• Botanique, Brussel - concertenreeks
    Botanique, Brussel - concertenreeks Botanique, Brussel - concertenreeks Concertlijst tgv corona - de Botanique blijft gesloten LIVE 2020 - #UnitedForLiveMusic Solidariteit. Steun. Optimisme. Dat…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Wim Guillemyn

Wim Guillemyn

dinsdag 09 oktober 2018 15:20

Cleave

Het moet fantastisch zijn wanneer je met je muziek het momentum kan grijpen en de jeugd kan begeesteren. Eind de jaren 90 was dit in elk geval zo voor Therapy? Met albums als ‘Nurse’, ‘Troublegum’, ‘Infernal Love’ bestormden ze de grote podia en de alternatieve charts. Hits hebben ze al een hele tijd niet meer en het moet gezegd worden dat ze dit ook niet meteen nastreven. Eigenwijs wisselden ze toegankelijke met minder toegankelijke albums af. Maar stomende optredens en bij momenten goede albums wel kregen we wel nog voorgeschoteld. Misschien is dat wel het geheim van hun sterke en trouwe aanhang.

Voor ‘Cleave’ (hun 15de album) hebben ze de productie terug in handen gegeven van oudgediende Chris Sheldon ( die werkte reeds met de band voor ‘Troublegum’, ‘Semi-Detached’ en ‘High Anxiety’). Dat mag het beste verhopen voor dit album. Is het eraan te merken? Jazeker, het album grijpt grotendeels terug naar die tijd en de sound is ook heel goed deze keer (op bv “A Brief Crack of Light”” was die minder waardoor de kracht van de songs wat verloren ging). Nu worden de riffs en de basslijnen heel erg basic en to the point gemaakt. Erg vet en direct. De bas klinkt op enkele songs fantastisch. Dat maakt dat een song echt gedragen wordt en de rest er heerlijk tegenaan kan leunen. De songs zijn ook bijna allen rond de drie minuten. Geen overbodige versieringen. “Callow” is hun nieuwe single die echt naar hun gloriedagen lonkt. Een echte single. Opener “Wreck It Like Beckett” vind ik sterk. Een in metal gedrenkte intro, fijne tekst en nijdige zang en een anthemklaar refrein. Heerlijke song.

”Kakistocracy” ligt muzikaal en tekstueel in dezelfde hoek. “Expelled” is ook geweldig en catchy. Heerlijk hoe Andy Cairns zingt “I wasn’t born Pretty…”. Zijn nuancering in de zang is veelzeggend. In het volgende nummer zingt Andy “Success? (We Know It), Success is Survival”. Een catchy refrein en met een grote knipoog naar henzelf. “Save Me From The Ordinary” lijkt mij een slogan voor de jeugd te zijn die meer wil dan werken of studeren alleen. Naar een jeugd die daarnaast ook op wereldreis wil gaan, die op televisie wil komen, die glamour wil... Het nummer heeft de juiste lyrics maar valt muzikaal wat in elkaar halfweg. Ook “I Stand Alone” is een killertje. Met haast trashy gitaarwerk en geïnspireerde zang. De tien songs zijn in een goed half uur voorbij gevlogen.

Therapy? gaat terug naar de basis van hun eigen sound en muziek met catchy, snedige, bondige en donkere rock tracks. Nog steeds krijg je geen vrolijk gevoel van Cairns kijk op de maatschappij maar hij heeft wel de vinger aan de pols in enkele nummers. “Cleave” is hun vijftiende maar op de rangschikking van hun albums zal deze zich ongetwijfeld in de eerste helft nestelen. Het zal zeker de Therapy? fans plezieren omdat het een goed Therapy? album is, dat snedig en geïnspireerd klinkt. Of ze daarmee nieuwe fans zullen aantrekken valt nog af te wachten, maar na dit gehoord te hebben kijken wij alvast reikhalzend uit naar hun doortocht in België dit najaar.

donderdag 27 september 2018 17:35

We, The Willing

Tim’s Favourite maakt muziek dat wel een eigen stijl heeft. Ze mengen progressieve rock/metal en grunge tot wat ze zelf zen-metal noemen. Met ‘We, The Willing’ zijn ze aan hun derde album toe in hun bijna 20 jarig bestaan. Toch had ik nog niet eerder van dit Belgisch (Aalst) trio gehoord. Nochtans het album is meer dan de moeite waard. De muziek heeft in een flinke plas grunge gelegen maar de songstructuren zijn eerder van progressieve aard. Dat maakt het tot boeiende songs. Verwijzingen naar Alice In Chains en Tool ( bv op de song “W(hole)” )kan je maken maar dat is maar een verwijzing want er zit meer in hun muziek. Nu en dan komen er bijvoorbeeld ook wat trash elementen, bv op “A Legacy” voorbij in de songs. De zang is vrij traditioneel en aangenaam om naar te luisteren. Een warme stem. De ritme sectie is ook meer dan de moeite en biedt voldoende variatie. “No Means No” is één van die songs die acht minuten duren en een progressief karakter hebben. “No Means No” heeft een vrij gevoelige kant. De uitgesponnen intro doet aan bands zoals Opeth, Pineapple Thief en Alice in Chains denken. De zang heeft iets tranche-achtig in zich. Het nummer bouwt zich mooi op om tot een climax met trashgekleurde gitaarlijnen te ontwikkelen. Zo ontplooien zich in die regio tussen grunge, trash en progrock 12 tracks op “We, The Willing”. Met mooi artwork ook trouwens.
Tim’s Favourite heeft een unieke sound en een heel fijn album dat mij meteen mee nam op hun avontuurlijke trip. Met korte en lange songs. Met soms snedige en dan weer uitgesponnen tracks.

donderdag 27 september 2018 17:30

You, Vicious!

Deze nieuwe band bestaat uit een Frans duo. Max Balquier (zang, synths en gitaar) en Bren Costaire (drums) zijn beiden overblijvende leden van de band Frigo. Aanvankelijk is het begonnen als een solo project van Max. Na het leggen van de basis heeft hij er Bren met zijn drumstel bijgehaald. Synths en slaggitaarpartijen worden door elkaar gemengd. Soms doet het wat denken aan The Rapture zoals bijvoorbeeld in “Pretty Is All You Have”. Een dansbare track met een weemoedige ondertoon. Maar ook andere tracks zoals “Dance with the Shaman” zijn vrij dansbaar. Hier gaat de muziek meer richting electrodance. “Puzzle In Me” lijkt ergens tussen kunst en kitsch te zweven. Op “Control Freak” horen we postpunk bedolven onder de synths en een mooi binnen de lijntjes kleurende gitaar. Op het vlak van de gitaar doet Max hier zeker geen wonderen. Hij is eerder een middelmatige gitarist maar het gitaarwerk dient dan ook vooral ter ondersteuning van de songs. En dat doet hij dan wel goed. Doorheen het album verkennen ze een beetje de uithoeken tussen electro, pop en wave. Maar alles blijft heel beluisterbaar en luistervriendelijk.
Soms mochten ze nog ietsje meer uit de band springen maar al bij al is dit heel degelijk gemaakte muziek en heel aangenaam luistervoer.

donderdag 16 augustus 2018 02:00

Dew-destortion//Dew-morgen

Het gaat hier om de Duitse band Dew. Te vinden op het internet onder Thetruedew want er bestaat ook een gelijknamige Zwitserse band. Dit trio presenteert hier hun debuut via het Franse Pogo Records. Pogo Records is een DIY label en reeds 25 jaar bezig. Het is ontstaan uit een fanzine.

Dew brengt acht songs op hun debuut. Het is authentieke postpunk, opgenomen in het repetitiekot. Een trio waarvan ik verder niets weet of iets terug vind. Ik moet het met de muziek doen en die is ruw opgenomen op een DIY-manier waardoor alles live en punky klinkt. Zoals het eigenlijk hoort met zulke muziek. Je hoort echo’s van post-punk en wave uit de jaren 80 in hun muziek doorklinken. Vernieuwend klinkt het niet meteen maar het bevat de juiste attitude. Denk aan bands zoals The Fall, Swans, Gang of Four etc maar dan met minder middelen om alles op te nemen. Het gitaarwerk lijkt uit de wave en postpunk weggelopen. De zanger lijkt zich boos te maken en geeft zich volledig.

Het album bevat acht uitstekende songs (o.a. “Geist” en “Menschenfeind”) die de juiste mentaliteit en vibes uitstralen.

Mensen die houden van post punk bands en wat hardere wave bands uit de jaren 80 zullen dit waarschijnlijk wel weten te smaken.

 

donderdag 09 augustus 2018 02:00

This is the Sound

Downpilot is in feite Paul Hiraga (Seattle). In 2015 trok ‘Radio Ghost’ (zijn vorig album) mijn aandacht. Het album bevatte veel weidse sfeer en enkele pareltjes van songs. Daarbij was er nog zijn stem die mij wat aan Joost Zweegers deed denken. Voor zijn zesde album is Hiraga wederom de Tapete-stal trouw gebleven.

Het album opent met “Your Supply” direct zonder enige vorm van intro. Meteen to-the-point. Melancholisch en melodieus klinkend samen met wat galmende gitaarklanken die de song aankleden. Op “Historian” gaat Hiraga meer richting rock. Rock dat wat aan de seventies doet denken. Niet slecht maar minder beklijvend dan de vorige of de volgende song. “We Just Come And Go” is een prachtige uitgebouwde song. Alles staat klopt aan de song. Mooie gebruik van verschillende instrumentaria en prachtige vocals. Ook “High And Guided” behoort tot zo’n beklijvende track. Met mooi gitaarwerk trouwens. Je vind op dit album nog enkele pareltjes terug zoals bv “Behind The Sea”. ‘This is the Sound’ is een warm en melancholisch album dat consistenter klinkt dan zijn voorganger.

Wie van sfeervolle en warme indie houdt en geen probleem heeft met songs die eerder een laidback tempo hebben zal met ‘This is the Sound’ aan zijn trekken komen. Paul Hiraga lijkt, afgaande op deze release, op het toppunt van zijn kunnen gekomen te zijn.

 

donderdag 26 juli 2018 02:00

Aurora

Slow Crush is een jonge half Britse, half Belgische band. Vorig jaar ontstaan en bijna meteen een EP uitgebracht. In die korte periode presteerden ze het om o.a. reeds op het Eurosonic festival te staan. Als je weet dat ze daar een goeie neus voor aankomend talent hebben , dan weet je dat Slow Crush goed bezig is. Nu is er ‘Aurora’ waarop ze ons kunnen bewijzen dat ze eerste tekenen van kwaliteit geen toeval waren.
Om met de deur in huis te vallen: na meerdere luisterbeurten kunnen we zeggen dat het geen toeval was. Het nieuwe album is namelijk erg goed. De songs worden gedragen door een vette en crunchy bas, een hemelse stem a la Margo Timmins (Cowboy Junkies), Nathalie Merchant of Colleen Brown (Pale Saints)… en flink galmende en uitwaaiende gitaarklanken. Maar wat meer is, is dat de songs ook goed in elkaar steken. Het gegalm moet geen bloedarmoede in het songschrijven maskeren. Integendeel, de songs staan er en de rest draagt bij tot versterking van het geheel. Opener “Glow” begint fel en grunchy. Een ideale starter. “Drift” gaat een beetje verder door op hetzelfde pad maar de gitaren galmen meer. “Tremble” is zes minuten genieten. Er wordt gestart met zweverige gitaarklanken en synths. Daarna komt de donkere hoofdmoot met heerlijke vocals om tenslotte terug stil te vallen en sfeervol te eindigen. Prachtig! Zo krijgen we tot aan het einde (met de single “Aurora”) uptempo en downtempo songs die heerlijk weggalmen.
Dit is een must voor shoegaze liefhebbers maar ook voor iedereen die van alternatieve rock, indierock houdt. Aanschaffen die handel!

donderdag 19 juli 2018 02:00

Peaces

Het is moeilijk om een label op Future Old People Are Wizards (of kortweg Fopaw) te plakken. Laten we zeggen dat ze zowel poppy als sludgy kunnen klinken. Sedert hun debuut uit 2014 (‘Faux Paw’) kregen ze al veel goede kritieken vanwege hun energieke optredens en hun uitstekend songmateriaal. Het grote publiek ontdekte hen nog niet echt maar gezien hun stijl van muziek zal dit niet zo snel gebeuren. Malen we daarom? Niet echt. We hebben het wel voor bands die hun eigen ding durven doen wars van wat het grote publiek verwacht.
Voor Stijn Vanmarsenille (gitaar en zang) zijn het trouwens drukke tijden want zowel met Elefant als met Fopaw heeft hij een nieuw album uit bij 9000 Records (Consouling Sounds). Voor dit nieuwe album zet het trio een lichte koerswijziging in. De muziek klinkt iets ijler en weidser. We horen flarden sludge en psychrock en de sfeer van progressieve rock. De abrupte overgangen zijn nog aanwezig maar toch in een iets mindere mate. De muziek is bij momenten nog steeds overdonderend maar is ook toegankelijker geworden. Op “Tales Of A Lost Boy” horen we waarlijk backings en harmonieën in de stijl van de Beach Boys terwijl de gitaar/synths zwart als pek klinken. Het verschil met het debuut is dat de songs nu toch minder chaotisch en vermoeiend klinken. Toch zijn ze nog steeds even origineel en pakkend. “Face It You Darn Animal” is een prima opener met zweverige synths die aanzwellen tot het uiteindelijk een rocksong wordt. De toon van verandering is meteen gezet. De opvolger (tevens single) “The Hipster’s Paradigm” is ook een prachtige song dat mij een beetje aan de hedendaagse Millionaire doet denken. “How The Brain Works”, “Be Moved” vallen hier ook onder.
Weerbarstig, melodieus en alternatief zijn de woorden die bij mij opkomen bij het beluisteren van dit album. Maar ook ijler en weidser. De evolutie van Fopaw op ‘Peaces’ is positief en biedt nieuwe perspectieven voor deze band. Ze lonken naar een iets groter publiek en tonen hun intrinsieke klasse. Gewoonweg een schitterend album als je van wat uitdagender muziek houdt.

donderdag 19 juli 2018 02:00

Bad witch

Trent Reznor draait al Jaren mee in de muziekbusiness. Zijn debuut ‘Pretty Hate Machine’ dateert al van 1989. Vrij vlug kreeg hij succes met singles uit albums van o.m. ‘Pretty Hate Machine’ en ‘The Downward Spiral’. Hij lijkt ook een kat met negen levens te zijn. Hij komt telkens terug en soms verrassend sterk. Daarnaast is hij vrij betekenisvol voor andere muzikanten. Denk aan de samenwerking voor “I’m Afraid of Americans” met David Bowie of de cover “Hurt” door Johny Cash. Met ‘Bad Witch’ is NIN toe aan zijn derde EP in een trilogie dat aangevat werd met ‘Not The Actual Facts’ en ‘Add Violence’.
‘Bad Witch’ wordt door Trent zelf als een album beschouwd waardoor hij dus aan album negen toe is. Als je al zijn andere releases meerekent , kom je zeker aan een dertigtal uit.

‘Bad Witch’ bevat maar zes songs en opent furieus met de punky track “Shit Mirror”. Een directe en in-your-face song maar wel steengoed. “Ahead of Ourselves”  gaat een beetje verder op hetzelfde elan door en doet voornamelijk door de percussie wat aan The Prodigy denken. “Play The Goddamned Part” is een instrumental die  wat vreemd klinkt door o.a. de sax die in het nummer ronddoolt. “God Break Down The Door” klinkt iets lichter dan de vorige songs. Nouja wat heet licht in de wereld van Trent Reznor? Hier zingt hij haast croonend. Dave Gahan of Bowie zijn hier niet ver weg. “I’m Not From This World” is haast industrial ambient. Op “Over and Out” lijkt hij wat mooiheid en kleur in de song te willen steken. Een fijn uitgebouwde song.
Of ‘Bad Witch’ als een EP of een album moet worden beschouwd laat mij koud. ‘Bad Witch’ is sterk en mocht beslist wat langer dan dertig minuten duren.

donderdag 19 juli 2018 02:00

Catacombs

Like A Storm komt uit Nieuw Zeeland. Niet meteen een land waarbij ik aan zwaardere rock of metal denk. Maar Like A Storm bewijst dat er daar meer te beleven valt dan het plukken van kiwi’s of het filmen van The Lord of the Rings. Naast de gebruikelijke gitaren, bas, synths en drums maken ze ook gebruik van een didgeridoo in hun muziek. Verwacht niet van die trance/tribaltoestanden. Het instrument wordt op bepaalde momenten geïntegreerd in het geheel net zoals je met een sax, doedelzak, synth of iets dergelijks zou doen. Niet overdreven veel maar ze tonen eerder nu en dan hun handelsmerk. Er is veel riffwerk dat door potig drumwerk en programming wordt ondersteund. De zang is een afwisseling tussen een cleane en een hardere zang. Qua zang denk ik een beetje aan de stijl van vocals zoals die van Linkin Park, Parkway Drive of Volbeat. De zang zit vol emotie en de refreinen zijn vrij melodieus.
Muzikaal ligt het ook ergens in die buurt.  Naast een live album en nog wat extended materiaal is dit hun derde album sedert ze in 2009 met de band begonnen. Dit jaar stonden ze op Graspop en ze deden ook al het voorprogramma van Alter Bridge.

De hoes blinkt niet uit van originaliteit. Een figuur die zo in een boek met tekeningen voor Rorschachtesten kan komen is al verschillende keren eerder gedaan. Gelukkig gaat het vooral om de inhoud en niet om de verpakking.
Inhoudelijk krijgen we een album dat evenwichtig en goedgemaakt is en degelijke songs bevat. Een album dat zijn plaats in het genre weet op te eisen maar misschien iets teveel in de middelmaat valt om echt hoge toppen te scheren. Maar wel heel genietbaar is.

donderdag 28 juni 2018 02:00

No Tether

Sedert een zevental jaren zijn deze Australiërs (Perth) bezig en ze zijn reeds vrij actief geweest. Dit is, naast enkele eEP’s, hun derde of vierde album dat ze loslaten op de wereld. Het hangt er een beetje vanaf van wanneer je iets een plaat of een EP noemt. En het moet gezegd worden dat ze voor dit album gezocht hebben naar een verdere evolutie in hun muziek. Wat natuurlijk voor de meeste muzikanten het doel is: je muziek en jezelf als artiest ontwikkelen en verder evolueren. Dat is bij dit viertal zeker het geval.
Als we ‘No Thether’ vergelijken met hun debuut ‘Deaden The Fields’ (2011) dan merken we dat toen nog ruimte was in de songs alsook ruimte voor spielerlei en arty invloeden zoals jazz, pianogeklater etc… Je kreeg de indruk dat ze eens wilden tonen wat ze konden.
Op hun nieuwste album heeft dit plaats gemaakt voor een sound waar alles voller, urgenter en matuurder klinkt. Er komt ook nog nu en dan piano en jazz elementen voorbij maar die zijn meer onderdeel van de totale sound en minder als een arty-farty gegeven.
Maar vooral zijn ze nu meer gebruik gaan maken van drone sounds in hun songs, terugkerende riffs die wat aan doom doen denken en nog een aantal elementen. Bijwijlen is het allemaal nogal duister zoals op “Cavern Ritual”. Het goede is dat ze toch weten te boeien en dat de songs veel details bevatten die je na meerdere beluisteringen blijft ontdekken. “Signal Erosion” begint iets opgewekter en met een hoger tempo waarin de sfeer bepaalt wordt door etherische gitaarklanken (of synthsounds die zo klinken) en fijne baspartijen. Op “Inner Dissonance” komt geritsel en gekraak voorbij met daarop een heerlijke piano en experimentele percussie.
Zo krijgen we zeven verschillende songs die de ene keer meer dan tien minuten lang zijn en de andere keer dan weer maar drie minuten duren.

‘No Tether’ is een volwassen plaat met een indrukwekkend geluid van een band in evolutie. Een zoektocht vastgelegd op plaat. Een nieuw ijkpunt in hun muzikale bestaan.

Pagina 25 van 32
FaLang translation system by Faboba