• Wilde Westen, Kortrijk: events
    Wilde Westen, Kortrijk: events Wilde Westen, Kortrijk: events Concerten + verplaatste concerten 26-09 Amenra (acoustic) - Schouwburg Kortrijk 26-09 Het Zesde Metaal XXL -…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Erik Vandamme

Erik Vandamme

Kids with Buns - Weten dat iemand je muziek beluistert en daar van kan genieten, idem voor optredens, dat is echt het mooiste gevoel

Kids With Buns is het duo-project van Marie Van Uytvanck en Amber Piddington. In een korte tijd is dit duo aan een stevige opmars bezig. Zo werden ze geselecteerd voor de halve finale van HUMO’s rock rally en staan ze zelfs in de halve finale. We citeren even uit de biografie die te lezen staat op de website van HUMO’s rock rally. “Breekbare nummers die je, gedragen door de innemende, lichtgrauwe stem, bij de keel grijpen en je vervolgens laten verdwalen in hun pure, naar gitaar geurende, zielenroerselen. De onderlinge dynamiek tussen de twee meisjes zorgt voor een intense, warme beleving van hun tracks.” Ook Kids With Buns werd helaas door deze corona crisis gestopt in die opmars naar de absolute top. We vonden het reden genoeg om de dames enkele vragen te stellen over hoe je daar mee omgaat? Hoe de toekomst eruit ziet en dergelijk meer.

Mijn eerste vraag is een beetje een standaard vraagje, wie zijn Kids with Buns? Hoe is de band ontstaan? Heeft de naam een bepaalde betekenis. Allemaal dingen die we kunnen opzoeken, maar we horen het liever van jullie
Amber: We hebben elkaar voor het eerst leren kennen op Pride in 2018 door gemeenschappelijke vrienden.
Marie: Ik werd geselecteerd voor Sound Track 2019 als solo-artiest, maar had last-minute een gitarist nodig. Amber sprong in en de muzikale klik was er, ondanks dat we twee uitersten qua persoonlijkheden zijn. Een aantal maanden later werd het een duoproject.
Amber: De naam Kids With Buns komt in eerste instantie als woordspeling op het nummer “Kids with Guns” van Gorillaz. Buns, van de dot die ons beiden typeert.

Het gaat snel voor de band, jullie deden mee aan HUMO’s rock rally en staan nu in de halve finale. Hoe zijn de reacties en opent dat nu al deuren?
Marie: Het voelt surreëel, zeker omdat we exact een jaar geleden allebei nog nooit op een podium hadden gestaan. Enerzijds is dit tempo echt kicken, constant adrenaline. Langs de andere kant moet je wel `mee kunnen` met de rest die meestal al jaren meer ervaring heeft. De muziekwereld is hard en soms ga je op je bek, maar het went. Na een paar maanden hadden we door dat we negatieve feedback niet te persoonlijk mogen nemen.
Amber: Dat bijleren in snel tempo doen we wel met alle plezier van dien. We zijn héél gelukkig dat we nu al relatief grote optredens (Dranouter Sessie, support Sioen en Mooneye, normaal gezien ook Delta Crash in de Charlatan en dan ook nog Humo’s Rock Rally) mogen spelen, en kansen krijgen zoals te gast zijn bij MNM en eens de studio induiken. Kansen volgen elkaar ook vaak op, door de Rock Rally hebben we ongetwijfeld een pak meer speelkansen.

Helaas werd die succesvolle mars een beetje gestopt door de gekende Corona crisis, Welke plannen zijn er in het water gevallen?
Amber: De halve finale van Humo’s Rock Rally is nu uitgesteld, al was dat voor ons misschien niet negatief: we waren op dat moment namelijk nog geen halfjaar bezig. Nu hebben we dus de tijd gehad om veel te schrijven!
Wat wel erg jammer is, zijn alle afgelaste optredens van deze zomer. Hopelijk vallen ze te reschedulen!

Jullie doen links en rechts wel enkele zomer bars, andere zijn weer afgelast door de verstrengde (en naar mijn mening paniek reacties van sommige gemeente besturen) maar goed.. Waar kunnen we jullie nog live zien deze zomer?
Marie: We hebben afgelopen week in Oostende gespeeld na onze selectie voor Jong Muziek 2020. We spelen 15 augustus ook op Dranouter samen met Brihang en Dirk., Open Kiosk in Veurne op 19 augustus, en de halve finale van de Rock Rally.

Om terug te komen op deze crisis. Hoe ga je daar als band, muzikant maar ook als mens mee om?
Amber: Goh, het was wel een uitdaging op persoonlijk vlak: ik was net begonnen aan m’n eerste jaar rechten in Leuven, hoewel ik ondanks de quarantaine gelukkig geen herexamens heb deze zomer. De lockdown heb ik ook bij mijn vriendin gespendeerd, waar ik veel demo’s heb geschreven. Dat waren wel echt lichtpuntjes, bijna ontsnappingen aan het ‘heelder dagen in uw kot zitten’.
Marie: Ik heb het eerste deel van de lockdown thuis bij mijn ouders en zus doorgebracht en ik vond het vooral confronterend. Zoals hierboven al werd gezegd, de kansen die we op korte tijd kregen, geven je echt wel constant adrenaline. En dan met de mijn studies erbij, zaten de dagen echt propvol. Als dat wegvalt schrik je wel even, plots zit je opgesloten met jezelf.
Amber: Voor het schrijfproces als band was het wel positief: nummers starten meestal met een ruwe demo van één van ons twee die we later uitwerken. Deze zomer zijn we dus bezig aan al die ideetjes uit te werken en in nummers te gieten.

Ook in deze periode bezorgen jullie de fans de nodige muziek. Zo bedachten jullie  het concept songswap lees ik in een skype interview. Vertel er eens wat meer over?
Marie: Het idee is eigenlijk kruisbestuiving van publiek. Je swapt een song met een andere band, covert die in jouw stijl en de andere band doet hetzelfde met jouw nummer. Dan posten beide bands beide filmpjes op instagram en zo kunnen nieuwe mensen je ontdekken. In de lockdown was dat echt wel een vette manier om toch nog nieuw publiek te bereiken, zonder shows te spelen. Wij deden die songswap met Coline et Toitoine.

Er worden tegenwoordig ook streaming op poten gezet, het tonen van filmpjes of zelfs volledige concerten via streaming, met of zonder betaling? Zo was ik bijvoorbeeld eerder ’aanwezig’ op Bel Jazz fest, een mooie initiatief, maar uiteraard vervangt het niet de echte live beleving. Hoe staan jullie daartegenover?
Amber: Zeker en vast een mooi tijdelijk alternatief, maar ik vrees dat het op lange termijn geen oplossing gaat bieden voor de cultuursector. We hebben zelf ook geprobeerd om te streamen, maar aangezien we apart zaten was dat door de vertraging quasi onmogelijk.

Ik heb nog de tijd meegemaakt dat je echt naar een platenzaak moest gaan, op goed geluk wel op iets nieuws stuit als je de juiste magazines leest. Nu lijkt alles mogelijk. De wereld is klein geworden door facebook, twitter en andere sociale media. Maar ook door spotify en dergelijk. Hoe sta je als muzikant tegenover die streaming diensten?
Amber: Muziek is toegankelijker voor iedereen geworden, wat natuurlijk positief is. De keerzijde van de medaille is wel dat artiesten hun boterham niet kunnen verdienen met streams op Spotify, in tegenstelling tot CD’s.
Marie: Sociale media daarentegen maakt het wel makkelijker om mensen te bereiken. Waar artiesten hun inkomsten halen is heel hard aan het verschuiven met de tijd, nu zijn dingen zoals merch bv gebruikelijker dan cd-verkoop.

Heeft het dan nog zin om platen uit te brengen?
Amber: Het heeft zijn charme, het zijn collectors items die ik ook geregeld nog koop. Echter zal je daar geen groot geld mee verdienen; tegenwoordig ligt de focus daarvoor meer op live optredens en merch.

Er zijn veel sectoren enorm getroffen door deze crisis. Naar mijn mening behoort de cultuursector echter tot een van de meest getroffenen, zonder enig zicht op verbetering. Hoe denk je da cultuur en muziek deze crisis zullen overleven?
Marie: We hopen op het beste, maar het is met een bang hartje.

Laten we het ook eens hebben over de band zelf. Wat zijn de verdere plannen als deze crisis voorbij is, of indien niet, wat zijn de plannen gewoon?
Amber: Veel optreden, want dat hebben we echt gemist. Niet alleen de kick van op een podium te staan, maar ook de banden met mensen leggen en nieuwe vrienden maken.
Marie: Verder zijn er ook singles in de maak, maar die wachten nog even…

En misschien om daar uiteindelijk op voort te borduren. Wat zijn jullie ambities, buiten de wereld veroveren?
Marie: Het voornaamste is iets kunnen betekenen voor mensen, zoals de artiesten waar we zelf naar opkijken dat voor ons doen. Weten dat iemand je muziek beluistert en daar van kan genieten, idem voor optredens, dat is echt het mooiste gevoel. Bovendien ons blijven amuseren, hoe meer we bijleren, des te meer plezier we er uit kunnen halen (bv. een afgewerkt nummer).

Zijn er landen of steden, of zalen waar jullie absoluut willen optreden?
Marie: De AB is een prachtige zaal (Amber voegt toe: supergoed geluidskwaliteit) en ook Werchter! Fav festival.
Amber gaat akkoord en voegt daar graag Groot-Brittannië aan toe (haar roots liggen daar & de Britse muziekindustrie is the finest)

Om af te sluiten, tegenwoordig kan men beter online merchandiser bestellen, waar en hoe? Geef gerust enkel links
Amber: Omdat we nog niet zo lang bezig zijn, hebben we nog geen merch kunnen maken. Dat zijn echter zeker en vast toekomstplannen!


Pics homepag @Isolde Tytgat

Bedankt voor dit fijne gesprek, contacteer ons gerust voor toekomstige releases of zo. En hopelijk zien we jullie binnenkort ook eens op een podium. Trouwens veel succes met de halve finale voor HUMO’s rock rally!

donderdag 06 augustus 2020 09:54

A Steady Hand -single-

I LIKE TRAINS is een Engels band die sinds 2004 uiteenlopende wegen bewandelt. Ooit begonnen in postrock, weet de band bij elke nieuwe release weer aangenaam te verrassen. Na acht jaar radiostilte brengt I LIKE TRAINS binnenkort een gloednieuwe schijf op de markt 'Kompronat'. Ondertussen brengt de band enkele singles uit. Eerder in de vorm van “The Truth” waar de band stevig om zich heen stampt , en van de oorspronkelijke post rock nog weinig over blijft. Wat wel rechtop staat , is een verschroeiend tempo, en het opwerken naar een climax die zorgt voor barsten in alle heilige huisjes om je heen. Ook de tweede single “Dig In” laat een kant zien van I LIKE TRAINS die sommige verrast zal doen opkijken.
Eind juli bracht I LIKE TRAINS de single “A Steady Hand” uit. De band flirt zeer subtiel met elektronisch  muziek waarbij de frustraties en woede nog steeds voldoende wordt uitgeschreeuwd: dreigend, wild om zich heen stampend en waanzinnig. Zo gaat David Martin vocaal tekeer op deze single. Zoals we aangaven is puur instrumentaal , niet alleen de gitaar de toonaangevende ladder binnen de nieuwe I LIKE TRAINS. De elektronische uitspattingen zijn even intens en zorgen voor oorverdovende climaxen, die je eveneens van je sokken blazen.
Er wordt jou dus ook een spiegel van het heden voorgehouden, en de band ramt bovendien een ongezouten mening door de strot. In een interview ooit had David aangegeven niets meer uit te brengen, tot nu. Dit tijd lijkt nu te zijn gekomen, en die single “A Steady Hand” is een song die je zeker zal doorheen schudden. Want er valt uiteraard veel te vertellen in deze tijden.
Besluit: I LIKE TRAINS kleurt stevig buiten zijn eigen lijntjes, en verlegt zijn eigen grenzen op een verschroeiend , oorverdovende wijze. Het is om die reden uitzien naar wat het full album ons zal brengen. Een boodschap, op een uiteenlopende wijze gebracht, zoals bij de vorige singles het geval was? Jawel!
Tracklist: A Steady Hand 05:46 - Dig In 03:28 - The Truth  06:20
https://www.youtube.com/watch?v=hypgdP7wqPY

donderdag 06 augustus 2020 10:48

Purple Venom

Brent Vanneste kennen we uiteraard van Steak Number Eight (dezer dagen gewoon STAKE). Dat Brennt niet vies is van buiten de lijntjes kleuren, en zelfs elektronische muziek te maken, wisten we al. Toen nog echt mocht worden opgetreden ,zette hij dat met Raveyards eerder dit jaar nog in de verf op We Are Open in Trix.
De recensie kunt u hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/77308-we-are-open-2020-showcasefestival-trix-een-ontdekkingsreis-langs-belgische-omwegen.html  
Nu brengt BRENNT een solo schijf uit 'Purple Venom' waar hij zijn voorliefde voor elektronische dans muziek nog meer uit de doeken doet.
Na een intro die langzaam opbouwt naar een climax zijn we vertrokken voor een hypnotiserende trip, die je alle hoeken van de kamer laat zien. Dat donkere blijft over de hele lijn overeind, maar daardoor dompelt BRENNT je niet onder in een sombere stemming. De dreigende klanken  geven je eerder vleugels en je danst in een verschroeiend tempo over de dansvloer. Beats die letterlijk de haren op je armen doen recht komen en je bijgevolg de nodige adrenalinestoten bezorgen, vinden we dus ook terug op de volgende song “Purple Venom”. BRENNT mag dan zijn gitaar opzij leggen, dat knetterende, knallende waarbij geluidsmuren worden afgebroken blijf je ook op deze knappe solo schijf terug vinden.
“Wie blijft staan, wordt door een uiterst beweeglijke Brent en de zijnen getrakteerd op een daverend elektronisch feest, zoals je dat zelden tegen komt. Brent spring niet alleen als een waanzinnige rond, hij sleurt bijna de boxen boven het podium eraf, stampt zijn microfoon omver en gaat de confrontatie met zijn publiek letterlijk aan. Als je een beetje stoom afblaast na een lange werkweek, dan is Raveyards de juiste remedie. Zo blijkt. Want prompt staat niemand meer stil, en daarom legt de band de lat nog een beetje hoger om in een wervelende finale dat dak er finaal te laten afgaan in Trix.'' Schreven we over het optreden van RaveYards op We Are Open.
Datzelfde doet BRENNT dus met ons hoofd, ervoor zorgen dat je geen seconde stil staat. Hij doet dus inderdaad een ware rave party ontstaan in je hoofd, waarbij duisternis en licht in botsing gaan tot je murw geslagen op de dansvloer terecht komt. Dat wordt verder in de verf gezet op “You See” en “Void”, een circa zeven minuten lang rave feest. Incluis afsluiter “You See (Mtholvsky remix)”.
Besluit: Als een rock muzikant plots iets doet met elektronische muziek houden we doorgaans ons hart vast. Maar BRENNT slaagt er dus ook met deze dansplaat grenzen te verleggen, en dat trekt ons het meest over de streep. Want BRENNT verlaat bewust zijn comfortzone en gaat de confrontatie met die andere kant van zichzelf aan. Maar vooral, komt hij daar gewoon mee weg. Door een dansplaat uit te brengen, die donkere gedachten naar boven brengt. En waardoor je lekker gaat zweven over de dansvloer. Waardoor letterlijk een rave party in je hoofd ontstaat , die zijn uitwerking heeft op de dansspieren. Missie geslaagd!

Intro (Niphoc) 03:34 - Purple Venom 05:01 - You See 04:05 - Colours End 06:56 - Void 07:32 - You See (Mathlovsky Remix) 04:49

dark Elektro
Purple Venom
BRENNT
 

donderdag 06 augustus 2020 09:42

Made of Rain

Naast andere Cure-s , Sisters en vele postpunkbands in het genre drukte ook The Psychedelic Furs zijn stempel op de jaren '80. De band bracht een zestal albums uit, en bestormde de podia op een doordachte wijze. Richard Butler zijn zwaarmoedige stem deed me altijd een beetje denken aan Ian Curtis, al zullen velen dat tegenspreken. De sfeer die er ook boven een band als Joy Division hing, vond je subtiel ook terug bij The Psychedelic Furs. Daardoor vielen we prompt voor deze band. Na het toch wat meer op de Amerikaanse markt gerichte 'Midnight to midnight' in 1987 hield de band er in 1991 even mee op na 'Wolrd Outside' . Optredens werden nog gegeven, maar het was wachten op een nieuwe plaat. De band grijpt je op hun nieuwste schijf 'Made of Rain' dan ook letterlijk bij de keel, en doet je een traan wegpinken terwijl je zweeft over de dansvloer alsof het weer 1980 was. Met als toemaatje die typische Furs gerelateerde jazzy sound, zijn we vertrokken voor een klein uurtje intens genieten.
"The Boy Who Invented Rock & Roll” laat op een meeslepende , weemoedige en bijzonder melancholische wijze horen waarom we ooit fan zijn geworden van de Furs. Nee, vernieuwend is het allemaal niet meer, dat hoeft ook niet. Maar je hoort, en voelt, dat de Furs klaar zijn voor de nieuwe stap in hun carrière. De stem van Richard klinkt nog steeds somber, donker en doorleefd. Hij bezorgt je al vanaf die eerste song een ware krop in de keel. Over walmen van een intense duisternis, glijden we verder weg , in diepe gedachten verzonken op de daarop volgende songs “You'll be mine”, “Wrong train” en het wondermooie “This'll never be like love”.
Dat The Psychedelic Furs na al die jaren nog steeds een eigenzinnige stempel drukken op dat typische postpunk genre , blijkt nogmaals uit songs “No -One” en “Tiny hands”, binnenkoppers van jewelste als je houdt van het soort postpunk waar buiten de lijntjes wordt gekleurd. Dat deden de Furs in 1979 al , en dat doen ze nog steeds met veel overgave zoals blijkt uit afsluiters “Hide the Medicine”, “Turn you back on me” en “Stars”.

Besluit: Of de band met 'Made of Rain' echt nieuwe zieltjes zal winnen , valt te betwijfelen. Maar de postpunk liefhebber , oud en nieuw, kan deze knappe plaat met gerust hart in huis halen. Psychedelic Furs bewijzen vooral dat het ouder worden de spontaniteit niet in de weg hoeft te staan.
Kortom, als je als band die alles al heeft bewezen nieuw werk uitbrengt, kun je daar twee dingen mee doen. Een routine klus afwerken, en daar mee wegkomen. Of een andere bladzijde omdraaien op een fris, montere wijze, met een knipoog naar het verleden. En  op een eigenzinnige wijze er dus toch iets vernieuwend mee doen met dat verleden.. En net dat tweede doet Psychedelic Furs op zijn nieuwste plaat.

Tracklist: The Boy Who Invented Rock & Roll 03:37 - Don't Believe  03:45 - You'll Be Mine  04:48 - Wrong Train 04:13 - This'll Never Be Like Love  05:10 - Ash Wednesday 05:37 - Come All Ye Faithful  04:23 - No-One  04:23 - Tiny Hands  03:46 - Hide The Medicine 03:46 - Turn Your Back On Me 04:14 - Stars 03:57

Postpunk
The Psychedelic Furs
Made of Rain

donderdag 06 augustus 2020 09:37

Humanipulation

PERFECITIZEN is een Tsjechische grindcore formatie die ontstond in 2011, uit de as van de ALIENATION MENTAL. Doorheen de jaren  is de band geëvolueerd van een eerder technische dead grind naar blastcore. Dit resulteerde in enkele knappe platen; sinds 2016 zijn er enkele line up wissels geweest, zo werd de voormalige vocalist - en mede oprichter - Olda vervangen door Honza Habr en doet PERFECITIZEN het ook met een ander bassist: Adriano Neri. Gitarist Thomas Mleziva en drummer Jarda Haz maken de line up compleet. In die line up bracht de band nu een nieuwe plaat uit 'Humanipulation'.
De meest gruwelijke horror taferelen halen we ons voor de ogen tijdens deze fantasie prikkelende trip. 'Humanipulation' opent de poort naar uw persoonlijke Hel. Op een waanzinnig snelle, maar ook doordachte wijze gaat PERFECITIZEN tekeer. Vaak in een slome, maar daarom niet minder dreigende modus, zoals op “Propaganda” of “Mental Obesity” gaan alle registers telkens in een versneld tempo volledig over tot je als luisteraar totaal murw geslagen in de donkerste hoek van de kamer terecht komt. De ene mokerslag is nog maar pas verwerkt, of daar komt een volgende knallend vuurpijl op je hoofd af.
Echter is dat de fantasie prikkelen, waarover we het eerder hadden, dat ons het meest over de streep trekt. Akelige vocalen uit de duisternis doen de haren op je armen recht komen van pure angst, soms binnen een doom sfeertje zoals op “Motivation” om daarna , dankzij die rauwe riffs en verschroeiende harde drum partijen weer op volle kracht in te beuken op je hersenpan.
Ook een positief aspect aan deze schijf is het variëren  tussen traagheid en dreiging , die bij het nekvel grijpen, en op een snel tempo je hersenpan tot moes slaan. Dat wordt bij de laatste songs “Injection” en “Flashback = hope” nog maar eens in de verf gezet
Besluit: Dit is de perfecte remedie om al je opgekropte frustratie, woede , haat en angst kwijt te geraken. Na een half uur volledig los gaan op deze verschroeiende songs, blijf je namelijk badend in het zweet van angst achter. Vergelijk het met een rollercoaster die je naar de diepste angsten in je onderbewustzijn brengt, je confronteert met de meest weerzinwekkende demonen die je s 'nachts wakker houden, tot het gevoel dat je ze hebt verslagen.
Het is geen trip voor tere zieltjes, je moet er zeker een sterk hart voor hebben om de trip naar je persoonlijke hel de overleven. Maar als je ervan houdt , dan is deze PERFECITIZEN een sterke aanrader.

Tracklist: Humanipulation3:51 - Blind ignorance4:10 - Misunderstanding3:32 - Propaganda4:01 - Mental obesity4:42 - Motivation3:12 - Injection3:44 - Flashback = Hope2:59

blastcore/tech-dead-grind
Humanipulation
PERFECITIZEN
Check het vooral zelf uit: https://perfecitizen.bandcamp.com/track/humanipulation

donderdag 06 augustus 2020 09:31

Aunt Sister Lydia -single-

We citeren even het nieuwsbericht dat we ontvingen: ''Het Gentse Kosmo Sound presenteert in november zijn langverwachte debuutalbum 'Antenna'. Het instrumentale sextet laat zich inspireren door de typische dubsound waarbij hun achtergrond in jazz nooit veraf is. Ze mixen zware baslijnen en strakke drums met spacy melodieën tot een organische trip die elke zaal in de fik zet. Al tweemaal verzorgden ze het voorprogramma van dublegende Adrian Sherwood en werden ze winnaars van Sound Track 2019. Hun nieuwe album - opgenomen en gemixt door Koen Gisen - komt in het najaar uit op vinyl en CD bij Zephyrus Records. 'Aunt Sister Lydia' is de vooruitgeschoven single uit dat album”.
Kosmo Sound puur muzikaal in een hokje steken is onmogelijk. Dub vibes, streepjes jazz - de groovy kant daarvan - Zuiderse klanken en een lekker dansbare sausje daarbovenop doen je zweven over de dansvloer. Kosmo Sound schotelt een intens mooi, kleurrijk klankentapijt voor waardoor je, eens onder hypnose gebracht, in een diepe trance terecht komt. De song gaat ook zoveel kanten uit, waardoor die meer dan zes minuten puur genot in een oogwenk voorbij zijn.
Bovendien, 'Aunt Sister Lydia 'zou een ode zijn aan de tante van drummer Marius Couvreur vernamen we. Deze dame moet een bijzondere, tot de verbeelding sprekende vrouw zijn. Dat bewijst in elk geval deze kleurrijke song, die zoveel kanten uitgaat dat je er compleet zen van wordt. Alle kleuren van de regenboog krijg je circa zes minuten lang voorgeschoteld. De smaken van dit bijzonder gerechtje van Kosmo Sound zijn bovendien zo uiteenlopend dat het naar meer snakt. Waardoor we nu al uitzien naar november, en de release van dat langverwachte debuut.

Dub/Jazz
Aunt Sister Lydia -single-
Kosmo Sound

https://www.youtube.com/watch?v=Lj4Q7VmquZw

donderdag 06 augustus 2020 11:46

No Token -single-

The Otherness is een vrij jonge Argentijnse band die aanstekelijke rockmuziek brengt waarop stilzitten onmogelijk is. De band timmert eigenlijk al sinds 2009 aan de weg. De band begint sinds enkele jaren ook voet aan de grond te krijgen in Europa, met respons van gerenommeerde media NME en BBC 6. The Otherness ging op tournee door Europa, de UK en bracht dit jaar twee singles uit "Gotta Go" en "Few To Stew" die twee kanten laten zien van hoe deze band in elkaar steekt. Ondertussen zijn daar nog enkele singels bij gekomen zoals “Move On” en "Open Minds Together Now" . Ondertussen zitten we ook, zoals iedereen al weet,  in een corona crisis, en zijn tour plannen in het water gevallen. Toch is deze Argentijnse band niet op zijn lauweren gaan rusten.  Enkele weken geleden lichtte de band een ander tipje van de sluier met “No Token”.
Lekker rockend, en ook die emotionele impact die we merkten bij vorige songs, overeind laten staan is de rode draad. Ook nu weer is het opmerkelijk hoe deze band er perfect in slaagt om de brug te slaan  tussen Westerse cultuur en de typisch Latijns-Amerikaanse. Een sprookjes huwelijk eigenlijk tussen beide uitersten, dat uitmondt in een aanstekelijke song die aan je ribben kleeft, maar ook zorgt voor een adrenalinestoot. “No Token” straalt ook subtiel een boodschap uit van hoop in deze toch wel donkere tijden. Althans de song geeft je een weemoedig gevoel vanbinnen, maar straalt eveneens geluk.
Het spelen met gevoelens op een zo uiteenlopende wijze is een ander pluspunt aan deze opmerkelijke band die in typische rock middens zijn stempel drukt. Ook dat wordt door middel van deze knappe single “No Token” in de verf gezet.
Besluit: Het is nog even wachten op een full album , maar op basis van deze knappe singles, waaronder dus ook  deze nieuwe “No token” , ontdekten we een bijzondere band die twee werelden verbindt zoals weinigen hen dat hebben voorgedaan. Klasse!

https://www.youtube.com/watch?v=GLj6cOdK9Ko

donderdag 06 augustus 2020 11:43

This is Skoo

We staan altijd een beetje sceptisch tegenover artiesten die door bepaalde media naar voor worden geschoven als de nieuwste wereldsterren. In UK wordt de 19 jarige rapper SCUTI alvast een gouden toekomst voorspeld. Met haar debuut single “Skoowup” gooide SCUTI zeer hoge ogen. Maar omdat we het met eigen ogen en oren moeten zien,  horen en vooral voelen wachten we even het debuut af. We gaven ‘This is Skoo’ enkele luisterbeurten, en stellen vast dat de voorspellingen niet zo ver gezocht zijn.
SCUTI breng namelijk hip hop met een boodschap, en daar houden we wel van. Er zit enorm veel gevoel in de song “Huh”, waarmee SCUTI op een heel gedreven wijze deze plaat opent. . HipHop vanuit het hart dus, en dat is ook de opvallende tendens bij de daarop volgende songs “You Know”, “No Makeup” en “Weekend”. Eén voor één songs waarbij het buikgevoel hoog ligt. Dat is bovendien de rode draad .
Het is altijd leuk om te zien en horen hoe een jonge artieste van amper twintig jaar meerdere elementen uit de hiphop zo perfect bij elkaar puzzelt dat je er ofwel stil van wordt, of je een rillingen over je rug voelt lopen, die normaal eerder voorkomt bij de oudere of meer ervaren hiphop/rapacts.
SCUTI straalt enorm veel charisma en zelfverzekerdheid uit binnen haar zeer persoonlijke songs. En is om die reden een verfrissende artiest binnen de nieuwere strekking. Want laat ons eerlijk zijn, we zien door het bos de bomen niet meer. En SCUTI slaagt er toch in, net door die eerlijkheid , oprechtheid, een brug te slaan naar verleden, heden en toekomst van het genre. Dat blijkt ook uit de wondermooie afsluiters “Chasing Cheques” en “Lucky”.
Besluit: De ambitieuze artieste SCUTI laat er geen gras over groeien en drukt nu reeds haar stempel op de scene . Of de hype overdreven is of niet? We laten het in het midden, de luisteraar heeft altijd het laatste woord, maar met dit debuut brengt ze dus wel degelijk dat soort hip hop vanuit het buikgevoel, vanuit de basis waar het genre is ontstaan. En dat trekt ons nog het meest over de streep. Daarom voorspellen we SCUTI een gouden toekomst, op voorwaarde dat ze gewoon zichzelf blijft en zich niet laat ompraten door de zogenaamde slimme marketing die haar in een bepaalde richting wil pushen.
In het oog te houden deze jonge hip hop parel.
Tracklist: Huh 02:37 - You Know 02:25 - No Makeup 02:12 - Weekend 03:30 - Chasing Cheques 02:29 - Lucky 02:33

donderdag 06 augustus 2020 11:39

Hluboká temná mod?

Muziek richting Tsjechië komt zelden aan de bak in onze regionen, nochtans wordt daar magistrale muziek gefabriceerd. Neem nu de grindcore/hardcore formatie GRIDE. De band timmert sinds 1996 aan de weg, en haalt enorm verschroeiend en snel uit. GRIDE bracht verschillende platen uit, al dan niet in split en verdient op basis van een van de laatste releases 'Hluboká temná mod?' zeker wat meer aandacht.
De band zegt het volgende over de stijl die ze brengen: ''endeavours to play ultrafast and extreme fusion of hardcore and grindcore. But we draw even from other styles of music like metal, industrial or alternative rock. Our only motto is: Speed wins!!!''
Die stelling is zeker niet ver gezocht. Snelheid vormt inderdaad het sleutelwoord bij GRIDE. Elke song op de EP heeft een duurtijd van circa één tot twee minuten. Aan dit razend snelle tempo duurt deze EP dus amper 11 minuten. Toch valt binnen deze chaos en snelheid enige melodie te bespeuren. Het is de dreigende ondertoon, het voortdurend gestampt tegen alle heilige huisjes tot die zijn omver geblazen, dat ons over de streep trekt.
Eigenlijk is deze EP een elf minuten durende aanslag op je trommelvliezen. Het voelt aan als een splijtbom die je hersenpan verpulvert, waarna je ziel tot moes wordt herleid. Als je houdt van deze razendsnelle aanpak, zal je als liefhebber zeker aan je trekken komen bij deze band.

Tracklist: V??ná Válka s Hmyzem (0:51) - Básník Vstoupil a Vzal Si Slovo (1:09) - Bou?e ve Sklenici Vody (1:57) - Hluboká Temná Mod? (1:28) - P?ijdu Hned (1:19) - Nikdo Nikdy za Nic Nem?že (1:20) - Nesem Si v Sob? Smrt (2:33)

Naast de bovenstaande EP bevat de uitgebrachte plaat ook een Split 10" met Sidtracked. Ook nu weer is het snelheid dat de rode draad vormt op de plaat. Geen seconde rust wordt de luisteraar gegund. En de bands blijven dan ook lekker doorgaan, tot je compleet murw geslagen in de hoek van de kamer terecht komt.

Tracklist: Neutrální zóna 01:51 - Provokace ?isté plochy 00:47 - Dilema mouchy 00:42 - Thermidor roku X 01:25 - První minuta zbytku tvýho života 01:41 - Oprava principu 00:55 - Dejavu 01:26 - Masáž 01:49

Dat de band van veel grindcore markten thuis is en eigenlijk volop de aandacht verdient, ook in onze regionen , bewijzen ze met een andere split album ‘Thema eleven’ uitgebracht in 2009, maar die nu nog steeds even verschroeiend en lekker oorverdovend hard klinkt.

Tracklist: Volání divo?iny 02:45 - Neurorevolution 00:59 - Žiletky ( Psí Vojáci cover) 03:23

GRIDE is zo een band die het grindcore genre op de kaart zet in eigen regionen, en bewijst met deze schijven tot een van de grootmeesters te behoren; de uitzonderlijke kwaliteit waarmee ze je hersenpan verpulveren door als een losgeslagen sneltrein over je hoofd te denderen, komen we niet elke dag tegen. Daarom is deze wellicht niet zo bekende band, een sterke aanrader voor elk die beetje liefhebber is van de hard-/grindcore genre.

Hardcore/Grindcore
Hluboká temná mod?
GRIDE

Check het vooral zelf uit, het loont de moeite: https://gride.bandcamp.com/

donderdag 06 augustus 2020 11:36

Kosmos

Zoals veel artiesten, muzikanten en componisten probeert ook J Lloyd, de ene helft van het duo Jungle, die ‘lockdown’tijden zo interactief mogelijk in te vullen. Hij doet dit door mixtapes uit te brengen, onder de naam 'Kosmos'. Vijfentwintig songs met een tijdsduur van circa één tot twee minuten, laten vooral een plaat horen die je in zijn geheel moet beluisteren om inde sfeer te geraken.
J Lloyd is een muzikale duizendpoot die houdt van buiten de lijntjes kleuren en bewust op avontuur te trekken door dat elektronische muzieklandschap. Het feit dat de man bij elke song weer iets nieuw en verrassends toevoegt, trekt ons op 'Kosmos' dan ook het meest over de streep. Nogmaals, beluister deze plaat in zijn geheel, en voel hoe je wordt meegetrokken in een bonte, kleurrijke wereld die J Lloyd aanbiedt. Soms zakt de man weg in een donkere brij, en dan zal het niet voor iedereen even gemakkelijk zijn om te volgen. Maar net die gevarieerde aanpak, en net dat voortdurend schipperen tussen donker en licht, zorgen ervoor dat we ons gewillig laten hypnotiseren en in een trance dansen door de huiskamer met de versterker op tien.
Nee, het heeft totaal geen zin om elke song apart te bespreken, stellen we vast. Want na een nieuwe luisterbeurt hoor je weer een andere kant van J Lloyd die je voorheen niet ontdekte. De man laat niet gemakkelijk in zijn kaarten kijken, maar knipoogt dus ook naar de meer toegankelijke kant van dance muziek. Daardoor kan hij een ruim publiek over de streep trekken.
Dansplaat, dansplaat, dansplaat! Zo zou je die schijf dan ook kunnen noemen. De bijzonder aanstekelijke tapes zorgen  één voor één voor een ware rave in je hoofd, die zijn uitwerking heeft op de dansspieren. Nu we dat niet kunnen op een of ander festivalweide, zweven we dan maar door de huiskamer. Ofwel binnen walmen van eerder ingetogen duisternis, ofwel worden alle registers open gegooid. Door die bijzonder gevarieerde aanpak, dat dipje middenin op de schijf in het midden gelaten, zorgt  J Lloyd er voor dat die veertig minuten voorbij zijn voor je het weet.
Besluit: Met Jungle kleurde J Lloyd graag buiten de lijntjes, ook nu verlaat hij zijn comfortzone wat zorgt voor een kruisbestuiving tussen gefronste wenkbrauwen en dansende ravers die de woonkamer in vuur en vlam zetten. 'Stay home with me' is de klinkende boodschap die J Lloyd je meegeeft om deze lekkere dans parel af te sluiten.

Tracklist: Intro 00:54 - God Forgiven Souls 01:22 - Apocalyps 01:01 - If I Fall Under 01:27 - Trouble 01:52 - The Way I feel about you 01:42 - Turn into the fire 01:32 - I've been dreaming of 02:34 - Goodye from mother earth 02:16 - Crushed in 01:17 - Call me when you need me 01:17 - Glorious 00:57 - Interlude 00:59 - Baby 00:52 - You work to hard 01:01 - Strange times 01:27 - Live is on the lawn 01:57 - Mystére  02:16 - Let me be your hero 01:57 - How Far??? 01:07 - I just want to love her 02:06 - Gotta work harder 01:26 - Feelin' good 01:23 - It's no wonder 02:16 - Stay home with me 02:06

Dance/Elektronica
Kosmos
J Lloyd

Pagina 4 van 69
FaLang translation system by Faboba