schotland om alles wat op een rijtje te zetten. Het resulteert in het tweede album 'Everybody's Lost And All I Want Is To Leave' uitgebracht via Gentlemen Recordings. Opvallend op deze schijf is de bijzonder weemoedige en melancholische ondertoon.
“When The Dark” doet je alvast vertoeven in een zweverige, eerder donkere omgeving. En geeft eigenlijk al perfect de toon van deze plaat aan. Geen duisternis die je verstikt of angst inboezemt, eerder van de soort die een deugddoende gemoedsrust op jou doet neerdalen, krijg je over de hele lijn voorgeschoteld. Songs als “Quiet House”, “Late” en “Breathe Slowly” ademen allen diezelfde sfeer uit. Je zou kunnen stellen dat daardoor alles diezelfde lijn uitgaat en dat daardoor de verveling snel optreedt, maar niets is minder waar. Je wordt gewoon meegezogen naar die kleurrijke wereld die Victories At Sea je aanbiedt.
Het grote pluspunt is daarbij de vocale inbreng. JP White’s bijzonder heldere en veelzijdige stem doet je namelijk wegdromen naar andere oorden. Dat trucje haalt hij dus ook boven bij “Dont’t Waste Your Life” en “Midnight Song”. Telkens op een weemoedige wijze die je een krop in de keel bezorgt of tot tranen toe dwingt. Die bijzondere hypnotiserende inwerking op je gemoed, is daardoor een meerwaarde binnen dit bijzonder concept dat ervoor zorgt dat je de greep niet verliest. En daardoor blijf je niet alleen geboeid luisteren, maar vooral intens genieten. Want inderdaad, door de wat monotone ondertoon dreig je met momenten toch even in slaap te worden gewiegd, daardoor helpt het dat die warme en heldere stem je uiteindelijk toch in trance brengt. Dat wordt verder in de verf gezet bij het meer dan zeven minuten lange “Exit”, een klepper van een song die aanstekelijkheid en melancholie perfect met elkaar verbindt.
Victories At Sea dobbert op zijn tweede schijf een beetje in het vaarwater van bands als White Lies en The National. Bands die op dezelfde weemoedige wijze zelfs grote festivalweides in vervoering weten te brengen. Of dat ook bij Victories At Sea zal lukken valt af te wachten, maar deze magisch, emotionele en melancholische trip verwarmt ons hart op diezelfde wijze zoals die andere bands dat doen. En dat is een referentiepunt dat ons hoopvol doet uitzien naar meer moois, binnen een sfeer die je in een diep tranendal doet belanden. Maar ook op die aanstekelijke wijze, je al zwevend doet dansen op de dansvloer.

donderdag 19 maart 2020 14:02

Hypnos

Hyprochristmutreefuzz bracht in 2015 een debuut-EP uit , die een mijlpaal bleek te zijn binnen de Gentse noiserock. In 2017 deed de band dat kunstje over met het knetterende full album 'Hypopotomonstrosesquippedaliophobia'. Daarop deed de band zijn ondertussen stevige reputatie alle eer aan. Om het beter te doen , moest de band diep in zijn eigen ziel tasten en het resultaat mag er zijn. Met 'Hypnos' wordt diezelfde grens verder afgetast en verlegd.
Ook 'Hypnos' is een conceptplaat die te maken heeft met ouder worden en hoe je met een zekere weemoed achteromkijkt. Een les die we altijd heb geleerd: 'gooi het kind in jou nooit volledig weg'. Dat wordt op deze schijf dan ook uitgebreid tentoongespreid. De kinderlijke onschuld komt voortdurend bovendrijven, heel subtiel, en is zeker en vast aanwezig.  Deze band bestaat uit topmuzikanten die goed weten waar ze mee bezig zijn. Ondanks de chaos die ze bewust creëren , hoor je riffs en klanken die doen denken aan de kunstwerken die Frank Zappa afleverde, soms op een speelse , zeer doordachte wijze.
Wie oppervlakkig luistert , hoort wellicht enkel een muur van lawaai die op je afkomt. Maar zij die deze ballon durven doorprikken ontdekken een Picasso-meesterwerk, waar kronkels en gebogen lijnen logisch met elkaar worden verbonden. Luister naar songs als “Ding Dong” en “Ode To The Night” en hoor duidelijk vervormde mokerslagen die als een staaf dynamiet in je gezicht tot ontploffing wordt gebracht. Telkens gevolgd door een - we wikken onze woorden - rustpunt in de vorm van een korte 'interlude'. Lekker botsende klanken, waarbij geluidsmuren voortdurend worden doorbroken, en ze verpulveren niet alleen je hersenpan en trommelvliezen. Eens gevangen in de maalstroom van chaos , die op je afkomt als een coronavirus, is een terugweg onmogelijk.
Hyprochristmutreefuzz deelt dan ook geen normale mokerslagen uit, je dient echt mee te zijn met het verhaal. Daarom raden we aan deze plaat in zijn geheel te bekijken en te beluisteren, want elke song sluit perfect aan op de andere. De interlude kondigt dan ook duidelijk een volgend hoofdstuk aan zoals dat bij “Use To Be” het geval is. Een korte en bondige song gevolgd door de volgende interlude die weer een nieuw hoofdstuk aanduidt. En zo blijft de band gewoon doorgaan met op die bijzonder doordachte en hypnotiserende wijze je bij de les te houden, maar ook telkens je op het verkeerde been te zetten. Dat is dus ook het geval bij de daaropvolgende songs “Terrified”, “Could It Be Worse” en andere “Nightcap”. De chaos eindigt pas als op het einde van deze plaat je tot waanzin bent gedreven op “Vampires”, waarna een outro je die definitieve doodsteek toedient.

Toen we in 2016 Hyprochristmutreefuzz live aan het werk zagen op de Vredefeesten in Sint-Niklaas schreven we daarover: ''Deze Gentse band weet dus als geen ander je geest, hart en ziel in te palmen op een bijzonder integrerende en hypnotiserende wijze''. Anno 2020 gaat de band met een veel te moeilijke naam, nog steeds op hetzelfde elan door. Met ‘Hypnos’ verlegt de band dus nog altijd een grens binnen de noiserock, waar geen grenzen zijn, dit allemaal op een vernuftige wijze zoals enkel een grootmeester als Frank Zappa, wiens geest voortdurend komt bovendrijven op deze plaat, dat ooit kon doen. Frank Zappa op speed wel te verstaan, snel, kort , bondig en bijzonder oorverdovend, zo klinkt deze plaat eveneens over de hele lijn. Dat we naderhand verweesd achterbleven in de hoek van de kamer, na dit chaotisch verhaal over ouder worden, hoeven we jullie niet te vertellen.
Hyprochristmutreefuzz is nog steeds een band die waanzin tot een ware kunstvorm verheft, zoveel is duidelijk.

donderdag 19 maart 2020 12:41

A New Dawn

Floating In Space is de band rond multi-instrumentalist Ruben Caballero. De man heeft een oog voor intense schoonheid en in de eenvoud rondom ons. Met zijn debuut ‘The Edge Of The Light' wist Floating In Space reeds in 2016 de harten diep te raken. In 2018 kwam een nieuwe schijf op de markt: 'Dreamland', via Deep Elm Records. De titel dekte de lading.  “‘Floating In Space’ doet ons van begin tot einde neerdalen in een dromerig landschap, boordevol immense schoonheid.", schreven we daarover. Nu, twee jaar later, doet hij dat trucje gewoon over met 'A New Dawn'.
Al vanaf de eerste song “Sunrise” dompelt Ruben je onder in een badje van intense schoonheid, binnen een intieme omkadering. Luister maar naar mooie instrumentale pareltjes als “Yes I Will”, “Where The Sun Remains” en “When The Night Comes” en je voelt een gemoedsrust over jou neerdalen waardoor elke haat en wrok in je hart verdwijnt. Vergelijkbaar met de intense schoonheid van de natuur, zo mooi voelt de muziek van Floating In Space ook nu weer aan. Dat was dus ook op het debuut het geval, dat is nu in 2020 nog onveranderd gebleven. Ruben Caballero doet daarbij nog steeds niet aan geluidsmuren optrekken en die afbreken in een oorverdovende climax. Eerder brengt hij je onder in een wonderschoon landschap, waar een gewone bloem of uitzicht op een bosrijk gebied je ademloos doet achterblijven in de hoek van je kamer.
De meest verrassende song op deze schijf komt er bij “Dusk”,  waar een nachtegalenstem plots een andere wending geeft aan die intieme muziek van Floating In Space. Aniah Alves, die hier haar stem voor leent, voelt met haar breekbare en warme vocale inbreng de instrumentale inbreng perfect aan en zorgt voor een waar kippenvelmoment en een krop in de keel. Voor ons persoonlijk hadden er meer van die songs mogen op het album mogen staan, geven we eerlijk toe. Het feit dat de man niet echt op avontuur trekt , veilig binnen de lijntjes kleurt en dus feitelijk gewoon dezelfde paden bewandelt als voorheen, zou je kunnen zien als een minpunt. Maar door de zeer filmische manier waarop Floating In Space je wegvoert naar andere oorden, opnieuw en opnieuw, zorgt hij er echter voor dat we deze kritische benadering prompt mogen klasseren.
Die bijzonder intieme en magische manier waarop Floating In Space musiceert, komt trouwens verder tot uiting op de daaropvolgende songs “The Beauty Of”, “Alive”, “Overcome” en afsluiter “Eclipse”.
Song na song stellen we vast hoe Floating In Space ook nu op zijn zo gekende eenvoudige wijze die gevoelige snaar van de postrockliefhebber raakt. Nergens komen woede en donkere gedachten bovendrijven. Eerder een soort gemoedsrust die je doet terugkeren tot de essentie van het bestaan. De natuur, een onderwerp dat veel terugkomt in Ruben’s werk, is dus op deze plaat, door middel van songs die aan je ribben kleven en je fantasie prikkelen.
Beluister deze plaat trouwens het best in zijn geheel, want het is gewoon weer zo een langgerekte trip die je compleet tot rust brengt. In een wereld boordevol waanzin kunnen we dat gebruiken. Ga het ook niet te ver zoeken en verwacht je ook niet aan experimentele uitspattingen. Daar doet Floating In Space nog steeds niet aan mee. Zoek de eenvoud in je hart en je komt terecht bij de muziek van deze postrock-grootmeester die nog steeds filmische, visuele instrumentale muziek brengt , die je ontroert, je hart beroert en je ziel tot complete 'zen' brengt binnen een intieme omkadering.

donderdag 19 maart 2020 12:29

The Slow Rush

Circa tien jaar geleden wist Tame Impala aangenaam te verrassen met zijn debuut 'InnerSpeaker'. De psychedelische muziekfan begon er prompt van te watertanden. Ook opvolger 'Lonerism' was een schot in de roos. Zijn laatste schijf 'Currents' zorgde vijf jaar geleden echter voor verdeelde reacties. Onlangs kwam eindelijk een nieuwe schijf uit van Tame Impala, die meer de kant van de popmuziek uitgaat, en die eveneens zal zorgen voor verdeeldheid bij de fans, vrezen we een beetje.
De aanstekelijke starter “One More Year” ligt zeer gemakkelijk in het gehoor. Hiermee wordt bewust een ruim publiek aan popliefhebbers aangesproken. De liefhebber van de neopsychedelische muziek waarmee Tame Impala grenzen wist te verleggen zoveel jaren geleden , zal wellicht ontgoocheld afdruipen, want daar doet Tame Impala niet meer aan mee. In die lijn van gezapige popmuziekparels liggen ook “Instant Destiny”, “Borderline” en “Posthumous Forgiveness”. Lekker aanstekelijke softpopgerichte songs, waarbij niet meer buiten de lijntjes wordt gekleurd. Op zich een beetje jammer, want die avontuurlijke aanpak van die eerste plaat trok ons toen enorm over de streep.
Kevin Parker kiest op zijn nieuwe schijf echter voor softpop- en dansvloermuziek. Hij blijft daarbij iets te nadrukkelijk uit datzelfde vaatje tappen, waardoor de aandacht gaandeweg wat verslapt, ondanks aantrekkelijke pop parels die ons met verstomming slaan. Zzoals we aangaven zullen de meningen over deze schijf sterk uiteenlopen. Songs als “Is It True”, en de eerder psychedelische parel “One More Hour”,  geeft aan dat Tame Impala bewust schippert tussen zijn neopsychedelische verleden en de softpop van de recente jaren. De lijn daartussen is bijzonder dun. Wij verkiezen het eerste.
We houden het bij een zeer fijne popplaat, waarbij Tame Impala helaas iets te nadrukkelijk de gemakkelijke weg opzoekt en zijn publiek aan het dansen wil zetten. Voor ons had het net iets meer avontuurlijker gemogen, maar  kun je het een artiest kwalijk nemen , dat hij teruggrijpt naar een formule die werkt? We denken van niet.
We kunnen dan ook besluiten: deze 'The Slow Rush' is een plaat die zonder meer zal zorgen voor verdeelde reacties. Wij zitten eigenlijk een beetje tussen beiden in geprangd. Aan de luisteraar het laatste oordeel. Aan de kritische hoorder kunnen we enkel aanraden: geef de songs wat tijd om echt tot jou te laten doordringen. En dan herken je best aantrekkelijke,  zeer aanstekelijke poppareltjes die aan je ribben kleven en je tot dansen aanzetten. Ook al is dat niet over de hele lijn het geval, dat laatste trok ons fors over de streep van deze fijne softpopparel van Tame Impala.

donderdag 19 maart 2020 12:07

Fragments Of Expansion

Bram de Looze (piano), Sylvian Debaisieuz (sax) en Samuel Ber (drums) - één voor één indrukwekkende muzikanten binnen de jazz - vormen samen de al even tot de verbeelding sprekende formatie Pentadox. Aangevuld met het Amerikaanse trio muzikanten Nick Dunston (contrabas), Weston Olencki (elektronica, trombone) en Lester St. Louis (cello). Muzikanten die net zo als de basismuzikanten van Pentadox houden van op avontuur trekken door het jazzlandschap.
Het basistrio zagen we recent aan het werk in De Casino in Sint-Niklaas. Het volledige verslag van die avond kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/77369-natashia-kelly-group-pentadox-magie-en-virtuositeit-in-twee-keer-het-drievoud.html  
Pentadox bracht eveneens een plaat uit: 'Fragments Of Expansion' via W.E.R.F. Een schijf die al even veel uiteenlopende kanten uitgaat en uiteenlopend klinkt als wat we de band op dat podium zagen doen.
Improvisatie wordt al vanaf de eerste song “In The Washing Machine” tot pure kunst verheven. Op datzelfde kunstzinnige elan blijft Pentadox gewoon doorgaan over de gehele lijn. Het is duidelijk de bedoeling de aanhoorder voortdurend op het verkeerde been te zetten en verwarring in je hoofd te doen ontstaan.
Bovendien lijkt het alsof de heren elk afzonderlijk de andere aanstoken om ter plaatse te improviseren en te experimenteren met die klanken en geluiden. Dat is bijvoorbeeld het geval bij “Eau En Poudre”, waar je fragment na fragment tevoorschijn hoort komen. Als een puzzel waarbij de stukken niet in elkaar lijken te passen maar eigenlijk door het doordachte karakter dat juist wel te doen. Zo voelt trouwens elke song aan, stellen we vast.
Om het nog wat ingewikkelder te maken, gaat Pentadox bewust het absurde binnen de jazz opzoeken. Bij “Steam Tubes”, “More Questions II” en “Erik’s Vibe” en “F#” gaat het dan ook alle kanten uit… zoveel chaos dat een mens er horendol van wordt. En toch is dit net het interessante en mooie aan deze 'Fragments Of Expansion'. Een klankentapijt uitspreiden dat zo veelzijdig is dat je er gewoon gek van wordt als je houdt van enige structuur in je leven.  Daarom bestaat deze schijf eigenlijk niet uit afzonderlijke songs. Eerder zijn het puzzelstukken , van een zeer ingewikkelde puzzel dan toch, die je in elkaar moet passen door je fantasie te laten werken. Deze muzikanten hebben dat namelijk ook gedaan: lekker zitten experimenteren en elkaar toch aanvullen waardoor de puzzel uiteindelijk wel klopt eens je binnen het ingewikkelde kluwen van uiteenlopende klanken een lijn hebt gevonden.

'Fragments Of Expansion 'is een zoektocht voor avonturiers binnen de jazz, die nooit binnen de lijnen willen kleuren. Net zoals elk van de muzikanten binnen dit bijzondere project dit als solo-artiest doen, zorgt die samenwerking voor een magisch kluwen , waaruit je eens die ontward is , iets moois ontdekt dat je intens gelukkig maakt. Net zoals een avonturier houdt van het gevaar opzoeken, en eens hij de top van de berg heeft bereikt , vol bewondering het schouwspel , dat hij voor de ogen ziet met een glimlach van geluk, zo voelen wij een gelukzaligheid over ons neerdalen na de laatste song, “Calcifer”, want we hebben het wonderbaarlijke avontuur dat Pentadox ons aanbiedt met brio overleefd.
"De heren stralen bovendien enorm veel spelplezier uit, improviseren voortdurend en vinden als klap op de vuurpijl ter plaatse nieuwe klankentapijten uit. Waardoor je wordt meegezogen naar een al even kleurrijke jazzwereld waar het altijd fijn vertoeven is", schreven we over dat optreden in De Casino. Deze stelling wordt dan ook op deze plaat in de verf gezet …

donderdag 19 maart 2020 11:56

Colour Talk

Eén van de meest getalenteerde artiesten van de nieuwe generatie, daartoe kunnen we pianist en veelvraat binnen het jazz en aanverwante stijlen Bram De Looze zeker en vast rekenen. De man is dus niet alleen van zeer veel markten thuis, hij bracht recent een soloplaat op de markt. 'Colour Talk ' is een titel die de lading dekt. Uit het album blijkt nog maar eens wat voor een veelzijdige pianist de man toch is. Hij bespeelt dat instrument niet, hij leeft het.
“Tu Vois” is een openingssong die je ademloos doet wegzweven. De bezwerend mooie pianoklanken ontroeren je en doen een gemoedsrust over jou neerdalen waaruit ontsnappen onmogelijk blijkt. Niet dat we dat willen doen, want je hart wordt op een bijzondere kleurrijke wijze op zoveel plaatsen geraakt door Bram’s magische virtuositeit. Song na song trekt Bram De Looze een klankentapijt open dat zoveel kanten uitgaat, zonder geluidsmuren af te breken, maar wel door gevoelige snaren te raken op uiteenlopende plaatsen. “Obstacle” en “Dream Box” bevatten stukken van intimiteit, maar ook onderdelen waar echter wel degelijk wordt geflirt met geluidsmuren doorbreken. Dat laatste maakt deze schijf nog het meest bijzonder. Bram De Looze brengt je tot rust, maar doet ook je trommelvliezen trillen. Zo intensief gaat hij tewerk.
Die bijzonder hypnotiserende inwerking op ons gemoed wordt verdergezet bij “Dream Box” - wat een droom box gaat er hier weer open - “Dual Puzzle” en “Hypnosis”. Eén van die songs waarbij je inderdaad letterlijk wordt gehypnotiseerd en totaal verweesd achterblijft in de hoek van de kamer.
Bram straalt op een podium met een glimlach op de lippen zoveel spelplezier uit dat je er gelukkig van wordt. Op deze soloschijf  'Color Talk' doet hij echter net hetzelfde. Je zodanig gelukkig maken dat je als aanhoorder niet meer terug wil keren naar de harde realiteit. Elke song zit doordacht en met een zodanig vernuft in elkaar dat dit zelfs onmogelijk blijkt. Afsluiter “Circa” bezorgt je die laatste krop in de keel, waarna je een traan wegpinkt met een glimlach op je lippen. Zo intensief genoten wij van deze pianomagie die Bram De Looze op deze ‘Colour Talk’ tentoon spreidt.
Het is bijzonder intrigrerend hoe Bram De Looze als pianist voortdurend schippert tussen die  dunne lijn van ingetogenheid en melodieus weerbarstig, zelfs ruw wakker schudden , op deze 'Colour Talk'. Je ziet en hoort op deze zeer visuele plaat dan ook alle kleuren van de regenboog. Enerzijds word je dus tot rust gebracht, anderzijds voel je een lava van geluiden opborrelen waardoor een vulkaanuitbarsting dreigt te ontstaan. Dreigt, want net op tijd brengt hij terug rust binnen die chaos.
Het voortdurende variëren tussen die uiteenlopende aspecten en emotionele gewaarwordingen is al vele jaren de reden waarom we vallen voor deze getalenteerde pianist en muzikant. Met deze 'Colour Talk' zet hij nog maar eens in de verf waarom. Een dikke tien op tien dus, en alvast een kandidaat voor schijf van het jaar in onze eindejaarlijst, ook al is het nog maar maart en zijn we nog niet halfweg …

Pagina 1 van 49
FaLang translation system by Faboba