zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Erik Vandamme

Erik Vandamme

De corona crisis heeft overal hard ingehakt. Meer dan vier maand waren horeca en restaurants gesloten, veel mensen moesten noodgedwongen 'in hun kot blijven'. Langzaam begint alles terug op zijn plooi te komen, we zouden zeggen 'normaal' maar zover zijn we nog niet.
Ook de cultuursector incluis de concertreeks kruipt uit een diep dal. In het kader van de versoepeling kunnen er, mits respecteren maatregelen, in beperkte mate en in de buitenlucht al  optredens doorgaan.
Muziekclub N9 neemt in juli het initiatief om elke zondag zomerbar concerten te organiseren. Dit onder de noemer 'Muziekclub N9 In den gevloerden bos'. Alles gaat door in de zomerbar van Café Pingouin in de Tieltsesteenweg , Eeklo. Een overdekte tent en de mogelijkheid om in veilige omstandigheden in je eigen bubbel te zitten.  En een klein podium zorgt voor een gemoedelijke en intieme sfeer. De fans zitten op dus een stoel of bankje en worden aan tafel bediend. Terwijl op het podium een band zijn beste beentjes voorzet. Voor een volledig overzicht van het aanbod verwijzen we je graag door naar de website
https://www.n9.be/nl/concerten  of de facebook pagina van N9: https://www.facebook.com/pg/muziekclubN9/events/  
Wij waren aanwezig op de eerste namiddag voorstelling, de concerten begonnen omstreeks 16u.

SUMI mocht de spits afbijten van dit bijzonder gezellig project. We citeren: ''Gitarist Cyriel Vandenabeele en bassist Mattias Geernaert kennen elkaar van de succesvolle jazz-dub band Kosmo Sound. Daarmee groeiden ze in korte tijd uit tot een vaste waarde binnen de hedendaagse dub scène. Zo goed kunnen ze het met elkaar vinden dat ze nu ook SUMI in het leven hebben geroepen. Samen met drummer Elias Devoldere (bekend van bands zoals Nordmann, Hypochristmutreefuzz, John Ghost, ...) vormen ze een straf instrumentaal trio dat van de eerste slag weet te overtuigen.''  Einde citaat.
We namen trouwens de schijf 'SUMI' onder de loep en stelden vast: ''SUMI brengt met 'SUMI' wondermooie schoonheid in kunstvorm, door talentvolle muzikanten die muziek spelen én muziek -letterlijk- doen leven. Het zorgt voor een intens mooi kunstwerkje dat aan onze ribben blijft kleven en ons met een gelukzalig gevoel vanbinnen achterlaat. Puurder dan dit kan improviserende ingetogen muziek niet klinken. Het applaus is ook bij ons dus even oprecht als bij het publiek tijdens de opname van deze klasse plaat."
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78420-sumi.html

De live beleving, die deze plaat uitstraalt, ook daadwerkelijk op een podium meemaken? We hebben er dus zeer lang op moeten wachten. Zowel de band als de aanwezige fans slaakten dan ook een zucht van opluchting.  Letterlijk. Dat bleek niet alleen uit de bindteksten van gitarist Cyriel Vandenabeele, het publiek reageerde eveneens enthousiast. Vanop hun stoel tenminste.
Het warme applaus spreekt echter boekdelen. En dan moest het eigenlijke concert nog beginnen. Vanaf de eerste noot blijkt al de virtuositeit van elk van de muzikanten. De gitaar riffs die aan je ribben kleeft, wordt zodanig perfect aangevuld door de aanstekelijke bas grooves van Mattias Geernaert en de gevarieerde drum toverkunsten van Elias Devoldere. Waardoor er niet geen speld valt tussen te krijgen. Het zorgt voor een magische kruisbestuiving die je telkens opnieuw naar adem doet happen, en het zorgt er ook voor dat je eigenlijk niet stil kunt blijven zitten op je stoel. De heren vinden elkaar trouwens blindelings binnen dit project, en vullen  elkaar dan ook perfect  aan, en stralen enorm veel spelplezier uit. Dat zorgt ervoor dat je publiek moeiteloos uit je hand kunt doen eten. Zowel bij de strakke nummers, bij intieme momenten of als de teugels worden gevierd, blijkt dat SUMI bestaat uit een trio dat houdt van improviseren tot in het oneindige. Door de vele verrassende wendingen binnen elke song, zet de band je dan ook voortdurend op het verkeerde been, waardoor de aandacht geen seconde verslapt. Bovendien, uit een interview dat we met de band hadden, bleek al dat op hun muziek een label kleven, de band tekort doen is. Dat zette SUMI in Eeklo  in de verf.
Conclusie: Doordat SUMI als live band  diezelfde zelfverzekerdheid uitstraalt als op plaat, maar ook zoveel spelplezier etaleert , zorgt ervoor dat het dak er compleet afging.
Krijgt SUMI moeiteloos de handen op elkaar, elk applaus is gemeend en komt uit het hart. Net zoals de muziek van SUMI zelf trouwens.
Het meest opmerkelijke echter aan SUMI: Het is een band die grenzen binnen uiteenlopende muziek stijlen aftast, en ze verlegt waar eigenlijk geen grenzen meer zijn.

Organisatie: N9, Eeklo

Blackup - Xavier Benoit - Nieuwe plaat uitbrengen, live spelen, broodjes martino en bamikroketten bestellen bij naftstations onderweg naar optredens, thuiskomen met tinnitus, opstaan met ne kater, nieuwe knieën, haaruitval, dat soort dingen …


De Gentse garagerockers Blackup , bestaande uit Steven Gillis, Xavier Benoit, Miguel Moors en Jonas De Kesel , delen sinds 2009 stevige uppercuts uit. Met het debuut 'Ease & Delight' kreeg de garagerock liefhebber in 2011 een mokerslag van jewelste te verwerken. Ook ‘12? Clubbing Into Submission’ uit 2017,bleek een schot in de roos. Met het nieuwste klasse werkje 'Club Dorothee' haalt Blackup weer opvallend energiek en verschroeiend hard , snel uit. Ook wij waren sterk onder de indruk.
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78833-club-dorothee.html
Hoog tijd om deze band eens te interviewen over hun rijkelijk verleden, de nieuwe plaat, deze corona crisis en uiteraard de toekomst. Xavier Benoit stond ons, via mail, te woord. Het werd een zeer fijn gesprek dat we, gezien de antwoorden, dringend eens face to face moeten verder zetten.

Om met de deur in huis te vallen Xavier,je liet me op facebook weten ‘’Ik stuur je eens een korte ‘levensloop’ op, als je dat kan helpen.’ Dat kan zeker helpen, vertel dus maar.
Geboren 1969.
Eerste plaat: KISS ‘Destroyer’, toen ik 9 was. Die band heeft echt alles bij mij doen omslaan. Vanaf die dag draaide alles rond muziek. Nog altijd eigenlijk. Alles wat ik doe , kan terug geleid worden naar die KISS plaat. Als teenager veel naar Engeland getrokken om heavy metal optredens te zien en platen te kopen. Plots zit je daar, aan de toog van de legendarische Marquee club, met Lemmy en Phil Lynott. Scared shitless. Op m’n 19e werd ik radio dj met een wekelijk hardrock programma bij een lokaal radiostation in Kortrijk. Daarna is mijn professioneel leven in een stroomversnelling gekomen, van concertpromotor, boekingsagent, mijn label Delboy records, internationaal tourmanager. Ik run ook een backline-, tourvan- en productiefirma voor artiesten, www.firemountaintours.com . Ik ben de laatste 25 jaar niet veel thuis geweest. En, als Mike Mills van R.E.M. plots in je entrepot staat versterkers te checken, het lief van Prince zegt dat ze meer complimentjes nodig heeft, of John Joseph, zanger van Cro-Mags de wc onderpist bij je thuis, dan wéét je dat je de top hebt bereikt. Whaaaahahaha…

Blackup bestaat sinds 2009, maar elk van jullie heeft al heel wat watertjes doorzwommen. Vertel gerust iets meer over hoe het allemaal begon (zowel bij de band als andere anekdotes)
We zijn begonnen in 2007, in de kelder bij mij thuis. Mijn vorige band The Feather kon niet verder, omdat 2 van de leden ook bij Goose zaten, en die band was hard aan het gaan. Dus zijn we met 2 Feather leden en Steven van Fifty Foot Combo iets begonnen, waarvan ik wou dat het  meer direct, rechtdoor en punkrock zou klinken. Richting Wipers, Wire, Mission of Birma. Onze demo werd onze eerste plaat, en daarvan verkochten we 2 volledige persingen, meer dan 1000 platen. Punk rock gold! Met die opbrengst hebben we nieuwe gitaarsnaren en twee bakken bier gekocht. We zijn zeker een ‘trage band’, we werken op ons eigen tempo, zijn ook lange periodes niet actief. We zijn vrienden. Geen zin in een pop carrière, vandaar dat we nog altijd muziek maken. Geen stress.

Wat zijn de hoogte- en dieptepunten in je lange carrière?
Heel veel hoogtepunten. Ik heb de laatste 3 decennia voor véél machtige bands en artiesten gewerkt. En die kan ik vandaag tot mijn vriendenkring rekenen. De leden van Descendents, Jon Spencer Blues Explosion, Millionaire, Black Flag (Keith Morris, Chuck, Dez), Black Mountain, Redd Kross, OFF!, Trixie Whitley, Mastodon, Hot Snakes om er maar een paar te noemen.
Low points: mijn held Bo Diddley zien afgaan in Seattle in 2004. Jeez, dat was zo pijnlijk. Ik, Jared en Cody van Big Business zijn tijdens de show naar buiten gelopen, zo erg was het. Die avond hebben we opgetreden met The Evaporators, Zeke, Melvins met Jello Biafra en Adam Jones van Tool. De redding!

Jullie debuut in 2011 was een mijlpaal in de garagerock scene, heeft die deuren geopend?
Mijlpaal? Komaan Erik. Ik ben bescheidener denk ik. België is klein en interesse hier voor Blackup is nog altijd minimaal. Dus veel getourd buiten de landsgrenzen. Toen we heel wat jaren geleden in Festsaal Kreuzberg in Berlijn voor 1500 man stonden in support van Rocket from The Crypt of in Parijs voor 700 Fransen met Hot Snakes of de AB met Metz, hebben we echt heel wat mensen overtuigd. Dat is zo blijven doorgaan. Dus, we moeten echt wel iets goed doen toch ?! Hahaha… Mijlpaal? Wel, Erik, eigenlijk wel. Pure muzikale genialiteit. Hahaha…

Voila, we zijn het erover eens. Een, mijlpaal. Trouwens. Ik was, wat de nieuwe schijf betreft, vooral diep onder de indruk van de ontelbare bommen energie die als een mokerslag in mijn gezicht terechtkwamen, een zalig gevoel. Waar blijft die energie toch vandaan komen na al die jaren?
5 dingen
Geen sterke drank meer voor het optreden
Zweetbanden voor onze bassist, sportbroek voor de drummer
 Motto: Judas Priest ‘Delivering the goods’
Espresso
Geen sterke drank meer na het optreden

Ik vind ook dat deze muziek smeekt om live gebracht te worden, wat is jullie mening hierover?
Volledig akkoord Erik.  Laat maar komen.  Maar ’t ziet er niet goed uit.

Het valt me ook op hoeveel spelplezier uit de boxen loeit, jullie amuseren je kostelijk?
Een voorbeeld? We zijn vorig jaar naar Parijs gereden voor 1 optreden.  Mini festival. Blackup als headliner. Dat klinkt al héél verdacht. De zaal was gesloten bij aankomst. Promotor kwam pas veel later aantreden. Fuck! We smell a rat. Lang verhaal kort, we hebben veel te laat gespeeld door de slechte organisatie. Het dak ging eraf. Publiek ging volledig door het lint. Ik denk dat we echt géén merch meer hadden na afloop. Geslapen in fleabag hotel en teruggereden naar Gent met ne smile op ons gezicht. En een enorme kater. Gestopt bij naftstation in Kortrijk voor een sixpack. That’s the life.

Hoe waren de algemene reacties op de nieuwe plaat trouwens?
95% héél goeie reviews. Maar natuurlijk zijn er een paar die ons totaal niet zien zitten. Die zijn de max, de haters. Als ik lees wat die over ons vertellen, kom ik niet meer bij.

Door deze corona crisis zijn veel plannen in het water gevallen, welke?
We hadden een paar korte tournees op de planning staan. Veel locale shows ook. Miguel zijn jaarlijkse band bbq gaat ook al niet door. Bummer deluxe!
Nieuwe plaat uitbrengen, live spelen, broodjes martino en bamikroketten bestellen bij naftstations onderweg naar optredens, thuiskomen met tinnitus, opstaan met ne kater, nieuwe knieën, haaruitval, dat soort dingen. We zijn nieuwe nummers aan het schrijven. Dus als we een  nieuwe plaat kunnen opnemen, doen we het.  Als mens? Meer alcohol, meer verbouwingswerken, tuinieren. Niet kunnen toeren is fucked. Maar het is niet anders.

Je ziet filmpjes verschijnen, ook live streaming van concerten en zo zit in de lift. Hoe sta je daar tegenover? Hopelijk wordt dit niet het nieuwe normaal… wat is jouw mening?
Boring. Next.

Een andere mening, wat is als ‘ancien in het vak’ (om het zo uit te drukken) je mening over Spotify, of toch liever Bandcamp? En wat zijn de voor- en nadelen volgens jou?
Love it all. Ik koop nog wekelijks vinyl, en Spotify staat gans de dag open. Machtig!

Een andere vraag, je vertelde me op facebook over je label www.delboyrecords.com/ dat het voorlopig niet actief is maar daar verandering gaat in komen?
Met het label heb ik er indertijd een fortuin doorgeblazen. Veel bands hebben niks verkocht, sommigen waren  reeds gesplit voor hun plaat er was of wilden niet live spelen. De goeie verkoop van een Mastodon of Black Cobra heeft dat niet kunnen rechttrekken. Toen begin de jaren 2000 de muzikale crisis er was en alle fysieke verkoop van vinyl en CDs tot bijna nul werd herleid en 90% van mijn distributeurs er mee ophielden, was het ook voor mij genoeg geweest. Het label biedt me nu de kans om te doen wat ik wil. Limited edition vinyl komt er nog wel. Maar dat zal het zijn.

Is er naast Blackup nog plaats voor andere projecten? En hoe combineren jullie dat?
Steven is nog altijd actief bij Fifty Foot Combo. Miguel is net een nieuwe band gestart, The Harvesters. Jonas doet zijn solo gigs en bouwt gitaren.  We spelen ook gezamenlijk bij een Australische band, BRAT FARRAR. Die heeft net een nieuwe plaat uit. Daarmee gaan we terug toeren, als die shit voorbij is. Combineren is moeilijk, maar de goesting om te spelen is groter.

Wat zijn de verdere toekomstplannen na deze crisis?
BLACKUP, Nieuwe plaat uitbrengen, live spelen, broodjes martino en bamikroketten bestellen bij naftstations onderweg naar optredens, thuiskomen met tinnitus, opstaan met ne kater, nieuwe knieën, haaruitval, dat soort dingen.
PERSOONLIJK: hopelijk toeren met Circle Jerks, Millionaire en Trixie Whitley in 2021.

Is er na al deze jaren activiteit nog een einddoel of een ambitie? Iets dat je absoluut wil bereiken?
“Having a good time, all of the time”.
Einddoel: the grave.

Om af te sluiten, geef gerust enkele links waar men jouw merchandiser en zo kan aanschaffen, en tips naar projecten waar je mee bezig bent
PERSOONLIJK
http://www.firemountaintours.com/
BLACKUP DIRECT
https://blackup.bandcamp.com/
https://weareblackup.com/
BLACKUP MERCH/LABEL/DISTRIBUTION
https://shop.bingomerch.com/collections/blackup
https://www.flight13.com/blackup-club-dorothee/136481
https://www.rookierecords.de/en/category/bands/blackup/

Mike Keirsbilck - Consouling Sounds - We kiezen bewust artiesten uit die vanuit hun buikgevoel tewerk gaan, en met een oog voor melancholie en emoties hun muziek brengen. Het moet dus vooral echt aanvoelen

Sommige interviews monden uit in gezellige babbels, met een kop koffie bij de hand., waardoor een voorbereid ‘vraag/antwoord’ gesprek eigenlijk overbodig wordt. We zakten op een toch wat druilige zaterdagochtend af naar Gent voor een gesprek met Mike Keirsbilck, medeoprichter en bezieler van het label Consouling Sounds.
De winkel, gelegen vlakbij de Vrijdagmarkt, doet ons terugdenken aan die gezellige muziekwinkels in de jaren ’80. Mike staat echter met beide voeten in het heden, zo zou uit het gesprek blijken. Naast snuisteren door het aanbod, werd ons dus ook een koffie aangeboden. ‘met melk of suiker’. ‘Nee, zwart, daar gaan we altijd voor’. Daardoor was het ijs gebroken en gingen we over naar de eerste vraag. Over die donkere kant van het label zouden we het trouwens ook uitgebreid hebben.

Het is een standaardvraag, de meeste van onze lezers kennen Consouling Sounds wel, maar toch … Wanneer en hoe is alles begonnen?
Mike: Het is allemaal begonnen rond 2007, ik had bij uiteenlopende bands gespeeld en was een beetje uitgekeken op het doelloos links en rechts optreden , maar ik wilde toch nog actief met muziek bezig zijn. Ik sprak een kennis aan die een klein label had, en vertelde hem dat ik interesse had om mee op de kar van zijn label te springen. In eerste instantie liet hij me weten dat hij daar mee ging ophouden, maar later belde hij me of ik nog interesse had daarin. Zo is de bal langzaam aan het rollen gegaan. We gingen van start onder de vleugels van de console vzw. Dat is een vzw die mijn vrouw Nele oprichtte om aan de slag te kunnen gaan met grensoverschrijdende kunstvormen. We voelden ons daar als een vis in het water. De vzw is trouwens in slaapstand gebracht nadat wij de winkel openden, maar die is sinds vorig jaar opnieuw actief om aan laboratoriumwerk te doen binnen de muziek. Like de console vzw zeker checken op Facebook om op de hoogte te blijven van de spannende plannen die we daar gaan uitrollen. (https://www.facebook.com/deconsolevzw/ )
Maar goed, langzaam is het label dus beginnen groeien. In eerste instantie kwamen we uit post-rock middens, maar gaandeweg wilden we onze muzikale horizonten verbreden. Onder impuls van mijn collega zijn we onmiddellijk internationaal gaan denken. De underground niche muziek die wij brengen kent internationaal wel een ruim publiek, maar onder de eigen kerktoren zouden we niet zo ver vooruit zijn kunnen gaan. Dankzij het internationale netwerk dat we van in het prille begin opbouwden , konden we een stevig fundament leggen om op door te groeien.

En de winkel? Hoe is dat in zijn werk gegaan?
Mike: Rond 2013 was Consouling Sounds zodanig gegroeid dat ik het onmogelijk nog als hobby kon blijven verder zetten. Ik stelde mijn vrouw voor om de activiteiten op een professionele manier verder te zetten, in de hoop dat ze me hier niet mee ging uitlachen. Ze lachte me daar niet mee uit, maar heeft meteen de koe bij de horens gevat en is gaan onderzoeken hoe we dat professioneel zouden kunnen verder zetten. Uiteindelijk kwamen we uit bij een plek in de stad waar mensen konden samen komen, een koffie drinken, praten, plannen smeden en ook platen kopen. Het was geen vooropgezet plan om een platenzaak te openen, maar alles is organisch gegroeid tot waar we nu staan.

Is het eigenlijk nog interessant om een platenzaak (of label) te hebben met vergaande digitalisering?
Mike: We merken toch dat mensen nog steeds op zoek zijn naar een fysiek object. Ze willen toch iets in handen hebben. Vanzelfsprekend is dit constant onderhevig aan evolutie, en houden we de vinger aan de pols. Zo zijn we ook aan het experimenteren  met het presenteren van muziek op andere manieren. Zo biedt Monnik zijn laatste album bijvoorbeeld niet alleen aan op CD en LP, maar ook als ‘thee met downloadcode’. Dit zonder dat het een gimmick wordt. De shows van Monnik zijn dan ook een soort van ‘thee ceremonie’ geworden waarbij het publiek een kopje thee aangeboden krijgt om het samen te laten gaan met het optreden. Een extra zintuig wordt op die manier geprikkeld. Wanneer mensen dezelfde ervaring willen evoceren , dan kunnen ze de thee met download code kopen, en dat thuis zelf nog eens gaan herbeleven.

Hoe sta je tegenover streaming? Als een medium om bands te ontdekken? Geef gerust de voor je de voor- en nadelen?
Mike: Financieel heb je daar als band in de niche niet zo heel veel aan, maar om een band of artiest te ontdekken is het een medium waar ook wij dankbaar gebruik van maken. We bekijken de streamingdiensten dus zeker niet als onze vijand, maar gaan het zelf inzetten ter promotie van onze artiesten.

Om ook terug te komen op dat donkere. Waarom toch die - hoe zal ik het zeggen - duistere kant van de underground? Hoe is de interesse daarvoor ontstaan?
Mike: Ook dat is iets dat eerder organisch gegroeid is. We kiezen bewust artiesten uit die een oprechte urgentie voelen om door middel van hun muziek iets met de wereld te delen. Van in het begin al richtten wij ons op muziek waar het troostende aspect uit spreekt. Het woordspelletje in onze naam is er niet voor niets natuurlijk: to console the soul, of: de ziel troosten. Zo kom je dus vaak terecht bij eerder duister aanvoelende muziek, omdat deze emoties vaak bij zowel de artiesten als de fans aangesproken worden en op de een of andere manier geconfronteerd en verwerkt worden.

In 2016 hadden jullie een podium op Dunk!festival. Heeft dit bepaalde nieuwe deuren geopend?
Mike: Deuren geopend, niet direct. Het heeft er wel voor gezorgd dat we letterlijk een podium kregen om een staalkaart te brengen van de genres die we behelzen. We worden immers makkelijk in de hoek van ‘dat metal label’ geschilderd. En begrijp me niet verkeerd: er is niets mis met metal. We hebben zelf ook metal binnen ons aanbod. Maar Consouling is dus veel meer dan dat. Dat we dat op het Dunk!festival tot uiting mochten brengen, daar zijn we de organisatie van het festival nog steeds dankbaar voor. Heel veel mensen hebben onze veelzijdigheid kunnen proeven, en zijn ons zo wat nauwer beginnen volgen.

Consouling Sounds draait al enkele jaren mee. De winkel doet het ook goed, toch is het -ook zonder corona - in deze digitale tijden niet evident om een label en winkel te beheren. Wat is jullie toverformule om dat wel te doen lukken?
Mike: Een toverformule is er niet. Het is gewoon blijven inspelen op de dingen die rondom ons gebeuren. Andere wegen inslaan eventueel, op een creatieve wijze omgaan met digitalisering bijvoorbeeld. Of nu ook met die Corona crisis creatieve manieren zoeken om muziek bij de mensen te brengen.

Als je terugkijkt naar het verleden, zijn er dingen die je - weten wat je nu weet - anders zou aanpakken?
Mike: Er zijn altijd dingen die je anders zou aanpakken als je terug kijkt naar het verleden. Dat is nu eenmaal eigen aan ondernemen: je tast af, en probeert dingen uit. Niet alle dingen blijken succesvol te zijn. Maar, daarmee heb je het toch geprobeerd, heb je er uit geleerd, en kan je weer verder gaan. Zo pakken wij vandaag onze promotie bijvoorbeeld heel anders aan dan enkele jaren geleden. We hebben geleerd dat het voor ons minder rendeert om advertentiebudgetten vrij te maken voor gedrukte media. Het is veel interessanter om in te zetten op andere kanalen. Het duurt altijd even voor dat besef groeit. We hadden daar dus al langer mee bezig kunnen zijn. Maar, het pad daar naartoe brengt inzichten mee waar we nu dan weer wel de vruchten van kunnen plukken.

De muziek en culturele sector is samen met de horeca wellicht het meest getroffen door deze crisis waarin we leven. Hoe ga je daar als label en ook winkel mee om?
Mike: In eerste instantie zaten we in zak en as, maar we zijn na enkele weken bewust blijven releases uitbrengen. Zelfs al wisten we , dat toeren onmogelijk geworden was, we niet dezelfde impact zouden genereren wat promotie en verkoop betreft. Toch wilden we de schouders niet laten hangen. Zeker in zulke rare en beangstigende tijden kan muziek soelaas brengen.
Vooral in het begin van de lockdown was het moeilijk. Iedereen was in shock of dacht misschien dat het snel zou overwaaien. Toen het duidelijk werd dat de mensen wel voor even gingen binnen zitten, hebben wij door middel van filmpjes en verhalen via de sociale media de mensen toch een blik op onze werking willen geven. Dit sloeg wel aan. De mensen apprecieerden het wel dat we hen dingen lieten zien. Zo hebben we onze verkoop online een boost kunnen geven, waardoor we de moeilijke periode konden overbruggen. Het blijft natuurlijk moeilijk, en het is nog bang afwachten wat de toekomst zal brengen.

Misschien nog belangrijker, hoe ga je als mens (en gezin) om met zo een ongeziene crisis?
Mike: Dat was bijzonder hectisch. Het thuisonderwijs van onze kinderen heeft er toch wel op ingehakt. Begrijp me niet verkeerd. Ook hier was zeker een voordeel aan. Ik genoot er wel van om zo dicht bij mijn kinderen te kunnen staan, en met hen bezig te zijn. Dat maakte echter wel dat ik van in de ochtend tot 4-5u in de namiddag bezig was met hen. Dan pas kon ik aan mijn werk beginnen, wat betekende dat ik mijn dagen maar rond middernacht, 1u kon afsluiten. En de volgende dag hetzelfde stramien. Heel erg zwaar dus, en het was allemaal niet makkelijk. Maar tegelijk was ik ook ontzettend dankbaar dat ik tot na middernacht kon blijven werken. Al die inspanningen hebben wel degelijk hun vruchten afgeworpen. Zonder dat hadden we de boeken mogen sluiten. Ik heb me even driedubbel moeten plooien, maar het is het zeker waard geweest.

Amenra deed ook iets bijzonder met een song van Zjef Vanuytsel "De zotte morgen'' , een prachtig initiatief. Zouden er in de toekomst zo nog komen van artiesten uit uw stal (om het zo uit te drukken)?
Mike: Die impuls komt niet van ons uit. Alle artiesten krijgen volledige en absolute creatieve vrijheid. Amenra heeft heel veel respect voor het werk van Zjef Vanuystel. Ze coverden al op fantastische wijze “Het Dorp”. Ze hadden nog een opname van “De Zotte Morgen” liggen. Het contrast van die tekst met de desolate leegte in Gent tijdens de lockdown , prikkelde de band om er iets mee te doen. En dat blijkt dan veel meer mensen aan te spreken dan dat je zou denken. Op Indie Store Day is er een 7” uitgebracht van Vanuytsels ‘De Zotte Morgen’. Doordat mensen het via Amenra leerden kennen , heb ik exemplaren mogen opsturen naar Denemarken, Griekenland, Frankrijk, …. Noem maar op. Zo zie je dat muziek mensen kan raken op manieren die de taal overstijgen. Of er nog zulke initiatieven zitten aan te komen? Daar kan ik niet met zekerheid op antwoorden, maar ik zou het zeker en vast niet uitsluiten.

Opende deze corona tijden bovendien geen mogelijkheden om meer releases of shows aan te bieden via die sociale media, binnen een zeer brede omkadering, denk je?
Mike: Die mogelijkheden zijn enorm, en we waren daar eigenlijk al lang voor de Corona crisis mee bezig. Ik heb het hier specifiek over de organisatie van onze versie van een festival: ‘24 Hours of Deep Listening’, dat zal doorgaan op 2 en 3 oktober. In eerste instantie was het de bedoeling dit op verschillende locaties in Gent aan de man te brengen. Om de complexe situatie de baas te kunnen blijven, zal het nu maar op één locatie doorgaan. Het idee was ook om naast die live shows digitale content aan te bieden om mensen die door omstandigheden (van fysieke of mentale aard) er niet konden bij zijn. Dat idee heeft door Corona pootjes gekregen, waardoor het nu i.p.v. live shows met een digitaal component, een digitale show zal zijn , met een live component waarbij rekening gehouden wordt met alle Corona-maatregelen. Het digitale aanbod zal dan nog een poosje toegankelijk blijven. Het wordt een zoektocht naar hoe we via een digitaal aanbod de mensen toch een gevoel van betrokkenheid kunnen geven. We gaan dus proberen voorbij te gaan aan het louter live streamen. Dit is vanzelfsprekend een voorzichtig aftasten en uitproberen.

Er zijn ook al 'drive-in' optredens gepland, hoe sta je daar tegenover?
Mike: Persoonlijk ben ik daar minder fan van. Ik juich het echter wel toe dat er op z’n minst creatief nagedacht wordt over hoe je in deze rare bubbeltijden toch muziek tot bij de mensen kunt brengen. Ik heb dus zeker geen kritiek op het initiatief. Het idee op zich is zeker en vast niet zo slecht bekeken. Persoonlijk kan ik me echter niet zo vinden om vanuit uw auto naar een concert te zitten kijken. Live shows gaan voor mij om de beleving en het gevoel van verbondenheid. Opgesloten in een metalen kooi kan je moeilijk van verbondenheid spreken.

Ik veronderstel dat er releases op de lange baan zijn geschoven. Toch hadden we graag vernomen welke releases er op de planken liggen? Wat zijn de verdere toekomstplannen zowel van de winkel als het label? Geef gerust enkele tips
Mike: Dat valt bij ons nog wel mee. Een aantal releases hebben we om puur praktische redenen moeten verleggen. Zo moet een band bijvoorbeeld het album kunnen opnemen. Als de studio in lockdown zit, is dat uiteraard onmogelijk. Dus in zo’n geval wordt de release inderdaad opgeschoven. Maar waar dat kan , houden wij ons release rooster aan. Er zitten echt nog enkele heel leuke dingen in de pijplijn. Hou ons dus zeker in het oog!

Wat brengt de toekomst?
Mike: Dat is voor iedereen koffiedik kijken nu. Komt er een nieuwe golf? Hoe gaat het economisch evolueren? Dat weten we allemaal niet. Daar creatief mee omgaan is en blijft de boodschap. En als label blijven evolueren eveneens. Kortom, lenig en inventief blijven zal noodzakelijk zijn.

Om af te sluiten, mensen kunnen online nog cd's , vinyl of dergelijke aankopen. Geef gerust enkele tips en links
Mike: Zeker en vast. De winkel is nu al deeltijds publiek open en deeltijds op afspraak, maar de online shop is vanzelfsprekend 24 op 24 open. Je kan altijd een kijkje nemen hier: https://store.consouling.be. Daar vind je het winkelaanbod.
Als je nieuwsgierig bent naar de eigen label releases, neem dan zeker hier eens een kijkje: https://consouling.be/releases

Heel erg veel dank voor alle steun!  

Jef Verheijen - Rock The Fox - Heel veel businessmodellen zullen herbekeken moeten worden. En dat hoeft niet iets slecht te zijn. Diep vanbinnen hoop ik dat we wel mekaar binnenkort terug een hand, zoen of knuffel kunnen geven. Dat zal mij persoonlijk het meest deugd doen

We komen hem frequent tegen op een optreden of festival … Jef Verheijen is de bezieler van ‘Rock The Fox’ en zet zich al veel jaren in voor het promoten van bands en artiesten van uiteenlopend allooi. Met vallen en opstaan heeft hij deze artiesten een podiumplaats kunnen bezorgen, en sommige een zekere naam en faam. Binnen dit project ‘Interviews in Tijden van corona’, en ook wegens de recente releases van een van de bands die hij onder zijn vleugel heeft, RRRAGS, vonden we het logisch ook hem enkele vragen te stellen over zijn projecten, en hoe je als promotor omgaat met zo een crisis.

Jef, om met de deur in huis te vallen. Hoe is jouw project ‘Rock The Fox’ begonnen?
Nadat ik afstudeerde aan de PXL-Music kreeg ik de kans om als freelancer aan de slag te gaan bij Gentlemanagement. Daarnaast was ik nog met een aantal bands en projecten bezig. Ik was veelal met nichebands bezig en deed ook vaak hun boekingen, met toen fijne resultaten. De vraag om boekingen te doen werd groter en toen richtte ik Rock The Fox op en centraliseerde ik al mijn activiteiten hieronder. Ook het feit dat ik nergens anders werk vond, dan ben ik maar zelfstandige geworden, zonder te weten wat er mij te wachten stond. Niet geschoten is altijd mis.

Je hebt ondertussen een heel parcours afgelegd, wat waren de hoogte- en diepte punten?
Uiteraard, ik heb grote delen van Europa gezien, kunnen samenwerken met geweldige mensen op internationaal niveau. Ik ben er van overtuigd dat ik in al die tijd met mijn eigen firma veel meer heb geleerd dan dat ik ergens op de payroll stond. Qua dieptepunten zijn het vaak ook financiële kwesties, beschik ik nog over voldoende liquiditeit, ga ik alle rekeningen op tijd kunnen betalen, hoe zal de toekomst er gaan uitzien. In onze sector ben je zo afhankelijk van externe factoren. Het zijn momenten dat je je afvraagt of je inspanningen wel gaan lonen op termijn en/of je misschien toch niet een andere baan moet zoeken. Maar die momenten zijn even snel ook weer weg.

Welke bands en artiesten heb je de beste herinneringen aan?
Ik heb met alle bands waar ik mee werkte goede herinneringen. Soms loopt een samenwerking wat minder uit als verwacht of verhoopt, maar ik denk dat ik alle mensen waar ik in het verleden mee heb gewerkt recht in de ogen kan kijken en ze nog steeds begroet. Dus daar zijn zeker geen hard feelings. Mocht dat toch niet zo zijn, mogen ze me altijd iets laten weten J

Onlangs kwam de nieuwste van RRRAGS uit, een zeer energieke schijf met een psychedelische tongval. Hoe waren de algemene reacties?
Positief. We hebben met All Noir samengewerkt voor de promo. Mona is een goeie persoonlijke vriendin en kent haar job als geen ander. De vele positieve persreacties zijn ook grotendeels dankzij haar werk en uiteraard de goede plaat zelf.  De buitenlandse interesse is er ook serieus mee gegroeid, dus dat helpt zeker. Onlangs praatte ik met Desiree Hansen van LayBare en ze had nog nooit een release gehad die zo snel liep als de onze. Onze vinyls zijn zo goed als uitverkocht en worden nu bij geperst, de CD’s lopen als een trein. Zeer geslaagd dus, wel jammer dat we het niet kunnen koppelen aan een mooie reeks shows, maar die komen er nog.

Je hebt ook wel enkele toppertjes onder je vleugels zoals Nele Needs a Holiday (een van mijn persoonlijke favorieten) ze stond o.a. op de Fonnefeesten. Hoe zijn jullie in contact gekomen?
Nele Van den Broeck zag ik voor het eerst in 2010 op de Rock Rally. Mijn vrienden van The Mojo Filters stonden er ook. Het blijft nog altijd een van de sterkste finales van alle edities. Daarna ben ik haar een beetje uit het oog verloren. In 2014 bracht ze ‘It’s My Party’ uit, toen zat ik bij Gentlemanagement en deden de mensen van GentlePromotions op hetzelfde kantoor haar promo. Toen ik de plaat beluisterde , geloofde ik er wel heel fel in. We hebben dan in nov/dec 2014 ergens in Merchtem een koffie gedronken en erover gesproken. Ondertussen zijn we 6 jaar verder en werken we nog altijd samen.

Ook van Off the Cross staat er nieuw werk op de agenda (dacht ik) ? In een andere line-up. Vertel gerust iets meer?
De heren van Off The Cross zijn volop aan het schrijven en opnemen. Ik heb al wat dingen gehoord en ze klinkt zeer internationaal. We gaan zoals elke keer de lat weer wat hoger leggen, maar ik heb er wel vertrouwen dat we ook hier iets moois van gaan maken. Hoe en wanneer, dat hou ik nog even geheim.

Kortom, welk ander nieuws mogen we ons binnenkort aan verwachten van jou kant uit? En wanneer? Vertel gerust wat meer nieuwtjes (een leuke primeur mag ook hoor)
Momenteel heb ik niet meteen concrete zaken in de pijplijn zitten. Uiteraard blijft ook hier de creativiteit niet stilstaan. Aan ideeën en projecten is er alvast geen gebrek. Het zijn vaak tijd, geld en andere middelen die me daarin tegenhouden. Ik kan een kleine scoop geven, ik ben bezig met het oprichten met een nieuw platform voor harde muziek om zowel grote als kleine bands bij te staan. Hierover zijn de eerste plannen en gesprekken al geweest. Als alles goed gaat gaan we in juli van start met de voorbereidingen en zijn we hopelijk tegen januari 2021 operationeel.

Ik veronderstel dat er door deze corona crisis ook bij jou veel in het water is gevallen? Wat juist?
Naast boekingen en management doe ik ook veel producties. Zo goed als alles is verdwenen op 1 dag, concerten, opdrachten… Als kleine zelfstandige niet handig, want je rekent er ook voor een stuk op. Mensen mogen niet vergeten dat wij geen bakkerijen zijn of zo. We bakken niet ’s avonds brood, verkopen het ’s ochtends en het geld zit ’s avonds in de kassa. Wij zijn vaak al vanaf augustus, september het jaar vooraf bezig met shows te boeken voor een festivalzomer die 9-12 maanden verder zit. De afspraken worden dan al gemaakt, maar het geld komt pas later binnen. Managers factureren ook niet zoals boekhouders en advocaten per uur. Eigenlijk zijn wij slechte schilders. Een normale schilder vraagt een vast bedrag om het te schilderen. Wij schilderen eerst het huis en zeggen dan tegen de eigenaar dat we 20% commissie nemen op de meerwaarde van het huis. Leg dat maar eens uit als businessmodel aan de eettafel op een familiefeest.

Hoe ga je daar als label, muziekliefhebber en mens mee om?
Het was niet makkelijk. De concerten van maart werden eerst verzet naar mei, dan weer naar september. De situatie en lockdown was ook niet makkelijk te verteren, maar als je geen uitzicht op perspectief hebt , maakt het alles wat onzeker. Ik geloof er ook niet in dat we terug naar business as usual of naar de periode precorona. Naast het Heizeldrama, Pearl Jam op Roskilde, Pukkelpopstorm zal dit een kantelpunt zijn over hoe evenementen er in de toekomst zullen uitzien. Achteraf gezien ben ik wel blij dat we er voor gekozen hebben om de plaat van RRRags alsnog uit te brengen. Iedereen hield zijn platen achter de hand voor ‘betere tijden’, ondertussen zaten mensen maar te wachten op nieuw materiaal. Dat heeft ook in onze kaart gespeeld. Maar de muzieksector is niet de enige getroffene, de sportsector ook bijvoorbeeld. Heel veel businessmodellen zullen herbekeken moeten worden. En dat hoeft niet iets slecht te zijn. Diep vanbinnen hoop ik dat we wel mekaar binnenkort terug een hand, zoen of knuffel kunnen geven. Dat zal mij persoonlijk het meest deugd doen.

Wat zijn (naast nieuwe release zoals hierboven) de verdere plannen na deze crisis?
Het grootste probleem bij een relance is nieuwe business te kunnen creëren. Hoe ga je als band in godsnaam nog shows kunnen spelen in 2020 en voorjaar 2021 als alle shows en slots voor festivals al ingevuld zijn. Dan is het wel fijn om terug te kunnen werken, maar als je afzetmarkt al volledig vol zit, kan je uiteraard moeilijk iets verdienen. Ondertussen heb ik mijn consultancytak verder uitgebouwd. Ik schrijf nu professioneel subsidiedossiers, niet enkel voor Jeugd, Sport & Cultuur, maar ook voor KMO’s. Zo blijft er constant geld binnenkomen, ondertussen beschik ik over de mogelijkheid om mijn bedrijf overeind te houden en uit te kunnen kijken naar betere of andere tijden. Maar het komt goed.

Hoe sta je tegenover het aanbieden van muziek (live) via live streaming? En kan dat deuren openen?
An sich is het niet nieuw, het is geëxplodeerd bij de lockdown. Ik geloof wel dat er daar mogelijkheden in liggen en zelfs een businessmodel. Maar dat staat voorlopig nog niet op punt volgens mij. Een concert, theatervoorstelling, voetbalwedstrijd… Het zijn allemaal zaken die sfeerbepalend zijn mét publiek. Als je zelfs ziet dat de kijkcijfers van de grote competities dramatisch gezakt zijn sinds er zonder publiek wordt gespeeld , zegt voldoende. Muziek kan perfect thuis geconsumeerd worden, maar dan op plaat of vinyl. Ik zie me nog niet op Netflix een liveconcert bestellen ofzo.
Daarnaast zijn we met Off The Cross nu ook met Hellgium bezig wat een online streamingsfestival is, en waar we met giften werken en een T-shirt verkoop. Voor de stream hebben we ondertussen een 20-tal locaties die het in hun zaak, café, zaal of jeugdhuis het zullen uitzenden. We brengen mensen samen voor een concert/festival, de horecazaken kunnen zo ook wat extra inkomsten genereren en samen genieten van het concert. Ik ben echt benieuwd naar de reacties, maar voorlopig is iedereen toch vrij positief.
Ik geloof er dus wel in dat het kan, enkel de businessmodellen die ik momenteel heb zien passeren , lijken me niet stabiel genoeg over een langere periode. Maar zeg nooit, nooit.

En wat is je mening over Spotify of Bandcamp en dergelijke?
Fijne platformen, geen problemen mee. Enkel Bandcamp zou misschien ook vergoeding voor de streams kunnen gaan aanbieden, maar dat hoeft niet.  Het is noodzakelijk om op de hoogte te blijven van nieuwe technologieën, stilstaan is achteruitgaan. En bij nieuwe initiateven moeten we ook eens kijken hoe we ze kunnen gebruiken en ze niet gelijk afketsen. Ik ben voor vooruitgang en digitalisering, dus laat het maar komen.

Iets anders, je zit ook achter de organisatie van ‘Deep In The woods’ (dacht ik)? Het festival gaat niet door, zijn er geen alternatieven mogelijk?
We hebben zeer recent deze beslissing genomen en die was zeker niet makkelijk. Vanaf midden april tot eind juni ben ik constant bezig geweest met opties, mogelijkheden en pistes te bekijken. Met een aantal mensen uit de muzieksector is er LIVE2020 gekomen, ook om overleg te kunnen hebben met de overheid. Dan is het uiteraard wachten op de Veiligheidsraden en de omschreven adviezen. Het waren dus vooral weken met veel lezen, studeren en schrijven van mogelijkheden. Veel denk- en schrijfwerk, ook met alternatieven.
Nu voor Deep In The Woods mag je niet vergeten dat we dat met heel de ploeg vrijwillig doen. Er is niemand in loondienst, dus dit moet allemaal in onze vrije tijd gebeuren. Toen we de beslissing namen, was er nog te veel onzekerheid over hoe we het zouden kunnen organiseren en hoe het publiek zou reageren in ticket sales. Het was de meest logische beslissing om zowel de gezondheid van de mensen als die van het festival niet in het gevaar te brengen.
Achter de schermen zijn we wel aan enkele alternatieve mogelijkheden aan het denken. We komen er heus wel uit.

Trouwens welke impact denk je dat deze crisis zal hebben op de muziekwereld?
Dat er een impact zal zijn, is open deur intrappen. Hoe groot ze zal zijn kan ik niet inschatten, ik hoop vooral dat er geen monopolisering zal optreden in de markt. Dat kleine bedrijven in alle takken de boeken moeten neerleggen en worden overgenomen, dat zou de markt kunnen ontwrichten. Ook naar werknemers zal het zoeken zijn volgende zomer, velen zijn nu bezig met ander werk te zoeken of hebben dit al gevonden ; of ze nog zullen terugkeren is dan nog maar de vraag.
Maar iedereen is er het beste van aan het maken en ik ben wel hoopvol voor de toekomst. We komen er wel uit.

Om af te sluiten, zet hieronder enkele links waar mensen merchandiser kunnen kopen nu dat voorlopig niet kan op concerten of festivals?
Off The Cross: https://www.offthecross.be/shop
Nele Needs A Holiday: https://neleneedsaholiday.bigcartel.com/
And Then Came Fall: https://andthencamefall.bigcartel.com/
RRRags: https://rrrags.bigcartel.com/

donderdag 25 juni 2020 19:55

Isolation EP

De Amerikaanse post punk-dark wave formatie Altar Of Eris grasduint inde donkerste krochten van je ziel. De band raakt thema's van gebroken harten en dergelijke meer aan, de muziek gaat dus niet over rozengeur en maneschijn. Volgens de legende werd de EP 'Isolation' opgenomen midden in tijden van corona. Vandaar de titel. De band haalt alle duistere gedachten bij jou naar boven, op een intensief mooie wijze waardoor je er stil van wordt.
De typische elementen van dark wave, post punk en aanverwante stijlen worden op een hoopje gegooid in de eerste songs “Three-Fold” en “Transmigration” . Niet vernieuwends, maar op  een zo’n emotionele en bevreemdend aanvoelende wijze gebracht, dat je met een krop in de keel ook je eigen demonen nog maar eens in de ogen kijkt. En dat is meteen de grote aantrekkingskracht van deze EP. Je wordt niet alleen geconfronteerd met de band hun donker gedachtengoed, ook je eigen duistere fantasie wordt geprikkeld. Dat heeft veel te maken met die zweem van mysterie die over de vocals als instrumentatie heerst; songs als “Violent Dreams” en “Your Ghost” doen je hoofd heen en weer zwaaien.  Een spookachtige samensmelting van al die elementen bezorgt de postpunk fan gegarandeerd een oorgasme . Dat de band eigenlijk niet zoveel vernieuwends doet met dat geluid, stoort allerminst. Uiteraard houden we meer van bands die uit hun comfortzone durven treden, iets wat Altar Of Eris net iets te weinig doet om ons compleet over de streep te trekken. Maar eens je bent meegesleurd naar die donkere gedachtenkronkels, is geen weg terug meer mogelijk.
Besluit: Altar Of Eris spreidt een klankentapijt uit dat zo intens mooi klinkt, dat die duisternis eerder deugd doet dan je pijn bezorgen. En dat is net het soort postpunk waarvoor we graag uit onze luie zetel komen en lekker beginnen zweven door de slaapkamer; we beantwoorden de donkere gedachten in ons achterhoofd met een glimlach op onze lippen. Missie geslaagd dus, de fan vindt in deze EP en in de band zeker zijn gading.

TRACK LIST
1. Three-fold 04:14 2. Transmigration 03:28 3. Labyrinth of Tears 03:47 4. Violent Dreams 04:21 5. Someone Else 03:44 6. Your Ghost 03:09

Postpunk
Isolation EP
Altar Of Eris

donderdag 25 juni 2020 19:52

Human Contact

We zijn altijd een beetje sceptisch als het gaat om een zoveelste hype. Neem nu The Howl & The Hum, de jonge band krijgt opvallend veel goede recensies van hun uitmuntende live concerten. Ook de debuutsingle "Godmanchester Chines Bridge" die uitkwam in 2017 werd overal zeer goed ontvangen.  De verwachtingen over het debuut 'Human Contact' waren dan ook hoog gespannen. Of ze aan die verwachtingen voldeden, was de vraag. Ondanks de aanstekelijk popsongs , die lekker aan de ribben kleven, bijzonder pakkende teksten hebben en emotionele mokerslagen bevatten, bleven we helaas ook een beetje op onze honger zitten.
De teksten gaan over zeer zware onderwerpen als relaties, pijn, verdriet en dergelijke meer. Een emotioneel allegaartje is dit schijfje dan ook zeker en vast geworden. De bijzonder catchy opener “Love You like a gun” laat horen dat men daarom niet bij de pakken blijft zitten. Na regen komt steeds zonneschijn.
Helaas blijft de band een beetje dezelfde weg bewandelen door al te vaak angstvallig braaf binnen de lijnen te kleuren, waardoor de aandacht gaandeweg verslapt. En daar kunnen weemoedige, melancholische parels als “Murmur” of het wondermooie, hartverscheurende “The only boy racer left on the island” weinig aan veranderen. Songs als deze laatste, doorspekt met intense emoties waarbij de tranen over onze wangen rollen, waarbij je een band hoort die dus wel durft zijn comfortzone te verlaten, hadden er meer mogen opstaan op deze schijf.
Die zin voor experimenteren komt wel naar boven drijven op het einde van de schijf , met “Sweet Fading Silver” bijvoorbeeld.  Net iets te weinig om ons compleet over de streep te trekken. Maar net voldoende om vast te stellen dat deze band wel degelijk over het potentieel beschikt om potten te breken naar de toekomst toe. De poëtische teksten, gedrenkt in een bad van emoties blijven namelijk voortdurend ergens hangen. Ook de toegankelijkheid van de muziek , zorgt ervoor dat een ruim publiek kan worden aangesproken.
We zien dus vooral veel groeimogelijkheden, en raden aan deze band dan ook de kans te geven te groeien. Want op basis van enkele sprankelende uitschieters op dit gevarieerde debuut, zien we een band die we een gouden toekomst voorspellen. Op die ene voorwaarde dat ze de kans krijgen om daadwerkelijk te groeien en blijven groeien.

Tracklist: Love You Like A Gun 02:47 Human Contact 03:12 Hall Of Fame 02:54 Hostages 03:57 Murmur 03:23 The Only Boy Racer Left On The Island 03:47 Got You On My Side 04:17 Until I Found A Rose 03:40 A Hotel Song 03:43 Smoke 03:37 Sweet Fading Silver 06:27 27 04:40 [Pigs] 03:10

donderdag 25 juni 2020 19:48

Summerlong

Rose City Band is het solo project rond Ripley Johnson, (Moon Duo, Wooden Shjips). Met zijn debuut liet Rose City Band eind 2018-begin 2019 de zon schijnen in je hart; gebouwd rond een psychedelische ondertoon raakte hij daar in je hart op een bijzondere plaats. Nu is er een nieuwe plaat op de markt, 'Summerlong', waarbij we vaststellen dat de titel de lading dekt.
Want zomers en zonnig klinkt de schijf in elk geval. Songs als “Only Lonely” , gebouwd rond bijzonder aanstekelijke gitaarlijnen en een zeer warme stem, geven je dat zomers gevoel dat je krijgt rond een kampvuur met de ondergaande zon als kers op de taart.
Binnen die sfeer heb je een gelukzalig gevoel over jou, binnen een weemoedige, melancholische omkadering. Een rode draad ook op de daaropvolgende songs ”'Empty Bottles”, “Real Long gone” en “Morning Light”. Telkens spreekt Rose City Band dus heel uiteenlopende emoties aan, die je de donkere kant van het leven even doen vergeten. Zonder echter al te klef te gaan klinken. Vooral hoor je klasse muzikanten bezig, die zich binnen dit project rot amuseren. Ook al worden daarbij geen geluidsmuren afgebroken, harten raken doet Ripley en zijn gezelschap weerom. Op  boterzachte wijze blijft hij die weg bewandelen op “Reno Shuffle” en “Wilflowers” , wat prompt doet verlangen naar lange zomernachten aan het strand.
Besluit: Rose City Band grijpt terug naar die countryrock uit de jaren '70, maar klinkt op deze 'Summerlong' verre van gedateerd, integendeel. De sound uit die tijd wordt verfijnd en geeft je over de hele lijn dat goed gevoel vanbinnen , dat je in deze barre tijden waar we toch in leven, zeker kunt gebruiken.
Rose City Band straalt dus enorm veel positieve energie en muzikale perfectie uit. De muzikanten en Ripley zelf, hebben al wat jaren op de teller staan en spelen dat uitgekiend over de hele lijn uit. Zonder meer een zomer plaatje dat op een festival zou zorgen voor een laidbacksfeer waar het altijd fijn vertoeven is.

Only Lonely 03:57 Empty Bottles 05:07 Real Long Gone 05:08 Floating Out 05:30 Morning Light 02:50 Reno Shuffle 06:23 Wee Hours > 06:18 Wildflowers 05:35

donderdag 25 juni 2020 19:40

Stay EP

Voor de omschrijving van de Gentse band Himshe citeren we uit de biografie op de bandcamp pagina van de band: ''Het Gentse gekartelde poprockkwartet Himshe verkleedt zijn muziek graag in een sfeervolle wereld waar David Lynch pater Theresa ontmoet.'' Een omschrijving die de lading dekt, want inderdaad , deze band klinkt zeer sprookjesachtig, filmisch en dat is niet alleen de verdienste van de instrumentale omkadering; ook de vocale inbreng voert je weg naar mysterieuze oorden die de fantasie van de luisteraar prikkelt. Op de EP 'Stay', eerder uitgebracht dit jaar, wordt dat mooi in de verf gezet.
Vanaf de titelsong “Stay” word je al vertederd door die stem van Selien Hoessen, maar vergis je niet,  haar engelachtige stem bevat een zekere duistere ondertoon waardoor des duivels kunnen worden ontbonden. Dit allemaal mooi aangevuld door een instrumentale omkadering waarbij eveneens wordt geflirt met donker en licht. Dat spookachtige , badende in het angstzweet om je demonen in de ogen te kijken, of waarbij de band een glimlach op de lippen tovert van innerlijk geluk, keert ook terug op “Constrict”, “Bedtime” en “Shy”. Het is meteen de rode draad op de volledige EP geworden: prankelend mooi, vaak weemoedig, maar ook lekker dwalen in de duisternis. Breekbaar als porselein wordt op een scherpe toon je hart doorboort. Echter zonder aan geluidsnormen overschrijdend gedrag te doen. Want ondanks de soms wat dreigende ondertoon blijft alles mooi hangen in een meer ingetogen sfeer waarbij een krop in de keel en weemoedigheid steeds met elkaar worden verbonden. Dat wordt verder in de verf gezet op “Naked Shoulder” en op het intiem , pakkende “Travelling Heart”, als slot. De EP wordt op een zeer visuele wijze afgesloten, waarna de harde realiteit in sterk contrast met de sprookjesachtige wereld van Himshe, confronterend werkt op je gemoed.
Besluit: Himshe slaagt er op deze EP in een mysterieuze walm over je hoofd te sturen; de vocale inbreng van Selien doet je hart smelten van innig geluk en boezemt dus ook een zekere angst in voor het onbekende, zonder je echter pijn te doen.
De luisteraar wordt ondergebracht in een filmische , sprookjesachtige wereld, waarbij de fantasie wordt geprikkeld. De instrumentale omkadering is er één van top muzikanten. De inbreng van Naomi Sijmons (backings) en Jeroen Boone (gitaar), die meer dan hun steentje bijdragen aan de geslaagde composities, blijkt als kers op de taart een mooie als sprookjesachtige meerwaarde te vormen.

Tracklist: Stay 03:46 Constrict 03:19 Bedtime 03:17 Shy 03:17 Naked Shoulders 02:28 Travelling Heart 05:02

donderdag 25 juni 2020 19:38

Simurg

Het psychedelisch jazz collectief Compro Oro stelt hun nieuwe project 'Simurg' voor aan de wereld. Dit is een samenwerking met Murat en Esma Ertel (BaBa ZuLa) , grootmeesters binnen het genre Turkse psychedelica, wat zorgt voor een cultuurschok. Compro Oro houdt van exotische werelden verkennen binnen de 'jazz', en vond met het kleurrijke duo de perfecte match om dit sprankelende project tot een heel goed einde te brengen. Dat de band meesters zijn in verkennen van andere werelden , bleek al uit hun vorige schijf 'Suburban Exotica' waar de link werd gelegd naar Latijns-Amerikaanse muziek.
En dat wordt nu weer, op heel andere wijze, dik in de verf gezet. Deze keer gaat het gezelschap dus op zoek naar de Turkse roots. Murat & Esma Ertel zijn een duo die deze Turkse cultuur omarmen, op een vaak vreemde maar vooral tot de verbeelding sprekende wijze. De perfecte match dus, deze samensmelting van uiteenlopende culturen.
Het verhaal gaat dat Bart Vervaeck tijdens een optreden samen met Murat Ertel, lid van de psychedelische folk band Baba Zula, interesse toonde om met deze artiest samen te werken. Samen met zijn wederhelft Esma, ging Murat daar gretig op in. Wie de mysteries van Turkije wil ontdekken, zal zeker on de indruk zijn van de mystieke en uitgekiende wijze waarop dit gezelschap je op het verkeerde been zet. Hier wordt instrumentaal die mystieke wegen verkend, en is er subtiel een bijzonder tot de verbeelding sprekende vocale inbreng.
Vanaf “Ben” treed je binnen in een vallei waar verschillende werelden en culturen elkaar de hand geven. Song na song slaagt dit collectief erin je met verstomming te slaan .
Zowel Compro Oro als het gezelschap Ertel zijn meesters in improviseren tot het oneindige, en verleggen ook nu weer meerdere grenzen. 
Om te verklaren waar 'Simurg' echter over gaat citeren we '' Het verhaal van Simurg is een verhaal over aantrekkingskracht, existentieel onderzoek, zuivering en wedergeboorte. In een mysterieuze zoektocht naar vervulling gaan miljoenen vogels op reis door verschillende valleien, elk met een menselijk kenmerk. Terwijl sommigen toegeven aan de aantrekkingskracht van liefde, ego of onwetend en ongelovig worden, blijven anderen nieuwsgierig en zetten hun expeditie voort. Langzaam maar zeker verdunt het geruis van vogels en een selectie van 30 vogels bereikt de berg Kaf en het nest van de Simurg. Daar en dan worden ze één, ze worden herboren en gereïncarneerd in een almachtige en alwetende feniks.''
Dat komt dus over de hele lijn tot uiting, en is de reden waarom je deze plaat vooral dus in zijn geheel dient te beluisteren. Bovendien doen we na elke luisterbeurt weer een gloednieuwe ontdekking, en dat maakt deze plaat nog extra interessant om te koesteren.
Besluit:  Als je artiesten, die houden van muziek tot kunst te verheffen in het oneindige, hoog in het vaandel draagt,  samenbrengt, ontstaat een onwereldse magie. Dat is net wat Compro Oro feat. Murat Ertel & Esma Ertel ons over de hele lijn presenteert. Een potje Turkse magie, met een knipoog naar vele andere culturen , die ervoor zorgen dat uiteenlopende werelden elkaar ontmoeten binnen een mystieke en mysterieuze omkadering die je niet onberoerd zal laten. Tenminste als je een muziekliefhebber bent die houdt van op avontuur trekken door die vele valleien en landschappen die de band je aanbiedt. Wat bij ons zeker en vast het geval is. We raden de luisteraar trouwens aan deze schijf in zijn geheel te beluisteren, en vooral opnieuw te beluisteren. Elke song sluit namelijk naadloos aan op de vorige, alsof een soort verhaal wordt verteld. Het levert ons een boeiend verhaal op over de Turkse cultuur, in al zijn vormen, geuren, klanken en kleuren.

TRACKLIST: 1. Ben  2. Murmur 3. Valley Of Gossip  4. Ignorance Is Bliss (Valley Of Ignorance)  5. Ara  6. Valley Of Extinction 7. Valley Of Love 8. Valley Of Disbelief  9. Valley Of Loneliness 10. Valley Of Ego  11. Araf  12. Kaf Mountain

Simurg
Compro Oro feat. Murat Ertel & Esma Ertel
Sdban Ultra/N.E.W.S
 

donderdag 25 juni 2020 19:34

The Denihilist

Wayward Bound is een project van postrock rond Gentenaar David Lenaerts. Sinds 2014 timmert de man op een eigenzinnige wijze aan de weg. De muziek omkaderen als 'postrock' is eigenlijk Wayward Bound tekort doen. Naast elektronische elementen, streepjes shoegaze en invloeden uit de black metal, kleurt David graag buiten de lijntjes. Een avonturier in de muziek. Toen ons de vraag werd gesteld of we zijn nieuwste schijf 'The Denihilist' wilden recenseren, reageerden we dan ook wild enthousiast.
De blikjes soep die de man open doet , smaakt dan ook altijd zo visueel, zo intensief dat je in een spookachtige wereld terecht komt. Dat is al zoveel jaren zijn handelsmerk, dat komt al bij die eerste song “In Niz Bogzarad” tot uiting. Dat zal ook de rode draad blijken. Met diezelfde aanpak wist hij in 2017 ons al murw te slaan met zijn album 'Human Instrumentality' waarover we schreven: '' Wayward raakt met zijn heel beklijvende muziek de gevoelige snaar van liefhebbers van instrumentale muziek, op een eenvoudige en heel gedreven wijze. Zonder teveel show elementen, of al te ingewikkelde wendingen in te nemen. Maar gewoon door de gedoodverfde ingrediënten van deze muziekstijlen samen te voegen tot een magisch en wonderschoon geheel."
Ook bij deze 'The Denihilist' wordt teruggegrepen naar de gedoodverfde postrock ingrediënten; hij zet je hier echter, op een uitgekiende wijze, voortdurend op het verkeerde been. Luister maar naar filmische pareltjes als “How did we get here” en “The History of fish”.
De emoties en de intensiteit neemt zoveel vormen aan bij Wayward Bound , dat je die unieke soundscapes pas ontdekt na een paar luisterbeurten. Soms op een ingetogen wijze zoals bij “One step at time” om later alle registers open te trekken, en je volledig omver te blazen. Door windstoten uit te delen die je alle hoeken van de kamer laten zien, horen en voelen. Want Wayward Bound gaat dus ook nu weer duidelijk op het gevoel van de luisteraar af. En hij prikkelt door deze bijzonder filmische aanpak de fantasie van iedereen die zijn wegen bewandelt. Dat zet hij verder in, mysterieus, donker, op de daarop volgende songs “Turn the tide” en afsluiter “World in ruin”.
Besluit:  Wayward Bound mag dan die gedoodverfde ingrediënten van postrock gebruiken als basis, het is net het feit dat hij je telkens opnieuw verrast door die , en dat kunnen we niet genoeg herhalen, subtiel gebrachte wendingen binnen zijn muziek dat hij je aangenaam verrast en verweesd achter doet blijven in je eigen spookachtige fantasiewereld, waar grenzen van postrock worden afgetast en verlegd. Wayward Bound is een Gentse parel om te koesteren, al vele jaren. En nu nog steeds.

Tracklist:  In Niz Bogzarad 05:40 How did we get here 06:39 The Denihilist 05:12 The History of fish 02:37 One step at time 06:28 Turn the tide 06:33 Tear down the waltz 07:00 World of ruin 05:14

Postrock/Metal
The Denihilist
Wayward Bound
 

Pagina 1 van 62
FaLang translation system by Faboba