zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Hans Devriendt

Hans Devriendt

Al meer dan een decennia lang ben ik grote fan van Red Sparowes, de band waar Emma Ruth Rundle vaste gitarist in is en één van de grootste namen binnen het post-rock genre. Via deze weg kreeg ik meer belangstelling voor Emma Ruth Rundle en zo leerde ik dan ook haar andere muzikale projecten kennen. Zo is Emma bezielster van de folk/shoegaze band The Nocturnes en richtte ze samen met Greg Burns (bassist bij Red Sparowes) de experimentele rockband ‘Marriages’ op. Naast actief lid van voorgaande bands, bracht Emma in 2014 ook haar solodebuut ‘Some Heavy Ocean’ (Sargent House ltd.) uit. Je leest het juist, Emma Ruth Rundle heeft al op vele wijzen haar muzikale stempel gedrukt in het underground circuit. Daarom keek ik dan ook heel erg uit naar dit optreden.

Ik geef jullie alvast ook een belangrijke tip mee: dit jaar is Emma Ruth Rundle mede-curator van het prestigieuze Roadburn Festival in Tilburg (NL). Er werd reeds bekend gemaakt dat Red Sparowes (na lange pauze) een reunieconcert zal geven. De kans is sowieso groot, dat Emma er ook een solo set brengt.

Opener van dienst was Fvnerals***, een doomband met roots in de zuidkust van Brighton (UK), maar ondertussen gevestigd in het Brusselse. De band bestaat uit een bassist/zangeres, een gitarist en een drummer. Vanaf ze startten met spelen, werd voor mij duidelijk dat hun sound niet gewoon pure doom was, maar grote invloeden bevat van post-rock en donkere ambient. Wat voor mij een tof geheel is. Hun songs kwamen heel goed over, maar vond ik niet dusdanig vernieuwend. Zo moest ik af en toe denken aan bands zoals Chelsea Wolfe, Esben and The Witch, … Die nog steviger binnen het datzelfde genre staan. De dynamiek tussen de bandleden zat alleszins goed snor, maar het volume mocht voor mij iets luider staan. Dergelijke bands verdienen het niet om enkel gehoord te worden, maar ook gevoeld te worden aan ieders borstkas. Fvnerals speelde in ieder geval een mooie show en was terechte opener voor Emma Ruth Rundle. Bovendien reageerde het publiek heel erg enthousiast!

Na Fvnerals lastte men een korte pauze in. Ondertussen werd het geluid nog eens gecontroleerd, en bleek dat de microfoons veel stoorsignalen gaven. Na een kwartier leek het probleem nog niet opgelost te zijn en werd het hierbij gelaten. Ik werd nu toch wat zenuwachtig, want ik wou dat alles goed zat voor zo’n belangrijk optreden. Emma Ruth Rundle**** kwam het podium op en gaf meteen advies aan de geluidsman om het volume van de microfoons iets lager te zetten. Ze bedankte ons allen voor onze aanwezigheid, en zette in met “Fever Dreams”, het eerste nummer vanop haar laatste album (‘On Dark Horses’, 2018). Meteen een stevige opener dus. Haar stem zat vanaf de eerste seconde perfect, en ieder van de bandleden waren goed in vorm. Op de microfoon van de gitarist zat nog steeds storing, maar dit probeerde hij op te lossen door iets meer afstand te nemen. Al snel kwam de menigte in de juiste mood en werd er volop genoten. Emma’s stem was niet alleen perfect, maar ook ongelooflijk authentiek: zo bitter, zo vol, zo fragiel, zo rauw, zo wendbaar. De muziek kwam live over als een ‘wall of sound’ die mij volledig omarmde en diep deed wegzinken in Emma’s teksten. Er was veel post-metal/shoegaze invloed hoorbaar, maar toch samen gegoten tot de typische, unieke sound van de band. Voorbeelden zijn de drummer, die bvb. met de zijkant van z’n sticks tegen de cymbalen sloeg. Of de bassist en drummer die de band niet leidden, maar wel Emma volgden.
Na enkele nummers werd het geluid al iets beter, maar Emma kon het toch niet laten er een grapje over te maken: “I didn’t knew we had a new bandmember. It’s like a ghost in the room.”.
Eerlijkheidshalve moet ik ook melden dat het onmogelijk is om echte hoogtepunten op te sommen. Iedere song bevestigde het topniveau van dit concert en bevatte altijd zijn eigenheden waardoor alles immens straf klonk. Al voor ik het kon beseffen, waren we na een dik uur aangekomen bij het einde van de set. De band ging na een dankbare zwaai het podium af en ik bleef vol verstomming staan.
Kort hierna, en tegen mijn verwachtingen in, kwam Emma opnieuw het podium op. Maar deze keer was ze alleen, zonder band. Ze nam haar gitaar en begon “Real Big Sky” te spelen. Haar kenmerkende, eigen gitaarsound kwam nu nog zoveel duidelijker naar voren en dwong bij mij veel respect af. Het was ook nu heel duidelijk dat Emma geen ‘gewone’ muzikante is, Emma is uniek. En toen ze begon te zingen, op zo’n eerlijke en emotionele manier, sloeg de bom in. Doorheen de zaal heerste een absolute stilte en ik zag veel mensen met de mond open staren. Een man vooraan in het publiek probeerde het nummer te filmen, maar Emma vroeg hem vriendelijk z’n camera weg te stoppen. Ik begreep meteen waarom: Emma beleefde de emoties van ieder woord die ze zong en gaf mij hierdoor enorme kippenvel. Na dit ongelooflijk sterke, laatste nummer ging Emma dan definitief het podium af. Er werd luid geapplaudisseerd en ik bleef verbouwereerd achter.
Dit was één van de weinige concerten, die mij zodanig raakten, dat ik tijd zal nodig hebben om alles te plaatsen.

Emma Ruth Rundle is voor mij één van de strafste madammen in de muziek en kan geen waardering genoeg krijgen.

Twee dagen eerder stond ze ook in de Botanique, Brussel

Setlist: Fever Dreams - Apathy on the Indiana Border - So, Come - Protection - Darkhorse - Control - Marked for Death - Dead Set Eyes - Medusa - Real Big Sky

Organisatie: Cactus Club, Brugge

Al enige tijd keek ik oprecht uit naar de albumvoorstelling van Hydrogen Sea’s ‘Automata’ (2017, Unday Records). Vanavond was het dan eindelijk zover. De intieme setting van de Balzaal beloofde alvast het ideale decor te zijn voor een, zoals ons werd beloofd, intens concert.

Het voorprogramma werd deze avond verzorgd door Camille Camille***1/2. Deze singer-songwriter van slechts 22 jaar schopte het in de laatste editie van De Nieuwe Lichting (StuBru) tot een finaleplaats en won hiermee aan naambekendheid. Camille groeide op in Brussel, waar ze reeds als kind muziek kreeg ingelepeld door deel uit te maken van het kinderkoor van haar moeder. Later studeerde ze in Engeland en tradt ze sedert deze studies vaak op als straatmuzikante in Gent. Ik wist zelf totaal niet wat te verwachten, gezien ik mij op voorhand niet kon ‘inlezen’ over het voorprogramma.
Het was voor mij dus een totale verrassing. Een kwartier later dan gepland zag ik een jonge vrouw op het podium gaan, met alleen een akoestische gitaar in de hand. Ze ging bescheiden op een kruk zitten en stelde de microfoon vervolgens af op juiste hoogte. Rustig startte ze met tokkelen op de gitaar en iets later hoorde ik een gevoelige, volle stem over onze oren vloeien. Haar stemgeluid deed mij af en toe ook denken aan die van Kate Nash. Ze bracht intieme, ietwat donkere folksongs, die vol bezieling werden gezongen. Haar bijzondere stem, het eenvoudig gitaarspel, maar vooral de pakkende teksten leken het gehele publiek in z’n greep te hebben. In het begin van haar set leek de opkomst voor mij nogal aan de sobere kant, maar naar het einde toe vulde de zaal zich goed. En volgens mij volledig terecht. Wat zij deed aan die jonge leeftijd, met zoveel bezieling, deed mij oprecht veel respect opbrengen. Van Camille Camille hebben we lang nog niet alles gezien. Ik kijk alvast uit naar haar debuutplaat, dat dit najaar zou verschijnen.

Helemaal in ‘vorm’ gekomen dankzij het verrassend straffe voorprogramma, was ik helemaal klaar voor Hydrogen Sea**. Je leest het goed, ik geef de band weldelijk maar twee sterren. Mijn verwachtingen lagen volgens mij realistisch. In 2017 leerde ik hun tweede plaat ‘Automata’ kennen als een uitdagende, frisse, kwaliteitsvolle langspeler zonder dat de authentieke sound van Hydrogen Sea verloren ging. Sedert hun tweede plaat werden Birsen Uçar (zang) en PJ Seaux (keyboards/computer) bijgestaan door niemand minder dan Patricia Vanneste (viool, ex-Balthazar), Joris Caluwaerts (toetsenist, ook bandlid van STUFF) en Steven Van Gelder (drums, ook bandlid van Tout Va Bien). Hierdoor kreeg Hydrogen Sea de kans om zich te ontpoppen vanuit het digitale tijdperk, naar het analoge tijdperk, als volwaardige band. Ik dacht dus, dat Hydrogen Sea sterker zou staan dan ooit en ons op z’n minst een kwalitatie show zou geven, waarbij goede zang de basis is.
Opkomen deden ze met “You Are Here”, het ingetogen, eerste nummer van hun laatste plaat. Dit leek voor mij perfect te kloppen, ook had ik nog geen vermoeden van Uçar’s afwetende stem. Daarna brachten ze “Run”, “Lottery of Indecency” en “Sinister”.  
Dit laatste nummer, vind ik persoonlijk één van de sterkste van hun nieuwe langspeler. In de studio-versie van “Sinister” komen alle sterktes van hun huidige band tot uiting: een prachtig gecomponeerd nummer, verkwikkende drum, goede gitaar, het ongelooflijk straf vioolwerk van Patricia en de unieke stem van Uçar. Live bleek het vanaf dan voor mij jammer genoeg een ontgoocheling te zijn. Muzikaal kon ik er weinig op aanmerken: de band stond er en had er duidelijk veel goesting in. Maar zoals ik eerder aangaf, is Uçar’s stem voor mij de basis van deze band. En die stem, liet het volgens mij afweten deze avond. Vaak hoorde ik valse strofes (zoals bij het nummer “Cold Water”) of maakte ze haar zanglijnen te stil gezongen af (zoals bij het nummer “Blackest Skies”).
Ik had de indruk dat Uçar zich geheel het optreden enorm moest forceren om tot op het gewenste niveau te komen, wat volgens mij niet gelukt is. Ook vond ik Uçar vrij statisch op het podium en niet bepaald enthousiast tijdens de bindteksten. Hierdoor klonk het optreden voor mij, vrij langdurig en monotoon.
Wel wil ik duidelijk benadrukken welke ongelooflijke meerwaarde de nieuwe bandleden, waaronder Patricia Vanneste wel niet zijn. Patricia speelde zo ongelooflijk goed op die viool, en ook haar typerend getokkel tradt af en toe op de voorgrond. Deze avond vond ik dat de band vooral op haar steunde, terwijl ik denk dat dit niet de vooropgestelde dynamiek kon zijn. Het laatste nummer dat ik live zag, was “Decoherence”. Opnieuw, een zoveelste kleine ontgoocheling waardoor ik nu niet anders wou dan naar huis gaan. Volgens de setlist die ik in handen kreeg, zouden ze nog enkele bonusnummers spelen, maar naast mij, gingen ook verschillende andere ontgoochelde gegadigden niet in op dit aanbod .

Hydrogen Sea had vanavond zoveel potentieel: om krachtig, volwaardig, matuur en zo goed over te komen. Maar jammer genoeg, zal ik dit optreden niet meteen koesteren.

Setlist: You Are There - Run - Lottery of Indecency - Sinister - The Bloop - Flogsta - Vertebrate - Mordred - Cold Water - I Do not Do - To The Lighthouse - Blackiest Skies - Decoherence
Bis: I Remember - Wear Out

Organisatie: Democrazy, Gent

Achter een lange zoektocht naar parkeerplaats kom ik eindelijk en met een gehaast gevoel toe tijdens het optreden van Joyero***, het voorprogramma van deze avond. De mensen luisteren geconcentreerd naar de muziek van Andy Stack, die ons vanavond verschillende songs voorstelt vanop zijn eerste solo-album ‘Release The Dogs’ (Merge Records, 2019).  Ik zie op het podium een zelfzekere muzikant die ons allen boeit met zijn verrassende songs. Hij combineert verschillende instrumenten zoals sax en gitaar, met electronische elementen en een geslepen stem tot één mooi geheel. De sound kan ik moeilijk reduceren tot één muziekgenre. Ik hoor duidelijke invloeden van zowel dream-pop, electronische muziek en het vroege disco-geluid. Na afloop van z’n optreden voelde ik geen gejaagdheid meer in m’n lijf, enkel de oprechte prikkeling om zijn solo-plaat zo snel mogelijk te beluisteren. Ook al kon ik maar kort meegenieten, durf ik te concluderen dat Joyero het beluisteren waard is. Tip!

Na een half uurtje pauze zit de zaal ‘boemvol’. Ook de staanplaatsen zijn nu allemaal ingenomen. Er hangt een gezellige, intieme sfeer in de zaal en naast wat gevezel is het mij al snel duidelijk dat iedereen uitkijkt naar het eerste nummer van The Album Leaf****1/2, headliner van de avond. Oorspronkelijk startte The Album Leaf als het éénmans-project van multi-instrumentalist Jimmy LaValle: een componist uit San-Diego dat voornamelijk aan naambekendheid won als lid van post-rock band Tristeza. In zijn soloproject verwerkt hij verschillende invloeden: zowel klassiek, elektronica, ambient als jazz krijgen er allemaal hun plaats in. Deze avond wordt Jimmy LaValle (gitaar, zang, keyboards en electronics) bijgestaan door Matthew Resovich (viool, xylofoon, zang) en David LeBleu (drums), die ook deel uitmaken van een grotere groep vaste live-muzikanten. Het is ondertussen geleden van in 2006 dat Jimmy ons land nog eens aandeed met The Album Leaf. Het beloofde dus een vrij exclusief optreden te worden.

De set startte met een rustige, opbouwende intro. Achter de band stonden een tiental lichtgevende paaltjes die langzaamaan steeds meer licht gaven en nadien een geschakeerd kleurenspel gaven. De bandleden waren verwikkeld in een gordijn van rook. Dit zicht op zich alleen al, was fantastisch.
We werden letterlijk ondergedompeld in een bad van emotievolle muziek dat ons al vastgreep bij de keel vanaf het eerste nummer. Tijdens het optreden merkte ik, op welke mooie wijze de bandleden elkaar afwisselend ruimte gaven, om ieder instrument, op de juiste timing aan bod te laten komen. Er hing een relaxte dynamiek over de bandleden waardoor ze één mooi, musicerend geheel vormden. Ondanks de lage bastonen die soms wat te prominent aanwezig waren, kwamen de vocalen, viool, piano en gitaar toch goed over. De songs wisselen vaak in het nummer zelf van stijl of ritmes, waardoor de drummer vrij complexe patronen moest spelen. Het leek misschien wel voor hem een makkie, maar dit kon het echt niet zijn.
Tijdens het derde nummer werd de band ook bijgestaan door Andy Stack met zijn saxofoon: het lukt mij verrassend moeilijk om nu nadien te beschrijven hoe magisch dit wel niet was. Het bezorgde mij in ieder geval veel kippenvel. Later tijdens de set werd ook een nummer gespeeld waarop Jón Þór Birgisson (Jonsí, cfr. Sigur Rós) meezingt. Weliswaar onder de vorm van een sample (in de tijd speciaal voor Jimmy LaValle ingezongen), maar dit gaf het nummer zo’n grote meerwaarde. Bovenop die sample van Jonsí vielen Jimmy en Matthew duet-gewijs in, waardoor de puzzel zo magisch mooi compleet werd. Tijdens het optreden volgden zo nog vele emotionele momenten. Buiten een paar gasten die iets teveel promilles binnen hadden, werd er tijdens het optreden heel intens en stil genoten.

De muziek van The Album Leaf hoeft niet op te bouwen tot een climax, want door haar complex fijne karakter zorgt ze al vanuit zichzelf voor een uniek luistergevoel. Zo duurde het optreden een kleine twee uur, die ontzettend snel passeerden. Bij afloop werden we door de ingetogen bandleden, oprecht bedankt voor onze aanwezigheid. Wat was me dit, een bijzonder mooie avond. Deze avond heeft opnieuw bewezen, dat muziek doet echt wel ‘bewegen’.

Organisatie: Botanique, Brussel

Múm - Sereniteit aan de oppervlakte, complexe gelaagdheid in de diepte
Notre Dame de Laeken
Brussel

Ik kom toe in de Notre Dame en ben al meteen onder de indruk van de prachtige locatie. Niet enkel het gebouw en de architectuur op zich, maar ook de belichting maakt alles tot een prachtig kader die meer dan gunstig lijkt voor de 20 jarige viering van Múm’s debuutplaat ‘Yesterday Was Dramatic, Today is OK’

Gyda Valtysdottir ***, frontvrouw van Múm, mocht het voorprogramma verzorgen. Iets na acht stapte ze met een rustige zelfzekerheid en één cello het kleine podium op. Haar eerste nummer start ze rustig op haar cello en laat ze opbouwen door gebruik te maken van loops. Een soort van ‘Keltische’ mystiek zindert doorheen mijn hoofd en daarna hoor ik haar hoge, fijne en o-zo-heldere stem. Het lijkt bijna op engelengezang. Het valt mij op hoe goed ze haar stem beheerst. Alsof haar stemgeluid een blokfluit is waarop ze simpelweg de gaatjes moet dichtduwen om een perfecte toonhoogte te behalen, maar dan uiteraard niet zo eenvoudig als het klinkt. Haar zijdezachte cellospel is een mooie symbiose met haar stemgeluid en zo gunt ze ons een zestal songs die de gegadigden zachtweg leiden in een soort van vredevolle extase. Haar muziek is experimenteel, minimalistisch, eerder down-tempo, maar toch kan ze ook dreigend en onheilspellend klinken. Ze danst sensueel en neemt je in. Je kan niet anders dan mee onder te dompelen in de wereld van Gyda. En alvorens ik het besef, is haar set gedaan. Ik blijf wat voor mij uitstaren en ondertussen speelt (in afwachting voor Múm) een ideale soundtrack doorheen de Notre Dame: ‘Ny Batteri’, van Sigur Rós.

Een kwartiertje later is het zover, Múm**** zal ons een integrale luistersessie van hun debuutplaat ‘Yesterday Was Dramatic, Today is OK’ schenken. Deze plaat werd al snel wereldwijd aangeprezen en zelfs door Pitchfork onthaald met de hoge score van 9,1/10. Múm werd in 1997 als experimentele popgroep opgericht door multi-instrumentisten Gunnar Örn Tynes en Örvar Þóreyjarson Smárason. De band werd al snel vervoegd door tweelingszussen Gyða en Kristín Anna Valtýsdóttir. Nadien wijzigde de band regelmatig van line-up en bestonden ze uit een steeds groter collectief van muzikanten. Tot op heden brachten ze welgeteld zes langspelers uit waarvan ‘Smilewound’ (2013) hun laatste is. De band heeft globaal enorm veel succes, waaronder ook in de Verendigde Staten, Europa en Rusland.
Deze avond spelen ze onder de huidige line-up van Örvar Þóreyjarson Smárason (frontman/keyboards/gitaar/mond-accordeon en electronics), Gunnar Örn Tynes (piano/gitaar), Hildur Gudnadottir (zang/basgitaar), Samuli Kosminen (drums/percussie) en Gyda Valtysdottir (zang/cello/gitaar).

Al vanaf de eerste song voelde hun muziek aan als een zacht schapenvel die mij verwarmde. Het publiek in de Notre Dame was muisstil, sereen en heel respectvol. Een beter publiek dan hen, die avond… kan ik mij moeilijk voorstellen. Als nieuwkomer binnen hun muziek, ontdekte ik dat Múm’s sound geen ééndagsvlieg is. Múm klinkt voor mij ietwat sereen aan de oppervlakte, maar complex gelaagd in de diepte. Dit maakt hun muziek zo boeiend om bewust te beluisteren, en beter nog… ‘Te beleven’ tijdens dit prachtige concert. Tijdens verschillende songs werd mond-accordeon gebruikt, wat hun muziek op een fragiele manier nog voller deed klinken. Als je het mij vraagt: een grote meerwaarde. De samenzang van Hildur en Gyda klonk ook ronduit hemels. Ik zag zonder twijfel, alleen maar top-muzikanten op het podium. En wat ze samen voortbrengen, is pure magie, zo fijn geslepen als een diamant. En dit blijkbaar al vanaf hun eerste langspeler, wat niet iedere band gegeven is. Hun geluid deed mij in momenten ook denken aan muziekgroepen als Low, Lamb en EF. Wat ik een groot compliment vind. Topnummer van de avond was voor mij “There Is a Number of Small Things”. Het nummer bevat fijngepolijste elektronische effecten, zo’n meeslepende melodielijn, prachtige zang en dwingt je uiteindelijk tot een mentale ‘shutdown’. Waardoor je wegzinkt in diepe rust en dankbaarheid.
Maar niet enkel de muziek stond vanavond als een huis. De integere maar toch humoristische bindteksten, de dankbare houding van de muzikanten en mooie moderne dans van Gyda maakten alles nog persoonlijker. Ook vind ik het belangrijk om de gehele organisatie even in de verf te zetten: zonder de prachtige belichting met mooie effecten/patronen, de unieke locatie en het nagenoeg perfect geregelde geluid was deze avond niet zo compleet als ze was.
Na het laatste nummer van ‘Yesterday Was Dramatic, Today is OK’, kreeg Múm van bijna iedereen en staande ovatie.

Na lang applaudisseren, werden we nog één maal verwend met “We Have a Map Of the Piano” als bonus. Na een laatste staande ovatie en diepe buiging van de muzikanten was het concert tot zijn einde. Ieder van ons keerde volgens mij, met een verzadigd gevoel van dankbaarheid en warmte naar huis.
Wie er niet bij was, mag spijt hebben. Want het was een prachtige avond. Bedankt Múm, en bedankt Botanique, voor de puike organisatie!

Organisatie: Botanique, Brussel

Lokerse Feesten 2019 - DAG 9 - The Van Jets - Therapy? - Arno - Triggerfinger Triggerfinger op triomftocht - Rock ’n roll baby!
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-10
Lokeren
Hans Devriendt

Eenmaal toegekomen viel mij meteen op dat er nog niet zoveel bezoekers stonden op het plein. Toch had ik geen twijfels aan de sterke line-up van deze avond en wat de gevolgen hiervan zouden worden (in positieve zin dus). Met uitzondering van Therapy? enkel Belgen die de affiche versieren, een avond waar we trots op zouden worden!

The Van Jets (19u00 - Mainstage) Een sterke line-up zou hen deze avond opvolgen, maar dit leek de Oostendse heren van The Van Jets niet veel uit te maken. In 2004 (zelfde jaar van Absynthe Minded, Madensuyu en Milow) maakten ze nog furore in de Humo’s Rock Rally, ze waren terechte winnaars. Maar ondertussen zijn ze al bezig aan hun afscheidstournee. Van veel tierlantijntjes was geen sprake, de band kwam het podium op en begon gewoon -met zichtbaar enthousiasme- te spelen.
In het begin van hun set was er nog niet veel volk, laat staan in de frontlinie. De mensen waren ook nog niet echt enthousiast. Toch sloegen ze erin om met hun spontane energie en ‘glamrock met een hoekje af’ meer volk naar het podium te lokken. De bandleden speelden geolied samen en leken zelf ook te genieten van ‘t feit dat dit één van hun laatste optredens zou zijn.
Wat mij opviel is hoe goed de synths samen klonken met de gitaren: een symbiose van de bovenste plank. De groep stond ook heel beweeglijk op het podium en klonk extra vol dankzij de backing vocals. Ze waren ook zichtbaar dankbaar om opnieuw op de Lokerse Feesten te staan en droegen een nummer op aan Arno.
Hun set bestond uit een goeie mix van songs en vooral: The Van Jets klonken fris, gevarieerd, met een hoekje af en zomers. Naar het einde van hun set toe werden steeds meer luisteraars zichtbaar enthousiast en dit uitte zich o.a. met een leuke sing-a-long tijdens het nummer “The Future”. Na verschillende topnummers zoals “21st Century Boy” en “Who Does” eindigden ze met “Two Tides of Ice”, waarop de zanger ook crowdsurfte. Een krachtige afsluiter dat hun laatste passage op de Lokerse Feesten zou verzegelen. Het was mij een eer en genoegen, beste heren van Jets!

Therapy? (20u30 - Mainstage) Na de zomerse opwarmer van The Van Jets was het tijd voor Therapy? Ten gevolge van verkeersdrukte konden deze Ieren niet anders dan hun set tien minuten later in te zetten, maar daarom gaven ze zich zeker niet minder. Ze vuurden de ene achter de andere song af op het publiek en ondergetekenden waren reeds vanaf het begin van hun set enorm enthousiast. Therapy? uitte zich ook duidelijk tegen mijnheer Donald Trump, Boris Johnson, de Brexit en de UK’ goverment. Dit wakkerde het enthousiasme in het publiek enkel nog aan. Al vond ik dit niet altijd terecht, gezien Andy Cairns’ stem niet altijd even krachtig was en er ook verschillende fouten in het gitaarspel gebeurden, waaronder tijdens hun grote hit “Screamager” zelf. Ondanks Andy’s stem niet altijd even strak zat, zong hij wel altijd met grote overgave en dit was volgens mij voelbaar tot achteraan het plein. Songs die o.a. de revue passeerden waren “Callow”, “Trigger Inside”, “Theethgrinder”, “Nowhere”, “Screamager” en “Diane”. Afsluiten deden ze in stijl met een “Isolation”-cover van Joy Division, dat alleszins door mijzelve, enorm werd gesmaakt! Het optreden van Therapy? was dik oké.

Arno (22u00 - Mainstage) Vreemde eend in de bijt deze avond was zonder twijfel Arno. Toch hoorde hij volgens mij compleet terecht thuis binnen deze programmatie. Arno was een welgekomen afwisseling tussen de vorige rockbands en de rock ‘n roll van topniveau dat nog komen zou (cfr. Triggerfinger). Na een rustige, elektronisch getinte intro kwam na zijn band, ook Arno het podium op. De ‘opperkoning der rauwe stemmen’ maakte er dankzij het wel-willige publiek een heus volksfeest van, maar dan zonder twijfel ook te danken aan de kwaliteit die hij en zijn fantastische band teweeg brengen. Hij bracht een mooi allegaartje van nieuwere en oudere songs, waaronder zijn bekende meezingers “Les Filles Du Bord De Mer”, “Les Yeux de ma Mère”, “Vive ma Libertée” en “Je Veux Nager”. Arno is ook duidelijk trots op zijn geboortestad, Oostende. Ik citeer: “Ik goan me zetten en e liedje ziengen over Ostende. Leve de musselen!”. Ik bedoel... Hilariteit op z’n Arno’s ontbrak het optreden niet. Arno is een geboren, authentieke entertainer en vooral een fijne mens om te zien optreden. Hij gaf het beste van zichzelf en zijn band deed allerminst hetzelfde. Puik optreden!

Triggerfinger            (23u45 - Mainstage) En toen kwam Excelsior’s finest, Triggerfinger het podium op! Meteen lieten de heren in strak kostuum horen waar ze voor staan: stevige rock ‘n roll met af en toe een vleugje stonerrock erbij. De bandleden waren allen in topvorm, en zo bleef het ook. Ruben’s stem zat meer dan goed, zowel bij hoog als laag. Drummer Mario smeet zich volledig en Monsieur Paul z’n vingers waren goed opgewarmd voor de stevige baslijntjes.
Het plein stond bijna vol en de mensen genoten van rock ‘n roll in z’n puurste kunstvorm. Het werd geen best-of set, maar wel een weergave van hun brede repertoire. Wat mij opviel is dat de nieuwe nummers nog niet zo gekend waren bij het grotere publiek, ook al hebben die daar alle recht toe. Hiernaast waren de bandleden ook gewoon hun authentieke zelve: ze bedankten de vrijwilligers en alle bands die deze avond speelden. Dit moet niet, maar ze doen het toch. Waardoor ze bij mij bijkomend respect afdwongen. Frappant was ook hoe fijn ze het publiek in de hand hielden op basis van hun speelvolume: de spanning kon hierdoor dalen, maar ook stijgen, tot een heuse climax losbarstte.
Maar daarbij bleef het niet: tijdens twee nummers kregen ze guestvocals van Arno en tijdens hun laatste (bis-) nummer zong zelfs Andy Cairns van Therapy? mee, top gewoon.
De sterkste nummers van hun set waren voor mij het nieuwe “Colossus”, “Flesh Tight” en “All this dancin’ around”. Ruben De Block bewees zich als topgitarist en samen zorgden ze voor de perfecte afsluiter van deze avond.
Kortom: Triggerfinger triomfeerde! Heel gaarne tot een volgende keer.     

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren

Lokerse Feesten 2019 - DAG 5 - The Damned - Heideroosjes - NOFX - The Offspring - Een puike Heideroosjes en The Offspring - Punk is nog lang, niet dood!
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-06
Hans Devriendt

Vandaag brengt de programmatie overduidelijk een punk-dag. Door omstandigheden kon ik wel pas aansluiten vanaf de twee laatste nummers van The Damned. Wat mij meteen opviel, is dat het plein overvol was van bezoekers en dit een groot contrast was met gisteren, toen o.a. Patti Smith en Charlotte Gainsbourg aan de top van de affiche stonden.

The Damned (20u05 - Mainstage) Omdat ik enkel de laatste nummers nog kon zien, kan ik mij slechts hierop baseren. Maar wat viel mij op? Dit was hoe straf de muzikanten samen speelden, hoeveel sfeer er nu al was en dat er al hier en daar ‘gemosht’ werd. De gitarist van The Damned beheerste zijn instrument fantastisch goed, want even gitaar spelen omhoog en omgekeerd in de lucht, leek voor hem een makkie te zijn. De band stond duidelijk niet stil op het podium, en de stem van David Vanian zat volledig goed. Hun show afsluiten deden ze met de oneliner: “This is the BBC night show tuning off.”, waarna ze hun laatste song speelden. Voor wat ik had zien was het zeker een puike show.

Heideroosjes (21u05 - Mainstage) En toen was het negen uur. De Heideroosjes (ik blijf de naam geniaal vinden) beginnen zodra aan hun optreden. Eerst natuurlijk -traditiegebonden- het gezellig schlager liedje over Heideroosjes (hoe toevallig). De sfeer is eigenlijk nu al gezapig en gezet, door de vele vaste fans op het plein. Ze komen sterk op met “Ik wil niks” en meteen beginnen mensen te moshen, hoor ik veel sing-a-longs en is er één groot feest.
Na het eerste nummer begint het goed te regenen, maar dit kan duidelijk niemand deren. Tussen de verschillende nummers doen de bandleden zowel hilarische, als serieuze bindteksten. Zo outten ze zich volledig tegen homofobie en de zanger vertelde over z’n depressie. Sterker nog: hij raadt iedereen een depressie toe, omdat je dan volgens hem leert dat er altijd één weg terug is, en dat is ‘omhoog’. Je voelt dat de bandleden in hun 7-jarige hiatus geleefd en geleerd hebben, op alle vlak. En dit maakt ze alleen nog maar geloofwaardiger in deze statements.
Dat ze niet vergaten hoe goed spelen in elkaar zit, merkte ik ook snel op. Ze speelden strak, perfect samen en ook de vocalen van Marco Roelofs waren dik oké. Bekender werk dat gespeeld werd zijn: “Time is ticking away”, “Damclub Hooligan”, “I’m not deaf”, “Ik zie je later” en “Iedereen is gek”. Ze waren gek en geniaal. Zoals ik ze ken. En bij afloop besefte ik goed, dat het nog moeilijk zou worden om hen te overtreffen.

NOFX (22u30 - Mainstage) Zoals ik voordien aangaf, zou het nog moeilijk worden om de Heideroosjes te overtreffen. En dit zou bij NOFX ook het geval worden. De bandleden kwamen op gezapige wijze het podium op en Fat Mike (vocals) was gehuld in een spannend blauw kleedje met een roze juweeltje rond z’n hals. Hi-la-risch! Na enkele minuten zeveren over de hoogte van het podium, tot vervelens toe… Begonnen ze dan eindelijk met hun eerste nummer.
Mij viel al snel op dat de stem van Fat Mike vaak niet goed zat en er -buiten veel humor tussen de nummers- weinig kwaliteit in het optreden zat. Muzikaal vond ik de groep oké, maar ook niet top. De setlist was een veilige keuze van oudere en nieuwere nummers, en ze deden ook enkele covers waaronder “Aux Champs-Elysées” van Joe Dassin. Dit was wel eens prettig, maar zorgde niet meteen voor een beter optreden. Toch leek het overgrote deel van het publiek het optreden te smaken, en bleef de sfeer niet uit. Er werd nog gecrowdsurft, gemosht en mee gezongen. Bij mij viel de interesse, jammergenoeg, na enkele nummers weg. Ik had meer verwacht van NOFX.

The Offspring (00u00 - Mainstage) Een dikke vijf minuten later dan gepland, verscheen The Offspring op het podium. Met een grote banner achter hen en een eenvoudige lichtshow. Veel ‘ulletjes en frulletjes’ hadden ze blijkbaar niet nodig om er een straffe set van te maken. Van zodra ze de eerste song inzetten, ontplofte het overgrote deel van het publiek. Er ontstonden gigantische moshpits, circle-pits en iedereen plette elkaar, letterlijk. Punk was dit in ieder geval wel! Van jeugdsentiment gesproken.
Ze speelden een set vol bekender werk en dit bleek iedereen erg te appreciëren: “You’re gonna go far, kid”, “The kids aren’t alright”, “Pretty fly (for a white guy)”, “Why don’t you get a job”, “Come out and play”, “Can’t Repeat”  en nog zo veel meer songs maakten van hun set een ‘Greatest Hits’ optreden!
Een hilarisch moment van de set was toen gitarist ‘Noodles’ de intro van een Spice Girls nummer inzette, maar de zanger de tekst niet meer kende. Ook kwam Fat Mike van NOFX een nummer meespelen en het mooiste was, dat frontman Dexter Holland hierna zowel de organisatie, als iedere band die vanavond speelde gemeend bedankte. Hij meldde ook dat The Damned persoonlijke helden zijn van hem. Punk is duidelijk één grote familie. Jammergenoeg viel mij wel op, dat Dexter niet altijd zijn zanglijnen volhield. Zijn stem was vanavond niet krachtig genoeg. Maar gelukkig stond er wel een enorm sterke band achter hem, die het geheel moeiteloos mee in de goede richting stuurden. Het was één grote punk-party, vol moshpits, sing-a-longs en veel, héél veel stof! Eindigen deden ze met hun monster-hit “Self-Esteem”.

Voor mij waren The Offspring, samen met de Heideroosjes  het toppunt van deze avond.
En morgen…? Zal het waarschijnlijk veel werk zijn om alle troep op te ruimen. Want de biervaten draaiden zonder twijfel overuren.
Punk is nog lang, niet dood!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren

Lokerse Feesten 2019 - DAG 4 - Whispering sons - Father John Misty - Patti Smith and Band - Charlotte Gainsbourg - Gruppo Di Pawlowski - Hoge hoogtes, maar ook diepe laagtes
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-05
Hans Devriendt

Whispering Sons (19u00 - Mainstage) - Vóór Whispering Sons begon, stond er nog niet veel volk op het plein. Afwachten dus voor wat dit geven zou. Misschien geeft deze dag van de Lokerse Feesten gewoon minder bezoekers. Mij maakt het in ieder geval niet uit. Vandaag brengt ons opnieuw een boeiende en sterke programmatie.
Stipt om zeven uur begon Whispering Sons aan hun set.  Ze zijn misschien nog allemaal jonge muzikanten, maar staan naar mijn inziens wel met een zelfzekere, gezond mature houding op het podium. Duidelijk is zeker dat ze deze zomer al stevig getourd hebben, want ze speelden samen als een geoliede machine.
Wanneer ik ze vergelijk met hun passage op Cactusfestival durf ik zonder twijfel besluiten dat ze er hier op de Lokerse Feesten minstens even sterk stonden. Het podium was nog groter, voor deze toch nog jonge band, maar dat leek hen niet te deren. Fenne Kuppens haar stem zat helemaal goed en ze beleefde duidelijk de woede die ook verweven zit in de teksten. Als ze haar stem dan verheft om te schreeuwen, wordt het alleen nog maar krachtiger en komt alles intenser binnen.
Ik vond het op zich wel jammer, dat ze deze namiddag als eerste geprogrammeerd stonden. Logisch binnen deze programmatie, maar volgens mij overtuigt deze band nog eens zoveel meer in een donkere zaal, of onder een duistere hemel.
Whispering Sons durft met hun post-punk een grote knipoog doen naar bands als Joy Division, maar doen dit op hun eigen unieke manier zonder ook maar enig element te kopiëren. Het laatste nummer deed hun optreden op explosieve manier eindigen en het publiek reageerde vrij enthousiast.
Wat maakt ze volgens mij zo sterk? Hun pure, authentieke houding op het podium. Er was misschien niet veel verbale interactie met het publiek, maar de non-verbale component oversteeg dit met gemak! Ik kijk nu al uit naar hun volgende plaat, en vervoeg mij met veel enthousiasme tot hun fanclub.

Father John Misty (20u15 - Mainstage) Ik wist van Josh Tillman’s (zanger/gitarist) bestaan af, maar leefde toch met neutraal gevoel naar het optreden toe. Hun set begon met een rustige intro en een tragere song, waardoor het publiek volgens mij ook nog niet goed wist wat te verwachten. Dit werd jammergenoeg de constante van hun optreden. De bandleden zagen er allen vrij vermoeid uit, en stonden enorm statisch, zonder enig enthousiasme op het podium. Josh formuleerde zelf zonder enige glimlach dat hij het publiek vaak zou bedanken, gezien hij in de bubbel van ‘frontman-zijn’ leeft. Dit gaf mij nog meer het gevoel dat hun optreden vanavond vooral een sleur was. Ik hoopte van niet, maar dit had ook zijn effect op het bredere publiek, met uitzondering van enkele schaarse fans.
Het publiek werd hoe langer de set duurde, minder oplettend. De mensen praatten luid en zagen er niet geboeid uit. Toch kan ik niet anders dan te vermelden dat hun nummers muzikaal goed in elkaar zitten. Maar er hangt nu eenmaal veel af van de wijze, en het gevoel (dat ontbrak) waarop ze gebracht worden. Ook tijdens hun bekender werk zoals “Pure Comedy” bleef het publiek eerder afwezig, dan aanwezig. Tot nu toe toch wel de minst goede performance van de Lokerse Feesten, tenminste als je het mij vraagt. Op naar Patti Smith…

Patti Smith and Band (21u45 - Mainstage) Vandaag was Patti Smith dè reden waarom ik naar de Lokerse Feesten kwam. Haar uniek, ietwat rauwig stemgeluid, haar charisma, haar overtuiging, haar songs met fantastische teksten, haar attitude, en nog zo veel meer! Ik had er veel zin in. Patti kwam het podium op en keek gemeend naar het publiek aan beide kanten van het podium, ze zwaaide enthousiast en nu al zag iedereen dat ze er zelf ook goesting in had.
Ieder nummer zong ze met zoveel begeestering, intens diep vanuit zichzelf en vooral vol overtuiging. Het publiek was soms heel stil door de bijna transcenderende ervaring en op andere momenten juichten ze enorm vanuit dankbaarheid.
Patti Smith zong niet alleen, ze bracht ook belangrijke boodschappen: ‘We are free people and the future is now.’ Er ontstond één groot gevoel van samenhorigheid en ik kon niet anders dan diep respect hebben voor deze -jawel- 72 jarige dame. Haar stem liet het ondanks haar leeftijd totaal niet afweten. Integendeel. Ze stond er als een huis.
Ook passeerden enkele covers de revue, zoals o.a. “Walk on the Wild Side” van Lou Reed. Hiernaast mochten we ook getuige zijn van Jackson Smith’s verjaardag, hij ontving letterlijk een taart met kaarsjes en we zongen met z’n allen happy birthday. Iedereen zag hoe trots Patti wel niet was op haar zoon en dit maakte de avond nog meer bijzonder.
Soms sloot ik de ogen, en kon ik door de interne rust die de muziek mij gaf gewoon even alles vergeten. Dit is voor mij de magie van muziek, en Patti was hiertoe in staat.
‘People have the power to dream, to vote, to rule, to love,... To turn the world! Don’t forget it, use your voice!’
Patti Smith en haar fantastische band waren dè strafste act van deze avond en misschien wel van de Lokerse Feesten 2019!

Charlotte Gainsbourg (23u30 - Mainstage) Ik wist niet wat te verwachten van Charlotte Gainsbourg, de Franse dame die naast zangeres ook actrice is. De show begon met grote lichtgevende canvassen, waarin de bandleden plaats namen. Hun muziek klonk als in electronica-gedrenkte popsongs. Gainsbourg’ stem was heel verfijnd en toch vol. Toch een bijzonder stemgeluid die ze duidelijk met veel zangtechniek kan beheersen.
De songs hadden een sexy vibe waardoor je zowel kon staan dansen, maar ook stilstaan en rustig genieten. Met een puike lichtshow op achtergrond, en zwart-witte beelden van de band, was dit een bijzonder gepolijst geheel. Toch moest ik na een vijftal nummers besluiten dat de songs monotoon werden en haakte ik af om te gaan kijken naar Gruppo Di Pawlowski in de Red Bull Music Stage.

Gruppo Di Pawlowski (00u50 - Red Bull Music Stage) Mauro Pawlowski… Ik denk dat velen onder jullie hem kennen als de muzikale duizendpoot die het bekend staat om zijn gitaarwerk in dEUS. Maar nu hij al een tijdje geen gitaarspel meer levert aan dEUS, heeft hij dan ook ongetwijfeld meer tijd om zich te focussen op andere muzikale projecten zoals: ‘Pawlowski, Trouvé & Ward’, ‘Mauro Pawlowski’ (als soloproject), de ‘Evil Superstars’ en natuurlijk ook ‘Gruppo Di Pawlowski’.
Deze laatste is een band die zeker z’n voor- en tegenstanders zal hebben, al denk ik dat Mauro hier geen krimp om geeft. Al van voor ze startten aan hun set, zat Mauro op het podium, om op z’n gemak iets te drinken. Volgens mij had hij al enkele promilles in zijn bloed zitten. Hij trok zich duidelijk niets aan van de muzikale ‘status’ die hij ondertussen al bereikt heeft. Iets later, begint hij te mompelen en brabbelt hij totaal onverstaanbaar in hoge tonen. Daarna vallen de bandleden één voor één in en ontstaat keiharde chaos.
De muziek die de toetsenist, bassist, gitarist en drummer produceren, kwam bij mij over als noiserock met soms wat math-core invloeden. Zie het als Kabul Golf Club, met een sausje van The Dillinger Escape Plan over, maar dan met Mauro’s vaak onverstaanbare, maar toch geniale vocalen. Al tijdens de eerste twee songs smijt Mauro verschillende micro’s naar de knoppen en gaat hun vijfde bandlid (als ik het zo mag noemen), een ‘lilliputter’, verschillende bizarre maar toch hilarische dingen uitsteken. Eerst speelt hij een securityman die claimt dat de show niet mag gefotografeerd worden, vervolgens kleedt hij zich uit tot de overal tevoorschijn komt van een levend skelet. Maar hier stopt het niet. De dwerg trekt een doos over z’n hoofd, en springt dolletjes in het rond, daarna neemt hij een voodoo-pop en begint hij de pop zelfs te penetreren met een bezemsteel.
Ondertussen speelt de band gewoon heel strak door, mormelt Mauro nog meer gekke vocalen en bevindt het publiek zich in feest-modus. Iedereen doet gek, danst, mosht, crowdsurft. Het is dikke ambiance en een duidelijk waanzinnige sfeer. Het is ontzettend warm en iedereen baadt in het zweet.
Mauro gaat zelfs zover, dat hij de micro ‘swaffelt’ met z’n fallus. Is dit gewoon allemaal gek, erover, of net geniaal? Ik weet in ieder geval, dat iedereen zich geamuseerd heeft en de muziek door straffe muzikanten naar voren werd gebracht. Zeker voor herhaling vatbaar, al is het maar om de absurditeit opnieuw te beleven.

Zo werd de 4de dag van de Lokerse Feesten er één van hoge hoogtes en diepe laagtes. Wat voor mij dik oké was.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren

Lokerse Feesten 2019 - DAG 3 - met o.m. Europe en Scorpions - Dag van de zware gitaren!
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-04
Hans Devriendt

Brutus (16u00 - Mainstage) - Vandaag werd geopend door Brutus: het Leuvense drietal combineert punk, hardcore en metal met een vleugje shoegaze tot een lekker geheel met pittige nasmaak. Brutus opende met “Fire” en meteen erna “Django”, ook de eerste nummers van hun laatste -door Kurt Ballou (Converge, etc.) geproduceerde- plaat ‘Nest’. Ze stonden met hun drietjes op een groot (lees: heel groot) podium, maar vulden deze toch als geen ander door de wall of sound die ze produceerden.
De setlist van Brutus bestond uit een vlotte mix van ouder en nieuwer werk, maar het publiek leek beter te reageren op de nieuwe songs dan andersom. Volgens mij geen compleet toeval, want ‘Nest’ is echt een bom van een schijf. Toch leek het publiek niet altijd mee te zijn en stonden ze er nog wat ‘mak’ bij. Jammer, want een band met zo’n stevige sound en snijdende vocalen die het potentieel hebben om het metal genre mede te herdefiniëren, verdienen meer respons.
Toch een klein punt van kritiek: Stefanie’s stem klonk naar het einde van de set minder toonvast en het leek alsof ze moeite had om iedere zin vol te houden. Maar in ieder geval: dit vergeef ik hen zonder twijfelen en volgens mij wordt Brutus nog groots!

Zeal & Ardor (17u10 - Mainstage) - Ritmisch slavengezang weerklinkt over geheel de weide. De set start bezwerend, en dit zal ook de constante worden in de gehele set.
De muziek van Zeal & Ardor kun je allerminst onconventioneel noemen, al lijkt het publiek deze namiddag nog niet klaar voor deze (metal) ‘mindfuck’ van jewelste. Hun songs bestaan uit de donkere combo van black metal en negrospirituals (slavengezang).
En mij hebben ze meteen opgeslorpt in hun welgekomen, bittere sound. Toch blijkt het publiek nog niet erg ‘mee’ te zijn met hun vernieuwende concept en kijken velen met enige verwarring rondom zich.
De stem van Manuel Gagneux (frontman/gitarist) klinkt enorm krachtig en vol: zowel in de cleane zang, als in zijn screams. Wat ik jammer vind, is dat er in sommige songs een stevige baslijn klinkt, maar deze niet live gespeeld wordt. Zou volgens mij nog meer bijdragen aan hun sterke live-reputatie, waarvan ik vind dat ze die nu al hebben.
De bandleden beleven zichtbaar wat ze naar voor brengen en de woede in hun muziek is zo goed voelbaar: “Don’t you dare, look away son!”.
Wat een set, wat een band. Als het mij betreft mogen ze zich nu al meten naast groepen als Gojira, Meshuggah en dergelijke.

Life of Agony (18u25 - Mainstage) - Een prangende vraag bleef in mijn hoofd hangen: op welke band zou het publiek eindelijk ontploffen? De kans zou nu toch groot moeten zijn. In het andere geval zou ik niet kunnen ontkomen aan m’n gevoel van teleurstelling. Maar gelukkig bleek niets minder waar. Life of Agony, straight from Brooklyn, New York betradt het podium en zette hun set in met een stevig nummer. De band is gekend vanwege hun typerende sound met coole mix tussen punk-hardcore en metal, doordrenkt met de unieke vocals van zangeres Mina Caputo. Je leest het goed, de heer Keith Caputo behoort sedert 2011 tot het verleden. Gelukkig werd mij meteen duidelijk dat haar stem, ondanks ook een jaartje ouder te worden mooi bewaard gebleven is.
Life of Agony bracht op de Lokerse Feesten een stevige set en liet niet alleen mijzelf, maar ook het publiek lekker headbangen op hun harde werk. Het publiek werd steeds enthousiaster en aan beide fronten (links en rechts) ontstonden moshpits. De bom was ontploft, eindelijk. Heel duidelijk was ook hoe goed de gitarist, bassist en drummer op elkaar ingespeeld zijn. Dit had ik ook niet anders verwacht, gezien hun dikke twintig jaar ervaring als band.
Na halverwege de set, begon Mina Caputo soms een beetje vals te zingen, toch jammer. Maar dit maakte ze ook goed, want ze stond er gewoon als frontvrouw en vertelde op het einde van hun set de mooie boodschap dat we samen één collectief zijn, en voor elkaar moeten zorgen, elkaar lief hebben.
Ondanks het feit dat onze wereld, volgens Mina, één grote hel is. Tijdens hun set nam Mina ook de tijd om de vlag van hun Franse fanclub open te plooien voor het grote publiek. Van oprechte dankbaarheid gesproken. Eindigen deden ze met het nummer waar alles ooit mee begon... “River Runs Red”!

Alestorm (19u45 - Mainstage) - De band begon nog niet met spelen en vele fans schreeuwden al om één groot feest. Alleen al op basis van de decoratie, een grote opblaasbare eend en hun logo in cartoon vorm, kon ik afleiden dat dit zou komen. Algauw kwam de Schotse band zich storten op het podium en vuurden ze hun typerende folk- en powermetal af op alle gek-wordende fans.
De festivalsite werd al snel één grote metal-dansvloer en er werd gecrowdsurft alsof je de vissen boven de zee zag springen. De lyrics werden luidkeels meegezongen en ook in de achterban van het publiek was dit het geval. Bekendere nummers van hun optreden waren “The Quest”, “The Sunk’n Norwegian”, “Keelhauled” en “Shipwrecked”.
Belangrijk punt om nog te vermelden: deze grote zegeviering der piraten-metal was niet mogelijk zonder een band die ook goed kon spelen. Toch konden ze mij niet helemaal overtuigen omdat ze het genre niet altijd serieus leken te nemen. Daarom besloot ik om niet mee te feesten, en wel naar het zwaardere werk te gaan in de Red Bull Music Room.

Wiegedood (20u35 - Red Bull Music Room) - Ik heb geprobeerd... maar kon mij niet identificeren met de party-/piraten-metal van Alestorm. Ik had nood aan het intensere, serieuzere werk en besloot daarom last-minute om het optreden van Wiegedood te checken. Nog net op tijd kwam ik in de Red Bull Music Room en kon ik zelfs nog een plaatsje helemaal vooraan bemachtigen. Wiegedood sloeg hard toe en hun muziek kwam keihard binnen. Hun set bestond uit nummers vanop ieder van de drie ‘De Doden hebben het Goed’-platen en de songs die niet alleen mijzelf, maar ook het publiek het meest leken te ‘steken’, waren “Prowl” , “Parool” en “Smeekbede”. Ik bleef na de set verdwaasd achter, en moest op adem komen. Wiegedood was alles-verslindend intens.

Europe (21u15 - Mainstage) - Na het optreden van Wiegedood was het voor mij toch even een knop omdraaien om zinnen te zetten op de meer luchtige ‘glamour-metal’ van de Zweedse formatie Europe. Wanneer ik de bandleden voor het eerst zag spelen, besefte ik al snel dat er voor mijn neus enkele titanen op het podium stonden. Ik kon niet anders dan instemmen met de grote genre-switch en vrij snel was ik ‘mee’ met de muziek die ze brachten. Ondanks Joey Tempest (zanger) al 56 jaar is, staat zijn zang er nog als een huis en zong hij geen noot vals. Ook het gitaarspel van mede-oprichter en vaste gitarist John Norum was nagenoeg perfect. Hij beheerste zijn instrument alsof het een speelgoedje is, maar dan met zoveel allure. Europe bracht niet enkel hun grote hits zoals “Superstitious” en “Rock the Nigh”’, maar wist het grote publiek ook te overtuigen met hun fantastische ballad “Dreamer”. Eindigen deden ze (jammer genoeg) een kwartier eerder als gepland, maar wel in grootsheid met hun monsterhit “The Final Countdown”. Het was een eer en genoegen!


Scorpions (23u00 - Mainstage) - Voor het podium hangt één groot spandoek van de Scorpions, achtergrondmuziek weerklinkt over de festival site. Het is drummen om nog een goede plaats te kunnen te kunnen vinden.
Iets later dan elf uur, dimt de muziek, gaan alle lichten uit en dan plots, valt het doek naar beneden. Achteraan het podium bevinden er zich gigantische schermen. Het publiek wordt meegenomen in een film waarop een helikopter zich scheert tussen gigantische woontorens. Uiteindelijk zakken er vier mannen met touwen vanuit de helikopter en start de show echt. Van een overweldigende entréé gesproken...!
De bekende Duitse hardrock groep doet momenteel het overgrote deel van onze planeet aan met hun ‘Crazy World Tour’. Ik ben -beschamend genoeg- geen grote Scorpions-kenner, maar weet al tegoed dat ze nog één van de weinige hardrock-groepen zijn die het genre hielpen te definiëren. Het is dus een mooie kans om deze legendes live te kunnen bewonderen.
De band brengt een ongelooflijk strak, naadloos optreden dat bestaat uit groot verspreide nummers uit hun repertoire. Ze worden omgeven door fantastische visuals en samen met de belichting is hun show één groot spektakel.
Hits die zeker gespeeld werden zijn “Wind of Change”, “No One Like You”  en “Rock You Like a Hurricane”. Bij afloop van het optreden besef ik dat ik getuige mocht zijn van een levende legende, Scorpions genaamd.
Toch moet ik ook vermelden, dat ik na het optreden van verschillende fans/Scorpions-kenners vernam dat Klaus Meine’s stem, niet meer zo goed klinkt als vroeger en ze dit vrij jammer vonden.
Maar of Klaus beter nu op pensioen gaat of later, laat ik aan jullie over! Ik vond het in ieder geval een wervelende show.

De metal-dag van de Lokerse Feesten startte misschien een beetje bescheiden, maar eindigde wel op grootse wijze!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren

Lokerse Feesten 2019 - DAG 1 - Gers Pardoel - Niels Destadsbader - Marco Borsato - Feest der lage landen!
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-02
Hans Devriendt

Wanneer ik arriveer omstreeks half zes, ligt het festivalterrein er nog maar verlaten en leeg bij. Maar een luttel half uurtje later is het effectief zo ver. De poorten openen zich, en al meteen rent een groep mensen tot recht voor het podium. Zijn dit de grote fans van Gers Pardoel, Niels Destadsbader of Marco Borsato? Waarschijnlijk wel. De kassa’s voor de drankbonnen draaien al meteen spitsuur, enkele mensen stekken een frietje, maar de meeste mensen doen zich al tegoed aan een frisse pint. Nog even afwachten tot acht uur, dan vindt eindelijk het eerste optreden van Lokerse Feesten 2019 plaats!

Gers Pardoel - Tien jaar geleden alweer, mochten we kennis maken met Gers Pardoel. De Nederlands hip-hopper die ook ons vaderland, snel wist te overtuigen. Na een heerlijke, enthousiaste intro van Linde Merckpoel (presentatrice van de dag) was het aan Gers om de 45ste editie van de Lokerse Feesten te openen. Het festival plein was al in grote mate gevuld, en vele mensen stonden te popelen om de eerste muzieknoten te horen. Het eerste nummer van de set was meteen een stevige binnenkomer, Gers zou zich duidelijk geven. Hij vroeg het publiek wie er zin in had, wie ‘de’ energie voelt en wie allemaal zou dansen. Het woordje ‘energie’ passeerde vaak doorheen Gers z’n bindteksten. In het begin leek het voor mij eerder een vergezocht woord, maar al snel werd duidelijk dat Gers zelf één grote brok energie was, en dit ons ook gaf. Verschillende hits passeerden de revue: “Broodje Bakpao”, “Bagagedrager”, “Zijn” en nog zo veel meer.
Het publiek leek nog wat tijd nodig te hebben om echt op ‘gang’ te komen. Maar vanaf halverwege de set, werd er dan toch geschud met de heupen, gesprongen en gezwaaid met de armen. Een mooi moment van het optreden was Gers’ cover van Anne (Clouseau), natuurlijk kon hij het niet laten om het Nederlandse publiek te vragen wie de tekst kende. Zoniet, mocht je gewoon doen alsof. Daarna volgde in alle ironie het nummer “Louise”, ook een ode aan een jonge meid. Het optreden eindigde met hetzelfde enthousiasme waarmee het begon en het publiek wuifde Gers dankbaar uit. De avond was goed ingezet.

Niels Destadsbader - Na de aanstekelijke opwarmer van Gers Pardoel was het publiek volledig klaar voor Niels Destadsbader. Sommige die-hard fans zouden zelfs meer dan 10 uur op voorhand aangeschoven hebben om een plaatsje in de frontlinie te bemachtigen (bron: HLN).
Zijn eerste song “Ik neem je mee”, was meteen een schot in de roos en al snel werd duidelijk hoe graag Niels gezien is in Vlaanderen. Het publiek zong (ook in de achterban) luidkeels mee met bijna iedere song en Niels kreeg als een koning op zijn Vlaamse troon vlotjes de medewerking van het publiek.
De show bestond uit een gevarieerd gamma van songs in vrij uiteenlopende muziekstijlen: pop, rock, ballads,... Niels had geen moeite om zich aan te passen en uitte zich duidelijk als professionele entertainer.
Wat mij ook opviel is de begeleidende band die alles naadloos speelde en ook met groot enthousiasme op het podium stond. Soms waande ik mij een beetje in de jaren ‘90, toen ‘Tien om te Zien’ nog jaarlijks werd uitgezonden op VTM. Daarmee bedoel ik indirect... Dat de show in totaliteit, soms iets meer weg had van het ‘product’, in plaats van het spontane optreden.
Op het einde van zijn show, vertelde Niels dat een vaste gast van de Lokerse Feesten er dit jaar niet kon meer bij zijn. De graag geziene Olivier overleed in juni. Zijn goede vrienden en familie, stuurden Niels echter een mailtje met de vraag om een nummer aan hem op te dragen. Niels vertelde dit aan het publiek en bracht veel ontroering teweeg toen hij zei dat het volgend nummer voor deze man was. Toen begon Niels een ballad te zingen met een vrij meeslepende tekst, zeker in deze context. Het publiek werd stil, emotioneel en beleefde alles in stilte. Wat een mooi gebaar.
Het optreden eindigde met “Verover Mij”, Niels’ cover van K’s Choice “Believe”. Het was een heuse show, maar voelde voor mij toch iets te perfect aan.

Marco Borsato - De grote man van deze avond zou en zal Marco Borsato worden. Eén van de kroonprinsen der Nederlandse muziek en dit zou hij ook voor een zoveelste keer bewijzen. Hij werd ondersteund door een tienkoppige band die met natuurlijke souplesse samenspelen en duidelijk professionals zijn. Deze keer, bleef het productie-gevoel wel achterwege en was de show ook, echt spontaan. Marco loste al vanaf begin van het optreden alle verwachtingen in en zong gedurende geheel het optreden geen noot vals.
Van hits was eigenlijk geen sprake, gezien iedere song van Marco even straf en gevoelig is voor het bredere publiek. Hij stond er strak in pak, genoot er zelf ook enorm van en mocht rekenen op een razend enthousiast en dankbaar publiek. Om toch enkele nummers te noemen, passeerden o.a. ‘Zij’, “Dromen zijn bedrog”, en “Ik leef niet meer voor jou” de revue. Afsluiten deed Marco na een korte maar toch krachtige bis-ronde dat bestond uit “Afscheid nemen bestaat niet” en “Rood”.
Marco kwam, zag, zong, bleef zichzelf(!) en overwon!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren

In plaats van een zonnige zomeravond, waar velen waarschijnlijk op hoopten, moest de zon plaats ruimen voor grijze, koelere wolken. Maar och ja, wat kon het mij eigenlijk schelen. Ik kwam gewoon voor de indie-rockband Cloud Nothings en ik vond het geen probleem om deze avond te delen in hun punkattitude.

Voorprogramma van dienst was de Gentse formatie: Teen Creeps. Een volgens hun facebook in muziekgenre omschreven ‘post-anything’ band. Omdat ik hen nog niet kende, wist ik dus lekker niet wat te verwachten. De band startte met een stevig eerste nummer dat hun volgende songs ook goed zou karakteriseren: stevig, up-tempo, melodieus en dit alles met een ‘grungy’ topping. Als ik de band toch mag categoriseren, zou ik vooral opperen voor post-punk. Teen Creeps deed mij op bepaalde momenten ook denken aan bands als Title Fight, Supergenius en Self Defense Family. De zanger heeft een ruwe stem, maar die wisselde hij vaak af met cleane vocalen, die jammer genoeg soms vals klonken (om toch maar een punt van kritiek te leveren).
Wat mij opviel was de grote hoeveelheid van mensen die ook al waren afgezakt vanaf het voorprogramma. De band werd door hen steeds onthaald met een gemeend en enthousiast applaus. Duidelijk was dat iedereen -waaronder mijzelf ook- genoot. En vooral: Teen Creeps was naar mijn bescheiden mening het ideale voorprogramma voor Cloud Nothings. Check gerust hun debuutalbum ‘Birthmarks’, ik ben geboeid en zal dit zeker ook doen.

Een dikke tien minuten vroeger dan aangegeven hoorde iedereen plots hard en straight-forward gitaarwerk vanop het podium. Geen aankondiging, niets. Het was overduidelijk ook geen soundcheck, daar klonk het te goed voor. Het was wel gewoon Cloud Nothings, die er al aan begon en zijn laars lapte aan de vooropgestelde timing. En eerlijk gezegd, ik vond dit op zich al heerlijk. Ook had Cloud Nothings geen set-list of dergelijke bij, ze wilden gewoon spelen en hun ding doen. Echt punk dus!

Na het eerste snelle nummer passeerden verschillende songs aan hoog tempo de revue. Mijn zintuigen werden geprikkeld door de strakke gitaarsolo’s, het vele jammen tussen verschillende nummers door, de verscheidene melodieën/tempo’s die elkaar afwisselden en de bijna feilloze stem van Dylan Baldi (frontman, zanger/gitarist). De vier leden van Cloud Nothings speelden hiernaast ook nagenoeg perfect samen. Voor mij zagen ze er eigenlijk als drie verjaarde studenten die een café concert kwamen geven, maar zonder enig besef van elkaar dat ze de keet wel plat speelden.
Dit was ook duidelijk zichtbaar aan het publiek die heel enthousiast genoot van het optreden. Ondanks deze de laatste van hun Europese tournee was… kwamen ze, smeten ze zich volledig en gaven ze een concert van topniveau.
Een perfecte set list heb ik niet, maar deze nummers werden ons zeker op een nagelbedje van punk gepresenteerd: “No Future/No Past” - “Separation” - “Psychic Trauma” - “Modern Act” - “I’m Not Part of Me” - “Quieter Today” - “Our Plans” en “In Shame”. Hun magnifieke set eindigde met een keihard nummer en een rauw, noisy einde. Ik voelde dat het (meer dan) goed was.

Wat een band! En wat een allesverslindende show. Hopelijk komen ze snel terug, dan zal ik zeker opnieuw van de partij zijn.

Organisatie: Democrazy, Gent

Pagina 1 van 2
FaLang translation system by Faboba