zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Johan Meurisse

Johan Meurisse

vrijdag 16 februari 2007 04:00

Pré `Drums & Guns' voorstelling

Low, uit Minnesota, brengt pas in maart een nieuwe cd uit, `Drums & Guns', opvolger van het schitterende `The great destroyer', twee jaar terug. Exclusief voor MIM stelden ze in avant-première de nieuwe songs voor.

Ze traden zo'n anderhalf uur op, waarbij ze pas in het tweede deel van de set een handvol herkenbare songs vanaf de cd `Lost in the fire ('01)speelden; eigenaardig genoeg liet het drietal de slowcore songs van het baanbrekende `The curtain hits the cast' terzijde, ook al riepen enkele fans links en rechts nummers van deze plaat.



Low bracht een evenwichtig geheel van innemend, sfeervol en snedig, forser bedreven songmateriaal; rode draad is de spaarzame begeleiding, de repetitief trage, doch spannende opbouw en een slepend ritme.

Alan Sparhawk (gitaar/zang), Mimi Parker (minimale drumset) en bassist Matt Livingstone) hebben net zoals Dead Moon maar een paar vierkante meter nodig op het podium; gevolg: in het Concertgebouw een beperkt instrumentarium op een immens podium?

Sparhawk nam een hoofdrol in: hij drukte regelmatig de effectpedalen in van z'n gitaar, wat resulteerde in een metaalachtige klank, feedbackgeraas en noise, naast z'n repeterend intieme en spaarzaam gitaargetokkel; de diepe bas en de lome soms krachtige percussie vulden aan en pasten mooi in Lows muzikale landschap. Een gedempt donker lichtdecor ondersteunde de ingetogen, beklemmende of dreigende huiveringwekkende sound. In het eerste deel lag de klemtoon op nieuw materiaal. Het drietal zorgde voor een afwisselende aanpak; opener ?Sandanista? was meteen een schot in de roos: slowly startend, aanzwellen, het tempo opkrikken en forser klinken. Het sfeervolle ?Belarus? had een puike opbouw en een sterke samenzang Sparhawk - Parker. ?Dragonfly? op z'n beurt, klonk traag, intiem en broos.

Zoals bij The House of Love, eerden ze The Beatles & The Stones; Sparhawk liet zelfs de gitaardistortion eens los onder de breekbare zang van Mimi. Het melodieus meeslepende en pakkende ?Take your time?, maakt me extra nieuwsgierig naar de binnen de maand te verschijnen plaat.

Voor de aanvang van bekender materiaal, poogde Sparhawk in dialoog te treden met het publiek, wat niet evident bleek in dit immens concertgebouw. De muziek sprak voor zich: hij zette ?Death of a salesman? in, bepaald door z'n gitaargetokkel en stem. ?Violence? behield de rustige aanpak, maar ?Sunflower? en ?Pissing? kenmerkten een spannende, broeierige opbouw en wisten te beklijven. ?Laser beam? was een laatste herkenningspunt. ?Murderer? besloot de set.

In de bis liet Low het publiek eerst de vrije loop om songs aan te vragen: ?Munkey?, ?California?, ?Amazing grace?, ?Dinosaur act? en ?Over the ocean?. Maar Low koos zelf voor o.m. twee songs uit het `Trust' album ('02) nl. ?In the drugs? en ?Canada? waren mooi uitgewerkt met enig effectbejag à la Sonic Youth, en klonken snedig, fel en krachtig.

Low stond garant voor een afwisselende set: van intiem, traag opbouwend tot meer uptempo. We kijken alvast uit naar dat nieuwe album en hopen dat er een sterkere dialoog kan op gang komen.

Organisatie: Cactus Club @ Concertgebouw, Brugge - Music In Mind festival -

MIN info: tussen 14.02 en 24.02.07 organiseert Cactus Muziekcentrum vzw, ism Concertgebouw de tweede editie van het indoorsfestival 'MUSIC in MIND'.

'MUSIC in MIND' is een eigenzinnige, grensoverschrijdende duik naar de paaiplaatsen van de hedendaagse muziek. Een muziekhappening die letterlijk tot de verbeelding wil spreken, met een focus op acts die beschikken over een grote muzikale zeggingskracht en/of poëtisch gehalte. 'MUSIC in MIND' neemt de bezoeker op sleeptouw voor een atmosferische muzikale trip; van singer-songwriter over post-rock band tot dj of vj? stuk voor stuk acts met als raakpunt dat ze het publiek niet onbewogen laten. Het nieuwe Concertgebouw van Brugge wordt de knappe architectonische biotoop waarin 'MUSIC in MIND' optimaal moet kunnen gedijen, met concerten op de meest diverse locaties in de onderbuik van het gebouw. Programmatorisch spitst 'MUSIC in MIND' zich ten dele toe op acts die zich momenteel nog in de broeierige ondergrond van de muziek bewegen, maar die het verdienen om ook meer aan de oppervlakte te komen. Deze worden gecombineerd met een aantal ondertussen meer gevestigde waarden.



donderdag 22 februari 2007 04:00

De Helden van Vandaag

Van tekst tot mechaniek,

Van stilte tot muziek,

Van dans tot gymnastiek,

Van odes tot kritiek,

Van fake tot authentiek,

Van staaldraad tot plastiek,

Van slap tot energiek,

Van cool tot sympathiek,

Van geestig tot fysiek,

Van slapstick tot doodziek,

Van kitsch tot magnifiek,



De Nieuwe Snaar, onder de muzikanten Walter Populiers, acrobaat Geert Vermeulen en de broers Kris en Jan de Smet, hebben een nieuwe productie klaar: `Helden van Vandaag', die de `Twee Centimeter' van een paar jaar terug opvolgt. Al van '77 biedt het gezelschap een combinatie van muziek, circus en cabaret.

De Nieuwe Snaar gaf een twee uur durende show, grappig, leuk, spectaculair met een maatschappijkritische noot; muzikaal van moderne kleinkunst, folk, klezmer, pop, Spaanse tango tot een stevige rocknoot. Mooi. De wervelende show, uiterst origineel en creatief in elkaar gestoken, dwong (opnieuw) respect af. We beleefden een fijne, gezellige en ontspannende avond. De `Helden van Vandaag' zijn toch wel De Nieuwe Snaar zelf!

Toen we de Arenberg betraden, werden we verwelkomd op lieflijk vinkengefluit. De show startte met fragmenten van stomme filmpjes uit de oude doos van stuntmannen, die stoeiden met de zwaartekracht en vliegkunsten, wat de rode draad vormde door hun `Helden van Vandaag'.

Akoestisch openden ze ?Wat zou je willen wezen?, bepaald door een prachtige samenzang van het viertal. De Smet startte een verhaaltje van ?Ornigraphie?; als schimmen speelden de overige drie achter een doek. ?Den bono?, gespeeld op z'n Dylans, was een fijne popsong over hun ontmoetingen in Bonos fictieve cafeetje. Vermeulen kon z'n eerste capriolen uitvoeren met zes gitaren op z'n rug, handig bediend door Desmet. Het bracht hen tot klezmer muziek, aangevuld met klarinet, viool en een minimale percussie.

Vermeulen kon grappig verdergaan met een act in een mortelmolen en evenwichtsoefeningen op stokken, gelinkt aan de rode draad. Hij leverde ook een paar prachtige Nederlandstalige songs af, waaronder ?Blinkend van trots?: eenvoudig, doeltreffend, met een dosis dramatiek en humor. Beklijvend!

Een Spaanse tango van Kris en zelfs een vleugje punkpop, onderstreepten de gevarieerde set.

In een showbizzquiz, een persiflage op de Idool wedstrijden van nu, verkozen ze `hun held van de dag', waarbij elk van de leden een schitterende performance gaf: er was de valse `60's song van Walter, het paaldansnummer van Geert op z'n Tania Dexters en de popballade door Jan ?In de stilte van het stemhok?. Ingenieus in elkaar gestoken, die al aangaf dat de gewone man de BV of held was.

Ze wisselden feest en intimiteit af: folklore met een Russische danspas, een sambanummer, zeurderige `70's psychedelica, een intieme ?Duiven op til? en het poppy ?In de schaduw van het vagevuur? (waar het ook aangenaam vertoeven kan zijn). Op het eind gaf De Smet de boodschap dat eenzaamheid de grootste straf kon zijn die een mens kon treffen.

Panamarenko kon tevreden zijn dat zijn (imaginaire) vliegkunstwerken door de De Nieuwe Snaar een fijne omlijsting kregen. Oh ja, de held van de avond was de gewone dame op zitje E17. Ze kreeg alvast een toffe herinnering van het viertal.

Org: Arenbergschouwburg, Antwerpen

woensdag 07 februari 2007 04:00

Band doet naam alle eer aan

Clap your hands say yeah is een New Yorks vijftal dat op geen mum van tijd een cultstatus ontwikkelde. Ze waren aangenaam verrast dat hun begin vorig jaar verschenen debuut op zoveel respons kon rekenen. CYHSY brengt een aanstekelijke en broeierige mix van `70's retrorock, psychedelica en americana (ergens tussen The Feelies, Grandaddy, Mercury Rev en Arcade Fire), op een losse en speelse wijze gespeeld, onder die zeurderige, melancholische zang van Alec Gunworth, die op het podium verzonken is in z'n eigen leuke leefwereld.



Live gaven ze de songs een freakend en steviger karakter, soms uitgesponnen door de repetitieve opbouw en subtiele ritmes, wat vooraan een party sfeer creëerde. CYHSY bouwde z'n set zorgvuldig op. De titelsong van de tweede cd ?Some loud thunder? opende. Meteen kwam band en publiek op dreef met het uiterst groovy en dansbare ?Satan said dance?, één van de sterkste songs, fijn uitgewerkt, die de dansspieren prikkelde; snedige gitaarlicks, psychedelische elektronicatunes, een diepe bas en een opzwepende percussie, onder die bezwerende vocals.

?Is this love? klonk iets gematigd en leidde enkele sfeervolle nummers in ?Love song 7? en ?Details of the war?, wat de vaart in de set afnam, maar een aangename afwisseling en variëteit betekende.

In het tweede deel hield de band het publiek in z'n greep met een prachtkeuze: ?In this home on ice?, klonk strak en emotievol, ?Yankee go home? speelden ze krachtiger, ?Over & over again? en ?Upon this tidal wave of young blood? (dit leek de reünie van The Feelies wel!) waren alvast de ambiance/smaakmakers. De nieuwe ?She smiles? begon intiem, bouwde op en werkte naar een climax door blazersectie en Gunworth op megafoon. Spannend!

Tweemaal kwamen ze terug, waarbij het dansbare tempo eerst werd aangehouden met ?The skin of my yellow country teeth?, dan pakten ze Neil Youngs ?Helpless? origineel aan en ?Heavy metal? mocht fors en een krachtig de set besluiten.

CYHSY zorgde voor een afwisselende, genietbare set, die opvallend het Franstalig landsgedeelte optrommelde. Het was heupwiegen en dansen op de meeslepende, broeierige groovy sound. Ze waren zelf onder de indruk en beleefden een tof avondje speelplezier met een uitgelaten menigte. CYHSY deed z'n naam alle eer aan.

Cold War Kids is een beloftevolle band uit L.A., die we al aan het werk zagen met Two Gallants te Tourcoing. Het viertal heeft invloeden van Starsailor, Ben Folds, Nick Cave en Gomez. Hun songs zitten melodieus en subtiel in elkaar, zijn soms hyperkinetisch en balanceren tussen intimiteit en dynamiek. Na hun EP, vorig jaar, verscheen onlangs het debuut `Robbers & Cowards'. ?Hang me up to dry? en ?We used to vacation? injecteerde de band tot ups & downs op het podium. ?God, make up your mind? en ?Hospital beds? hadden een goede drive. Cold War Kids was een fijn bandje; ze gaan een mooie toekomst tegemoet.

Organisatie: Live Nation

zaterdag 10 februari 2007 04:00

Van alle markten thuis

Lavender Diamond, een viertal uit LA, nestelt zich ergens tussen Bjork, Joanna Newsom, Cat Power en CocoRosie. Zangeres Becky Stark, in een onschuldig kleedje en bloemetjes in het haar, bewoog zich als een ballerina of als een nymf over het water. Het viertal bracht sfeervol dromerige freefolk/elektronica popsongs, af en toe forser en feller, gedragen door de hemels, hoge, breekbare stem van Becky. Het deed me denken aan XTC's ?Grass??looking at the blue sky. De onschuldige flowerpop verraste en werd sterk onthaald.

The Decemberists uit Portland, Oregon, onder de charismatische zanger/gitarist Colin Meloy en Jenny Conlee op toetsen/accordeon, is een uitgebreid gezelschap, dat al voor de twee maal halt hield in de Botanique. Vorig jaar kwamen ze langs voor de doorbraakcd `Picaresque', en onlangs verscheen `The crane wife'.

Deze Amerikaanse tegenhanger van Belle & Sebastian en Arcade Fire leveren de ideale soundtrack bij bizarre verhalen, legendes en dichtbundels; in hun knap gearrangeerde, sfeervolle en broeierige pop zit een Keltische folky ondertoon. Ze verwerken zelfs `70's psychedelica van Pink Floyd en Focus. Het songmateriaal is boeiend door de avontuurlijke aanpak, heeft een opzwepend ritme en krijgt kleur door een uitgebreid instrumentarium als staande bas, accordeon, draailier, viool en steel pedal.



The Decemberists boden een fijne, subtiele afwisselende set, betrokken en animeerden het publiek door leuke interventies, verhalen en anekdotes. Een knus en gezellige show van een goed anderhalf uur, waar de klemtoon lag op de recente twee cd's. In een musicalsfeertje vatte het zestal de set aan. Eén van de drie ?The crane wifes?, mooi uitgesponnen, opende de set, gekenmerkt door een spannende opbouw, een intrigerend psychedelisch klinkend orgeltje en een folky inslag. ?The island? en ?Billy? klonken innemender. Een ELO refererende ?We both go down together? klonk broeierig. ?The engine driver? (wat een psychedelica intro!) speelden ze uiterst sfeervol bepaald door fijne gitaargetokkel en toetsen. ?Shankill? werd spaarzaam begeleid, gedragen door accordeon, gitaarspel en Meloys overtuigende stem. Een niet terug te vinden track ?Culling?, was freaky, met de zanger als podiumbeest in een hoofdrol. Na het poppy ?Oh Valencia? jamden ze, op verzoek, ?Breakfast in America? van Supertramp. Plezierig! ?16 military wives? vormde alvast de apotheose: Meloy verdeelde de Bota in vier en liet het publiek in kano `meeoohhen'. Het meeslepende ?Sons & Daughters?, samen met de leden van Lavender Diamond, kreeg een tof tintje: folky/gospel door draailier, accordeon, een meezinggehalte en handgeklap.

De bis werd aanvankelijk sfeervol ingezet met ?Angels & Angels? en ?Eli, the barrow boy?. ?July July?, een snedige poprocksong van hun debuut uit 2002, werd aardig gekruid door een dosis fuzz en distortion; drummer Holbrook waagde een weirdo danspas en Meloy jamde een drumpartijtje, wat het einde van de set betekende.

We beleefden met het sympathieke zestal een fijn avondje speelplezier en animatie. De ideale aanzet voor een zware zaterdagnacht?

Organisatie: Botanique, Brussel

vrijdag 23 februari 2007 04:00

Vitaliteit is nog niet verloren

Trent Reznor, spil van NIN, is één van de voornaamste exponenten van de industrial/electrorock.. Hij liet de voorbije jaren de clubs in België terzijde en koos voor tweemaal Werchter, toen `The Fragile' (`99) en `With Teeh'('05) verschenen; NIN speelde twee overtuigende gigs, wat me een fijne herinnering opleverde. NIN concerteert in de AB op 18 en 19 maart; de band hield drie weken eerder halt te Lille. Ik was uiterst nieuwsgierig!

Sommige momenten had ik het gevoel dat m'n trommelvliezen waren doorboord. Een stevig, gebalde sound, gekenmerkt door logge, loodzware ritmes en een donker dreigende ondertoon, pittig gekruid door een pak (synthi) beats per minuut, fuzz en noise. NIN bood een `wall of sound' door een perfect op elkaar afgestemde band en mans grauw overtuigende stem; de bezetting bestond uit Twiggy Ramirez (echte naam Jordie White en bassist bij Marilyn Manson en deel uitmakend van de nieuwe band van Chris Goss (Masters Of Reality)), Joss Freese (drummer van A Perfect Circle geweest), Aaron North (geschifte gitarist, ex The Icarus Line) en Alessandro Cortini (keyboards). Stroboscoop en lichteffecten (boven Reznor en z'n band hingen grootse lampen van gedempt wit licht) gaven elan. Een muzikale tornado, een huiveringwekkende set, waarin af en toe een rustpuntje zat toen Reznor op piano speelde. Een man in topvorm!

Hij grossierde door z'n oeuvre, waarbij de klemtoon lag op ouder werk, hij lichtte een tipje van de sluier op,van de in april te verschijnen nieuwe cd `Year Zero' (hij heeft nu geen vijf jaar op zich laten wachten voor nieuw werk!) en de klassiekers werden niet vergeten.

NIN: na bijna twintig jaar behouden ze het voortouw!

Vijf schimmen betraden het podium in een rookgordijn; een mistig decor over de twintig nummers. Al bij de eerste song liet Reznor zich volledig gaan. ?Love is not enough? was één van de weinige recente songs die we zouden horen. Het tempo werd strak en stevig gehouden met ?Terrible lie? (de ideale song bij afbraakwerken!) en ?March of the Pigs?. Gitarist North had z'n punkveren nog niet verloren en dolde als een gek rond op het podium. ?Closer? en ?Reptile?, werden ondergedompeld in een felle rode gloed, hadden een monotoon ritme, boden stroomstoten en balanceerden tussen intimiteit en dynamiek. De Natural Born Killer song ?Burn? leidde de dreiging in van songs als ?Gave up?, ?Help me, I'm in a hell? en ?Eraser?, in een decor van half gedempt wit licht en rode flikkerlichten op de leden. Fijn gevonden!

Tijd voor een rustpunt van een paar minuten in de pianoballade ?La mer? die de ze linkten aan ?Into the void? die aanzwol om tot uitbarsting te komen. De nieuwe song ?Survivalism? refereerde deels naar de trance van The Young Gods en met songs als ?Wish?, ?Suck? en ?Down in it? bereikten ze een mooi hoogtepunt. Fijn.

?Hurt?, ode aan Johnny Cash, startte intiem en sober; om kippenvel van te krijgen? Cash leek herboren?!, na een paar minuten zwol het nummer aan met de band. ?The hand that feeds? en ?Head like a hole? mochten de set definitief besluiten.

NIN: een dynamische, donkere set van een man, ?een band, die de vitaliteit nog niet is verloren; jongere bands hebben er het opkijken naar!

Support act was The Popos, een Amerikaanse band met Indiase roots. Een goed half uur traden ze op en verrasten aangenaam voor wie van noise, grunge, psychedelica en `80's wave hield.

Organisatie: FLP, Lille

zaterdag 17 februari 2007 04:00

Beheerste postpunk

In de Petrol te Antwerpen kregen de twee bands Confuse The Cat en The Rifles evenveel tijd om zichzelf live voor te stellen.

Geert Plessers is al een paar jaar bezig, na het Reiziger avontuur, met Confuse The Cat. De band bood een aanstekelijke, dynamische en vitale set gedurende zo'n 45 minuten. Het vijftal proeft van postrock, Britse postpunk en waverock. Een fris, springerig geluid, dat het vijftal injecteerde op het podium. Ze putten rijkelijk uit hun terechte doorbraakplaat (derde plaat reeds!) `We can do it'. Plessers ontpopte zich op het podium als een Paul Smith van Maximo Park of als een Alex Kapranos van Franz Ferdinand; één van de gitaristen leek als twee druppels water op een Fun Boy Three-er.

Confuse The Cat gaf er een ferme lap op met puike songs als ?The deepest blue?, ?Shockwaves?, ?Principessa? (een Daddy Cool strofe in de outtro) en de opzienbarende single ?Akela?.

The Rifles zijn een jong bandje uit Londen die een mooie toekomst tegemoet kunnen gaan, net als geestesgenoten The Kooks en The Subways. In een kleine 50 minuten speelden ze een twaalftal drie minuten songs. Het viertal, onder zanger /gitarist Joel Stoker, bracht een sprankelende, energieke set, waarin af en toe ruimte was voor sfeervoller materiaal. Melodieus opzwepende `to the point' postpunk, die nauw leunt aan de `70's van The Jam: korte, kernachtige en snedige songs!

Na een Stooges intro, trok het viertal meteen fel van leer met enkele rechttoe-rechtaan songs als ?She's got standards?, ?One night stand? en ?Hometown blues?. Melodieus verfijnder klonken ?She's the only one?, ?New one? en ?Spend a lifetime?; door het semi-akoestische gitaarspel en melodica was dit een aangename en een mooie afwisseling. Een bredere aanpak die werd geapprecieerd. ?Peace & quiet?, het muzikaal uitgangsbord van dit jong bandje, krikte het tempo terug op; ?Robin Hood?, ?Repeated offender? en de titelsong van de cd `No love lost' volgden in sneltempo. ?Narrow minded social club? was dromerig en besloot samen met het punky ?Local boy? het kleine uurtje beheerste postpunk, onder een fijne melodie en een emotievolle zang.

Org: Petrolclub, Antwerpen

zondag 11 februari 2007 04:00

Boeiende band

The Frames zijn een Ierse band onder zanger/gitarist en componist Glenn Hansard, een gevoelig man die fantasierijke, soms gruwel aandoende verhalen en eigen indrukken over dagdagelijkse zaken, aan het publiek wist te vertellen. The Frames balanceren tussen indierock, folk, postrock en slowcore.

Ze bieden sfeervolle, dromerige songs, waarin een mate van dramatiek is verwerkt, live mooi uitgediept, en directer, krachtiger en noisier konden klinken. Een eerste kennismaking gebeurde al op het Cactusfestival; de band kon openlucht onvoldoende de aandacht trekken; in zaal bleek duidelijk dat ze tot hun volle recht kwamen.

The Frames speelden ruim twee uur een uiterst afwisselende, boeiende set en onderstreepten een sterk samenspel van gitaar, bas, viool en drums. Zelfs een vermanende houding naar één van de fans deed Hansard niet van z'n voetstuk brengen; een assertief man die z'n mening weergeeft.

Het vijftal bracht met de jaarwisseling een nieuwe cd `The Cost' uit; in de lange set stelde de band z'n vijftienjarige carrière voor, en putten regelmatig uit hun recente plaat.

Een instrumentale postrockopener leidde de titelsong in van het recentste album, wat muzikaal garant stond voor de ganse avond: intens, meeslepend materiaal, dat een sterke opbouw en diverse tempowisselingen had, mooi kon aanzwellen en fijnzinnig, subtiel én forser, vitaler kon klinken?Candlelight music met een forse windbries! De groep deed denken aan de live reputatie van Greg Dulli's Afghan Whigs of Twilight Singers.

?Keepsake?, ?Rise?, ?God bless? en ?What happens? lagen in dezelfde lijn, waarbij Hansard voor elke songs een verhaal of indruk klaar had. ?Stars are underground? , ?Finally? en ?Revelate? waren de meer felle, krachtige songs;

Er waren intieme songs, maar het vijftal gaf ze een snedige tint. Het was enkel bij ?Hard way out? en ?Friends en foe?, en in de bisronde, dat de band spaarzamer en soberder speelde en zelfs z'n voorliefde aan Will Oldham prees.

Naar het eind toe werd het tempo terug aangescherpt: meeslepende, bedreven songs die mooi werden uitgesponnen: ?Fake? werd gekoppeld aan Johnny Cashs ?Ring of fire? en onder een donkere rode Valentijngloed speelden ze ?Sante Maria?.

In de lange bis was er eerst ruimte voor de virtuositeit van violist Colm Mac An Iomaire. De klemtoon kwam op ingetogen songs waaronder ?Lay me down? en ?Sad songs?, bepaald door het gitaargetokkel, het vioolspel en de pakkende stem van Hansard. Hij liet het publiek het refrein en talrijke `oohoohs' meezingen. In ?Mighty sword? was de ganse band opnieuw present en met een Will Oldham song (hoe kon het anders) besloten ze de twee uur durende set.

Het sympathieke The Frames speelde een afwisselende set, hield het publiek in z'n greep had en balancerende tussen een beklemmend, pakkend sfeertje en extravertie.

Als support act trad Bell x 1 aan, die ik al aan het werk zag met Starsailor, een paar jaar geleden. De groep, die maar geen armslag kent, verzorgde met z'n drieën een semi-akoestische, intieme, emotievolle set: een subtiel, fijn gitaarspel en drie sterke stemmen. Een `Lazy Sunday' evening gevoel. Ze klonken op het eind feller en speelden als een ontketende Luka Bloom op hun gitaren. Depeche Mode's ?Enjoy the silence? pakten ze uiterst origineel aan. En nu maar hopen dat de groep niet steeds aan het publiek voorbijgaat?

Organisatie: Botanique Brussel

zaterdag 24 februari 2007 04:00

Like a star

Corinne Bailey Rae, een 27 jarige sympathieke, frêle jonge dame, debuteerde sterk vorig jaar met haar sfeervolle, dromerige licht heupwiegende semi-akoestische souljazzypop; fijn, subtiel uitgewerkt songmateriaal onder haar warme, helder overtuigende emotievolle stem. Ze excuseerde zich voor het uitgestelde concert in oktober vorig jaar, want een onverwachts succesvolle Amerikaanse tournee deed de Europese uitstellen tot dit voorjaar.



De ontwapende enthousiaste spring- in-`t-veld bracht op stijlvolle wijze -innemend en freakend- aangename, genietbare romantische pop, begeleid door een negenkoppige band (twee backgroundzangeressen, een blazersectie, toetsenist, drummer, bassist en een gitarist); een rijkelijk geschakeerd geluid door klasse muzikanten, wat sterk werd geapprecieerd. De set bestond uit nummers van haar debuut, een paar b sides en `helden' die haar hebben beïnvloed.

Meteen op de breed georkestreerde opener ?I `d like to? bewees ze haar gouden stemkwaliteit. Op de innemende ?Breathless? en ?Enchantment? speelde ze zelf akoestische gitaar. ?Trouble sleeping?, prachtige souljazzypop, gaf wat meer vaart. Een eerste held werd Jimi Hendrickx: ?Long hot summer? had een directer rockvlaagje, weliswaar ondergedompeld in de Bailey Rae stijl. ?Call me when you get this? was de `driving-at-home-nightsong'. ?No love child? was één van haar b sides, die een forse percussie meekreeg. Vervolgens klonk het gezelschap ingetogen, rustig en sfeervol op ?Butterfly?, ?Till it happens to you? en het nieuwe ?I won't let you lie to yourself?. Ze eindigde met haar bekende singles ?Like a star? en het groovy ?Put your record on?.

Haar onschuldige glimlach, het handjesgezwaai en de `bedankingskes' over de `open minded' houding van het publiek onderstreepten de fijn, knus, gezellige set.

In de bisronde liet Bailey Rae eerst de blazersectie en de backgroundzangeressen links; op ?Choux party heart? (haar persoonlijke lieveling van de cd) was zij alvast een muzikale ster. ?Since I`ve been loving you? van Led Zeppelin, gekenmerkt door een mooie opbouw, kreeg een eigen tint door piano en toetsten. In een basisbezetting kwamen deze nummers wel aardig tot hun recht. Na een klein anderhalf uur besloot ze met ?Seasons change? (origineel van Stevie Wonder) waar iedereen terug van de partij was.

Corinne Bailey Rae beleefde een gezonde dosis spanning op deze tweede dag van haar Europese tournee. Ze zorgde alvast overtuigend voor een tof avondje souljazzypop en wist met haar sympathieke uitstraling en bedankjes het publiek volledig in te palmen! ?Like a star? was terecht?voor haar bedoeld!

Als support act trad de jonge singer/songwriter Jack Savoretti op. Hij won totaal onverwachts in een klein half uur het publiek voor met enkele dromerige pakkende akoestische gitaarsongs: een fijnzinnig gitaarspel, mondharmonica en z'n gevoelig heldere stem. ?Dreams?, ?Soldier's eyes?, ?Without? en ?Ring of fire? (eerbetoon aan Johnny Cash) waren erg sterk.

Hij was onder de indruk van de warme respons en het enthousiasme van het publiek. Hij verliet de bühne met een traan. Mooi toch?

Savoretti onderscheidde zich alvast van talrijke singer/songwriters. Te onthouden!

Organisatie: Live Nation

vrijdag 02 november 2018 18:19

Compromisloze rock`n'roll

Support act waren The Spores, die muzikaal ergens tussen The Bellrays en The Cranes te situeren waren.. Rock'n'roll, gothicwave die potig, sfeervol en dromerig was. De zangeres Molly McGuire kon hoog gaan, de gitarist bleef er koel, afstandelijk en onbeweeglijk bij. Met poppen gaven ze elan aan de sound.

Eagles Of Death Metal is de band van Jesse `the devil `Hughes. Melodieus spannende, rauw rammelende doorleefde rock'n'roll met een oud Rolling Stones tintje en een Monster Magnet uitstraling. Jesse kwam met z'n band eerst in de belangstelling door de samenwerking met Josh Homme (QOSA)en Millionaire's Tim Vanhamel. Momenteel helpt Homme nog mee aan de platen van The EODM, maar gaat niet mee op tournee. De band heeft tot nu toe twee cd's uit `Peace love death metal' en `Death by sexy'.

EODM zorgde een rock'n' roll vuurtje met een dosis fun en entertainment, de ideale muzikale formule van het viertal. Thema's over nachtelijke avontuurtjes, (natte) tienerdromen, whiskey, vrouwen en sex speelden ze in een strakke, gebalde, krachtige en opzwepende sound.

Wij beleefden een tof ontspannend avondje. Het viertal rockte en sprong, ondanks de indruk van een gezegende leeftijd. In de anderhalf uur durende set waren er een pak songs van hun debuut.

Ingeleid door een hiphopbeat, startten ze energiek, fris en snedig met ?Don't speak?, gevolgd door ?Kiss the devil?. Na een drietal nummers toonde Hughes wie z'n liefje wel mocht zijn: Joan Jett! Hij showde haar t shirt. Ze hielden alvast het tempo hoog met ?Bad dream mama?, ?I like to move in the night? en ?English girl?, die pittig gekruid waren door enkele soli.

Ik hoorde in m'n oor referenties fluisteren van Lyngryd Skynryd en Stealers Wheel, wat meteen ?Stuck in the middle (metal) with you? van deze laatste band opleverde. Op ?Flames? klonken ze op z'n Mayalls en R.L. Burnsides: rock'n'roll blues.

Hughes maakte er een plezierige tijd van en zweepte z'n fans op met ?Are you still having a good time?, ?Do you want a rock'n roll show? en ?Are the girls doin' fine??. ?I gotta feeling? was voor alle 19 year old girls. Fantasietjes hadden de vrije loop. Het publiek hield er wel van en er werd welig gecrowdsurft. ?Boys bad news?, ?I only want you? en ?Speaking in tongues? besloten op een stevige, energieke wijze de set.

Ze konden rekenen op een sterke respons. Ze speelden nog een drietal songs in de bis waaronder ?New rose? (Jesse Hughes solo!) en?hoe kon het ook anders, een nummer van hun invloedrijkste band: ?Brown sugar? van The Rolling Stones.

Dit was een fijn, gezellig, ontspannend, ontstressend concertje van een compromisloos viertal.

Org: Agauchedelalune, Lille

woensdag 31 januari 2007 04:00

Magical Magic Numbers

The Magic Numbers werden ingeleid door de Brusselse singer/songwriter William Street, die met voorgeprogrammeerde instrumenten z'n intieme akoestische gitaarsongs breder van opzet liet klinken.

Het lijvig vriendelijke gezelschap The Magic Numbers van de familie Stodard (twee broers en zus: Romeo (zang/gitaar), Sean (drums) en Michele (zang/bas)) en Angelo Gannon (toetsen/melodica/tamboerijn) uit Londen, hebben momenteel twee `feel good' klinkende cd's uitgebracht. Een gevarieerde sound met enerzijds rustige, dromerige en sfeervolle songs, anderzijds fris, dynamische en luchtige songs.

Live behielden ze alvast die afwisseling, wat garant stond voor een vaardig aangename, ontspannende set. Een boeiend, broeierige, pakkende retrosound die overtuigde! Een twee uur durende set, die op geen enkele moment verveelde en waarbij Romeo ruimte bood voor de aanvullende zang van zus Michele en Angelo. Naar het eind had het viertal zelfs zoveel speelplezier dat ze de twee roadies erbij haalden om een paar `on-the-road-country' songs te spelen en te jammen. Door de vriendelijke uitstraling en hun handgeklap, werd het publiek nauw betrokken tot de band.

Ze speelden uit de twee cd's en begonnen snedig met ?This is a song?, ?Forever lost?, ?The mule? en ?You never had it?. Het zijn melodieus subtiele songs met een sterke opbouw, ondersteund door de vrouwelijke backing vocals. ?Love's a game?, ?Undecided? en ?Slow down? - vrouwelijke zang op het voorplan -, waren knus, sfeervol en dromerig; ?Slow down? werd zelfs geouttro-ed door Kate Bush's ?Running up that hill?. In ?Keep it in the pocket? zongen Romeo en Angelo alsof het nummerde haperde.

?I see you, you see me? klonk zowel intiem als uptempo. ?Runnin out? was alvast één van de stevigste nummers in de set.

De band bracht een paar nieuwe songs nl. het intieme ?New song? en ?Anima sola?, een ideale kampvuursong, hun vakantienummer bij uitstek als ze in Mexico zijn. ?Love me like you? besloot na anderhalf uur de set.

Maar deze Mama's & Papa's van het jaar 2007 beleefden een fijne tijd in Le Grand Mix en trakteerden op een half uur jam- en speelplezier met een pakkende ?Hymn to her?, bepaald door xylofoon. In ?Take me or leave me? lag de klemtoon op de breekbare zang van bassiste Michele. Na een tweetal gejamde countryroad/ freefolk songs (by the way samen met hun roadie en PA man), en een schitterend uitgesponnen ?Beard? namen ze definitief afscheid.

?Had everybody a good time?? vroegen ze?luidkeels werd dit positief beantwoord. Magic Voices, Magic Music, Magistral Magic Numbers?wat konden we ons meer wensen?

Org: Grand Mix Tourcoing

Pagina 220 van 226
FaLang translation system by Faboba