zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Se connecter

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait

Pukkelpop 2019 - dag 1 - vrijdag 16 augustus 2019 - impressies

Geschreven door

Pukkelpop 2019 - dag 1 - vrijdag 16 augustus 2019 - impressies
Pukkelpop mag het eindoffensief van de vakantie inluiden. Pukkelpop refresht al enkele jaren. Het festival werd dit jaar definitief op gang getrokken op donderdagavond; de indeling en inkleding van het terrein wordt ieder jaar geëvalueerd en wordt dus wat herschikt . De formule met allerhande kraampjes, standjes en randanimatie maakt het festival kleurrijker . Een relaxte uitstraling.
Sfeer, beleving , comfort en ecologie! zijn belangrijk en zorgen voor een onvergetelijke gebeurtenis voor elk festivalliefhebber . Mooi . Pukkelpop kon het bordje ‘uitverkocht’ plaatsen.
Pukkelpop investeert en scoort hoog op beleving! Muziek is een deel van het geheel geworden … Ons parcours
We beleefden een aangename, sterke muzikale dag …  Een intens parcours legden we op deze eerste dag, vooral tussen Mainstage, Marquee, Castello en de Club , die onze muzikale voorkeur genoot.

Op de mainstage regeerde vandaag de hiphop . Hier was Post Malone de hoofd act . Alleen deed hij het , met het vuur aan de schenen. Hij zong , rapte en benutte het volledige podium om links en rechts z’n fans te begroeten en te betrekken in z’n set. Hij bijt niet zo sterk af als een Kendrick Lamar; hij steekt heel wat warme soul in z’n sound. Een akoestisch moment en puike afsluiters noteerden we met  “sunflower” en “rockstar”. Een meevaller dus in deze scene.

Heel wat moois viel te ontdekken op de andere stages - Een overzicht
s Middags begon het Belgische collectief MDC III die het jazzgeluid wat overhoop halen , het opzwepen met twee percussionisten en houden van experimenten , loops en soundscapes. Filmisch apocalyptisch die soms voodoorituelen  opriep, door de repetitief, opbouwende , hypnotiserende sounds. Met een knipoog naar Jah Wobble’s Invaders of the heart . Sterk begin!
 
Intussen was de jonge Londense Nilüfer Yanya solo aan haar set begonnen . Moedig om enkel ,met elektrisch gitaargepingel, soulvol warm te rocken; onder haar helder indringende vocals wist ze het publiek te omarmen . Hier hoorde je ergens dat The Pixies  een voorname invloed waren , met “gigantic” , naast een Amy of Nina Simone .

Inhaler had meteen een volle Marquee . De jonge Ierse band heeft in de front de zoon van Bono. Goed afgewerkte , afgelijnde gitaarpop spelen ze. Het oude U2 ten tijde van ‘October’, ‘Boy’ en ‘War’ zijn de inspiratie . Clean, nergens uit de bocht klinkt het; ze hebben nog niet die beklijvende songs , maar als hetmeer in de richting van die single “my honest face” gaat, geraken ze er wel. Raakpunten: Gallagher, The Verve , Starsailor en U2 zonder The Edge .

Frank Carter & The Rattlesnakes doet ons denken aan Rollins uit de nineties . Een rosse brulboei, die punk, hardcore , rock’n’roll een gezicht geeft . Met een boodschap . Door de keys is de sound intenser geworden nu, maar als het backtobasics wordt als bij doorbraak “crowbar” , dan is dit er eentje straight in the face. Van energie en opwinding gesproken .

Ons eigen Portland , een van de pareltjes van de Nieuwe Lichting brengt hartenbreken pop , melanchole indiefolkpop met weerhaken soms, met een knipoog naar Dylan . Stemmenpracht van Jente en Sarah , een zalvende gitaar en keys doen ons wegdromen en ontroeren . Met z’n tweeën weten zij de Marquee probleemloos in te palmen . Pakkend moment. “lucky clover” en “pouring rain” zijn maar prachtsongs van de nakende plaat die ze in het najaar voorstellen.
 
Big Thief, uit Brooklyn NY kan ‘the next big thing’ worden . Ze hebben nog maar een nieuwe plaat uit, maar zijn al terug bezig aan nieuw materiaal , zo te horen. Hun indie/americana pop kan weerbarstig klinken , zeker als doorbraak “not” lekker wordt uitgesponnen . Het kwartet is sterk op elkaar ingespeeld , weet de schoonheid in de melodie te bewaren en durft hun songs te kruiden . Referentie: Throwing muses , Belly, Lone justice en Emmylou Harris . Dat zal de frontvrouwe Adrienne Lenker plezieren.

Een volle Marquee terug voor Dermot Kennedy , het nieuwe sing/songwriter wonder , die ergens Tom Odell , Lukas Graham , Ben Howard , Ed Sheeran , Hozier en Rag’n’bone man doet oproepen. We horen fijne , semi-akoestische popmelodieën , zalvende keys , piano, intieme beats en rauwe emotie door z’n lichthese vocals . Hit “power over me” werd dan ook luidkeels overgenomen door het publiek .

We waren vroeger al onder de indruk van Sharon Van Etten , ook al uit NY, die nu meer keys en aanstekelijke beats toevoegt aan haar ‘pop noir’ donkere indiegitaarpop . Haar stem huivert. “Seventeen” zet een heerlijke finale in , “every time the sun comes” en “serpents” brengen net die broeierige spanning en intensiteit die blijft raken. Sterk.

White Lies zit net als Sharon in een donkere kamer met hun muziek, maar ook hier komen in hun weemoedige wavepop keys , percussie en aanstekelijke beats hun deel met de jaren opeisen . White Lies gaf hier een extraverte performance, meeslepend , gedreven en van zich afbijtend . De electrogrooves zijn heerlijk genietbaar, uitbundig. Meteen de aandacht trokken ze door “time to give”, met een french touch; verder werden warm onthaald “farewell to the fairground” , “there goes our love again” , “is my love enough”, “take it out on me” , “to lose my life” , “bigger than us” en een opbouwend krachtig “tokyo” . Tja, deze band kan intussen terugblikken op een rits instant klassiekers, die in een extravert jasje werden geduwd.

Gekte en chaos , energiek , opwindend … onze RKTKN tekent hiervoor, al zijn de platen gematigder van aanpak; deze gasten geven zich helemaal en brengen hun instrumenten onder hoogspanning . De zanger zingt, krijst , roept , schreeuwt . Dit is noiserock , soms ontstemd. We worden in een muzikale carrousel, draaikolk meegesleurd . Uitgewuifd worden we door Eddy Wallys “cherie” . Een boeiende intense liveshow dus.

Modeselektor live , de twee ‘Berliners’ zijn al twintig jaar bezig en maken een combinatie van Apparat, Moderat . Krautrock , elektronica , psychedelica, techno , dance en beats , met een donker randje . De twee achter hun grote desk hebben prachtige projecties mee , woorden , teksten, tekens op z’n Massives . “I am your God” , “wealth” en “who” zijn maar enkelen die je in de juiste mood en in een good vibe brengen.
 
Avontuurlijke jazz, psychedelica en elektronica … Opnieuw wordt het jazzgegeven overhoop gehaald . The Comet is Coming  brengt een subliem staaltje hiervan , prikkelt de dansspieren en brengt ons in een andere wereld . ‘Apocalyptic space funk’ omschrijven ze het zelf . De sax zweeft over de drums en keys . Morphine in een vierde versnelling . Wat een samenspel van deze drie , fris, vitaal  en dynamisch

Tot slot The National , ook NY, bestaat ook twintig jaar en komt op Pukkelpop voor twee sets . Vanavond anderhalf uur lang worden we ondergedompeld in de unieke muzikale leefwereld van Matt Berninger , die door de jaren een podiumbeest is en de broeierige , intense , spannende sound dichter bij zijn publiek brengt . Net als White Lies wordt de ingenomenheid en het donker randje omgebogen naar een strak spelen . Extravertie en afwisseling is er, waarbij de gitaren kunnen gieren en de songs ondersteund worden door blazerssectie en een backing vocaliste . Het draagt bij hoe vol en diep The National wel kan gaan .
Schitterende songkeuze trowuens noteren we (zie setlist fm) met o.m. “you had your soul with you”, “don’t swallow the cup”, “sea of love”, “day I die”, “light years” en “mr november”.

Voldaan zijn we van deze eerste dag Pukkel . Intussen de nacht in … de toegankelijke beats bonken van mr TmL Martin Solveig , de feelgood hebben we van Crystal Fighters en zijwaartskregen we nog de slepende trippop van James Blake.

Heel wat leuks wisten we dus te ontdekken.
Pics en uitgebreide reviews volgen

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/pukkelpop-2019.html
Organisatie: Pukkelpop

Gelezen: 166 keer