zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Erik Vandamme

Erik Vandamme

ILA - De term donker past inderdaad bij ons. Erwordt niet altijd bewust voor gekozen maar het neigt er wel altijd naar

Ilayda Cicek besluit na jaren in een band , dat het tijd was om haar eigen muziek te schrijven en uit te brengen. Resultaat, de gelijknamige debuut EP 'ILA'. “Vier juweeltjes van songs die overlopen van melancholie en meer dan eens twijfelen tussen hoop en wanhoop”, lezen we in biografieën. Ondertussen is ILA uitgegroeid , van een solo project naar een volwaardige band. Voor haar nieuwste schijf ‘Montage’ riep ze de hulp in van enkele top muzikanten. Het resulteert in een semi- donkere EP, gedompeld in dat badje van melancholie.
Dat was ook te merken toen we ILA in De Casino, Sint-NIklaas als dubbel bill met High Hi zagen. We citeren uit de liveset: “Soms zalft ze met die bijzonder uiteenlopende stem je hart op magische wijze, anderzijds - als alle registers worden open gegooid - lijkt diezelfde stem je aan stukken te willen scheuren in een wervelende climax naar het einde toe.  Het is net dat voortdurend schipperen tussen ingetogen en verschroeiend uithalen, in golvende bewegingen, dat ervoor zorgt dat je op het puntje van je stoel blijft genieten”.
Het volledige verslag:
http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79539-high-hi-ila-een-dubbele-portie-pure-female-power-die-aan-de-ribben-kleeft.html
We hadden een interview met Ilayda over het verleden, het heden, over de corona crisis en uiteraard de toekomst

Als ik het goed begrijp - sorry als ik het verkeerd voor heb - is ILA begonnen als een solo project? Wanneer heb je besloten er een complete band van te maken? En hoe is alles begonnen?
In 2017 ben ik enkele demo’s gaan opnemen om ze nadien in te zenden voor verschillende wedstrijden. Ik speelde hier en daar eens in een café maar kwam pas echt op gang na de 2 de plaats op Limbomania. Dan volgden supports in de Trix, Handelsbeurs, Ancienne Belgique etc. De residentie in Muziekodroom gaf ook nog een extra duwtje in de rug. Na ongeveer anderhalf jaar kreeg ik muzikale ideeën die ik niet in mijn eentje tot z’n recht kon brengen. Het solo brengen van sferen en dynamiek werd voor mij beperkt , dus ging ik op zoek naar een band. In 2019 heb ik nog enkele keren solo gespeeld maar sinds de opnames van ‘Montage’ in april bestaat ILA uit drie bandleden: Cas Kinnaer, Sam Smeets en mezelf.

Ik heb jullie pas recent echt leren kennen dankzij die dubbel bill in de Casino met High Hi. Door onze collega’s van Luminous Dash werd je stem omschreven als een kruisbestuiving tussen het warme van Cat Power en het schurende van Marianne Faithfull. Ik ben het na dat concert daar eigenlijk mee eens. Hoe sta je daar zelf tegenover?
Cat Power speelde vorig jaar nog op het Cactusfestival, daar stond ik helemaal van voor. Om het in het kort te zeggen: ik ben een grote fan. Om met haar vergeleken te worden , is dan ook een heel groot compliment. Met Marianne Faithfull ben ik minder bekend.

Je hebt op zo’n jonge leeftijd al in de Ancienne Belgique, Trix, Handelsbeurs, Het Depot gestaan en je was artist in residence in Muziekodroom. Dat is al heel wat. Hoe is dat in zijn werk gegaan? Goeie promotor?
De residentie kwam na de tweede plek op Limbomania. Ondanks dat die residentie is afgelopen, krijgen wij nog steeds eindeloze steun van de Muziekodroom. Het is daar onze tweede thuis. De promo maken wij door zo veel mogelijk te spelen. Dat is voor ons het belangrijkste. Sinds ‘Montage’ werken wij wel samen met Noisesome en Toutpartout. Daardoor hebben we wel meer mogelijkheden en speelkansen gekregen.

De stem is natuurlijk een belangrijk wapen, maar ook de teksten lijken me zeer persoonlijke verhalen. Klopt dat? Waar komt de inspiratie vandaan?
De lyrics is gebaseerd op mijn leven. Het kan gaan over dingen die ik meemaak of dingen die de mensen rondom me meemaken. ‘Montage’ is een EP die letterlijk genomen kan worden; het is de montage van mijn leven.

Jullie muziek is ook vrij donker heb ik de indruk, een mysterieus kantje ook. Wordt daar bewust voor gekozen. Hoe zou je jullie muziek zelf omschrijven?
Het is altijd moeilijk om muziek in een bepaald hokje te steken. De term donker past inderdaad bij ons. Er wordt niet altijd bewust voor gekozen maar het neigt er wel altijd naar. We proberen de inconsistenties van het leven om te zetten in muziek. 

We waren in De Casino vooral onder de indruk van die wervelstorm die ontstaat in de zaal als instrumenten en vocale inbreng samen vloeien in een verschroeiende finale die zorgt voor een aardverschuiving in ons hoofd. Hoe sta je tegenover deze mening?
Als we het publiek met dat gevoel kunnen achterlaten, dan ben ik tevreden. Dan zijn alle geloste emoties ook aangekomen.

Jullie voelen elkaar dan ook blindelings aan, zijn jullie door die corona niet een tijdje gescheiden geweest? Het professionalisme en de perfecte manier waarop jullie elkaar vinden vond ik geweldig. Je mening?
Door corona hebben we elkaar een tijdje moeten missen. Ik denk dat het gemis ons dichter bij elkaar heeft gebracht. Zowel muzikaal als vriendschappelijk. De drang om te spelen is groter dan ooit tevoren. Daarom spelen we nu ook elke show alsof het de laatste is voor een lange tijd.

Het enige jammere vond ik het gemis aan bindteksten, niet dat dit echt nodig is, maar ik wijd het aan de zenuwen. Mijn excuses voor die kritische benadering , wat is je mening hierover?
Ik verbreek niet graag de gecreëerde sfeer na een nummer, vandaar dat bindteksten niet mijn ding zijn. De muziek spreekt sowieso beter dan mij.

Jullie brachten ondertussen ook al wat singles en een ondertussen tweede plaat uit ‘Montage’. Een pareltje van intense duisternis , hoe waren de algemene reacties?
We hebben het traject van ‘Montage’ maar half kunnen doorlopen door corona maar toen de EP uitkwam is het goed ontvangen. We hebben wat airplay gehad en getipt door Radio 1 als band om in het oog te houden. Allemaal heel mooi.

En toch straalt de muziek, ondanks die duisternis, heel wat hoop uit. Alsof er een lichtje schijnt achter elke donkere wolk. Klopt dit? Is dat ook een bewuste keuze? Je mening over deze stelling graag
Dat klopt. Het is belangrijk om die lichtpuntjes te benadrukken want die zijn er ook. Het moet niet altijd helemaal donker zijn.

De platenhoes is ook iets bijzonder, hoe is het idee ontstaan en heeft het een bepaalde betekenis? Er zit iets - hoe moet ik het zeggen - macaber achter maar ook onschuldig
Het is een foto die mijn mama heeft gemaakt toen ik 2 jaar was. Als kind had ik duidelijk hoge verwachtingen en verlangde ik ernaar om groot te worden. De afbeelding in combinatie met de EP stelt de vraag of het het waard is om te verlangen naar de volwassenheid.

We hadden het er al even over, maar de corona crisis overheerst de wereld in 2020. Hoe ben je daar als band, muzikant maar ook als mens mee omgegaan
Er zijn shows gecanceld waar we enorm naar uitkeken. Dat was wel een zure maar het is wat het is. We zijn niet de enige band die dit moet doorstaan en dat is ergens wel een troost. Ik heb geschreven en tijd gespendeerd met de mensen die ik lief heb. Die extra vrije tijd was voor mij welgekomen als student.

Veel jongeren hebben het zeer moeilijk met die vaak absurde, maar ook soms nodige, maatregelen. Hoe sta je daar zelf tegenover?
Als je niet aan jezelf denkt, denk dan aan anderen.

Ondertussen zijn er al terug wat concerten, maar lange tijd ging het enkel via streaming. Hopelijk wordt dat niet het nieuwe normaal, maar hoe sta je zelf tegenover dat streamen van concerten?
Streaming concerten kunnen live concerten niet vervangen. Dat is gewoon onmogelijk.

Wat zijn de verdere toekomstplannen zowel op als naast het podium? Nieuwe releases?
Momenteel zijn we veel aan het repeteren om dan nieuw materiaal op te nemen. Wanneer dat exact is kan ik helaas nog geen datum op plakken. Dit najaar spelen we nog twee shows maar dat kan altijd veranderen.

Om daar op voort te borduren, heb je ook een soort einddoel, iets dat je absoluut eens wil bereiken als muzikant of band?
Muzikaal vooruitgang boeken is mijn doel. Als band in de AB staan natuurlijk.

Om af te sluiten, een interview heeft ook de bedoeling wat promotie te maken rond de band. Aangezien veel mensen nu online aankopen doen, waar kunnen ze terecht voor merchandiser (naast jullie optredens); geef gerust enkele links

www.ilamusic.net

https://ilasmusic.bandcamp.com/merch

Charcoalcity - Muziekliefhebbers die open staan om buiten de comfortzone te treden van metal, new wave en aanverwante stijlen, dat is het publiek dat we willen aantrekken

Als introductie van de band Charcoalcity citeren we even uit de biografie van hun facebook pagina: ‘’CHARCOALCITY is een Belgisch Industrial Metal project ontstaan in de homestudio van Peter ( zang, gitaar ), later ondersteund door vrienden Timo ( bass ), Anthony ( drums ) en Dirk ( gitaar ). In 2016 werd het eerste full album ‘Greyscale’ uitgebracht en met succes! Héél goede recensies en toffe shows.
Ondertussen zijn we volop bezig aan het tweede album, als voorbode werden "Black Rain" en nu ook " Mechanical Spine" uitgebracht op streaming platforms en Youtube, telkens met een volwaardige clip. “
Einde citaat.
We hadden naar aanleiding van de nieuwste single releases, maar ook van de laterte cd releases  een fijn gesprek met de band in het al even gezellige café Crossover in Gent, https://www.thecrossover.be/  , een plaats waar de rocker in mezelf zich thuis voelt.
Het gesprek verliep uiterst gezellig, met enkele grappige anekdotes daarbovenop.

Laten we beginnen bij het begin. Charcoalcity is begonnen als een eenmansproject in 2014. Hoe is dat in zijn werk gegaan? En hoe zijn jullie geëvolueerd naar de volwaardige band die jullie nu zijn?
Peter: We komen allemaal een beetje uit verschillende bands, eigenlijk zelfs niet allemaal uit de metal. Integendeel zelfs. Ikzelf zat in verschillende coverbands waaronder Food Fighters  (jep, een tribute ) Ik wilde vooral iets anders doen, dan bij de bands waarmee ik reeds speelde. Ik heb dan ook mensen gevonden binnen zeer uiteenlopende muzikale strekkingen.

De stap van Food Fighters, knappe band daar niet van, naar Industrial Metal is groot. Om een voorbeeld te geven:  ik vond dat de nieuwste single “Mechanical Spine” me deed denken aan Nine Inch Nails op speed, maar ook aan rustige soundscapes… Zeer gevarieerd
Nine Inch Nails is zeker een voorbeeld. Maar ik haal ook een inspiratie uit bijvoorbeeld Gary Numan. Het moet vooral muziek zijn die breed gaat, en die je dus absoluut niet in een hokje kan plaatsen. Daarom noemen we het gemakshalve dan ook ‘Industrial Wave Metal’.

De video clip van “Leave” zorgde ook voor enkele controverse , heb ik ergens gelezen, zelfs iets over dat jullie een ‘rechtse’ band zouden zijn … Sterk overdreven. Maar toch, vertel er eens wat meer over. Hoe zie je dat zelf?

Terwijl dat totaal niet de bedoeling was. Als je goed kijkt naar de clip zie je verschillende godsdiensten passeren. We wilden gewoon een algemeen beeld geven daarvan, en hoe we daar tegenover staan, allemaal louter symbolisch bedoeld. Het is gewoon een oproep geweest dat er niets mis is met geloven, maar gebruik daarbij toch je gezond verstand, niets meer en minder. Maar helaas werd het bij sommige uit de context gerukt en ging het plots een extreem rechtse kant uit, waar het niets maar niets mee te maken heeft. Het moest ook wel lukken dat de clip er kwam net na de aanslag op Charlie Hebdo in Parijs.

Het was er toen wel al pal op , “Leave”, de eerste video , leverde goede commentaren op, zo lees ik. Heeft die single deuren geopend die anders moeilijker zouden zijn open gegaan?
Jazeker, eigenlijk wel, blijkbaar werkt choqueren nog altijd! ;)

Als omschrijving van de muziekstijl lees ik vaak: ‘Industrial Wave Metal’ hoe zouden jullie de muziek zelf omschrijven?
Het is eigenlijk ook geen bestaand genre… Er zit een gezonde mix in van o.m. Sister of Mercy, metal,  maar dus ook heel veel andere stijlen.

Ik hou ook niet van hokjes denken, daarom hou ik van bands als jullie . Maar. Je weet ook naar promotors toe dat dit soms wel problemen geeft
Ja sommige organisatoren weten daardoor inderdaad niet dat of ze ons wel kunnen of mogen programmeren. We zijn te hard voor de typische new wave scene, en iets te soft voor de typische metal scene. Maar we trekken ons daar bitter weinig van aan, en geraken er zo ook wel.

Nochtans Alcatraz programmeert vaak toch iets ‘uniek’ en ‘anders’
Ja, meestal gaat dat dan eerder naar de stoner-rock ofzo… Wij spelen ook heavy gitaren, maar voegen daar veel andere sounds aan toe.

In 2016 verscheen het  goed onthaalde debuutalbum ‘Greyscale’. Hoe waren de algemene reacties?
De reacties waren eigenlijk zeer goed! We mogen niet klagen… héél veel supergoeie reviews en toch wel héél wat fans van het eerste uur gemaakt!

Ondertussen hebben jullie niet stil gezeten. Met jullie voorlaatste single “Black Rain” behaalden jullie zelfs een plaatsje op de Zwaarste Lijst op Studio Brussel. Heeft dat ook een invloed tot het openen van nieuwe deuren?’
Niet direct op StuBru zelf, maar wel tussen de lijst op Spotify. Dat heeft niet echt gezorgd voor meer deuren die open gaan. Het is wellicht een heel ander publiek, dus echt reacties via die Zware Lijst hebben we niet gehad. Of het moet een eerste kennismaking zijn

Welk publiek verwachten jullie dat naar optredens zouden komen?
Een publiek dat houdt van extreme muziekstijlen, zonder in hokjes te denken, die dus open staan om buiten de comfortzone te treden van metal , new wave en zo. Dat soort publiek. Tegenwoordig zijn die wel te vinden, vroeger was dat heel anders. Maar nu is er zeker een publiek voor onze muziek, er zijn namelijk muziekliefhebbers die je zowel op metal als new wave optredens vindt. Dat publiek willen we aantrekken. Ons voornaamste doel is dan ook veel optreden.

Dat is nu dus wel een beetje een probleem door die corona. Zijn er feitelijk bepaalde plannen in het water gevallen daardoor?

Natuurlijk hebben we een aantal mooie optredens moeten afblazen… maar ergens heeft de corona- crisis ook zijn voordelen… zo kunnen we nu echt relax verderwerken aan het nieuwe album ( hoogst waarschijnlijk voor eind dit jaar, een beetje later dus dan voorzien ), aangezien volgend jaar het  er ook niet rooskleurig uit ziet naar festivals toe; we gaan ons gewoon niet haasten en het goed doen!

Ik vind jullie muziek zeer visueel. Kunnen we stellen dat Charcoalcity eerder een live band is?
Charcoalcity is eigenlijk nog steeds een uit de hand gelopen studioproject, maar live willen we toch wel iets anders klinken dan zomaar het album… er lopen ook een aantal backing tracks mee, dat maakt alles zoveel voller qua sound… We werken ook met visuals op het podium die Anthony ( de drummer ) nu net af heeft, en we hebben met corona ook met video’s gewerkt, dus ja. We proberen onze muziek zeker ook visueel uit te beelden.

Kan je vertellen hoe het nieuwe album zal klinken? Gaat de nieuwe release de richting uit van wat je  gewoon bent?
Het nieuwe album zal vooral zéér gevarieerd zijn…Op basis van de reacties op onze single wordt gezegd dat we toch iets anders klinken, maar dat is dan ook enkel die single. We willen eigenlijk wel een beetje herkenbaar blijven , maar ook evolueren. Al onze eigen persoonlijke stijlen van metal, new wave, industrial tot zelfs doom zitten meer dan ooit verweven in de nieuwe plaat. Dat is de belangrijkste verandering tegenover de vorige plaat.

Ondanks het toch strakke schema bij Charcoalcity,  zitten jullie ook in andere projecten, dacht ik. Hoe valt dit verder te combineren (de juiste afspraken maken zal het antwoord zijn veronderstel ik) maar vertel eens wat meer

Dat is zo een tijdlang geweest maar nu niet echt meer eigenlijk , of toch niet heel intensief. We kunnen ons dan ook volop concentreren op dit project nu.

Een laatste vraag , wat is het eigenlijke einddoel , om dit interview af te sluiten?
Wij willen gewoon supersterren worden! Haha!!! Neen, natuurlijk niet… we zijn gewoon vier goede vrienden en we amuseren ons te pletter, da’s het belangrijkste bij CCC… ons doel is ook niet om ellenlange tournees te gaan doen, maar wel regelmatig een mooi festival mee te pikken, dus, mensen, je kan ons al boeken voor 2022 ook, hé ;)

Geef gerust enkele sites of zo mee waar de fans online merchandise kunnen aanschaffen
Dank voor het fijne gesprek. Heel simpel: op www.charcoalcity.com  vind je alles!
Onze muziek vind je op alle streaming media sites, maar ook amazon enz…
Bezoek ook onze FB pagina!
Recensie van hun debuut op de site
http://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/65216-Greyscale.html

Humo's Rock Rally 2020 - Finale: Tien sprankeltjes hoop in donkere tijden
Humo’s Rock Rally 2020
Ancienne Belgique
Brussel
2020-10-20
Erik Vandamme

De Finale van Humo's Rock Rally 2020 is er eentje voor de geschiedenis boeken, niet zozeer door de optredende artiesten in de finale, - die zetten allen hun beste beentje voor, sommigen zijn echte goudhaantjes -, maar door de coronacrisis waarin we verzeild zijn geraakt. Sommige bands of artiesten of bands springen er uit , hebben succes , anderen worden snel vergeten .
De optredens gingen door in een zo goed als lege zaal, zonder publiek, of personen die hun favoriete band aanmoedigen. Want elke band brengt zijn eigen fanclub mee, dat maakt die finale zo bijzonder en weirdo. Niets daarvan nu dus. Alles verliep via streaming, en gelukkig kon je het thuis volgen vanuit je luie zetel. De beleving is wellicht heel anders, maar een eerste indruk is ook belangrijk. Dus gingen we bij het bekijken van de  bands af op ons buikgevoel. We zagen dat de  bands, door hun puike prestatie, een erg mooie toekomst kunnen hebben.

Terms (***1/2)
Dilys Cosemans bewees ons in het verleden al dat haar bijzonder uiteenlopend stembereik haar grootste wapen is. In combinatie met het toetsenwerk van Gill Princen ontstaat een magie die het aardse lijkt te overstijgen. Live staan ze met ruim zes muzikanten op het podium, en dat zou moeten zorgen voor een fantasierijk totaalbeleven die je wegvoert naar verre oorden. Even magisch als in je mooiste dromen. Terms moet het  dan ook vooral hebben van een zangeres met charisma, en , inderdaad , een zeer emotionele stem. Het onderdompelen in een badje van intense weemoedigheid, het voortdurende flirten tussen breekbaarheid en oerkracht, is de grote sterkte van Terms. Het bleek uit de drie songs die ze mochten brengen én het smaakte naar meer. Bijster origineel klinkt het allemaal niet, maar de gevoelige snaar raken doet Dilys overtuigend.

Be Irving (***1/2)
Be Irving brengt een stukje aanstekelijke elektronische muziek die aan je ribben kleeft. Met verwijzingen naar de synthpop, presenteert de band een heel toegankelijk klinkend allegaartje, waar je gelukkig van wordt. Be Irving bestaat dus uit muzikanten die van vele markten thuis zijn. Deze band kan een ruim publiek aanspreken, van liefhebbers van toegankelijke deuntjes, tot de alternatieve elektronische muziekliefhebber. Er zit potentieel in deze band. Een gouden toekomst voorspellen we door een  charismatische frontman als de kers op de taart. In het oog te houden.

Uma Chine (*****)
"Nele De Gussem (Maya's Moving Castle, Future Old People Are Wizards, Inwolves, BRNS) has taken some of the best musicians of Ghent's pop- and jazz scene under her wings and fuses their individual talents into a strong mixture of sixties psychedelica and contemporary synth pop.", lezen we in de bio op de website van Uma Chine. Ondertussen heeft de band eigenlijk al bewezen wat ze in hun mars hebben. Een psychedelische trip in een kleurrijke landschap , een sprookjesachtige omgeving creëren en je fantasie laten prikkelen is de rode draad van wat Uma Chine doet met ons. Een betoverend mooi optreden dat ons doet uitzien naar een adembenemend mooie reis in ons droomwereld of onderbewustzijn …

Wolker (*****)
Het interessante aan het duo Wolker is een sprankelende gevecht tussen keyboard en drums, ondersteund van vocals die zalft en doet zweven. Beide muzikanten vullen elkaar  aan alsof ze al dertig jaar samen spelen. Dat maakt deze band een interessante parel binnen de Belgische muziek. Om te koesteren.
Hun muziek is een mengeling van slimme gitaren, bij momenten loeiharde drums en zweverige vocals. Tijdens het derde nummer "Dream State" creëren ze een soort melancholische post-rock vibe, met de breekbaarheid van een akoestisch indie nummer. Door bedachtzame loops, drumcomputer en drumtechnieken lijkt het alsof er niet 2 maar 5 muzikanten op het podium staan.
“Hun atypische muziek werd smaakvol ontvangen”, werd geschreven toen ze optraden als support van High Hi in de AB. Iets waar we ons volmondig op aansluiten!

Hugs of the sky (*****)
En dan was er Hugs of the Sky. Wat een bommetje. De energie spat in razend tempo uit de boxen. Door de psychedelische aankleding krijg je een visueel beeld en je hoeft enkel je fantasie een beetje te laten werken. De band verstaat de unieke kunst om alles zo oorverdovend hard te laten klinken, dat de sound aanvoelt  als een geluidsmuur die tot ontploffing worden gebracht in je nabijheid. De spetters gaan alle kanten uit, alsof je in een vuurwerkfabriek bent opgesloten , al de lichtjes flikkeren, en de ene ontploffing na de andere een kleurrijke palet vormt. De oorschelpen worden gestreeld maar ook de ogen krijgen de kost. Het is een die ook verdomd goed weet hoe de registers open te trekken tot een wilde climax die door merg en been gaat; een knetterend haardvuur, snoeihard en bloedheet, als een vuurbal die je hersenpan doet uiteenspatten. Dat is hoe we Hugs of the Sky ervaarden op deze songs. Wat moet dat dan zijn bij een full concert? Een goudhaantje!

Meskerem Mees (****)
Ondanks de broosheid en de breekbaarheid die zo eigen, uniek is aan Meskerem Mees zit er toch genoeg pit in de stem en uitstraling van deze talentvolle zangeres, die diep weet te ontroeren en je tot dansen aanzet. Een soulvolle aankleding, die je begeleidt naar  een Zuiders sfeertje. “Elk haartje op onze armen kwam recht telkens er een magische kruisbestuiving ontstond tussen die warme stem van Meskerem Mees in combinatie met die wonderbaarlijke cello klanken”, schreven we over haar optreden in Eeklo deze zomer. Als solo artieste komt Meskerem Mees zelfverzekerd over. Dankzij de hulp van haar vaste partner in crime Febe Lazou (cello)  wordt gezorgd voor voller geluid.  Een grote meerwaarde. Ze voelen elkaar perfect aan, wat een onaards mooie magie oplevert.
Kortom: Een artieste die ondertussen haar kunnen al heeft bewezen, met brio bevestigt ze het op de rock rall.

Yokan (*****)
Elektronische weerhaakjes die in je hoofd blijven zitten, dat is Yokan in een notendop. Eens gehypnotiseerd door de versmelting van beats en klanken worden de dansspieren voortdurend aangesproken. Maar niet zomaar, eens onder die hypnose zie je de zon schijnen achter elke donkere wolk. De heren waren volledig in het wit gekleed op het podium.
De positieve energie spat gewoon uit de boxen. Deze band brengt  pure, aanstekelijke popsongs die niet klef klinken, maar aan je ribben blijft kleven. Je krijgt er niet genoeg van en je kan er ook niet stil op blijven zitten. Drie songs is bitter weinig uiteraard. De blazers op het einde geven trouwens een dimensie aan hun sound. Yokan wist zich sterk te profileren!

All-Turn (***1/2)
All-Turn is meer dan zomaar een doorsnee hiphop act. Het komt vanuit het hart , wat ons fors over de streep. All-Turn heeft potentieel om door te breken, maar steekt niet boven uit het maaiveld van de hiphop acts in ons landje. Groeimogelijkheden  zeerzeker, dus even de tijd geven …

Jakomo (****)
Jakomo brengt Aanstekelijke melodieën, die op een uiteenlopende wijze binnen dringen en je doen zweven over de dansvloer. Helaas gaat het er wat braafjes aan toe. En toch, door de variaties is het een band die je bij het nekvel grijpt en je als luisteraar in vervoering brengt. Knappe performance ook.

Dyce (*****)
Als hiphop artiest is uiterst moeilijk om boven het aanbod uit te steken. Dyce is een artiest die het genre zeer uniek benadert en knipoogt naar andere genres. Dyce speelt in op de emoties op ingenieuze wijze. Er hangt ook een zweem van mysterie rond die man, en dat zorgt ervoor dat hij een unieke parel blijkt te zijn in het genre.

Onze persoonlijke top 3: Hughs of the sky - Wolker - Uma Ching
De Winnaars van Humo's rock rally 2020 zijn: Meskerem Mees - Wolker - Dyce
Publieksprijs: Yokan

Organisatie: Humo ism Ancienne Belgique, Brussel

Mooier kunnen we niet beginnen … School is Cool is niet alleen volwassen geworden, ze zijn nu klaar om de wereld echt te veroveren. Ze speelden een bijzonder energieke set in een goed gevulde AB, en ondanks alle regeltjes, stond de zaal op zijn grondvesten te daveren. Wat een fijn concert van deze School is Cool. Sterk!

De band heeft zes maanden moeten wachten om de nieuwe cd  'Things that don't go right' aan het publiek voor te stellen. De plaat zelf krijgt gemengde reacties, live voelen de nieuwe songs echter aan als duizend bommen en granaten die , op veilige afstand, lekker in je gezicht tot ontploffing worden gebracht. En dan hebben we het nog niet over de impact van de hits, en andere kleppers van de band die nu nog even energiek klinken als circa tien jaar terug toen School is Cool Humo's Rock Rally won.

Noa Lee (****) was de support-act. Het is het project rond Nina Kortekaas, die in andere projecten al ons hart veroverde. In de Ancienne Belgique stond ze helemaal alleen op het podium. Nina vertelde dat het haar eerste keer was,  solo nu op het podium. Toch straalde ze zelfverzekerde houding uit , die we eerder terugvinden bij artiesten die al twintig jaar op de bühne staan.
Met keyboard en streepje gitaar, ontroerde ze ons vanaf het begin van de korte set.. Ze weet klanken uit haar keyboard te toveren waardoor het stil wordt in ons donker hart. Ook kan ze een fijn streepje gitaar spelen. We werden vooral gehypnotiseerd door haar engelenstem die breekbaar klinkt, maar evenzeer krachtig genoeg is. Het publiek blijft geboeid luisteren en genieten; we werden er oprecht stil van. Niet dat Nina slaapliedjes brengt, de vaak ingetogen songs bevatten voldoende vuurkracht om je bij de les te houden.
Het is hartverwarmend  te zien hoe Nina haar publiek  op een charmante en vaak grappige wijze aanspreekt; het bewijst dat deze jongedame een uitzonderlijk getalenteerd vocaliste en charismatische artieste is; ze raakt de gevoelige snaar en kan een potje entertainen.
Noa Lee - Een artieste en een band om in het oog te houden!

We volgen School Is Cool (*****) al van in het begin. De overwinning op Humo's Rock Rally kwam er vooral door hun spontaniteit en speelsheid, het is een band die zich als een visje in het water voelt op het podium, wat een wervelend feestje kan opleveren .
Met hun debuut 'Entropology' drukte de band zijn stempel op de Belgische muziek; ze hielden stand ondanks de personeelswissels. Opvolger 'Nature Fear' liet een volwassen indruk na , en  liet een ietwat donkere kant van de band horen. 'Good News' uit 2017 werd eveneens goed onthaald.
School is Cool is een band die vooral live het best tot zijn recht komt, energiek als geen ander brengen ze hun muziek. Elke song is als een vuurpijl, die op de dansspieren inwerkt, je kan er onmogelijk op stil zitten.
Vanaf de eerste song “Playground” grijpt School is Cool bij het nekvel en laat je niet meer los.  De speeltijd mag dan al even voorbij zijn, het spelplezier gelukkig niet.
Johannes Genard is een spraakwaterval, die op een charmante , grappige en ontroerende wijze zijn publiek voortdurend aanspreekt. Zijn magistraal stembereik, waarmee hij ons op diverse optredens verbaasde en verraste , als ook op Night of the Proms  trouwens , doet de oorschelpen trillen van innerlijk genot. Hanne Torfs staat hem bij; ze heeft ook een prachtige stem, en sluit perfect aan op die van Johannes. Op haar keyboard is ze een ware tovenares met klanken. Bassist Toon Van Baeten komt sterk naar voor en tijdens een fijne solo bewees een top bassist te zijn. Op het einde van de set ontpopte hij zich als een overtuigend keyboard speler/zanger. Drummer Matthias Dillen mepte alle frustraties van zich afn met verschroeiende slagen op zijn drumstel. En tenslotte hebben we de virtuositeit van Michaël Lamiroy , die zich profileerde als een sterk multi-instrumentalist, o.m. op gitaar en op viool; hij zorgde voor een mooi rustpunt in de energieke set, een streling voor ons oor .
Johannes mag als frontman veel aandacht naar zich toetrekken en op zijn charisma staat geen grens. Binnen School is Cool is er voldoende ruimte voor elke muzikant. Samen tekenen ze voor een wervelend feestje waarbij het publiek uitgelaten meeklapt en moeite heeft om niet uit hun stoel recht te veren en het podium te bestormen. Een sterke impact hadden recente songs als “Thunder & Light” en “Close”, die zich meten met kleppers als “New Kids In Town” .
Na de regulaire set werden de registers nog eens compleet open getrokken tot een bijzonder energieke, wervelende finale.

School is Cool bewijst na al die jaren nu klaar te zijn om de grote zalen in vuur en vlam te zetten, met deze extraverte, gedreven aanpak en volwassen kijk. De band kan ruim een uur lang in een razend tempo spelen , brengt het publiek in beweging en ontroert hen , coronagewijs veilig …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/school-is-cool-17-10-2020.html
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/noa-lee-17-10-2020.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

De Belgische band Flying Horseman maakt sinds 2008 deel uit van een hele rits bands waarop je, puur muzikaal bekeken,  onmogelijk een label kunt kleven. In 2010 vielen we reeds voor het debuut 'Wild Eyes'; vooral live heeft Flying Horseman door hun gevarieerde set ons hart gestolen.
Ondertussen zijn we aan album zes aanbeland 'Mothership'. We schreven: ''Een verdomd aanstekelijke kruisbestuiving tussen één voor één top muzikanten , die weten waar ze mee bezig zijn, én een spontaniteit naar voor brengen waarvan  je enerzijds het warm van krijgt en anderzijds je lekker gaat dansen in de huiskamer”.
Van een voorstelling was het wegens de gekende coronamaatregelen even wachten. Onlangs stelde Flying Horseman hun nieuwe plaat voor in De Casino, Sint-Niklaas en deden ons naar adem happen door het voortdurend geflirt op die dunne lijn tussen oorverdovend de trommelvliezen doen barsten, en zachtmoedig, eerder zalvend, harten breken. Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79695-flying-horseman-een-dunne-lijn-van-oorverdovend-knallen-en-zachtmoedig-zalven-van-het-hart.html

De band trad twee keer aan in de Handelsbeurs, Gent, om 19u en om 21u. Wij waren aanwezig op het eerste concert van de avond. Bert Dockx en de zijnen betraden geëmotioneerd het podium door het feit dat ze nu nog kunnen optreden en door de fijne opkomst.
Flying Horseman (*****)  vloog er op een funky wijze direct in, en bewees ook nu weer een band te zijn die op uiteenlopende wijze speelt met  emoties. Op sommige songs wist Flying Horseman ons zelfs aangenaam te verrassen.
We dachten nagenoeg hetzelfde concert te horen als in de Casino, maar dat bleek niet echt het geval. Vaak waren er zelfs wat onverwachtse wendingen in de set, zoals een intiem moment door de stemmenpracht van de zusjes Loesje en Martha Maieu die samensmolten met intens mooie gitaarriedels en drum geritsel. Een magische totaal beleven waarbij je een speld kon horen vallen. Loes haar breekbare, engelachtige stem zou ons trouwens nog in vervoering brengen. Het zoveelste bewijs dat Flying Horseman een band is die zichzelf blijft heruitvinden, zelfs in de live performance.
Nog opvallend, Bert was meer spraakzaam dan in de Casino. Of het nu komt omdat we in het verslag van het optreden in De Casino hadden aangegeven dat er weinig bindteksten waren, laten we het in het midden.  De warme woorden van dank bleven in elk geval kleven aan de harten van zijn fans. 'Dat hij vaak niet weet wat zeggen' vertelde hij op een gezapige wijze. 'ik val dan ook vaak in herhaling' liet hij met een glimlach optekenen. En op die manier bedankte hij het publiek nogmaals voor hun komst. ‘Hoeft eigenlijk niet Bert’, want een band als Flying Horseman laat de sprankelende muziek voor zich spreken, die een mediatieve uitwerking heeft op je gemoed. Je wordt ondergedompeld in een donkere, intieme sfeer van kippenvelmomenten . Of als alle registers eens worden open getrokken , kom je in een verschroeiend hete wervelstorm terecht, waarbij je compleet wordt omvergeblazen.
Het publiek smulde van het charisma van Bert in combinatie met de virtuositeit van zijn muzikanten; elke schakel binnen de band is even belangrijk. Op die manier overtuigde Flying Horseman enorm.
Alle elementen samen zorgden ervoor dat er vaak een - ondanks de coronaproof - feestelijke stemming  ontstond , waarbij je  moeilijk kon stil zitten op zijn stoel. Of je pinkte een traan weg, en je knuffelde je partner in de eigen bubbel eens goed op die ingetogen  songs.

De aanwezigen smeekten om een bis en kregen die ook.  De tijd mocht dan beperkt zijn, het siert een band als Flying Horseman om zijn publiek dat extraatje te kunnen aanbieden in opnieuw een wervelende finale van een meditatieve trip in een kleurrijk landschap. Met een brede glimlach verlieten we de zaal, nagenietend van dit fijne optreden …

Organisatie: Handelsbeurs + Democrazy, Gent

donderdag 08 oktober 2020 20:46

Space Sailors

Het Scandinavische trio Rymden kreeg nogal snel het label ‘jazz’ gekleefd … De band bewees reeds met hun debuut 'Reflections & Odyssesy' van vele markten thuis te zijn; we hoorden sferische, filmische , licht psychedelische elementen met een dramatische ondertoon. De band klinkt avontuurlijk. Onlangs kwam de tweede schijf op de markt 'Space Sailors' , een sterke opvolger van hun debuut .
'Space Sailors' is een relaxte parel , die je best beluistert met de koptelefoon op en met de ogen gesloten; je laat je meedrijven naar verre oorden. Jazz is een sleutelwoord voor de band.
De songs zitten op een bijzonder aanstekelijke manier in elkaar ; ze hebben een hypnotiserende inwerking op je gemoed. Stilzitten is bijna onmogelijk. Het begint al met “The live and death of Hugo Drax”. De dramatische ondertoon bezorgt je koude rillingen, van angst en vertwijfeling. Er zijn ook voldoende positieve boodschappen , die je niet tot een tranendal bewegen.
“Pilgrimstad”, “Arriving at Ramaoy Part I”, “Arriving at Ramjav part II” passen in dit plaatje.
De avontuurlijke aanpak doet je  meedrijven in hun filmische wereld. Rymden  trekt de kaart van sfeerschepping, de spanning is te snijden of de sound werkt ingetogen op je gemoed; het is als  een knetterend haardvuur die op een koude winterdag je hart verwarmt.
Al die elementen worden zo visueel mogelijk gebracht en prikkelen de fantasie . “The actor” , “Free as a bird” en “Södan outro” zijn lichtvoetig met een donker, zwaarmoedig  randje.

'Space Sailor' is als een spannend boek … elke song is een nieuwe bladzijde in een wondermooi verhaal, met een onvoorspelbare start , middenstuk en einde. Rymden zorgt voor onverwachtse wendingen in hun klankentapijt . Je wordt bedwelmd , tot rust gebracht, of er is de angst van gespannen luisteren en genieten..
Rymden is een band die het begrip 'jazz' door deze aanpak overstijgt, en het genre heruitvindt binnen een avontuurlijke omkadering.. Best is de plaat in zijn geheel te beluisteren, kleurrijk, en niet als een puzzelstukje song per song.

Tracklist: The Life and Death of Hugo Drax 04:42 The Space Sailor 05:38 Söndan 04:51 Terminal One 05:13 video The Final Goodbye 05:03 Pilgrimstad 01:21 Arriving at Ramajay Part I 01:32  Arriving at Ramajay Part II 07:21 The Actor (Gonzo Goes To Pasadena) 04:57 My Life in a Mirror 06:08 Free As A Bird 05:28 Söndan Outro 02:04

donderdag 08 oktober 2020 20:43

Status Seeking

Het Nederlandse Labasheeda is ook al een tijdje bezig. De band draait rond violiste Saskia van der Giessen en gitarist Arne Wolfswinkel. Labasheeda haalt zijn invloeden uit de jaren '90 rock. Ondertussen zijn er al enkele knappe platen uitgebracht, en ook nu blijft de band niet bij de pakken zitten.  Het is vijf jaar stil geweest rond de Amsterdamse art-punk band Labasheeda, maar onlangs verscheen er een nieuw album, ‘Status Seeking’.
Labasheeda zal binnenkort weer live te zien zijn in een nieuwe bezetting, bestaande uit Saskia van der Giessen (zang, gitaar, viool), Arne Wolfswinkel (gitaar), Renato Cannavacciuolo (bas) en Jan Tromp (drums). 'Status Seeking' wordt door Presto Chango Records zowel digitaal als op vinyl uitgebracht; de LP's zijn verpakt in een genummerde, met de hand gezeefdrukte hoes.
De aparte stem van Saskia past perfect in het vaak bevreemdend klankentapijt van gitaar, bas en drums en bassist. De licht dreigende vioolpartijen beklemtonen de vreemd aanvoelende omgeving.
Labasheeda kleurt bewust buiten de lijntjes en trekt graag op avontuur. Luister maar eens naar pareltjes als “Reunion” , “Elusive Girl”; je voelt je letterlijk wegglijden naar een onontgonnen wereld in je onderbewustzijn die de fantasie prikkelt.
Helemaal vernieuwend klinken ze niet, maar Labasheeda geeft er een eigenzinnige draai aan . Aanstekelijke rock die de Pixies en een PJ Harvey doen opborrelen , zeker als je nummers hoort als “Uncomfortable Objectes” , “Infralight” en het wondermooie “A Novelty”.

Labasheeda toont zich van zijn veelzijdige kant. Aanstekelijke art-punk wordt afgewisseld met een strijkkwartet en dissonantie met toegankelijke melodieën 'Status Seeking' laat een band horen die hun voorliefde voor de jaren '90 niet onder stoelen of banken steekt. Wie houdt van die typische jaren '90 rock, zal in Labasheeda zeker zijn gading vinden. Wij lieten ons, met de ogen gesloten, gewillig meedrijven op deze aanstekelijke, psychedelische trip. Een parel van een art-punk schijfje dus, kwalitatief hoogstaand en wondermooi.

Dark Dream 02:35 Reunion 03:06 Interruption 02:42 Elusive Girl 03:10 False Flag 03:03  Crossing Lines 04:08 Clouds 02:09 No Guarantees 02:42 The Adversary 04:35  Uncomfortable Objects 04:04 Infralight 02:30 A Novelty 01:34

Art-punk
Status Seeking
Presto chango
 

donderdag 08 oktober 2020 20:37

Where Death Lies

Carnation behoort tot de absolute top in het genre. Iets om trots op te zijn wat deze Belgische band presteert. Vanaf de EP 'Cemetery of the Insane' begrepen we al snel dat dit een band van uitzonderlijk kaliber is , wat live in de verf werd gezet. Ook het eigenlijke debuut 'Chapel of Abhorrence' uitgebracht in 2018 was een schot in de roos.
We schreven daarover: ''Carnation is duidelijk klaar om de wereld te veroveren. Elk van de leden vinden elkaar blindelings. Het is een bijzonder sterk debuut van deze Belgische band binnen de Death metal scene.''
We zijn nu twee jaar later, en nu verschijnt 'Where Death Lies'. Waaruit blijkt dat Carnation anno 2020 volwassen is geworden; Het staat gelukkig de donkere spontaniteit niet in de weg.
Na Shows op het gerenommeerde 70.000 Tons Of Metal, Alcatraz en Damnation Festival is Carnation klaar voor het grote werk. Dat wordt meteen duidelijk bij die eerste venijnige uppercut “Iron Discipline”. Aan het gedoodverfde concept is eigenlijk niet veel veranderd: er zijn de stompende drum salvo's,  deijzingwekkende scherpe riffs en de demonische stem uit het donkerste van de Hel , dat elk haartje op onze armen doet recht komen, van pure angst. Songs als “Where death lies” , “Napalm Ascension” en “Malformed Regrowth” zijn verschroeiende vuurpijlen , die bewijzen dat  de band gewoon aan de absolute top staan in het genre. Op meesterlijke wijze wordt de lat vanaf de eerste tot de laatste song hoog gelegd. De band voegt niets nieuws toe aan het gekende geluid; het voelt aan alsof je bij het nekvel wordt gegrepen en naar de diepe kerkers van de hel wordt doorverwezen. Elke schakel in de band is  even belangrijk, wat in het verleden zo was , en nu weer in de zwarte verf wordt gezet.
Geen speld valt er tussen te krijgen als Vincent je wakker schudt door een oerknal die hij uit zijn drumstel tovert, waarna gitaarriedels en de baslijnen van Jonathan, Bert en Yarne als vlijmscherpe zwaarden je ziel doorklieven en je uiteindelijk de doodsteek geven door de bulderende stem van Simon.
Die demonische kruisbestuiving keert over de hele lijn terug op de plaat . Carnation slaagt met brio op het vervolg van hun duivels debut; ze dompelen je onder in donkere gedachten. O.m. het verschroeiende “In Chasms Abysmal” en “Reincarnation”, een traag op gang komende song die naar een krachtige climax gaat , zetten dit sterk in de verf.

'Where death lies' is een parel van een death metal schijf  geworden die nog maar eens bewijst op welk duivels hoog niveau Carnation staat. Ze zitten stevig in het zadel van de Belgische Death Metal!

Tracklist: Iron Discipline - Sepulcher Of Alteration - Where Death Lies - Spirit Excision - Napalm Ascension - Serpent's Breath - Malformed Regrowth – Reincarnation - In Chasms Abysmal

donderdag 08 oktober 2020 20:31

Blood Reign

BleedSkin is een Belgisch old school death metal band die sinds 2016 op een grauwe en verschroeiende manier de putten van de Hel doet open gaan. Ze halen hun inspiratie bij bands als Cannibal Corpse, Slayer, Dying Fetus en Behemoth. Of Aborted. Hun album 'Blood Reign' moest normaal gesproken in juni op de markt komen, maar door de gekende omstandigheden werd alles op de lange baan geschoven. Uitstel is echter geen afstel en nu lag de schijf op de toonbank te glimmen.
Na een dreigende, eigenlijk zelf vrij ingetogen, intro met “Perverted Feelings” zijn we vertrokken voor een ijzingwekkende trip die ons inderdaad in de Hel doet belanden. Dat is uiteraard de verdienste van riffs die klieven als botte bijlen, drumpartijen als mokerslagen en een band die duidelijk weet waar ze mee bezig zijn.
Het niveau ligt vanaf “Etenral Hatred” duivels hoog, er wordt de luisteraar geen seconde rust gegund. Want die eerste song is nog maar voorbij en daar volgt een volgende demonische vuurpijl die het doet aanvoelen alsof de Hel onder je voeten brandt tijdens het beluisteren van songs als “Obsession”, “Schizophreni” en “Perversion of mankind” ; je wordt dan ook tot waanzin gedreven.
We hadden het nog niet over de vocale inbreng? Anouk haar growls en grunts doen de haren op je armen recht komen van angst. Wat ze door haar strot haalt , is zodanig demonisch dat het angstzweet je continu op het lijf staat. Het gevoel van onbehagen keert steeds terug. En dat is dus vooral de verdienste van die hypnotiserende stem van Anouk die je rillingen bezorgt die nodig zijn om je tot die duisternis te dwingen.  Het is ook te horen op de songs “Silence is your only way” , “Innocent” en “Chaos theory”.
Waarbij BleedSkin inderdaad  een  verschroeiend hete chaos laat ontstaan in je hoofd. Mits een beetje verbeeldingskracht, haal je de meest gruwelijke beelden voor de ogen. Dat is uiteraard ook de bedoeling van pure death metal. Het is bittere ernst en vooral de meest pure en weerzinwekkende duisternis, waarbij je ook je eigen demonen strak in de ogen kijkt. Niet elke death metal band slaagt in die opzet. Dankzij de combinatie van duivelse riffs en de vocale inbreng die zo demonisch klinkt dat je daadwerkelijk de dood in ogen kijkt, slaagt BleedSkin echter met brio in zijn opzet.

Van 'Blood Reign' dachten we prompt aan een klassieker 'Reign in blood' van Slayer. Bij het beluisteren van de schijf kwam die band en plaat ons zelfs voor de geest, dat niveau wordt zowel vocaal als instrumentaal akelig dicht benaderd. BleedSkin is zonder enige twijfel een death metal band die potten kan breken. Op deze knappe death metal parel valt nergens een speld tussen te krijgen, tenzij een gitzwarte die je ziel doet branden in je persoonlijke Hel.

https://www.youtube.com/watch?v=r0UC6p0BnrA

Tracklist: Perverted Feelings  - Eternal Hatred  - Obsession  - No One Will Hear You  - Schizophrenia - Point of No Return  - Perversion of Mankind  - Silence Is Your Only Way  - The Dead Sale  - Innocent  - Chaos Theory

Deathmetal
Blood Reign
BleedSkin
 

The Whereabouts Of J. Albert + Kids with Buns - Weemoedigheid als warm deken in donkere tijden

De Belgische scene wordt respectvol onder de loep genomen in deze coronatijden. Internationale bands en artiesten kunnen de oversteek naar ons land niet maken; organisatoren zijn genoodzaakt onze eigen artiesten op hun affiche te plaatsen. Sommige bands, die in normale omstandigheden heel moeilijk aan de bak zouden komen, krijgen nu podium kansen. In de Casino, Sint-Niklaas stonden twee talentvolle bands, die duidelijk in een groeifase zitten, met voldoende potentieel.
The Whereabouts Of J. Albert kwam zijn nieuwste plaat 'Methodology' voorstellen. Het duo Kids With Buns haalde recent nog de halve finale van HUMO's rock rally met breekbare en broze songs die aan je ribben kleven. Beiden brachten een weemoedige set, die aanvoelde als een warm deken in donkere tijden.

Kids With Buns (****) is het duo-project van Marie Van Uytvanck en Amber Piddington. In een sobere belichting, die wel past bij hun muziek, betrad het duo het podium. Deels bedeesd, deels zelfverzekerd en vol ambitie legden beide dames een klankentapijt over de aanwezigen, waar de zaal prompt stil van werd. Niet alleen de magische gitaarklanken, die je hart diep raken, maar ook de vocale inbreng bracht ons in beroering: stil en onbedwongen, breekbaar en broos , en sterk genoeg om de grote stormen van het leven te doorstaan. Kids With Buns is vocaal als muzikaal overtuigend.
Kids With Buns slaagt er op adembenemende mooie wijze in net die snaar te raken, wat je in een weemoedige , melancholische bui brengt die geen pijn doet, maar je gemoed tot rust breng. Marie en Amber voelen en vullen elkaar zodanig aan dat er een magie ontstaat . Als de gitaarlijnen elkaar bijna letterlijk raken, zie , hoor en voel je vooral, dat hier iets moois ontspruit. We voorspellen hen dan ook een gouden toekomst binnen de dreampop, die grenzen kan aftasten en verleggen.
Of Kids With Buns met deze intens en zachtmoedige  aanpak een grote zaal kan inpakken? Wie weet, zeker zijn we daar niet van. Wat we wel weten. Kids With Buns  deed deugddoend een soort warmte neerdalen, waardoor we heel even in vuur en vlam stonden; helemaal zen dreven we weg naar betere oorden in ons onderbewustzijn. En met deze aanpak kunnen ze weldegelijk een ruim publiek bereiken die deze warmte in deze donkere tijden goed kunnen gebruiken!

The Whereabouts Of J. Albert (***1/2) weet ook de sleutel in je hart te vinden. De band bestaat uit muzikanten die intens mooie toverkunstjes naar boven halen waardoor je wegzweven . De stem van Joeri Dobbeleir doet in ruime mate denken aan Mark Lanegan, althans vocaal straalt hij diezelfde intensiteit uit waardoor je als luisteraar aan zijn lippen gekluisterd zit. Net als bij Mark Lanegan is er ook een vrij donkere, weemoedige aankleding. die een hypnotiserende invloed heeft op je gemoed. Helaas ligt alles bij The Whereabouts of J. Albert iets te nadrukkelijk in die gezapige lijn, waardoor de aandacht na een tijdje wat verslapt.  Gelukkig zijn er momenten dat er tempowissels zijn. De rode draad is een sombere gezapigheid, die zeker en vast aanvoelt als een warm deken dat al heel de avond als een deugdzame walm over ons neerdaalt. Ergens tussen Lanegan dus, Nick Cave en Leonard Cohen vind je The Whereabouts of J. Albert zeker terug.
Hartenbrekers in wording zijn deze The Whereabouts of J. Albert zeker wel.  De band verstaat  de unieke kunst om hun muziek en zang te laten aanvoelen als dat warme deken in donkere tijden. Geef ze echter vooral de nodige kansen om nog verder te groeien.
Het niveau van hun invloeden halen ze voorlopig nog niet, door de iets te gezapige aankleding, maar het potentieel om dat niveau te halen is er zeker. De aangrijpende manier muzikaal en vocaal intrigeert en voert je weg naar donkere oorden waar het fijn vertoeven kan zijn . De stem van Joeri is een sleutel tot succes, de gitaarriedels die de snarenplukkers uit hun instrumenten toveren, bevatten magisch mooie weerhaakjes die je tot een deugdzame gemoedsrust brengen. Mooi!  

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas ism The Whereabouts of J. Albert + Kids with Buns

Pagina 1 van 72
FaLang translation system by Faboba