• Botanique, Brussel - concertenreeks
    Botanique, Brussel - concertenreeks Botanique, Brussel - concertenreeks Concertlijst tgv corona - de Botanique blijft gesloten LIVE 2020 - #UnitedForLiveMusic Solidariteit. Steun. Optimisme. Dat…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Wim Guillemyn

Wim Guillemyn

donderdag 22 maart 2018 01:00

Onset (EP)

Liefhebbers van donkere, dansbare en gestyleerde electro kunnen hun hart ophalen aan het debuut van dit Gentse trio. Gent? Jawel, waar vroeger alles uit Antwerpen leek te komen merken we de laatste tijd dat Gent (ook Oostende, Brussel, Luik, Kortrijk) de nieuwe plaatsen zijn waar talent aan het ‘boomen’ is.

Onset is daar het nieuwste bewijs van. En het is meer dan de moeite. Voor de electro die ze produceren wordt er voor één keer niet geput uit de geschiedenis van de jaren 80.

We krijgen hier electro die meer verwant is met bands zoals Goose, Massive Attack, The Knife of Club 8. Maar dan met een geheel eigen smoel. De zang valt daar zeker onder. Een herkenbare en ietwat aparte stem geeft de nodige kleur aan de songs. De electro ook, die zeker en vast beïnvloed is door The Knife. Iets wat we alleen maar kunnen toejuichen.

Opener “Failure” zet de toon voor de vier songs op deze EP. Eigengereid en met de nodige mooie synthsounds. De lijzige stem doet de rest. “Are You Through” en “Borderland” zijn zowaar nog beter en iets toegankelijker. “Nightshop” is de afsluiter en is heerlijk tegendraads en donker.

Onset draagt een soort van troosteloos stadsgevoel in zich mee waar verloren zielen trachten troost te vinden. Ze doen dit aan de hand van vier fantastische tracks die gericht zijn op vernieuwing en diepgang en niet op hitlijsten en dergelijke meer. Super!

Video - Kijken kan hier: https://www.youtube.com/watch?v=b8p9rztejGU

 

donderdag 22 maart 2018 01:00

Superbia

De Nederlandse band Death Alley maakt interessante rock die niet zo makkelijk onder één noemer te vatten is. Ik hoor elementen en flarden van stoner, psychedelische rock en metal in hun muziek. Ze weten er echter een boeiende blend van te maken.
Op opener “Daemon” gaat de song richting de progressieve rock. De song bevat een mooi middenstuk dat je meeneemt naar het einde van de track om af te klokken op bijna tien minuten. Maar het verveelt geen enkele minuut. “The Chain” die erna komt is uptempo en vinnig. “Feeding The Lions” was al te horen op de live-EP ‘Live at Roadburn’ en is terug een meer psychedelisch geïnspireerde rocktrack. “Headlights in the Dark” doet mij wat denken aan bands als Soundgarden, Velvet Revolver. Een prima entertainende track dat live wel voor wat vuur moet kunnen zorgen. Ook de nieuwste single “Murder Your Dreams” is opzwepend. “Pilgrim” heeft een fijne opbouw en afsluiter “The Sewage” neemt ons mee op een trip van elf minuten. Een track vol met smerige gitaren en baslijnen die toch melodieus en catchy klinkt. Monster Magnet komt hier knipogend voorbij gereden. Een heel mooi uitgesponnen track met een heerlijke solo in het midden. Een waardige afsluiter van een heerlijk rockend album.
Op ‘Superbia’ gaat Death Alley verder met wat ze bezig waren op hun debuut ‘Black Magick Boogieland’. En dat is een prima vervolg breien aan dat puik debuut.

donderdag 22 maart 2018 01:00

Mooneye (EP)

Michiel Libbrecht (24) is het brein achter Mooneye. Hij toerde eerst onder het pseudoniem Mickey Doyle langs zalen als De Zwerver, Depot etc… Als artist in residence (de nieuwe trend blijkbaar maar wel ideaal om talent te helpen ontbolsteren) van het Wilde Westen/De Kreun besloot hij om met een full band te werken, een EP te maken en een nieuwe naam voor zijn project te bedenken. Voor de EP dook hij een week lang in de studio van Pascal Deweze waarin hij in deze vermaarde muzikant (Sukilove etc…) een inspirator en producer vond.

Het resultaat zijn vijf songs. En het resultaat mag er zijn. Er wordt heel goed en vakkundig gezongen. De songs klinken als een klok. Heel naturel met subtiele details die de boel kleuren zoals orgeltjes, warme gitaarklanken etc… Elk jaar brengt ‘de Nieuwe Lichting’ op StuBru een aantal fijne bandjes naar boven. Mooneye zou beslist in het rijtje van die bands niet misstaan.

 

donderdag 15 maart 2018 01:00

Sentinels

Al tien jaar werkt deze Oxfordse band aan hun muzikale carrière. Met ‘Sentinels’ zijn ze intussen aan hun vierde album toe. Ze omschrijven henzelf als sludge maar ik zie ze eerder als een metal/stoner band. Hun vette en zware riffs vinden hun oorsprong wat in de muziek van Black Sabbath. Muzikaal zitten ze ergens tussen Black Revolver en Mastodon. Matt Ryan heeft een imposante en brute stem die heel goed past bij de muziek. Songsgewijs weten ze het spannend te houden door de nodige tempowisselingen (“Convulsion”), gitaarsolo’s of mooie intro’s (“Too Far Gone”). Dat is nodig aangezien ze meerdere tracks hebben die de zeven minuten overschrijden. Een hoogtepunt is ongetwijfeld “Kingdom of Horns” dat vertrekt vanuit een mooie sfeervolle intro en die doorheen de song trekt. Af en toe komt er een uitbarsting om dan terug te keren naar de haast feeërieke beginsfeer. En trouwens wondermooi gezongen door Matt Ryan die hier bewijst van meerdere markten thuis te zijn op het vlak van vocals. Een echt prijsbeest dit nummer. Ook “Capsized” is een eerder rustige maar mooi uitgewerkte track.
Op “Sentinels” bewijst Desert Storm hun bestaansrecht meer dan voldoende. Acht machtige songs en een intro en outro die het album compleet maken. Geef hen een podium op enkele grote festivals. Ongetwijfeld gaat het dak eraf met deze songs.

donderdag 15 maart 2018 01:00

We Have Been So Terrible Betrayed (EP)

Een trio Gentse muzikanten bestaande uit ex-leden van Oathbreaker, Maudlin en Rise And Fall hebben samen een debuut gemaakt vanuit een geheel andere invalshoek. Geen post-metal, Hardcore of punk op dit album. Wel melodieuze en energieke poprock muziek met elementen uit postpunk, rock and roll etc… Partisan is Cedric Goetgebuer (gitaar en zang), Ivo Debrabandere (drums) en Thijs Goethals (bas).

“You And I” opent de EP energiek met een catchy powerpop song. “No Last Surrender” brengt mij terug naar de Belgische rock ten tijde van eind de jaren 80 en begin de 90’s met bands zoals The Romans. Maar ze lijken ook beïnvloed te zijn door bands als Ride en Mudhoney. “Change” bezit wat shoegaze elementen. “Sometimes” heeft fragiel gitaarwerk en een heerlijk zingende lage bas. Het drumwerk op al de tracks zijn stuwend en sporen de songs aan. “Forget” is melancholische en eerder slome track die het gevoel lijkt weer te geven van een man diep weggedoken in zijn eigen gedachten. We eindigen met “We Have Always Loved You” en dat is een track bestaande uit een spoken words sample en gitaar/bassounds. Hier gaat het meer om impressie en sfeer ipv songschrijverij. Geschikt om o.m. een optreden mee te starten.

Partisan presenteert hier een heel fijne EP. We zagen hen een tijdje terug in de Grote Post aan het werk en ze kunnen de energie van dit album zeker overzetten op het podium. Een goed geluid hierbij is van vitaal belang want het zit hem soms in de subtiele klanken. Maar een band waar ik alvast meer wil van horen.

 

donderdag 08 maart 2018 01:00

Go Dig My Grave

We hebben het in deze rubriek al gehad over Susanna haar eerste single “Perfect Day” (cover van Lou Reed) uit haar nieuwste album ‘Go Dig My Grave’. Dit is haar twaalfde album en hiervoor heeft ze heel zorgvuldig tien bestaande songs uitgekozen om ze een ‘Susanna’-behandeling te geven. Dat houdt in dat ze de songs uitkleedt en terug aankleedt met barokke instrumenten en haar karakteristieke stem. Zo krijgen we composities die minimalistisch, verstild en intens klinken. Het zijn niet enkel covers. Voor “Invitation to the Voyage” baseerde ze zich op een gedicht van Charles Baudelaire om een nieuwe compositie te schrijven. Daarnaast vinden we er bewerkingen van Joy Division terug (“Wilderness”). Een magistrale versie trouwens. Blijkbaar ligt die band haar goed want ze heeft ook al eens “Love Will Tear Us Apart” bewerkt. “The Willow Song”, “The Three Ravens” en het titelnummer zijn traditionals. “Freight Train” is een track uit 1903 en werd geschreven door Elisabeth Cotten. “Cold Song” is een song dat zijn oorsprong kent in de baroktijd. Henry Purcell en John Dryden zijn de schrijvers van dit liedje.
Het fijne aan dit album is dat Susanna aan elke song er geheel haar eigen draai aan heeft gegeven. Daarnaast hoef je de originele songs niet eens te kennen om hiervan te genieten. Het album klinkt vrij homogeen en consistent ondanks dat de songs uit  verschillende hoeken komen. Hou je van muziek die wat barok klinkt, verstild en toch intens? Dan is dit album je gading.

donderdag 08 maart 2018 01:00

Alien Love

Fugu Mango is een Brusselse band. Hun sound omarmt vele stijlen. Een mix van o.a.  beats en indiepop. Zo ontstaat er een rijke en kleurrijke sound. Maar je kan het niet wereldmuziek noemen. Daarvoor klinken ze te westers. Een beetje zoals ook Arsenal doet. Ze speelden reeds op Couleur Café, Dour, etc…

Het album bevat volop fijne poppy liedjes die kleur en zonneschijn bevat. De vocals zijn, net zoals de ritmes, aanstekelijk. Op “Liar”, dat een beetje eighties klinkt, horen we bassiste Anne Fidalgo zingen. Op veel songs, zoals “Blue Sunrise”of “Summer Days”, is er samenzang door de Lontie broers. Soms wisselen ze hun vocals ook af met Anne. Zoals op ‘Alien Love’ en dat zorgt voor een mooie variatie.

Niets lijkt aan het toeval overgelaten te zijn geweest. De productie en recordings werden door Luuk Cox (Shameboy) gedaan (ook verantwoordelijk voor Stromae, Girls in Hawai, Roscoe…). De mixing was van de hand van Ash Workman die ook bv Christine and the Queens mixte.

‘Alien Love’ is ritmisch, poppy, opzwepend en catchy. Tien prachtige songs die werelds klinken. Als ze dit live goed weten om te zetten dan zullen ze nog vele feesttenten in lichterlaaie weten te zetten.

 

Wie houdt van post-rock en post-metal kan terecht bij het Zottegemse label Dunk!Records dat een aantal buiten- en binnenlandse bands herbergt. Daarnaast is Wout ook bezieler achter het Dunk!Festival. Een driedaagse hoogmis voor liefhebbers van dit muziekgenre. Tijd voor wat vragen aan Wout.

1.      Eerst is het festival in 2005 ontstaan en een zestal jaren daarna het label. Had je een bepaalde nood ontdekt dat je met een eigen label bent gestart?

Eerst en vooral wil ik er even op wijzen dat de oprichter van dunk!festival (en nog steeds mede-organisator) eigenlijk Luc Lievens, mijn vader, is. Samen met een klein team van vrienden en familie organiseren we het festival al sinds het begin.

Het label is opgestart in 2011 toen ik al lachend de vraag kreeg van Kokomo om hun ‘If Wolves’ plaat uit te brengen “op een label dat misschien dunk!records moet noemen”. Ik heb geen seconde getwijfeld en ben eraan begonnen. Kokomo kwam met die vraag naar ons omdat ze wisten dat we kwaliteit leveren in alles wat we doen en dat was moeilijk te vinden in een label. De dunk!mentaliteit in de vorm van een label was dus iets waar zij en vele andere bands naar op zoek waren. Ik vind het een geweldig idee om ook door het jaar heen de post-rock scene te ondersteunen en een kwaliteitslabel te proberen zijn voor goeie post-rock bands.

 

2.      Vanwaar de keuze voor post-rock en post-metal bands?

Dat is toevallig (of niet) het genre waarin ik mij het meest thuis voel. In post-rock muziek is er veel ruimte voor de fantasie van de luisteraar. Er wordt de tijd genomen om een setting op te bouwen en er een open verhaallijn door te verweven. Allemaal enkel en alleen met instrumenten, geen zang en tekst die het verhaal uitleggen. Door deze openheid kan ik als luisteraar veel beter mijn eigen fantasie projecteren op de muziek. Het is de soundtrack van een onbestaande, zelfgemaakte film. Het vraagt misschien iets meer van de luisteraar maar de beloning is ook net iets groter. Deze genres werken heel goed live en als muzikant vind ik het ook belangrijk om muziek live te ondergaan. Dat leidt dikwijls tot mooie, intense momenten. Zeker als de omstandigheden goed zijn zoals op dunk!festival :-).

 

3.      Wat is het criterium om bands vast te leggen voor je label? Wat houdt een deal met hen in?

Het belangrijkste criterium is dat de muziek echt heel goed moet zijn. Als ik beslis om een bepaalde plaat uit te brengen wil ik er 100% achter staan. Als dat niet het geval is kost het meer energie om er iets van te maken en is het plezier er af. Behalve dat moet de muziek ook een beetje aansluiten bij de genres waar we voor staan: post-rock, post-metal, ambient, drone, doom,… Uiteraard wijk ik daar soms ook graag eens van af :-).

Een deal met een band is telkens anders en wordt per situatie bekeken maar in het algemeen zorgt de band voor de audio en cover ontwerp en zorg ik dat dat vertaald wordt naar een fysiek product. Als dat er is verzorgen we samen met de band de promo van de plaat. Contracten doen we niet. We hebben vertrouwen in de mensen waarmee we samenwerken en ik verwacht ook het omgekeerde. Het is niet mijn bedoeling om bands aan het label te verbinden door een contract. Als ik bijvoorbeeld niet kan bieden waar zij naar op zoek zijn wil ik hen niet bij ons houden omdat we dat zo afgesproken hadden in een contract. Dat werkt niet. Ik wil die bands steunen en helpen groeien, niet tegenhouden als er zich betere opportuniteiten voordoen.

 

4.      Is het gemakkelijk heden ten dage om een label te runnen? Wat zijn de moeilijkheden waarmee je te maken krijgt en wat zijn de fijne dingen eraan?

Een label opstarten is niet zo evident maar zeker mogelijk met de voordelen dat het internet te bieden heeft. Hetzelfde geldt voor het runnen van een label. Met de juiste motivatie, een gezonde zin voor perfectie en een positieve ingesteldheid kom je al een heel eind. Er komt wel veel werk bij kijken om alles in goede banen te leiden. Je moet met alle aspecten tegelijk bezig zijn: bands selecteren, de productie begeleiden, webshop en website onderhouden, product fotografie, promotie voeren, verzendingen beheren, klantenservice… Maar ik haal er veel voldoening uit om een release van begin tot einde op te volgen en het resultaat dan uiteindelijk in onze handen te hebben en op te sturen naar fans over de hele wereld. Die mensen kunnen dan genieten van een goeie plaat die er misschien niet zou geweest zijn als dunk!records er niet was. Dat is een leuke gedachte. De minder fijne dingen zijn terugkerende pakketjes die niet konden afgeleverd worden of platen die soms beschadigd aankomen (gebeurt gelukkig niet veel). Alsook de beste tarieven en diensten vinden is niet simpel. Vooral in België. Een niet te ontkennen moeilijkheid is natuurlijk ook om alles altijd financieel rond te krijgen.

 

5.      Wat zijn je objectieven met het label?

De objectieven zijn om fans te voorzien van goeie post-rock en post-metal platen en ook te verrassen met nieuwe bands. De kwaliteit van de muziek en de verpakking zijn heel belangrijk. We brengen bvb alle releases uit op 180g gekleurd vinyl en gebruiken dikker karton voor de cover. De ‘live op dunk!festival’ platen zijn iets nieuws sinds vorig jaar maar dat is iets dat we graag wat verder zouden uitwerken.

 

6.      Hoe selecteer je de bands die je programmeert op je festival? Ga je ze zelf eerst gaan bekijken? Of heb je daar mensen voor?

De selectie gebeurt door een klein programmatieteam. De line-up is eigenlijk een lijst van bands die we heel graag zelf (nog) eens zouden willen zien spelen. We proberen om zoveel mogelijk bands al eens live gezien te hebben voor we ze boeken bij ons. Een live video op YouTube kan soms ook helpen als ze nog niet in de buurt geweest zijn. Want een band voor het eerst naar het Europese continent halen is ook leuk. We luisteren ook naar tips van mede-organisatoren in de post-rock wereld en proberen ook festivals in hetzelfde genre te bezoeken. Bands tippen dikwijls ook andere bands of zijn samen op tour. Als je bepaalde bands een paar keer op verschillende plaatsen ziet opduiken waarvan je weet dat ze daar goeie shows opzetten dan helpt dat ook. Dikwijls hebben we een band nog helemaal niet live gezien (in het echt of online) en dat is dan een gok die meestal wel goed uitdraait.

 

7.      Hoeveel bezoekers had je verleden jaar op het festival? Is het zeer werkintensief om te organiseren? Zoja wat is de meerwaarde ervan?

Vorig jaar hadden we alles bij elkaar 1000 bezoekers per dag. Dat is waar we naar mikken. Een festival organiseren is inderdaad redelijk intensief. Zeker in de weken vooraf en dagen erna. Maar ook de maanden vooraf is het heel veel mailen met bands, leveranciers contacteren, ticketverkoop regelen en opvolgen, promotie voeren, teams samenstellen… Gelukkig hebben we een heel efficiënt en gemotiveerd team om alles in goede banen te leiden. Iedereen heeft het beste voor met de bands en de bezoekers en zal er alles aan doen om eventuele problemen te vermijden of op te lossen. Als er iets misgaat tijdens het festival hebben heel weinig mensen dat in de gaten omdat het snel en efficiënt opgevangen wordt.

De meerwaarde van het harde werk van ons team is dat post-rock fans van over de hele wereld kunnen afzakken naar Zottegem om hun favoriete bands (maar ook nieuwe pareltjes) te ontdekken in zeer goede technische condities en op een sfeervolle locatie. Alsook de andere aspecten van het festival zoals de catering krijgen heel veel aandacht. We proberen alle details zo goed mogelijk uit te werken zodat er geen kleine ergernissen in de weg staan van een geweldig weekend.

 

8.      Het kan mijn mening zijn maar ik heb de indruk dat post-rock en post-metal behoorlijk aan belangstelling wint de laatste jaren. Een verklaring?

Ik heb ook die indruk maar ik hou er rekening mee dat het er kan mee te maken hebben dat onze positie in die wereld ook verandert. Ik denk dat mensen misschien sneller hun weg vinden naar ons. Maar als we dat even opzij zetten zou ik zeggen dat je nog steeds gelijk kunt hebben :-). Misschien is dat omdat er meer en meer festivals zijn die deze genres promoten. Over heel Europa maar ook daarbuiten. Het live ervaren van post-rock en post-metal is toch nog iets anders dan op plaat beluisteren. Hoewel de nieuwe (en goeie) releases van de grotere namen in het genre daar ook wel mee te maken zullen hebben.

 

9.      Welke hedendaagse bands in het genre zie jij doorgroeien?

Voor mij gaat het niet per se om doorgroeien of doorbreken. Daar is het misschien niet het juiste genre voor maar We Lost The Sea is zeker en vast op weg om een grote naam te worden in de post-rock wereld, als ze dat niet al zijn. Hun laatste plaat ‘Departure Songs’ is voor mij echt een all time post-rock klassieker. Ik ben dan ook heel blij dat we de kans gekregen hebben om die mee uit te brengen in Europa. Ook Ranges heeft met ‘The Ascensionist’ een heel sterke plaat afgeleverd en kan dat heel goed live overbrengen. Ze zijn ook enorm gemotiveerd en hebben een heel goeie werkethiek. Lost In Kiev is heel consequent. Hun eerste plaat ‘Motions’ vond ik al heel goed en ‘Nuit Noire’ was nog een stukje beter. Ik verwacht dat de volgende plaat ook weer beter gaat zijn. Het valt mij op dat bij deze drie bands het artwork ook telkens heel goed zit en gemaakt werd door bandleden zelf of iemand van hun entourage.

Dit zijn trouwens drie bands van drie verschillende continenten maar telkens uitgebracht door dunk!records :-).

donderdag 25 januari 2018 01:00

Tock!

Na het opdoeken van The Neon Judgement was het eventjes afwachten of de twee muzikanten nog van zich zouden laten horen. Amper een jaartje later kregen we alvast de magnifieke EP van Dirk Da Davo in samenwerking met Jean Marie Aerts (lees: http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/dirk-da-davo/dddjmx-ep/ ). Doch ook TB Frank zat niet stil en enkele maanden later komt hij met een volledig album dat hij samen met Baustein gemaakt heeft. Baustein is een multi instrumentalist die o.a. jazz studeerde, electro rock maakt onder de naam Manic Youth en nu metal met KONKR33T.
Ik was benieuwd welke klankkleur en stijl dit nieuw project zou hebben. Wel we krijgen hier donkere songs met melodie, grooves, electro en gitaren.
The Neon Judgement zou je denken? Dat valt wel mee. Je hoort hier en daar natuurlijk echo’s van deze band. Niet verwonderlijk als je er dertig jaar mee op de boer bent geweest. Maar ik denk te mogen zeggen dat je ook hoort dat TB Frank hier met iemand anders werkt. Je hoort dit aan de electro en de gitaren die hier soms meer ruimte hebben gekregen. Bv op “Margarita” krijgen we doorheen de hele song een knetterende en bij momenten wah wah gitaartje. Dat zorgt voor een luchtig tegengewicht met de donkere en strakke electro. De tekst staat onmiskenbaar bol van de seksuele spanning.
De opener van het album is een cover ( “Mother’s Earth”) van niemand minder dan Jeffrey Lee Pierce’s band The Gun Club. Met “Mother’s Earth” (uit het geweldige album ‘Miami’ uit 1982) toont TB Frank de klasse van deze song. Hij maakt zich de song eigen (o.a. de beats, de meer doorklinkende bas en de vervormde gitaren) zonder deze compleet te verbouwen. Knap gedaan. “Snow White” lijkt mij tekstueel een pastische of van ironische aard. Het nummer bevat een snedige gitaarsolo en spielerlei met elektronica. “Mellow Like 39” drijft op een basis van reggae. Groovy en om high in the sky van te worden. “I Didn’t” is dan eerder techno, terwijl op “Cool Moon” het richting country gaat. Hij doet mij een beetje denken aan Daan die op zijn laatste platen ook een beetje die richting uitgaat. “Hotel Called Hell” heeft een vrije dansbare beat waarop geëxperimenteerd wordt. Zoals je merkt gaan de tracks verschillende richtingen uit. Er worden elementen uit meerdere muziekstijlen in hun muziek verwerkt. Toch heeft het album een eigen en herkenbaar geluid meegekregen.

Na Dirk Da Davo is TB Frank er ook in geslaagd om met een eigen project zijn carrière een tweede adem te geven. ‘Tock!’ klinkt fris en bevat bij momenten donkere doch catchy songs vol electro en gitaren.
Het is zeker geen doorslag van The Neon Judgement geworden maar samen met Baustein slaagt hij erin om een boeiend en eigen geluid neer te zetten. Benieuwd wat dit live zal geven. Intussen zetten we nog eens de plaat op.

woensdag 24 januari 2018 01:00

All We Expected – Alle kansen benutten!

2017 was een sterk jaar op gebied van muziek en vooral dan de Belgische muziek. Het post rock/metal album “Hatar” van All We Expected stond in mijn lijstje met de beste releases van 2017. Daarom vonden we het wel eens interessant om hen een aantal vraagjes te stellen om de band wat beter te leren kennen.

1.     Hoe hebben jullie de commentaren en reacties beleefd sedert de release?
      Echt een storm aan commentaren en reacties hebben we nog niet gekregen. Dit heeft zeker ook te maken met het feit dat ons album op het einde van het jaar uitkwam en zo misschien wat aan de aandacht ontsnapt is. De reacties die we tot nu toe al gekregen hebben, waren wel overwegend positief en na al het harde werk doet dit deugd om te horen, zeker weten.

2.     Zijn er plannen om te toeren?
      Plannen zijn er inderdaad. Meer info daarover volgt zeer binnenkort!

3.     Jullie hebben geopteerd voor het Gentse label Dunk! Records. Hoe is dat gekomen?
    We zijn zelf al jaren bezoekers van het festival – dat trouwens echt méér dan de moeite is, jaar na jaar – en Wout van Dunk!records is voor ons ook geen vreemde meer. Een aantal jaren terug runde Wout samen met een vriend het online videoplatform The Stargazer TV en Guillian (gitarist) heeft daar toen stage gelopen. Uiteindelijk kregen we zo enkele maanden later de kans om support te spelen voor Motek in niets minder dan de living van de familie Lievens, een plek die eveneens officieus door het leven gaat als Dunk!-HQ. Vanaf dat moment zijn we ook elk jaar blijven gaan naar het festival en toen ons album er zou gaan komen, leek dunk!records ons wel een prima stal om in te huizen. Van het één kwam dus het ander.

4.     Voor dit album stond het verhaal achter de cover centraal voor het gehele album. Hoe zijn de songs dan ontstaan/opgebouwd?
            Om heel eerlijk te zijn waren de nummers er eigenlijk al voor het artwork er was, maar pas toen we de foto’s van Tim Theo Rex zagen, viel alles in de juiste plooi. Tijdens het schrijven werkten we rond een overkoepelend thema, namelijk ‘eenzaamheid’, maar toen we de foto’s te zien kregen van die herdersjongen in dat onherbergzame landschap, kwam alles in een stroomversnelling terecht. Plots hadden we perfect voor ogen waar we naartoe wilden en dat heeft ervoor gezorgd dat het volledige plaatje, zowel de muziek als het artwork dus, past. Het artwork vertelt net hetzelfde verhaal als de muziek en daar zijn we best trots op.

5.     Wie heeft welke rol binnen de band? Teksten, instrumenten, motivering, arrangementen?
Teksten zijn er niet, dus in principe zijn voor ons enkel de instrumenten van toepassing. Tijl en Guillian zijn de twee gitaristen, Martijn neemt de basgitaar voor zijn rekening en Artuur zorgt voor het trommelgeroffel. Bij ons is het zeker niet zo dat één iemand de muziek schrijft en de rest enkel uitvoerder is. Met zijn vieren samen doen we vaak urenlange jams, waaruit er toch wel het een en ander voortvloeit. Het creëren van muziek zien we met andere woorden eerder als iets organisch.

6.     Jullie maken vrij filmische muziek. Dromen jullie om ooit ergens muziek als soundtrack te mogen leveren? Of is dit een toevallig raakvlak?
            Een soundtrack maken voor een project of film is iets wat sowieso super vet moet zijn om aan te werken. Mocht die kans zich ooit voordoen - en het concept ligt ons wel -  dan zouden we wellicht niet twijfelen.

7.     Als jullie een wens zouden mogen doen op vlak van album of live performances, wat zou dat zijn?
            We zijn heel blij als we mensen kunnen overtuigen met onze muziek, live of op plaat. We kunnen alleen maar hopen dat de plaat bij nog meer mensen terechtkomt en de optredens beter en beter worden - zowel voor het publiek als voor onszelf.

8.     Wat hopen jullie dat 2018 voor All We Expected brengt?
            Shows en kansen in alle kleuren en vormen!

Merci en veel succes! 

Pagina 28 van 32
FaLang translation system by Faboba