• Wilde Westen, Kortrijk: events
    Wilde Westen, Kortrijk: events Wilde Westen, Kortrijk: events afgelasting concerten tgv coronacrisis Door de aanhoudende coronacrisis werd Wilde Westen genoodzaakt de deuren te sluiten…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Johan Meurisse

Johan Meurisse

maandag 05 maart 2007 04:00

Stars on the wall

The Go Find is het muzikaal speeltje van Dieter Sermeus, die vroeger één van de bepalende figuren was van het onvolprezen Orange Black. The Go Find begon als nevenproject. `Miami ` was twee jaar geleden het eerste resultaat: fijne, sfeervolle indiepop met elektronica.

The Go Find is een volwaardige band nu. `Stars on the wall' is een logisch vervolgverhaal op het debuut: de songs nestelen zich in onze zenuwbanen, zitten goed in elkaar en hebben een repetitieve opbouw; dromerige pop, met akoestisch gitaargetokkel en een fikse scheut elektronica, onder een melancholisch, neuzelende zang. Indietronica!

Ze refereren aan de sound van The Notwist, Lali Puna en Styrofoam. Deze Antwerpse band heeft een licht verteerbare plaat uit, met een pak pareltjes als ? Beautiful night?, ?Dictionary?, ?New Year?, ?Adrenaline?, ?Ice cold ice? en ?We don't wanna?.

maandag 26 maart 2007 05:00

Pocket Symphony

Air, onder het Franse duo Jean-Benoit Dunckel en Nicolas Godin, heeft met `Pocket Symphony' opnieuw een lekker dromerige, wegzwevende loungy plaat uit. Subtiele, stijlvolle, filmische keyboardpartijen, soundscapes en trancegerichte dansbeats zijn de rode draad; een betoverend sfeervol geluid?een `midnightsummer lovedream sound', zoals JJ Burnel van The Stranglers (niet toevallig een Fransman!) het ooit omschreef. Postcoïtale muziek!

Air brengt dus al vijf cd's lang (de soundtrack van `The Virgin Suicides' inbegrepen) trippoplounge, wat een elegante schoonheid is van het duo. Naast de instrumentals en de paar eigen gezongen nummers zijn er twee songs met gastzangers: ?One hell of a party? met Jarvis Cocker en ?Somewhere between waking & sleeping? met Neil Hannon van The Divine Comedy.

Op ?Napalm love? en ?Mer du Japon? klinkt het duo iets forser en groovy.

Godin ging zelfs in de leer bij een Japanse meester die hem de kunst van de koto (Japanse harp) en de shamisen (driesnarig instrument, lijkend op een banjo) heeft bijgebracht.

`Pocket Symphony' is een goede cd maar Air is Air en blijft Air, en verrast niet echt meer.

maandag 12 maart 2007 04:00

Under the crooked moon

The Hot Puppies is een vijftal uit Wales, onder songschrijver Luke Taylor en zangeres/componiste Becky Newman. Ze maken deel uit van een nieuwe lichting jonge vrouw-man bandjes als The Subways, The Long Blondes, Juliette & The Licks en The Pipettes.

The Hot Puppies zijn eigenlijk al zo'n zeven jaar bezig en hebben nu pas hun debuut uit. Een paar songs van vroegere EP's zijn herwerkt: ?The drowsing nymph?, ?Green eyeliner? en ?Baptist boy?, waardoor er eigenlijk maar sprake is van zevental nieuwe songs.

Ze brengen korte, catchy poprocksongs met een vleugje psychedelica door een neuzelend, neurotisch klinkend orgeltje (denk aan The Inspiral Carpets).

De groep refereert nauw aan de sound van Blondie, Transvision Vamp (Wendy James), Four Non Blondes (Linda Perry), No Doubt (Gwen Stefani) als The Throwing Muses (Kristin Hersh) en Belly (Tanya Donelly).

`Under the crooked moon' bevat dertien fijne popsongs, de ene maal snedig, broeierig en dynamisch (?Terry?, Bonnie + Me?, ?Love or Trial? en ?Baptist boy?), de andere maal sfeervol en dromerig door akoestische gitaar, subtiele toetsen of een lichte orkestratie, zoals op ?Heartbreak soup?, ?Love in practise not theory? en ?How come you don't hold me no more?!?.

Overtuigend bandje!

maandag 12 maart 2007 04:00

15 Again

Het Franse duo Zdar (Philippe Ceboneschi) en Boombass (Hubert Blanc-Francard) onderscheidden zich van hun Franse leeftijdsgenoten/popdanceduo's Air en Daft Punk. Ze sloegen op '15 Again' een meer eigen weg in en ontpopten zich als liedjesschrijvers, na het opmerkelijke house/discofunk debuut `1999' en het tegenvallende `Au Rêve'.

Het eerste deel van de cd laat een `nieuw' Cassius horen: ?Toop Toop?, aanstekelijk gezongen stomende pop(disco)dance, Rock number one? met Gladys (vriendin van Boombass), die groovende funksoul laat horen en Pharrell zong ?Eye water? in, wat fijne r&b en hiphop brengt in de `Cassius' sound. Een breder concept alvast!

Vanaf ?See me now? komt het `oude' frisse dansconcept naar boven en wanen we ons in een discotempel. ?See me now?, in een Le Knight Club version, komt uit de Daft Punk stal. ?Jackrock? is de sterkste house/dansstamper op de derde plaat, pompende beats en een trance gevoel. Het afsluitende ?Grie Guervos? klinkt het meest gewaagd met neurotische beats.

`15 Again' is een gevarieerde, afwisselend dancepopplaat en heeft meer in z'n mars dan de vroegere funkdiscohouse.

zaterdag 03 februari 2007 04:00

Electric Soldiers

The Van Jets wonnen in 2004 de Humo's Rock Rally. Een EP verscheen een jaartje later: Melodieuze retrogitaarrock'n'roll met vette, snedige gitaarlicks en

-soli, een opzwepende percussie en een overtuigende zang. ?Ricochet? was het uitgangsbord. Ze pakten zelfs ?Honey white? van Morphine avontuurlijk aan. The Van Jets refereerden aan The Datsuns en Iggy & The Stooges.

De debuutcd `Electric Soldiers' laat een viertal horen dat duidelijk is gegroeid. De sound is verfijnd, breder en rijker, luister maar naar songs als ?What's going on? , ?My love is dead? en de titelsong: doorleefd, broeierig, spannend en emotievol. ?I don't know why? en ?You!? openen de cd als ware rock'n'roll songs.

The Van Jets houden van een puur oprechte rocksound: dynamisch, subtiel en intens. Ze laten hun instrumenten spreken. Een vleugje QOSA en Millionaire stoort niet in hun melodieuze snedige sound. Smaakmaker is ?Run'n hide?, gekenmerkt door een schitterende opbouw, en die mooi is uitgewerkt met piano- en gitaarpartijen.

De plaat werd co-geproduced door Pascal Deweze en Aaron Prellwitz. `Electric Soldiers' wint per beluistering aan zeggingskracht. We hebben er een tof bandje band bij.

maandag 26 februari 2007 04:00

All of a sudden I miss everyone

Het Texaanse Explosions In The Sky heeft een vierde cd uit, die meteen het ietwat ontgoochelende `How strange, forever' doet vergeten. Tja, hoe korter de titel van de cd hoe tegenvallend zeker bij het viertal?!

De vierde cd sluit nauw aan de voorbije eerste twee cd's `Those who tell the truth shall live, those who tell the truth shall live forever' en `The earth is not a cold dead place'. Een vertrouwd ingrediënt: een prachtige spanningsopbouw, aanzwellende gitaarstormen en de combinatie hard - zacht. Instrumentaal, filmisch en `een day after gevoel'. De betere postrock!

Een vleugje elektronica en pianogeluiden op z'n 65daysofstatic is een meerwaarde op de vierde cd, luister naar ?What do you go home to?? en ?So long, lonesome?; ?It's natural to be afraid?, lang uitgesponnen en mooi uitgewerkt, is alvast een song om in te lijsten in het oeuvre.

`All of a sudden I miss everyone' herneemt het oude stramien, en mag er dus wezen. Mooie plaat, wat meteen prikkelt voor een nieuwe fijne toekomst!

Musiczine

zondag 11 februari 2007 04:00

Robbers & Cowards

Cold War Kids is een beloftevolle band uit LA. Het smaakte naar meer toen een tweetal maand geleden de EP `We used to vacatio verscheen, een handvol songs van de getalenteerde zanger/songschrijver Nathan Willet. Het waren melodieus broeierige songs die de aandacht trokken door diverse tempowisselingen, een opzwepende percussie, sfeervolle en bedreven piano- en gitaarpartijen en een overtuigende zang.

De debuutcd ligt alvast in het verlengde. De nummers klinken subtiel, voelen fris en hyperkinetisch aan en balanceren tussen intimiteit en dynamiek. Rode draad blijft de sterke opbouw. Cold War Kids ligt ergens tussen Cave, Starsailor, Ben Folds en Gomez.

?We used to vacation?, ?Hang me up to dry? en ?Hair down? zijn de meest krachtige songs. Intiem en sfeervoller en intiem klinken ?Passing the hat?, ?Saint John?, ?Pregnant?, ?Red wine, succes!? en ?Rubidoux?. ?God, make up your mind? ruikt het sterkst naar Nick Cave. ?Tell me in the morning? en Hospital beds? lijken me de sterkste songs.

Op `Robbers & Cowards' toont het gezelschap z'n kunde. De cd bevat mooi afwisselend materiaal.

maandag 26 februari 2007 04:00

Fly high brave dreamers

Chris Eckman en Carla Torgerson hebben hun eigen band The Walkabouts en creëren ruimte voor hun duo-project. Ze laten de Seattle grunge volledig terzijde en brengen met hun band snedige en ingetogen donkere, broeierige gitaarrock, met country- en folk invloeden.

Solo hanteert het duo een sfeervolle aanpak. Het zijn subtiele en mooi uitgewerkte popsongs, breder omlijst of uiterst sober gehouden. Vocaal pakt het duo het afwisselend aan of vullen ze elkaar aan. De songs zijn opgedragen aan Arthur Lee en Grant McLennan.

De semi-akoestische songs van het duo met elektronica, piano, toetsen, klokkenspel, melodica en een jazztrompet, brengt hen binnen de huidige folkelektronica. Het zijn pareltjes van songs; ?Whatever it takes? is één van de hoogtepunten. Fijn plaatje van een fijn duo.

maandag 19 februari 2007 04:00

The Cost

The Frames zijn een Ierse band, die een paar jaar terug opvielen met `For the birds'. Onder impuls van Steve Albini klonk de band homogener en was er geen sprake meer van verschillende muziekstijlen en producers.

`The Cost' is een logische vervolg op de voorbije cd's `For the birds' en `Burn the maps'. De band, onder zanger/gitarist en componist Glen Hansard staat garant voor sfeervolle, dromerige songs, waarin een mate van dramatiek is verwerkt. De songs zitten fijn en subtiel in elkaar en worden ondersteund door piano, viool, elektronica en orkestraties. ?Song for someone?, ?People get ready?, ?Sad songs? en ?True? passen in het rijtje. The Frames verloochenen hun folkyroots niet met songs als ?When your mind's made up? en ?The side you never get to see?. Een paar songs benaderen het Duyster `slowcore' concept: ?Bad bone? en de titelsong klinken intens, intiem en sober. ?Rise? en ?Falling slowly? zijn dan de meer krachtige songs van de cd.

The Frames hebben een afwisselend klinkend plaatje uit dat een beklemmend sfeertje verwezenlijkt.

maandag 19 februari 2007 04:00

The Good, The Bad & The Queen

The Good, The Bad & The Queen is het nieuwe muzikale project van Damon Albarn, die opnieuw bewijst dat hij van vele muzikale markten thuis is, na het muzikaal avontuur met Blur, Gorillaz , het Mali Music Project en het Honest Jons platenlabel.

Hij deed beroep op een paar voorname artiesten: Tony Allen, afrobeat legende, die uitmunt op de elektronica/dubsounds, Simon Tong (ex The Verve), voorziet af en toe een paar fijne, snedige gitaarloops, en oudste van het gezelschap Paul Simonon, The Clash fenomeen op bas, heeft z'n eigen manier om een paar diepe bastunes te spelen. En tenslotte is er Albarn, die met z'n emotievol pakkende stem haat- en liefdegevoelens van zijn weinig rooskleurige stad Londen weergeeft.

Het is een lome, sfeervolle en rustige plaat die het vooral heeft van de elektronica in songs als ?Northern whale?, ?Nature springs?, ?Three changes? en ?Green fields?; af en toe durft men ietwat forser te klinken zoals op ?Herculean? en de titelsong. Danger Mouse (van Gorillaz en het Gnarls Barkley debuut) stond in voor de productie.

Op The Good, The Bad & The Queen horen we een rijke muzikale wereld van vier artiesten. Mooi toch.

Pagina 224 van 225
FaLang translation system by Faboba