• Cactus Club @ MaZ Brugge - concerts
    Cactus Club @ MaZ Brugge - concerts Cactus Club @ MaZ Brugge - concerts Concerten 12-10 Dub Revolution: Entebbe sounds ‘rasta Chanters’ reality souljah 19-10 Fischer-Z 25-10…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait

Sonic City 2019 - 8 t-m 10 november 2019 - Sonic City curated by Shame en Cate Le Bon - previews

Geschreven door Emile Dekeyser

Sonic City 2019 - 8 t-m 10 november 2019 - Sonic City curated by Shame en Cate Le Bon - previews

In Kortrijk kan men reikhalzend uitkijken naar enkele events. Zo raakte ook bekend dat Studio Brussels Warmste Week rond de kerstperiode zijn tenten zal opslaan in de Guldensporenstad. Nog veel interessanter echter is wat midden november plaatsvindt: Sonic City, het festival georganiseerd door concertorganisatie Wilde Westen.

Het Sonic City-concept is eenvoudig: de organisatie kiest een band of artiest als curator, die dan vervolgens een line-up mag samenstellen. Als bezoeker kan je zo een weekend lang onderdompelen in de muzikale leefwereld van de artiest in kwestie. Het festival is ondertussen aan zijn twaalfde editie toe, en is een vaste waarde in de kalender van menig concertganger. Wie het lijstje curatoren van de voorbije 5 edities erbij neemt snapt meteen waarom, namen als Courtney Barnett (2018), Thurston Moore (2017), Savages (2016), Preoccupations [toen nog Viet Cong] (2015) en James Holden (2014), bewijzen dat de naam Sonic City een baken aan kwaliteit representeert.

Never change a winning team, zou je dan denken. Maar bij het Wilde Westen vertrokken ze dit jaar vanuit een andere volkswijsheid: stilstaan is achteruitgaan. En dus werd besloten het vertrouwde concept lichtelijk aan te passen: de editie van 2019 (van 8 tot 10 november) krijgt met Shame en Cate Le Bon niet één, maar twee curatoren. Een gedurfde zet, maar daarom geen onbegrijpelijke. Het programma is eclectischer dan ooit, waardoor het ook een groter publiek aanspreekt. Want vergis je niet, de twee curatoren zijn wel degelijk verzoenbaar, in die zin dat ze elk op hun manier belichamen wat het spannendste is dat het indiegenre anno 2019 te bieden heeft. Shame is de voortrekker van wat de nieuwe generatie Britse Gitaarrock genoemd wordt, de ongrijpbare Cate Le Bon experimenteert op haar volkomen eigenwijze manier met - als er dan toch genres moeten opgeplakt worden - indiefolk en post/krautrock. 
Twee uiterst interessante curatoren die een al even intrigerende line-up samenstelden. Hoewel de affiche nog niet volledig bekendgemaakt is, gidsen wij u nu al door de voorlopige line-up door te focussen op de namen die er voor ons uitspringen. Eerst behandelen we de bands die Shame naar Kortrijk brengt, waarna we inzoomen op de keuzes van Cate Le Bon.

Als een TGV raasde Shame (zondag 10/11) door 2018. In januari dropten ze met hun debuut ‘Songs of Praise’ een van de strafste platen van het jaar, waarna ze van achtereenvolgens de Rotonde (Botanique), Down The Rabbit Hole, Dour en de AB Box geen spaander heel lieten. Zowel de verpletterende liveshows, als hoe ze op ‘Songs of Praise’ achter hun (post)punkgeluid wondermooie popsongs weten te verschuilen, zorgde ervoor dat de jonkies uit Londen zich ontpopten tot de vaandeldragers van een nieuwe golf binnen Britse Gitaarrock. Dankzij Shame, en met hen ook IDLES, lijkt het genre eindelijk komaf gemaakt te hebben met de leegte die gaapte na Oasis en The Libertines, toen elke Liam Gallagher-copycat de hemel werd in geprezen. Deze band heeft lak aan het concept van de rockster, hecht veel belang aan authenticiteit, zit niet verlegen om een politieke boodschap te verkondigen, maar wil bovenal toch vooral plezier maken, de zelfrelativerende slagzin die zanger Charlie Steen quasi elk optreden verkondigt luidt: enjoy yourselves, boys and girls, and remember, it’s just entertainment. Dat ze amper een jaar na hun grote doorbraak al uitgekozen worden om Sonic City te cureren zegt heel veel, Shame heeft alles om een van de grootste bands van deze generatie te worden.
‘Dogrel’, de debuutplaat van Fontaines DC (zaterdag 9/11), is dan weer goed op weg hoge toppen te scheren in ons eindejaarslijstje van 2019. Gerugsteund door een sound die sterk aanleunt bij The Strokes en The Fall, analyseert zanger Grian Chatten het stadsleven in zijn Dublin op een poëtische wijze waarbij Ierse dichters als WB Yeats en James Joyce nooit ver weg zijn. My childhood was small, but I’m gonna be big, voorspelt hij zelfzeker in “Big”, dat dit geen misplaatste arrogantie is bewees de band eerder dit jaar al met hun stormende passage in de 4AD (Diksmuide).
 Ook uit Dublin en al even goed op weg big te worden: The Murder Capital (zondag 10/11). De twee songs die ze tot op heden uitbrachten, “Feeling Fades” – dat leentjebuur speelt bij The Stooges – en “Green & Blue” etaleren een sound die donkerder en dreigender is dan die van hun eerder genoemde stadsgenoten. Ze spelen later deze maand op Werchter, maar iets zegt ons dat deze postpunk band beter tot z’n recht zal komen op een druilerige novemberavond.
Ook Squid (zondag 10/11) heeft slechts een handvol songs uit, waarvan “Houseplants” de meest recente is. Het nummer combineert LCD Soundsystem’s discopunk met een saxofoon en tempowisselingen schatplichtig aan het mathrock-genre. Het resultaat is zo aanstekelijk dat je voor je het goed en wel beseft staat te dansen op een nummer over … kamerplanten. Volgens hun bio heeft de band een ijzersterke livereputatie, hoog tijd dus om dit te komen waarmaken op Belgisch grondgebied.
 Warmduscher (zondag 10/11) is een van de vele zijprojecten binnen het zeskoppige collectief Fat White Family, legendes binnen de South London Scene waarin ook Shame z’n eerste stappen zette. Zoals dat gaat in het Fat White Family-universum bevat ook Warmduscher een hoop kleurrijke individuen, naast de voortandloze gitarist Saul Adamczewski (zijn excessief druggebruik zorgde ervoor dat FWF een aantal jaar terug op imploderen stond) die in beide bands een voortrekkersrol speelt, is er ook nog zanger Clams Baker Jr, vaak getooid met cowboyhoed, die beschikt over een fantastische podiumprésence, vol overgave en humor. Het in 2018 verschenen ‘Whale City’ bouwt verder op de elektronisch-psychedelische sound van hun bijzonder interessant debuut ‘Khaki Tears’ (2015), ditmaal echter vermengd met stevige garagerock. Een nieuwe weg die ook vruchten afwerpt, want met “Big Wilma” en “Standing On The Corner” heeft de band voor het eerst ook nummers geschreven die kunnen doorgaan als volwaardige single. Iggy Pop is fan, nu jij nog!
Het Amerikaanse Sheer Mag (vrijdag 8/11) lijkt een ietwat vreemde eend in de bijt: frontvrouw Tina Halladay (die overigens over een fantastische stem beschikt) eventjes buiten beschouwing gelaten, zien de bandleden eruit alsof ze solliciteren naar een job bij Thin Lizzy, de band waarop ze ook hun logo geïnspireerd hebben. Ook hun sound bevat veel elementen van 70’s arena rock en proto-metal. Sheer Mag gaat echter verfrissend aan de slag met het genre door zich uitgesproken anti-macho op te stellen, en vakkundig te vermijden dat de songs té bombastisch worden. Zo kunnen u en ik eindelijk ook schaamteloos genieten van de elementen die 70’s arena rock zo verdomd aanstekelijk maken. Hulde ook aan hun punkattitude: tot op heden weigeren ze een platendeal te tekenen, en boeken ze hun tours nog steeds zelf. Go support these DIY arena punkrockers.
Andere bands gecureerd door Shame: Priests (zaterdag 9/11), Blanck Mass, OMNI, Corridor, & Black Country, New Road (zondag 10/11)

Cate Le Bon samenvatten in een paar regels is onbegonnen werk. De Welshe artieste is ongrijpbaar, eigenzinnig, moeilijk in een vakje te duwen, en vooral: altijd spannend. Hoewel Cate in haar begindagen door haar stemgeluid vaak in dezelfde zin genoemd werd met Nico, en door haar nummers ook vaak The Velvet Underground echode, wordt ze bovenal geroemd om haar onmiskenbare stijl in zowel gitaarspelen als nummers schrijven. Iets waar ook Jeff Tweedy van Wilco haar om eerde: “It's really rare for people to have a specific sound anymore, but I can always tell when it's her playing guitar.” Haar zijsprongetje bij DRINKS, een samenwerking met Tim Presley (White Fence, The Fall) waarmee ze vorig jaar ook op Sonic City stond, veranderde ook haar werkmethode voor de soloplaten, sinds ‘Crab Day’ (2016) balanceert Le Bon vooral tussen krautrock en tedere indiefolkpop, en zowat alles daartussen. In mei 2019 verscheen ‘Reward’, opnieuw een vintage Cate Le Bon-plaatje vol interessante zijsprongetjes, rare hooks en dito vocalen die bij de eerste luisterbeurten wat vreemd aandoen. In tijden waarin alles zo vliegensvlug moet gaan, is het een gedurfde stap om met een plaat op de proppen te komen die tijd nodig heeft. Maar kijk, eenmaal Cate je heeft meegesleurd in haar universum word je – de clou ligt in de titel – beloond. Dat we ook op Sonic City beloond zullen worden, blijkt uit de recensies van haar schijnbaar straffe passage op Best Kept Secret eerder deze maand.
Het hoeft niet te verbazen dat het onnavolgbare ook een rode draad is bij de bands die Le Bon uitgekozen heeft. Ook voor het Amerikaanse Deerhunter (zondag 10/11) geldt dat elke plaat anders klinkt, van postpunk en primitieve garagerock tot hypnotische dreampop, maar toch steeds onmiskenbaar als Deerhunter. Why Hasn’t Everything Already Disappeared?, hun puike achtste plaat, kwam in januari 2019 uit en werd ge-coproducet door Le Bon herself. De synths nemen er de bovenhand, en zanger Bradford Cox kijkt door een sciene fiction bril naar het heden, afrekenend met de toenemende polarisatie en het laks klimaatbeleid. Live is de band steevast een heuse trip, doorgaans nog explosiever dan hun studiomateriaal. Sit back and enjoy, you’re in for something special.
Ook Mega Bog (zaterdag 9/11) haalt voor haar upcoming album ‘Dolphine’ inspiratie uit het onrustige politieke en sociale klimaat. De thematiek van het album is gebaseerd op een mythisch verhaal waarin de mens afstamt van zeedieren, en sommige individuen er niet voor opteren op de wereld te komen als mens, maar als dolfijn liever de diepste krochten van de oceaan verkennen. Moeilijke materie dus, maar het zomers jazzy popsfeertje dat de eerste singles uitademen, maakt het alvast vrij makkelijk te verteren, echter nooit in die mate dat het dertien in een dozijn wordt.
In 2018 releasete Michele Mercure (zaterdag 9/11) ‘Beside Herself’, een 19 nummers tellend compilatiealbum met songs die ze tussen 1983 en 1990 had uitgebracht op verschillende cassettes. Experimentele minimal synthesizer muziek die perfect dienst zou kunnen doen als soundtrack van een new wave avant-garde cultfilm. Vaak klinken de nummers als een zoektocht naar interessante geluiden, maar soms wordt er ook verrassend dansbaar uit de hoek gekomen (“An Accident Waiting To Happen”). Bijzonder benieuwd hoe dit live tot z’n recht komt.
Andere bands gecureerd door Cate Le Bon: Eiko Ishibashi, TIMKOH, BITW (zaterdag 9/11)

Ook de organisatie van Sonic City programmeerde een aantal bands: Föllakzoid, Lust For Youth, Ceremony  (vrijdag 8/11), Yves Jarvis (zaterdag 9/11), en Jessica Pratt & Boy Harsher (zondag 10/11).

Op donderdag 7/11 kunnen de mensen met een 3-dagen pass ook naar de film screening van Beth Gibbons sings Górecki / Symphony no. 3 in de Budascoop te Kortrijk.

Onlangs werden enkele namen toegevoegd , die de affiche volledig maken . Ook hier vestigen we even de aandacht op. In deel 1 van de preview bespraken we uitvoerig de keuze voor Shame en Cate Le Bon, de 2 curatoren van 2019, en stelden een aantal van hun keuzes (o.a. Deerhunter, Fontaines DC, The Murder Capital, Mega Bog en Squid) aan u voor. In dit tweede deel doen we nu hetzelfde met de laatste lading namen.

Thurston Moore (zaterdag 9 november) behoeft eigenlijk geen introductie. Als medefrontman van Sonic Youth is hij al jaren lang hét gezicht van de alternatieve rockscene. Sinds het uiteenvallen van SY heeft Thurston allesbehalve stilgezeten: hij werkte samen met o.a. Yoko Ono, John Paul Jones, John Zorn en Glenn Branca, verklankte films van avant-garde cineaste Maya Deren, maakte deel uit van de black metal band Twilight, en stichtte ook z’n eigen Thurston Moore Group, met Sonic Youth drummer Steve Shelley en My Bloody Valentine bassiste Deb Googe als opvallendste namen. De band bracht twee excellente platen uit, 'The Best Day' in 2014 en 'Rock n Roll Consciousness' in 2017, en op 21 september wordt met 'Spirit Counsel' hun derde verwacht. Thurston Moore is de perfecte link tussen beide curatoren, de jongens van Shame hebben hun punkattitude, en Cate Le Bon haar experimenteerdrang met hem gemeen, en dus is de curator uit 2017 ook gewoon de gedroomde headliner voor Sonic City 2019.

De roots van Ceremony (vrijdag 8 november) liggen in de hardcore punkscene. Hun debuut 'Violence Violence' uit 2006 klinkt exact als wat je verwacht van een powerviolence plaat met 20 nummers in even veel minuten. Hun geluid evolueerde echter via een aantal omweggetjes - meer gepolijste hardcore op 'Rohnert Park', het Wire-achtige 'Zoo' en 'L-Shaped Man' dat verdacht veel weg heeft van Joy Division - richting elektronische post-punk. Dit tot woede van de hardcore kids, wat door de band gecounterd werd door t-shirts te drukken met de ironische slogan: “I miss the old Ceremony”. Zolang ze het niveau van meest recente worp 'In The Spirit World Now' kunnen aanhouden, missen wij die helemaal niet.

Dromerige, avontuurlijke psychedelische 60’s pop met complexe vocale harmonieën. Vergeef ons de buzzwoorden, maar ze dekken wel perfect de lading om Jerkcurb (zondag 10 november) te omschrijven. Jacob Read - zoals hij bekendstaat bij de burgerlijke stand in Zuidoost-Londen - is wat ze noemen een van de cool kids: hij collaboreerde meermaals met z’n succesvolle stadsgenoot King Krule en als animatie-artiest verzorgt hij vaak z’n eigen videoclips ('Somerton Beach' uit 2015 is een aanrader) én schopte hij het tot in het gerenommeerde museum Tate Britain. In de gaten houden, die jongen. Zondag 10 november op Sonic City, bijvoorbeeld.

Het Amerikaanse Mannequin Pussy (zaterdag 9 november) is met 'Patience” (2019) al aan z’n derde album toe. Het dook hiervoor de studio in met Will Yip, ook producer van pop punksensatie The Menzingers. Niet dat ze plots als Green Day klinken, maar hun karakteriserende mix van shoegaze en (post-)punk telt nu wel meer melodisch verfijnde arrangementen. Leadsingle ‘Drunk II’ is hier het beste voorbeeld van.

Holly Herndon (zaterdag 9 november) is doctor in Computer Research, specialisatie Music and Acoustics, wat ook meteen het bestaan van Spawn verklaart, de opvallende ‘gastmuzikant’ op haar laatste plaat 'PROTO'. Spawn is Herndon’s eigen computerbaby die ze met behulp met artificial intelligence geprogrammeerd heeft tot mede-collaborator, wat logischerwijs leidt tot een robotachtig synthesizergeluid, waarin je vaak meerdere vreemde stemmen door elkaar hoort. Het album stelt dus vragen bij de rol van muziek in een samenleving die steeds meer computergericht wordt, en toont dat 'verdomd genietbaar' een verrassend valabel antwoord op zo’n vraag kan zijn.

Op het eerste gezicht toch een wat vreemde eend in de bijt, maar ons hoort u niet klagen met de komst van Velvet Negroni (zondag 10 november). Vernoemd naar de hipstercocktail bij uitstek, is Jeremy Nutzman op zijn manier ook een hipstersnoepje. Op 'NEON BROWN' bewijst hij met z’n rauwe experimentele minimal R&B waarom zowel Bon Iver, Kanye West en Kevin Parker hem aanspreken als ‘vriend’.

VOLLEDIG PROGRAMMA:
Vrijdag 8 november: Ceremony, Föllakzoid, Lust For Youth, Sheer Mag
Zaterdag 9 november: BITW, Ed Dowie, Eiko Ishibashi, Group Listening, Hatis Noit, Mannequin Pussy, Maz, Mega Bog, Michele Mercure, Priests, TIMKOH, Yves Jarvis, Cate Le Bon, Fontaines DC, Holly Herndon, Thurston Moore Group
Zondag 10 november: Black Country New Road, Blanck Mass, Boy Harsher, Corridor, Deerhunter, Jerkcurb, Jessica Pratt, Jssy, OMNI, Scalping, Shame, Squid, The Murder Capital, Tony Njoku, Velvet Negroni, Warmduscher
Meer info www.soniccity.be

Sonic City 2019 - Fr preview
 http://www.musiczine.net/fr/news/item/74938-sonic-city-2019-l-affiche-les-liens-musiczine-et-bandcamp-update-1-07-2019.html

Ticketprijzen Sonic City:
Vrijdag 8 november - €22 (wildcard: €19)
Zaterdag 9 november - €40 (wildcard: €37)
Zondag 10 november - €40 (wildcard: 37)
3 day pass - €79 (wildcard: €76)
weekend pass zat+zon - €64 (wildcard: 61)
Tickets verkrijgbaar op https://wildewesten.be/nl/festival/sonic-city-2019

www.wildewesten.be www.soniccity.be

Gelezen: 100 keer
FaLang translation system by Faboba