• Democrazy Gent: events
    Democrazy Gent: events Democrazy Gent: events Voorlopig geen concerten door de coronacrisis DEMOCRAZY SLUIT VOOR ONBEPAALDE TIJD DE DEUREN Op online concertplatform Sound…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Wim Guillemyn

Wim Guillemyn

donderdag 04 oktober 2018 21:12

Swarm

Vanuit de assen van Nagrach ontstond deze post metal band die zich situeert in de Denderstreek. Een trio werd een kwartet. Ze schreven muziek en repeteerden. Ze zochten vruchteloos naar een geschikte zanger en besloten dan maar om hun verhalen te vertalen in instrumentale stukken muziek. Ze gingen hierbij niet over één nacht ijs. Gedurende vijf jaar schreven ze liedjes, traden ze op en gooien ze hier en daar ook liedjes weer weg. Dat is nu eenmaal zo in een ontwikkelingsfase. Uiteindelijk komen ze nu met een debuut af: ‘Swarm’ dat acht tracks bevat en het verhaal van een invasie vertelt. Allemaal songs van tussen de vijf en dertien minuten. De songs klinken heel verhalend en filmisch. Opener “Omen” roept reeds vanaf de intro allerlei beelden op. Ik hoor en zie vliegtuigen, bommenwerpers en een geladen sfeer. Op “Anomalie” krijgen we een wat zwaarder geluid maar dan nog blijven ze emotioneel en vrij melodisch klinken. De track bevat fijne versnellingen. “Verlossing” is een heel catchy en opwekkend post rock nummertje.
Het lang werken en schaven aan de muziek heeft zijn vruchten afgeworpen want dat is heel volwassen klinkende post-rock/metal. Voila, we zijn weeral een goeie band rijker in Vlaanderen. Het aanbod is groot dezer dagen en dat vinden we fijn natuurlijk!

donderdag 04 oktober 2018 21:02

Godseed

Er zijn debuutplaten en debuutplaten. Soms klinken die zoekende, sterk en soms volwassen. ‘Godspeed’ is het debuut van de Belgische band Entering Polaris en klinkt volwassen. Dat mag niet zo verwonderlijk heten want gitarist Ton Tas is ook bekend van zijn bijdragen bij o.a. Ostrogoth, Thorium, Quantum Fantay en Neo Prophet. Hij zorgt voor virtuoze en melodieuze lijnen in de songs. De grote hoeveelheid tracks die geschreven worden , maakt dat hij met Entering Polaris nu een album uitbrengt en dat is meer het melodische part. In het najaar verschijnt onder de bandnaam In Motion het album ‘Thriving Force’ waar de nadruk meer op melodieuze trash/death metal zal liggen.
Zelf zingen doet Tas niet , maar hij maakt gebruik van een aantal gastvocalisten. En dat zijn niet van de minsten. Thomas Vikström (Therion), Björn Strid (Soilwork), Georg Neuhauser (Serenity) zijn slechts enkelen van de gastzangers. Dat zorgt ervoor dat het album gevarieerd klinkt. Niet alleen door de verschillende zangers. Ook door het instrumentgebruik. Op “Flightless” zit er een heerlijke saxofoonlijn in de lange outro. Op “It’s A Good Day For Burning Witches” en “Godspeed” levert Vikström telkens mooi vocaal werk af, net als het fijne gitaarwerk trouwens. Voor het drumwerk is Vincent van Kerckhove verantwoordelijk. Die kwijt zich goed van taak. Op het openingsnummer “Nostalgia For Infinity’ knalt hij ferm op los. Afsluiter is track 9 , “The Long Run”, waar alle gastzangers aan bod komen. Een sterk stukje van episch songschrijven dat wat aan Ayreon doet denken qua opzet. Een fantastische track met stevige en gevoelige passages.
Wie houdt van bands zoals Symphony X, Ayreon, Rush of Blind Guardian zal hier wellicht ook van houden. Om het even, dit is een album van hoog niveau. Het is voor gitaarliefhebbers een lekker kluifje om aan te knagen met voldoende afwisseling en emotie in.

donderdag 04 oktober 2018 20:36

Among Noise

Dark synthpop
Egoprisme is een Frans project (Brest) van ene Jean Marc Le Droff. Een éénmansproject dus die soms gebruik maakt van vrouwelijke backing maar voor de rest alles zelf doet. Ook live blijkbaar. Op zijn eerste album (in 2015 had hij een demo-EP uit) laat hij ons meteen 15 tracks horen die samen goed zijn voor bijna een vol uur muziek.
Het zijn goedgemaakte synthpop tracks die we te horen krijgen maar wel met een donker randje. Een beetje logisch en volgens de traditie/visie van Manic Depression Records. Een label dat fantastisch werk levert inzake releases van donkere electro, postpunk en/of darkwave. Op ‘Among Noise’ krijgen we een aantal heel dansbare tracks (zoals bv het titelnummer en “Twisting”) en ook meer rustiger nummers. “A Tour De Role” doet wat aan Telex en Kraftwerk denken maar soms gaat het richting synthwave zoals “Here For The Thrills”. Die laatste is één van mijn favoriete tracks. Maar ook “Etendard” is een heel fijne song. Soms wordt er ook in het Engels gezongen maar de Frans gezongen nummers blijven bij mij toch net iets beter hangen. Ook de afwisseling tussen de mannelijke en vrouwelijke vocals zoals op “La Plage” of “I Am the Sun” zijn geslaagd en zorgen voor de nodige afwisseling en diepte.
Heel erg vernieuwend klinkt de muziek op ‘Among Noise’ niet, maar ze is meer dan degelijk en bestaat uit meerdere lagen. De donkere touch die Le Droff aan de muziek meegeeft, is een pluspunt. Wie niet op zoek is naar nieuwe hypes of sounds zal hier meer dan tevreden mee zijn.

donderdag 04 oktober 2018 20:30

Chew chew

Electropunk
Dear Deer maakte sinds hun ontstaan in 2015 al wat furore in de underground scene. Mainstream zal dit Frans duo wel nooit worden. Daarvoor is hun muziek niet hapklaar genoeg. Na een demo en een debuut album is hier nu hun tweede album.
Ze maken songs bestaande uit electro met een punk attitude. Hier en daar verwerken ze er ook wave, postpunk of zelfs disco in. De zang bestaat soms uit roepen, ritmisch gesproken of is gezongen. Het doet soms wat aan een minder commerciële of experimentele versie van The Ting Tings denken. Veel samenzang tussen Sabatel (die wel de meeste hoofdvocals en de bass voor haar rekening neemt) en Frederico Lovino (vocals, gitaren, synths…). Dat levert bij momenten leuke tracks op zoals “Dogflight” waarin ze een hond imiteert tijdens het zingen. Ik vind de songs wel goed opgebouwd wat maakt dat ze in hun gekte ook beluisterbaar blijven. Er is aandacht voor melodie. “Deadline” is vrij radiovriendelijk, “Earworm” featuring Loto Ball (een artiest uit L.A. die ook op hun vorig album op een nummer verscheen) is vrij experimenteel, “Stracila” gaat meer richting Vive La Fête uit. Na negen songs is het feestje over.
‘Chew Chew’ is toegankelijker geworden dan hun vorig album ‘Oh My’. Radiovriendelijk zijn ze nu ook niet meteen geworden maar het vraagt minder inspanning om het album te beluisteren. De punk en DIY- attitude is gelukkig gebleven alsook de zin voor experiment. Je krijgt zo het gevoel dat je zelf ook wel iets zou kunnen maken maar toch zit alles intelligent in elkaar. Een nice plaatje.

donderdag 23 augustus 2018 08:38

Fault Line (Ep)

October Burns Black is een vrij nieuwe band en bestaat uit oudgedienden binnen het donkere genre. Het geesteskind van October Burns Black is bassist James Tramel. James was basspeler bij de legendarische band The Wake. Ger Egan is vocalist en zat vroeger bij This Burning Effigy. Lars Kappler speelt gitaar en is ook nog lid van Sweet Ermengarde en Atomic Neon. Tommy Olson is ook gitaarspeler en was lid van o.a. Elusive en Long Night. Voor de drums tekende Simon Ripplin zich present. Hij drumt ook bij Eden House, Red Sun Revival en vroeger bij The Fields of The Nephilim.
Je merkt het al hier hebben we met een ervaren en internationaal gezelschap. Dat is te horen aan hun eerste EP. Die bevat vier tracks. Vier sterke tracks die klinken als typische gothic rock. Denk aan o.a. The Mission in hun hoogdagen of aan de recentere Belgische band Your Life on Hold.
“With You” is een heerlijke uptempo opener. “Shimmer” is nog beter in mijn ogen. Een heerlijke intro van gitaareffectjes. Een verslavend refrein. Kortom een knaller van een song. “Arrowhead” is een terug een song dat qua gitaarwerk erg aan The Mission gerelateerd is. Fijn baswerk hier. Het refrein vind ik zo-zo. Afsluiter “Light on Light” begint iets ingetogener maar zit goed in elkaar.
‘Fault Line’ is een fijn EP-tje dat gothrock liefhebbers graag zullen verwelkomen. Enkele songs zijn erg schatplichtig aan The Mission maar persoonlijk vind ik dat niet erg. In elk geval het zijn vier sterke songs die ook nog eens goed klinken. Een nieuwe gothrock band aan het firmament.
Voorlopig nog enkel in de UK live aan het werk te zien. W-Fest? Sinners Day?...

donderdag 23 augustus 2018 08:36

Fortune Favors the bold

Dit album is het debuut van de Nederlandse hard rock band Souls of Deaf. In 2015 begon Sander Stappers nummers te schrijven die uiteindelijk uitmondden in dit album. Begin 2018 nam hij samen met de andere bandleden in de Toneshed Recording studio alles op.
Het album klinkt snedig en vinnig en bevat wat trash, hardrock en soms metal dat aan de jaren 80 doet denken. Met name dan vooral de gitaarsolo’s. Een stevige ritmesectie vormt hierbij de basis. De songs klinken vanwege de productie en zo wel eigentijds en ze stralen energie uit. Net alsof ze een ferme dosis Red Bull binnen hebben. De zang is even wennen maar best genietbaar en passend bij de muziek. We kunnen stellen dat alles degelijk en goedgemaakt klinkt. Laten we zeggen dat ze met dit debuut een album hebben gemaakt dat zich in de middenmoot van de hedendaagse releases bevindt. Een goede start dat op volgende releases zich zou kunnen ontwikkelen tot een nog sterker eigen geluid waardoor ze zich meer van de massa kunnen onderscheiden. Dat lijken ze wel in zich te hebben.

donderdag 23 augustus 2018 08:33

The Buffering Cocoon

De bekendste naam van dit trio zal wellicht Jason Lindner zijn. Die werd namelijk ingelijfd als Keyboardspeler door David Bowie om diens laatste album ‘Blackstar’ van zijn typische jazzy en groovy synthlijnen te voorzien. Daarnaast werkte hij ook al samen met bv Lauryn Hill, MeShell Ndegeocello etc…
Met ‘Now Vs Now’ is hij toe aan het derde album. Jason Lindner is verantwoordelijk voor de synths en keys, Justin Tyson voor de drums en Panagiotis Andreou voor de bass en vocals. De muziek klinkt futuristisch. Dit vooral door de penetrante synths. De tracks klinken avontuurlijk en experimenteel. Een beetje zoals The Knife pleegde te doen maar dan zonder de uitstekende en speciale vocals van Karin Andersson (Fever Ray). “Silkworm Society” is de vooruitgeschoven single en toont boeiende klanktapijten van synths, percussie om dan te evolueren naar een warmere en soort van loungemuziek.
Zoals eerder aangegeven is de muziek hier een zoektocht net zoals The Knife pleegde te doen. Een zoektocht met elektronica die hier boeiende en experimentele doch beluisterbare muziekstukken oplevert.
Wie houdt van muziek die een beetje buiten de lijntjes durft te kleuren zal hier een tijdje zoet mee zijn.

donderdag 13 september 2018 19:13

Plastic Sun (reissue)

Dit is een re-release van een innovatief album op het vlak van genre overschrijdend jazz uit het jaar 1970. ‘Plastic Sun’ was het tweede album van pianist Svein Finnerud, bassist en vocalist Bjornar Andresen en drummer Espen Rud (die we ook kennen van zijn solo albums en andere projecten).
Het album namen ze op in slechts één dag. Desondanks bevat het een breed spectrum aan genres en invloeden. Gaande van funky baswerk en opgewekte pianolijnen, via gospel en folk, tot improvisatie en muziek met vreemde tijden en  toonaarden. Een deel van het materiaal schreven ze zelf terwijl “Cartoon” en “Touching” geschreven werden door Annette Peacock en te vinden zijn op verschillende Paul Bley albums. “Dee Dee” is dan hun versie van Ornette Colemans song.
‘Plastic Sun’ is een innovatief jazz album en een portret van een tijdsgeest. Dit gedurende 35 minuten met genre-overschrijdend, catchy en boeiende jazz muziek. Met de nodige liner-notes in het boekje die meer duiding en uitleg geven over dit album. Ook verkrijgbaar op vinyl.

Iedereen in Vlaanderen kent The Kids. Dat hebben ze te danken aan die punkpop single “There Will Be No Next Time”. Maar velen hiervan zullen waarschijnlijk enkel die song kennen. Dat is zonde want The Kids zijn veel meer dan die ene track. Mensen die echt into punk zijn of waren zullen ook meestal andere nummers als hun favoriet aangeven. Een flink aantal hiervan gaan uit hun gelijknamig debuut komen waar o.a. “This Rock and Roll” (live gecoverd door Metallica tijdens hun laatste tournee), “Bloody Belgium” en “Fascist Cops” op staan. Drie klassiekers binnen het genre. The Kids zijn met deze songs ook meer bekend in het buitenland dan met “There Will Be…”. Liefhebbers van punk rond de wereld dragen hen op handen. Dat zorgt ervoor dat ze tot op heden nog steeds wereldwijd mogen optreden.
Wie had dat gedacht toen de band in 1985 voor een tiental jaren uit elkaar ging? Ik niet meteen maar met de jaren lijken ze groter en belangrijker te zijn geworden. Zonder dat ze nieuw materiaal maken overigens. Il faut le faire.
Starman Records grijpt terug naar hun eerste twee albums en brengt die uit op cd met liner notes van all-time fan Marc Didden. Daarnaast nog twee songs die niet op de albums stonden maar ergens op EP’s en zo. Voor wie niets in huis heeft van The Kids of voor diegene waarvan zijn elpees grijs gedraaid zijn een unieke gelegenheid om dit in huis te halen. Waarom? Ik leg je het hier uit.
Hun debuut uit 1978 dat naar de verrassende naam ‘The Kids’ luisterde werd geproduceerd door niemand minder dan Leo Caerts. Caerts was de bedenker van de wereldhit “Eviva Espana”. Die deed een goede job door The Kids op te nemen zoals ze waren: een rock ’n roll punkband. Er stonden twaalf nummers op waarvan de hierboven eerder genoemde songs. Maar eigenlijk waren het allemaal goeie songs. Scherpe lyrics over het zware bestaan van de arbeidersklasse in die tijd. Snedige en compacte songs met een degelijk refrein. Als toemaatje, de track “No Work” dat hier niet misstaat.
Hun opvolger ‘Naughty Kids’ kwam datzelfde jaar nog uit. Tussendoor was er al een EP verschenen met o.a. ”The City is Dead” op, die hier als bonus werd heropgevist. ‘Naughty Kids’ ging verder op het elan van hun debuut. Dit album was even goed, scherp en snedig als ‘The Kids’. Toch is hij altijd, naar mijn gevoel, een beetje ondergesneeuwd geweest door hun debuut en bevat ze iets minder bekende songs. Maar songs als “Rock Over Belgium”, “Jesus Christ Didn’t Exist”, “No Monarchy” of “Naughty Boys” blijven na al die Jaren nog steeds overeind staan.
Beide albums samen zijn goed voor een uurtje muziek want hun nummers zijn zo bondig en essentieel dat ze, zoals The Ramones, meestal maar twee minuten lang zijn. Ze staan hier op één schijf en dat is geen probleem. De vibes en de sound was grotendeels gelijkaardig. Na deze twee platen begon Mariman wat te experimenteren en te zoeken naar een bredere sound.
Deze release is een mooi eerbetoon aan een Belgische punkband die invloedrijker was dan velen indertijd dachten.

donderdag 13 september 2018 19:06

Z Bent

Farzane Zamen is een Iraanse zangeres, producer en muzikante. Ze heeft al meer dan 15 albums in de Farsi taal uitgebracht. In Iran, onder de Islamitische wet, is het voor vrouwen verboden om in het openbaar te zingen. Dat maakt dat ze in eigen land ook geen kansen heeft om haar muziek op een podium te brengen of te promoten. Op haar nieuwe mini-cd verbindt ze moderne/western elektronische muziek met Midden-Oosterse geluiden en Arabische elementen. Ditmaal zingt ze ook niet in Farsi maar in het Engels terwijl Habiba Makhlouf Arabische en Franse teksten aanbrengt. Dit om vrouwen in gelijkaardige situaties uit andere moslim landen te kunnen aanspreken. In alles schreeuwen de teksten naar vrijheid van de vrouw en een verzet tegen discriminatie en geweld. Gavin Thomson ( muzikant uit Glasgow) en sound engineer Samuel Smith werkten ook mee aan het album.
Vanwege de inhoud van de teksten is dit reeds een sterk album. Maar muzikaal ook. Heel genietbaar met een typische Oosterse sound maar met voldoende Westerse elementen in om het ook voor Westerlingen genietbaar te maken.
Het geheel klinkt modern zonder zijn roots te verliezen en zonder de boodschap te overschaduwen. Een heel aangenaam mini albumpje.

Pagina 23 van 32
FaLang translation system by Faboba