• Wilde Westen, Kortrijk: events
    Wilde Westen, Kortrijk: events Wilde Westen, Kortrijk: events Initiatieven PORTIE GEMENGD: een nieuw residentieproject van Wilde Westen en Muziekcentrum Track Drie gedurfde muzikale blind…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait

Onze partners

Wim Guillemyn

Wim Guillemyn

donderdag 03 augustus 2017 03:00

Buckingham/McVie

Hoeven we deze twee leden van Fleetwood Mac nog voor te stellen? Ietwat verrassend hoorden we dat ze nu ook een muzikaal duo vormden (naast Fleetwood Mac) en een plaat hadden gemaakt. We konden intussen al kennismaken met de vooruitgelopen single “In My World” dat ons wel kon bekoren. Een klein pareltje. De verwachtingen zullen bij velen wel hoog zijn aangezien zij beiden op ‘Rumours’  verantwoordelijk waren voor enkele van hun grootste hits (“Go Your Own Way”, “Don’ t Stop”, “You Make Love”, …) Ook drummer Mick Fleetwood en bassist John McVie (tevens ex van Christine) komen op dit album een deuntje meespelen.
Dus alles lijkt erop dat we ons mogen verheugen op een degelijk en goed album. Maar klopt dit ook? Ja en Fleetwood Mac-fans zullen zeker de echo van hun favoriete band doorheen verscheidene songs horen. Zoals de backings of het refrein op “In My World”, het ritme en de drums op “Too Far Gone” of de sfeervolle poprocker “Lay Down For Free”. Ze schotelen ons zo tien van deze songs voor. Verkennen ze hierop nieuwe horizonten? Nee, maar hetgeen ze doen , doen ze goed. Elke track heeft wel iets wat de song de moeite maakt: een refrein, een backing, een ritme of een gitaartje… Het album is geen meesterwerk geworden maar het bevat wel fijne pop rock en de samensmelting van twee mooie stemmen. Het is een zoveelste toevoeging aan het oeuvre van en rond Fleetwood Mac. Die fans kunnen dit album dan ook met hun ogen dicht kopen en zullen er, net zoals wij, ongetwijfeld nog een hoop luisterplezier aan beleven.

donderdag 03 augustus 2017 03:00

Le Temps Du Rêve

Ik heb het altijd al spannend gevonden om een album in handen te krijgen waarvan ik niet weet wat voor muziek ze maken, wie ze zijn en wat ze voor staan. De hoes bekijken, de muziek opleggen en ontdekken welke klankkleur en stijl er op je afkomt. Het heeft iets van een ontdekkingsreis. Soms hou ik bewust alle info achterwege tot ik alles eens goed beluisterd heb. Zo ook met deze release.
Als ik zo de hoes bekijk (er lijkt een of andere planeet op te staan) en de titel (‘Le Temps Du Rêve’) dan vermoed ik dat we waarschijnlijk atmosferische post rock zullen horen. Mijn intuïtie bedriegt mij niet. Opener “Morning In The Wilderness” is een langzaam opgebouwde atmosferische post-rock song. Lange instrumentale stukken, spaarzame vocals met hier en daar een kleine muzikale uitbarsting. Ze maken muziek zoals we die ook kennen van bands zoals Explosions In The Sky, Isis, Slint etc… De openingstrack kan mij in elk geval bekoren. De volgende track “Reverie Of Rising Star” bevat meer vocals en begint iets heavier dan de opener. “Impulse” is een korte, instrumentale track dat als basis een diepe cello heeft, aangevuld met wat percussie en een dubbele bass. “Into The Abyss” breekt met sommige meer lieflijk klinkende songs op dit album en is een donkere en desperaat klinkende song. Zo glijden we van de ene song in de andere.
Synopsys, een Frans ensemble dat sedert 2009 actief is, heeft met ‘Le Temps Du Rêve’ een kwalitatief en gevarieerd atmosferisch stukje post-rock afgeleverd. Een aanrader voor wie van dit genre houdt. Verkrijgbaar op vinyl, cd en mp3 via hun website of bandcamp.

donderdag 03 augustus 2017 03:00

Rectificando El Sueño

Amáutica is een Argentijns trio dat sedert 2010 geregeld iets uitbrengt. Verleden jaar was er de EP met dezelfde naam als dit album en ze bevatte vijf songs. Deze vinden we ook hier terug. Een beetje verwarrend dat men dezelfde titel gebruikt en de cover is op de kleur na ook hetzelfde. Nu los daarvan vonden we de EP destijds goed te pruimen. We omschreven het als  sfeervolle en soms etherisch klinkende gothic rocksongs. Het geluid van de band lag ergens tussen The Mission, Aeon Sable en Heroes Del Silencio.

Op ‘Rectificando El Sueño’ vinden we, naast de vijf gekende songs, nu nog drie extra tracks en een instrumentale versie van één van die drie tracks. We kunnen  stellen dat deze songs in het verlengde liggen van de eerste vijf en dat ze goed passen tussen de rest.

Er wordt met name van dezelfde elementen gebruik gemaakt op de nieuwe songs. Ook de opbouw verloopt gelijkaardig. Zodoende, brengt dit geen verrassingen maar ook geen teleurstellingen met zich mee.

Acht deftige goth rock songs en een instrumental waar de sfeer en het geluid goed zit. Het hadden er gerust nog enkele meer mogen zijn. Dan hadden we van een echt nieuwe release kunnen spreken. Het Spaans zorgt voor de exotische toets aan het geheel. Voor wie zich iets van Amáutica wil aanschaffen zou ik dan de albumversie van ‘Rectificando El Sueño’  aanraden.

 

donderdag 06 juli 2017 03:00

Close To Collapse

Dit is het debuut album van Aaron Sadrin, de man achter Heartlay. Hij schrijft, produceert en neemt de songs op. Voor de live optredens heeft hij een vaste band. Na enkele eEP’s die goed onthaald werden , was het tijd voor een volledig album. Het album is een mix van industrial en electro met een laagje metal er overheen. Potige songs met zang dat bij momenten emotioneel klinkt en bij andere dan weer stevig. Als je een mix maakt van elementen uit bands als Fall Out Boy, Die Krupps, Front Line Assembly of een moderne Gary Numan dan weet je ongeveer wat je kan verwachten van Heartlay.

‘Close To Collapse’ bevat elf tracks. De songs zijn vrij klassiek opgebouwd. “In Here” is de eerste song die me bij mijn nekvel vastpakt. Deze ietwat donkere song bevat mooie en emotioneel klinkende vocals. Er is ook wat meer ruimte gelaten in de song dan bij de voorgaande het geval is. “Will It Be Enough” bevat mooie synthsounds en enkele rake riffs. Ook “Death Screens” kan mij bekoren vanwege de iets andere mix. Sadrin weet hoe je een degelijk song ineen steekt. De refreinen mogen soms wat minder voorspelbaar of iets catchier zijn. Dat zou helpen om de songs te laten plakken in het geheugen. Nu klinkt het wat éénvormig. “Faded” heeft een heel mooi begin (met die synthpiano) en een fijne baslijn halfweg. Een van de betere songs op dit album.

‘Close To Collapse’ is een degelijk debuut dat goed uitgewerkte songs bevat. Geef de songs nog wat originelere refreinen of onverwachte wendingen en het is een heel goed debuut. Nu zijn ze (net als de opbouw) soms wat voorspelbaar. De mix en productie is zeker geslaagd. Alles klinkt haarfijn. Industrial liefhebbers gaan hier zeker plezier aan beleven.

 

Heartlay - An Exile Music - Electro Industrial Emo

 

donderdag 01 juni 2017 03:00

Live Session Vol. 1 (EP)

Het Franse kwartet Cotton Belly’s leerde ik kennen eind 2015 met de release van ‘Rainy Road’. Een album dat bestond uit een mengeling van blues/folk en rock elementen. Het klonk traditioneel Amerikaans, warm en eerlijk. Zonder snufjes en studiotrucjes. Nu komen ze met het concept ‘Live session’ af. Het is geen live album zoals we dat kennen maar een album dat zo opgenomen is dat het klinkt als een live versie. Zoals John Hiatt deed met zijn album ‘Bring The Family’. En dat hoor je effectief aan de muziek. Alles klinkt vrij levensecht en nergens krijg je de indruk dat men aan de knoppen heeft gedraaid om zaken beter of anders te laten klinken.
In vergelijking met ‘Rainy Road’ komt de bluesrock hier op ‘Live Session Vol 1’ nog ietsje meer op de voorgrond. Getuige hiervan zijn de ballad “Reason” en de bluesrocker “Greatness”. Twee songs die ook op ‘This Day…’ uit 2013 voorkwamen. “Greatness” vind ik hierop in een veel betere versie staan: puurder, echter. Verrassend is de cover van Stevie Wonder’ s “Superstition” die hier in een Bayou sausje werd gedrenkt.
Van de zes songs staat er één compleet nieuw nummer tussen:”Broken Line”. Een track dat tussen enkele bluespop/rock groten kan staan. Ik denk dan bijvoorbeeld aan Robert Cray of Jeff Beck om maar iets te noemen.

Er staat ‘Volume 1’ in de titel. Betekent dit dat er een vervolg komt? Inderdaad, in het najaar verschijnt volume 2. En dat is een goede zaak want de songs, samen in een kamer live opnemen, ligt hen wel. Het komt hun geluid en sfeer ten goede. Een aanrader voor wie van bluesrock gerichte muziek houdt. We kijken al uit naar deel twee.

donderdag 01 juni 2017 03:00

Enigma Eternal

Griekse heavy/progressive metal? Inderdaad, in Griekenland maken ze heel wat meer dan alleen maar de Sirtaki. The Silent Wedding is daar één voorbeeld van. Deze band heeft al sedert 2013 onderdak bij het Belgische FYB Records. Wat de band ons te bieden? Potig en melodisch gitaarwerk, een feilloze ritmesectie, verzorg keywork en krachtige vocals. We krijgen dus kwaliteit. Zoals aangegeven klinkt het gitaarwerk potig maar is er ruimte gelaten voor melodische invulling. Dat geeft, naast de zang, ook meteen emotie en diepte aan de songs.

Op “A Dream Of Choices” krijgen we niemand minder dan Tom Englund van Evergrey. Een emotioneel gezongen song met enkele fijne gitaarfillers. Andere knallers zijn o.a. “Under The Veil of Grey”, “Insanity”, “What Lies Beyond” en “Silence”. “Loneliness” is een degelijke maar ietwat voorspelbare ballad. Maar laat ons wel wezen: er staat geen zwak nummer op ‘Enigma Eternal’.
Voor het artwork ging ze te rade bij Travis Smith. Ook wel bekend voor zijn werk bij o.a. Nevermore, Iced Earth en Opeth. Het is heel mooi artwork geworden met aandacht voor details.
The Silent Wedding heeft een sterk heavy metal album gemaakt met wat prog elementen. Een band die groeit en niets aan het toeval overlaat. Geef ze nu nog ergens een plaatsje op één van de Europese metalfestivals en ze zijn vertrokken.

donderdag 01 juni 2017 03:00

The Gatherer

A-Sun Amissa is terug en Richard Knox leidde deze release dat bijdragen van talrijke muzikanten bevat zoals Aidan Baker (Nadja), Claire Brentnall (Shield Patterns), Angela Chan (Tomorrow We Sail. Lanterns on the Lake), Aaron Martin (From the Mouth of the Sun), David McLean (Gnod, Tombed Vision Records), Frédéric D. Oberland (The Rustle of the Stars, Oiseaux Tempête, FareWell Poetry, FOUDRE!), Owen Pegg (Hundred Year Old Man), Colin H. Van Eeckhout (Amenra, CHVE).  Een heleboel mooie namen dus. Het gevolg is dat het album wel iets anders klinkt dan hun voorgaande uit 2013. Het geluid is dichter en voller en de free jazz elementen die op de vorige release voorkwamen zijn nu nog iets meer aanwezig. Verder krijgen we hier vier lange tracks bestaande uit drones, saxofoonsounds en klarinetmotieven gemengd met veldopnames en primaire elektronische beats. Geen eenvoudige muziek dus. De inbreng van de verschillende muzikanten zijn merkbaar: de trance meditatieve gezangen van Colin H. Van Eeckhout, de sax van David Mclean, de gezwollen zang van Aidan Baker… Toch is alles gepureerd in één samenhangend geheel. Het is geen collage geworden.

‘The Gatherer’  is geen groot toegankelijk album maar wie een beetje het werk van mensen zoals  Aidan Baker en Colin H. Van Eeckhout kent, weet ongeveer wat hij kan verwachten. Ze creëren hier een eigen wereld aan de hand van vier lappen muziek. Een vreemde wereld maar wel boeiend.

 

 

 

donderdag 25 mei 2017 03:00

Enjoy Your Innocence (EP)

H3ktor is een rocktrio uit Oekene (Roeselare) dat sedert eind 2016 live speelt en dat dit jaar de rock rally T’ Endezomer in Aalter heeft gewonnen. In april en mei doken ze de studio in en nu is er hun eerste ep met een intro ter inleiding en zes tracks.
Wat krijgen we te horen? Rock met teksten waarin ze zoeken naar de diepere dingen van het leven. Om maar enkele onderwerpen die ze aansnijden te noemen: dissociatie (psychiatrie), het verhaal van een WOI soldaat, Afrikaanse kindsoldaten en coping. Niet meteen de lichtste onderwerpen maar toch wat diepgaander dan het zoveelste ik-zie-je-zo-graag tekstje. “Enjoy Your Innocence” is de perfecte inleiding voor de twee songs die volgen en die gaan over een WOI soldaat. Ze hebben ervoor gezorgd dat elk nummer de nodige ritmewissels heeft zodat de songs niet blijven voortgaan op hetzelfde stramien. De stem is een echte rock/metal stem en past bijgevolg goed bij de ruwe rock. De bas klinkt goed vet en de drums trekken de songs goed omhoog. “Fever” drijft op een bluesy baslijntje. “Inhale” begint met Afrikaanse gezangen om het thema rond kindsoldaten te ondersteunen. Ik hou wel van de riff die erna volgt. “Bloodeagle” kon nog wat uitwerking gebruiken lijkt mij. Het titelnummer vind ik dan beter geslaagd op dat vlak.
Alles klinkt nog een beetje als een ruwe diamant maar dat mag de pret niet drukken. De diamant is aanwezig en moet alleen nog hier en daar bijgeslepen worden. Maar het startschot is gegeven en nu kijken hoe ze verder evolueren.

donderdag 04 mei 2017 03:00

Cluster

Toen ik deze release in mijn handen kreeg moest ik erover denken dat An Pierlé toch al een tijdje meedraait sedert ze enige bekendheid verwierf met haar cover “Are Friends Electric?” van Tubeway Army. En inderdaad die cover dateert al van 1996. Time flies…
‘Cluster’ is, enkele samenwerkingen en soundtracks buiten beschouwing gelaten, haar zevende album en komt vrij snel na ‘Arches’. Net zoals op’“Arches’ staat het kerkorgel terug vrij centraal in haar muziek. Maar ze overheerst nooit. Ook de percussie is hier heel goed uitgewerkt. En haar instrumentaria staat ten dienste van de song.
Het is dus een soort vervolg geworden op ‘Arches’. Opener “Golden Dawn” is ook de eerste single uit ‘Cluster’. Een sfeervol, warm en gevoelig nummer. Met de nodige melancholie in de stem. Met een mooi refrein dat het nummer naar een hoger niveau trekt. “Huntifix” brengt weemoed, moedeloosheid en pijn. Het album heeft een vrij traag tempo en laat de nummers geduldig openbloeien zoals in “We Gravitate” of “Sovereign” waar je denkt dat ze helemaal zal stilvallen. Het is alsof een paard een koets trekt en ten einde zijn krachten is. “Road To Nowhere” is geen cover van Talking Heads maar is een zwaarmoedig en intens nummer geworden. Wel mooi uitgewerkt.
In totaal telt ‘Cluster’ acht songs. Afsluiter “Monkey” is vrij hoog gezongen en is de meest speelse track uit het album. Maar vergis u niet want lichtvoetig wordt het niet.

‘Cluster’ is een volwassen, gevoelig en vrij donker album waarmee ze nog eens haar kunnen bevestigd. Een klein pareltje dat vooral luistermuziek bevat en dat vrij ver van haar debuutsingle “Are Friends Electric” staat.

donderdag 30 maart 2017 02:00

Building Bridges

“So Long”: haast iedereen zal deze song wel kennen. Zelfs de mensen die naar Radio Nostalgie luisteren. Maar Fischer-Z had meerdere singles die het goed deden: “Marliese”, “Berlin”, … Het typische stemgeluid en de teksten die je deden nadenken. In de jaren 80 en 90 waren John Watts en zijn kornuiten bovendien graag en veel geziene gasten op menig Vlaams Festival. Het succes verdween in het nieuwe millennium maar John Watts deed dapper en eigenzinnig voort. Hij bracht albums onder eigen naam uit, stak Fischer-Z songs in een nieuw jasje, bleef optreden… Vorig jaar bracht hij nog ‘This is My Universe’  uit onder de naam Fischer-Z maar eigenlijk klonk dit vooral als een John Watts album.
Building Bridges’ gaat eigenlijk verder waar Fischer-Z eind vorige eeuw stopte. Namelijk met het maken van pop/rock songs met de typische Fischer-Z elementen: catchy refrein, falset stem die weliswaar niet zo hoog meer gaat als twintig jaar geleden (de leeftijd weet je wel), fijne gitaarlijntjes… Opener “Damascus Disco” is meteen raak. Een geweldige song die ons meeneemt naar de tijd van ‘Red Skies Over Paradise’ en ‘Going Deaf For a Living’. “WildWildWild” is ook zo’n leuke rocker en op “Umbrella” neemt hij een paraplu als thema. Typisch Watts. “Invite Me To Your Party” is een niet mis te verstane uitnodiging.
Building Bridges’ bevat 11 songs die tussen twee en drie minuten lang zijn. Ze zijn catchy en bevatten de nodige rock ’n’roll opwinding.
Dit is allerminst een tamme terugkeer van een jaren 80 en 90 icoon die wat wil teren op zijn naam. Met dit album staat Fischer-Z terug waar ze ons verlieten. Welkom terug!
Live te zien op W-festival , Amougies tijdens het weekend 18- 20 aug (20-08) en op 14-11 De Roma, A’pen …

 

Pagina 31 van 32
FaLang translation system by Faboba