zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Se connecter

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Erik Vandamme

Erik Vandamme

donderdag 12 maart 2020 10:51

Astoria

Jochen Tiberius Koch is een Duitse componist aan wiens werk we in het verleden reeds de nodige aandacht hebben besteed. Zijn vorige album 'Walden' (2018) was geïnspireerd op het boek '’Walden of life in the woods’ en sprak zeer tot de verbeelding. De man verbindt zoveel muziekstijlen, en brengt zoveel uiteenlopende emoties naar boven bij een mens dat we prompt bereid waren ook zijn nieuwste kunstwerk 'Astoria' de nodige luisterbeurten te bezorgen.
We citeren even: '' This album tells a story about the history of "Astoria", a hotel built in 1915 located at Leipzig, Germany. The building was damaged during the war and air raid, but it has been refurbished brilliantly then became as the most beautiful building in the country. The music tells a story, how it was affected from the political issues and survived during the period of division and reunification of the country, until the closure of the hotel. Also, this story also can be read from the CD booklet.''  Bij aankoop van de plaat dus zeker dat eens lezen. Het loont de moeite, en gaat over een stukje Duitse geschiedenis van vlak na de oorlog. Waar eigenlijk niet zoveel staat over geschreven …
De songs ademen dat stukje Duitse geschiedenis dan ook letterlijk uit. Vaak wordt dit bewust aangesterkt door enkele mooie spoken words, of een vocale inbreng die ons doet terugkeren in de tijd van weemoed of melancholie als op 'The Ballare' , gezongen door Mina die deze song een emotionele uitstraling geeft waardoor je zachtjes een traan wegpinkt. Ze doet dit kunstje nog eens over op “33/45”.
Jochen is zelf een veelzijdig virtuoos die perfect het ontwerp van deze plaat uitbeeldt door een kleurrijk en intens mooi klankenpalet aan te bieden, binnen een zeer intieme omkadering. De wonderbaarlijke klanken brengen je vooral tot rust en kalmte, nergens worden de geluidsmuren afgebroken. Ook “After the war”, “Another world” en “Epiloog” stralen een absolute rust uit, zo eigen aan een land dat door oorlog geteisterd , terug probeert recht te geraken.
Besluit: Hoewel het strikt genomen gaat over dit hotel, gaat het dus eigenlijk ook over een volledig land. De beelden die worden opgeroepen is een verscheurd land, dat dus wordt heropgebouwd. Een periode van kalmte komt eraan. En daarover gaat deze plaat dus vooral over. Elke song opnieuw straalt perfectie uit, Koch is een meester in beelden opwekken die aansluiten bij de muziek en de stemmen -- zowel spoken word als gezongen - vormen daarbij een zeer grote meerwaarde. Het hotel vertelt namelijk vele verhalen rond die periode, zeer mooi samen gevat in dit boek dat Koch visueel probeert uit te beelden op zijn songs. Een opgave waar hij weer in brio in slaagt, want naar goede gewoonte klinkt dit meesterwerk wederom zeer filmisch. En spreekt tot de historische verbeelding van de luisteraar.

genre: Indie Pop / Electronica / Modern Classical
Tracklist: PROLOG 02:10  UPLIFTING MONUMENT 04:39  SUNRISING 02:50
 BEHIND THE BACKDROP 05:10  THE BALLARE 03:16  THE LOBBY BOYS 05:44  33/45 06:18  AFTER THE WAR 05:07  ANOTHER WORLD 06:37  DECLINE 02:40  LOST PLACE 08:29  EPILOG 03:37

Hypochristmutreefuzz - Als mensen Zappa in ons horen dan onthou ik misschien vooral dat die heel erg zijn zin deed en een beetje dwars was

Hyprochristmutreefuzz bracht in 2015 een debuut EP uit die een mijlpaal bleek te zijn binnen het Gentse noiserock. In 2017 deed de band dat kunstje over met een knetterend debuut full album. 'Hypopotomonstrosesquippedaliophobia' deed de band zijn ondertussen stevige reputatie alle eer aan. Als waanzin tot kunst kon worden verheven, dan deed Hypochristmutreefuzz zijn reputatie alle eer aan op dit knetterende debuut. Om het beter te doen , moest de band diep in zijn eigen ziel tasten, en het resultaat mag er zijn. Met 'Hypnos' wordt diezelfde grens verder afgetast en verlegd. Hoog tijd om de band eens enkele prangende vragen te stellen over die nieuwe plaat, maar ook verleden en toekomst.  Door de corona crisis is dit interview helaas niet face to face kunnen doorgaan. Gelukkig leven we in een digitaal tijdperk en vond Ramses de tijd om die vragen via mail te beantwoorden.

Die vraag is wellicht al honderd keer gesteld, ik stel hem voor de 101ste keer. Waarom zo een moeilijk uit te spreken band naam? Zit daar een betekenis achter?
De naam komt van een jazz standard geschreven door de Nederlands componist/pianist Misha Mengelberg. Het heeft iets speels en idioots en neemt vooral heel veel plaats in op affiches. Dat is de reden, maar je mag ons gerust ook ‘Hypo’ noemen. Dat doen we zelf ook.

Ik vind jullie vooral een band bent waarop je geen label kunt kleven, daarom hou ik al sinds het prille begin van jullie. De liefde is na het beluisteren van jullie nieuwste plaat nog steeds overeind gebleven trouwens. Maar hoe zou je zelf je muziek omschrijven? Soms word je zelfs in de richting van jazz gedrumd? Of eerder noise rock?
Belgische noise rock is een term die via een artikel van The Guardian op heel wat bands is geplakt die misschien weinig met elkaar te maken hebben behalve dan dat ze zwaardere muziek maken. Wij luisteren zelf naar heel veel, van meer avant garde groepen als The Residents tot jazz, alternatieve gitaarmuziek, indie, hip hop en pop. We proberen, ipv naar de muzikale kenmerken van een bepaalde scene te schrijven, een eclectisch geheel te maken gevormd door hedendaagse tendensen en al naar wat we luisteren. Ik zeg gemakshalve eclectische muziek.

'Hypopotomonstrosesquippedaliophobia' was een ware noise rock mijlpaal, een uppercut op je bakkes waar je niet goed van was. HEERLIJK. Heeft die plaat deuren geopend? Wat waren de algemene reacties?
Dank u wel. Ik denk dat we, voor een alternatieve band te zijn, ons gelukkig mogen prijzen met alle pers die we daarmee hebben bereikt, die was ook over het algemeen heel positief. Onze single “The Spitter”' stond tot onze verbazing zelfs een paar weken in De Afrekening van Studio Brussel, daar hadden we niet meteen op gerekend en waren we heel dankbaar voor.

De nieuwe plaat 'Hypnos’ is een concept plaat geworden. Volgens ik gelezen heb, heeft de plaat iets te maken met 'het ouder worden' . Het kind in jou loslaten en met een zeker gevoel van heimwee achterom kijken? Klopt dit. Vertel ons gerust meer daarover.
Voor mij gaat het over van alles. We kunnen dat tot in de puntjes gaan proberen analyseren en uitleggen maar dan is het plezier er van af en iedereen mag er ook gewoon het zijne van denken. Sommige mensen luisteren niet naar tekst of hun betekenis maar enkel naar de muziek en de klanken terwijl andere net enkel naar tekst luisteren en betekenis zoeken. Ik wil geen bepaalde betekenis opleggen. Het volgt een verhaal van protagonist die enkel ’s nachts leeft en in plaats van te gaan slapen in gesprek gaat met zijn slaap. Dat is zowat een korte samenvatting, maar meer hoeft men eigenlijk niet te weten, de rest mag je zelf interpreteren.

Als ik naar jullie muziek luister, hoor ik nog steeds enorm veel verwijzingen naar Frank Zappa naar boven komen, of toch Zappa op speed. Wat is jullie mening hierover?
Dat wordt wel meer gezegd, dat we Zappa op speed zijn, terwijl onze muziek nochtans niet zo supersnel is en Zappa ook wel snel kan gaan. Nee, Zappa is goed, als mensen Zappa in ons horen dan onthou ik misschien vooral dat die heel erg zijn zin deed en een beetje dwars was.

Toen ik jullie voor het eerst live zag - op Dijlefeesten in 2013 - snapte ik het concept niet zo goed. In 2016, op Vredefeesten schreef ik, ''Deze Gentse band weet dus als geen ander je geest, hart en ziel in te palmen op een bijzonder integrerende en hypnotiserende wijze''. Wordt er bewust voor deze soort aanpak gekozen? Ook op de nieuwste schijf komt dat overweldigend gevoel boven drijven. Wat is uw mening hierover?
Dat vind ik een beetje een moeilijke vraag. Ik vind dat je ofwel muziek maakt met overtuiging en passie en dat kan op eender welke manier, ofwel maak je best geen muziek. Als het ons lukt om een publiek in te nemen en te hypnotiseren met onze muziek is dat een groot compliment.

Ik borduur daar even op voort. De waanzin van dat debuut is overeind gebleven, en toch is het een heel andere plaat volgens ik heb gelezen. Hoe bedoel je? We horen het niet, of merken het niet echt op. Wat ontgaat ons?
Ik denk dat de vorige net iets meer testosteron heeft. Deze plaat zoekt op een iets minder voor de hand liggende manier kracht op. De vorige was meer op riffs gebaseerd en een compilatie, een soort bloemlezing van al wat Hypo al had gemaakt en niet had opgenomen. Deze is meer text-driven, meer een mood board, naar mijn mening meer één geheel.

Iets anders. In tijden van Corona valt ook bij jullie wellicht veel in het water wat concerten betreft? Hoe vangt de band deze uiterst moeilijke periode op?
Alles is zeer onzeker momenteel. Wat gaat nog doorgaan en wat zal er verplaatst worden? Op dit moment hoor ik zelfs dat heel de zomer zal afgelast worden. Hoe vang je dat als band op? Geen idee, we hebben nog nooit eerder in zo’n situatie gezeten. Ik hoop dat mensen ons een beetje willen steunen door naar onze webshop te gaan, dat is de enige vorm van inkomen die we op dit moment nog hebben. (Meer informatie: https://www.raarshop.com/product-category/hypochristmutreefuzz/ )

Als alles doorgaat, wat zijn - naast de release op 11 april dacht ik? - de verdere toerplannen? Ook in het buitenland? 
Ik kan hier dus weinig zinnigs op antwoorden spijtig genoeg.

Festivals? 
En hier dus ook weinig zekerheden.

Begrijpelijk in deze rare tijden. Laten we naar de toekomst kijken. Hoe moet het na deze plaat nu verder, is er al inspiratie voor nieuwe muziek. Het antwoord zal wellicht zijn ''we zijn potverdorie pas bezig met onze nieuwe te promoten'' maar goed.
Ik heb een idee voor de volgende plaat, dat idee heb ik al langer en wil ik nu eindelijk eens uitvoeren. Die corona tijden geven wel al wat tijd om al te beginnen aan dat volgende album.

Met deze muziek Sportpaleizen uitverkopen is uiteraard niet zo simpel, ik veronderstel dat dit ook niet jullie ambitie is. En eigenlijk hebben jullie toch al fijn een stempel gedrukt op de noise rock , free jazz en nog veel meer, niet? Was is jullie ambitie eigenlijk precies?
Ik heb veel respect voor bands die muziek maken voor Sportpaleizen, dat is een metier op zich, maar inderdaad is onze muziek meer iets voor in kleinere clubs enz. Elke muziek heeft zijn podia waar het kan staan en zijn fans. Het zou leuk zijn moesten wij die plekken en mensen op Europees niveau weten te vinden. Ik heb niet echt de ambitie om in Amerika te geraken en eerlijk na die Brexit toestanden heb ik evenmin animo om in de toekomst moeite te steken een visum aan te vragen om naar de UK te gaan. Europa is boeiend en bloeiend.

Is er, daarop voortbordurend, ook een soort einddoel dat je voor ogen hebt (buiten werelddominantie)?
Er eens een niet-terug-investerend-centje aan overhouden zou wel mooi zijn.

Voor meer informatie over de band bezoek gerust de website: https://www.hypochristmutreefuzz.com/

Ledfoot - Ledfoot aka Scott McConnel - the highs are when you’re not worried about the near future and the lows are when you have doubt about surviving the night


"Levende legende brengt nieuwe plaat uit'' , zou de titel kunnen zijn van deze recensie. Want dat is Ledfoot aka Scott McConnel zeker en vast. De man is al actief sinds de jaren '70. Enerzijds als solo artiest, anderzijds als lid van diverse formaties. In de jaren '80 genoot hij bekendheid als lid van The Rockats, en in de jaren '90 met The Havalinas. Daarmee toerde hij o.a. als voorprogramma van Bob Dylan. Hij schreef songs voor uiteenlopende pop- en rock-acts, zoals Sheena Easton en ook Bruce Springsteen. In 2007 bracht hij zijn solo-debuut op de markt - 'The Devil's Songbook' - en dat was een schot in de roos. Met 'White Crow' lanceert Ledfoot zijn vierde album, en vanaf de eerste song voel je adrenalinestoten opborrelen die vele decennia rock en pop muziek samen brengen binnen één plaat.
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77531-white-crow.html  

We hadden een fijn gesprek met levende legende en bezieler van Ledfoot Scott McConnel over verleden, heden en toekomst

Congratulations on your newest pearl of a record. What most appealed to me was: Pinches of 70s psychedelic rock are spiced up with a dose of rock music referring to the 80s, Bruce Springsteen and enhanced with 90s rock. With both feet in the present. Class! More pure than gold. What is your opinion about this?
I’ve been a musician and songwriter for 45 years, in the course of which I’ve explored lots of musical genres...every one of which has expanded my musical vocabulary . Over time all these styles kind of mix together into one language, Ledfoot is so defined by the limitations of what I can do with a twelve string in open tunings, that I can go wherever I want musically and never lose sight of my identity....

Something else that I love about the record. As an artist and singer-songwriter and top musician, you have left your mark on the rock scene and related styles over many decades. But therefore do not rest on its laurels, on the contrary. Where does that inspiration continue to come from ?
Heh heh...desperation and the fact that nobody wants to hear the same story over and over again...so I try not to repeat myself..

Is there an artist who inspires you or who particularly interests you? Where does yourinspiration come from?
I’m pretty much inspired by anyone who tells the truth and knows who they are, I was born in the south so I grew up with Johnny cash and Hank Williams …those guys told it how it was...later when I got into different styles of music I gravitated towards artists who did the same thing in their own way....no bullshit.

In most of your songs, we can always feel a great pain when you sing about love. Canyou tell us how much does the word love mean to you in your life?
Probably the most complicated word to define ever written or spoken...the most difficult feeling to describe.... you could write about it forever and never get it right.

You've collaborated with an impressive arsenal of artists over the years. Who do you have the best memories of (let's keep it positive)?
Every single one has taught me something invaluable , that’s the beauty of collaboration..two people look at a rock...one of them sees it as a wonderful piece of natural sculpture...the other one picks it up and throws it through the nearest window... looking through someone else’s eyes in collaboration is always worth a lesson.

Bruce Springsteen even covered one of your songs. How did that work? How do you feel about this?
I found out he’d covered it when Rolling Stone called me for an interview. It’s an honor of course to have a respected artist cover one of your songs. I don’t really think about it beyond that...before Spotify and the digital age it might have meant some real money in the bank...those days are gone.

Know what you know now. Are there things you would do differently now?
Yes..always stick to your guns...

What are your main highs and lows in your career?
Heh heh..the highs are when you’re not worried about the near future and the lows are when you have doubt about surviving the night…it’s that simple. I`m not the kind of person who dwells on the past.

You have been working on the long road since the 1970s. You have seen a lot change, what do you think is the biggest change
I guess the biggest change is that younger artists look at being a musician as a career choice....when I started it was more a lifestyle...a home for misfits .

You can no longer ignore digitization and spotify, how do you feel about that and how do you deal with that?
Like most songwriters  I guess... waiting to collect enough royalty checks not worth cashing to wallpaper the bathroom...

What are the future plans? For this year?
I’ll hopefully be releasing two more records this year, a new Ledfoot record and a collaboration with Ronni Le Tekro. I had planned on touring extensively but as of now everything is cancelled till at least September. I’m also acting and doing some music for the Norwegian tv series `Exit`.

How heavy is it for an artist in these harsh times with a corona virus?
Six months concerts cancelled in the last week ..it’s that kind of heavy.

Is there still some kind of 'end goal' after all these years? something you absolutely still want to achieve?
I’m a working class musician...no pension plan, no retirement... four kids....my goal is to be able to keep working till the day I die.

This was my last question. Are there any other announcements to our readers?
Yes, sooner or later this shit will pass and I’ll be on the road again... please come on down when you see I’m in town!

We sure will. Take good care of yourself and you loved ones. Thanks for this interview

donderdag 27 februari 2020 19:55

Catwalk

We hebben het al aangehaald, er bloeit de laatste jaren iets moois in het moderne jazzgebeuren. Jonge muzikanten die het genre omarmen en het genre zelfs heruitvinden tot een vorm van 'improvisatie tot het oneindige' , schieten als wortels uit de grond. Eén daarvan is SCHNTZL die in 2016 een succesvol debuut uitbracht. Pianist Hendrik Lasure en drummer Casper Van De Velde zijn ondertussen veelgevraagde gastmuzikanten bij uiteenlopende projecten. Zo zijn ze te vinden bij edgy electropopbands als Bombataz of verlenen ze hun medewerking aan jazz/not jazz-formaties als Donder en Warm Bad. Samen zijn ze ook gerekruteerd door An Pierlé voor het An Pierlé Quartet. Hiermee deden ze in 2018 een internationale theatertour. Ondanks die goedgevulde agenda vond de band toch de tijd een nieuwe plaat op de markt te brengen. Met 'Catwalk' zet SCHNTZL zijn weg naar dat improviseren tot kunst verheffen gewoon verder. Het album werd vastgelegd in de studio van Koen Gisen (ook bekend als de derde SCHNTZL of het hoedje van de gelijkbenige driehoek) en verscheen op W.E.R.F. Records.

Dat experimenteren met geluiden, zowel piano klanken als drumpartijen, komt al bovendrijven bij “Otis”, “Lovers” en Natalia”. Binnen een minimalistische omkadering, er worden geen geluidsmuren gesloopt, kom je binnen in een bijzonder filmische en kleurrijke wereld die SCHNTZL je aanbiedt. De band houdt ervan de aanhoorder daarbij telkens op het verkeerde been te zetten, waardoor de aandacht ondanks die eerder intieme sfeer geen enkel moment verslapt. Dat was eigenlijk al de reden waarom we in 2016 vielen voor de band en dat sprankelende en grensverleggende titelloze debuut.
Anno 2020 is SCHNTZL echter volledig volwassen geworden. Mede door de niet afhoudende werkkracht, straalt deze plaat dan ook een enorme perfectie uit zonder het spelplezier echter uit het oog te verliezen. Gelukkig maar. Fladderend als een vlinder vliegt het duo van de ene bloem naar de andere en doet je vol bewondering naar adem happen. Want eigenlijk zijn het niet afzonderlijke songs als “Sunshine Baby”, “Thin Boy” of andere “Sumi” of afsluiter “Tujiko” die ons over de streep trekken, het is het totaalplaatje dat klopt bij SCHNTZL. Die fantasieprikkelende lijnen die je boordevol vragen achterlaten in de hoek van de kamer, waardoor je na enkele nieuwe luisterbeurten terug ontdekkingen doet. Dat keert over de hele lijn terug op deze 'Catwalk'. Elke song is eigenlijk een nieuwe bladzijde in het boek dat de naam 'Catwalk' draagt.
Je beluistert deze zeer visuele plaat dan ook best als het lezen van een boek. Elke pagina doet je weer voor een andere verrassende wending te staan en bij het slot blijf je nog met veel vragen zitten. Dat is het soort boeken - of films- waar ik het meest van hou.
SCHNTZL wandelt, gracieus als een kat, doorheen deze plaat. Wondermooie schoonheid, binnen een avontuurlijke omkadering, dat is dan ook de ultieme rode draad op deze parel van een jazzschijf , die geen jazzschijf meer is, net door dat avontuurlijke karakter waardoor grenzen worden verlegd, en waar grenzen vervagen. Daarom is deze 'Catwalk' een schijf om te koesteren als jazzliefhebber , een jazzliefhebber die houdt van grenzen in het oneindige af te tasten en te verleggen.

Blues/Jazz
Catwalk
SCHNTZL
W.E.R.F Records/Gentlepromotion

donderdag 27 februari 2020 19:47

Become The Hunter

Binnen het deathcore-gebeuren is Suicide Silence uitgegroeid tot een begrip. De band had de laatste jaren echter af te rekenen met zware verliezen. Het overlijden van voormalige frontman/zanger Mitch Lucker bij een jammerlijk ongeval , is een mokerslag die een schokgolf deed ontstaan doorheen het deathcore-gebeuren. De band kroop langzaam recht en stelt nu zijn nieuwste album voor. Na enkele minder sterke platen , slaat de band eindelijk die zwarte bladzijde volledig om.
Met “Meltdown” voel je al koude rillingen over je rug lopen en dan zijn we vertrokken voor de ene na de andere energieke uitspatting die als een uppercut in je gezicht terecht komt. Het is alsof de band zowel instrumentaal als vocaal zijn frustraties uitschreeuwt, binnen een razende omkadering die geen rekening houdt met eender welk heilig huisje. Het geduw en getrek dat je hoort en voelt bij “Two Steps”, “Feel Alive”' - een titel die de lading dekt trouwens - en “In Hiding” voelt aan alsof het vuur eindelijk terug brandt bij deze band, en daar zijn we heel blij om. Anno 2020 krabbelt de band duidelijk terug recht en gaat in een rechte lijn, die als een mes door je metal hart boort, van bij “Love Me To Death” tot de afsluiters “Serene Obscene” en “Become The Hunter”. Soms is het gestroomlijnd, om daarna in een razend tempo zodanig verschroeiend hard uit te halen , dat je het aanvoelt alsof je door elkaar wordt geschud tot je niet meer recht kunt staan.
Als fan die de band al jaren volgt mogen we anno 2020 terug opgelucht ademhalen. Na enkele luisterbeurten en zoveel haren die op onze armen rechtkomen van innerlijk genot , stellen we namelijk vast dat Suicide Silence uit de doden is opgestaan, en hoe. 'Become The Hunter' is een opgestoken middelvinger naar de dood, die ons allen treft. Vernieuwen doet de band niet meer, in het recente verleden zorgde dit dus zelfs voor die minder sterke platen van de band. En ook daar zijn we eerlijk gezegd blij om. Suicide Silence brengt terug die lekker old school deathcore uit hun beginjaren en drijft het tempo zodanig op dat je haast voortdurend naar adem moet happen bij zoveel verschroeiende mokerslagen die als een granaat in je gezicht tot ontploffing komen. Zo eten wij onzen boterham met deathcore nog steeds het liefst.
Ook al zijn we eerder voorstander van bands die zichzelf vernieuwen, in het geval van Suicide Silence zijn we dus eerder blij dat deze band teruggrijpt naar hun oorspronkelijke sound. 'Become The Hunter' is dan ook een plaat om te koesteren als liefhebber van het genre, en elke fan van deze top band staat op vrijdag 19 juni op Graspop Metal Meeting, en dat is op basis van deze knallende en knetterende deathcore schijf  een aanrader van formaat.

donderdag 27 februari 2020 19:40

Let Your Light Shine

De Noorse formatie Ruphus is een legendarische progressieve rockband die enige furore maakte in de jaren '70. Op eerdere albums maakte de band muziek in de stijl van Jethro Tull en Uriah Heep. Nadat de toetsenist inspiratie haalde bij de jazzformatie Moos Loose waar hij deel van uitmaakte, werd er een meer jazzy sound gebracht binnen de plaat 'Let Your Light Shine'. Een schijf die in 1975 op de markt werd gebracht. In 2019 volgde de heruitgave.
De quasi instrumentale aanpak heeft een psychedelische inwerking op je gemoed, op een wijze zoals enkel die typische jaren '70 bands dat konden. Dat komt al naar voren bij het eerste “Sha Ba Wah”, een klepper van circa zeven minuten lang. Je kunt inderdaad niet voorbij aan invloeden van die jaren '70 bands, maar Ruphus klinkt ook opvallend hedendaags. Alsof ze hun tijd ver vooruit waren. Dat laatste keert ook terug op het korte “Nordlys” en wordt verder in de verf gezet op “Second Corner” tot het lange “Let Your Light Shine”. Prompt voel je je wegdrijven naar hogere sferen wanneer de lekkere gitaarriffs en drumsalvo's op ingenieuze wijze met elkaar worden verbonden. Het soort magie dat je doet terugdenken aan die gouden tijden van toen dus. Ruphus bewijst hiermee hoe ze meesters waren in hun vak. Na het korte “Grass” zijn we weer vertrokken voor een bijzonder gevarieerde trip van circa negen minuten lang. Waarbij de band de stelling nog maar eens in de psychedelisch aanvoelende verf zet.  Het extra leuke is dus het vermengen van typische progressieve rock met jazzy invloeden, dat telkens terugkeert op deze plaat. Door deze gevarieerde aanpak blijf je ook geboeid luisteren en genieten van deze schijf. De sobere vocale inbreng, o.a. bij de titelsong, is een kleine meerwaarde, maar geen must.
Wat ons bij 'Let Your Light Shine” het meest aanspreekt is dat etaleren van een instrumentaal enorm veelkleurig klankentapijt. Ook anno 2020 klinkt dat nog steeds opvallend fris en monter. Meer nog , het lijkt wel alsof Ruphus niet alleen zichzelf heruitvindt, maar ook een muziekstijl die teruggrijpt naar het verleden. En dat is misschien nog de voornaamste reden om deze plaat in huis te halen.  Als je liefhebber bent van die typische jaren '70 progressieve/jazzy muziek, met een experimentele inbreng , dan zult u zeker niet van een kale reis thuis komen. Ruphus haalt hier namelijk alles uit de kast om meerder muziekstijlen perfect met elkaar te verbinden, door middel van een gevarieerd allegaartje waarbij het aanvoelt alsof diezelfde jaren '70 opnieuw zijn begonnen.  Sterk, zeer sterk water daar in Noorwegen. Een aanrader.

donderdag 27 februari 2020 19:34

Massive Human Failure

In de categorie 'onderschatte deathmetalbands' kun je wat ons betreft Fractured Insanity zeker en vast onderbrengen. Deze Belgische band wist ons zowel op als naast het podium al meermaals murw te slaan met een brutale soort deathmetal waarbij je een spiegel wordt voorgehouden en je compleet van de kaart achterblijft in de donkerste hoek van de kamer. De muzikanten van deze band zijn één voor één sympathieke mensen; eens ze hun instrumenten omgorden en vocalen door de ether sturen , worden echter demonische wezens op de aarde los gelaten. Dat was al zo bij de vorige plaat 'Man Made Hell' (2016) dat is wat Fractured Insanity nu ruimschoots tien jaar doet, sinds hun ontstaan in 2004. Het was een tijdje wachten maar nu is er eindelijk een kersverse deathmetalparel uit , die ons vanaf de eerste song met beide voeten op de grond doet terecht komen. Brutaal en zonder mededogen met de mensheid.
“Crusade Of The Offended” opent een doos van Pandora waaruit je niet kunt ontsnappen. De band verstaat de kunst op een ingetogen maar dreigende wijze , je tot waanzin te drijven, om daarna in een razend snel tempo uiteindelijk je zodanig door elkaar te schudden dat je staat te beven met het angstzweet op de lippen. Een gewaarwording die ons bij elke deathmetalplaat over de streep trekt.
Fractured Insanity doet dit op een zodanig hoog niveau, nee er valt nergens een speld tussen te krijgen, dat koude rillingen letterlijk over onze rug lopen als de samensmelting van dreigende riffs en verschroeiende drumsalvo's , die uitmonden in een vocale inbreng die de haren op je armen doet rechtkomen. Jawel, van angst. Pure angst voor het onbekende. Ook bij “Baphomet Bringer Of A Free Mind”, “Hell Of No Man’s Land” (met Memoriam- en ex-Bolt Thrower-frontman Karl Willets als gastzanger, blijven de heren lekker op hetzelfde gevarieerde elan doorgaan. Want gevarieerd is deze schijf zeker en vast. Elk aspect van duisternis en kwaad wordt door je strot geramd op een bijzonder luidruchtige wijze. Het lijkt wel alsof de heren elke frustratie, woede en pijn uit hun instrument en strot jagen. Luister maar naar “Massive Human Failure” en voel die woede opborrelen, tot een kruitvat dat op ontploffen staat. Op dat elan blijft de band gewoon doorgaan tot de ultieme doodsteek in de vorm van “Rise All Above”.
Fractured Instanity doet anno 2020 niet aan zieltjes redden, eerder zal elk mens branden in de Hel als het van hen afhangt. Het album is min of meer een conceptalbum over het op alle fronten falen van de mensheid , en dat wordt op een bijzonder verschroeiende wijze over de hele lijn in de verf gezet. Fractured Insanity haalt alles uit de kast om de aanhoorder het hierbij zo oncomfortabel mogelijk te maken. Geen enkele keer zie je een straaltje licht op het einde van de donkere tunnel.
Deze bijzonder donkere schijf laat een beeld zien en horen van een wereld in verval. Hoe de toekomst eruit ziet is een groot vraagteken. Fractured Insanity biedt ook geen oplossing daarvoor, maar ramt wel een mening door de strot, waaruit de luisteraar hopelijk iets leert. Want het is nooit te laat om te veranderen.
Kortom 'Massive Human Failure' is een zeer persoonlijke plaat waar elk van de leden van deze band zijn ziel blootlegt en je confronteert met elk zijn grootste angst en woede. En net dat laatste, omdat de band eerlijk en oprecht hun verhaal vertelt op deze bijzonder verschroeiende wijze, trekt ons nog het meest over de death metal streep. Een plaat die ook jou hopelijk met de neus op de feiten drukt!

donderdag 27 februari 2020 11:20

12/12

Bruno Vansina is een artiest die van vele markten thuis is. Het meest bekend is hij door zijn werk in de blazerssectie van Flat Earth Society. Afgelopen jaren organiseerde hij bovendien bijzonder tot de verbeelding sprekende projecten. Zoals het 16-koppige Vansina Orchestra 'Maité Het Meisje En De Vogel' en Orchestra Exotica. Nu is er het Bruno Vansina Quintet met een straffe line-up. We citeren: "Benjamin Sauzereau is één van de meest originele gitaristen van het moment. Ook de sterke jonge bassist Cyrille Obermüller (HAST) is in geen tijd uitgegroeid tot een vaste waarde in het Belgische jazzlandschap. Percussionist Falk Schrauwen (Echoes of Zoo), nog zo’n aanstormend talent en een wereldmuziek-expert, zorgt voor extra ritme en kleur, en met de alomtegenwoordige Teun Verbruggen als ritmische motor van het kwintet kan deze samenwerking alleen maar leiden tot een bruisende creatieve weelde". Met '12/12' brengt dit gezelschap een zeer visuele plaat uit, die de fantasie van de aanhoorder prikkelt.
We citeren verder: 'In 2018 trok de band een heel jaar op muzikaal avontuur. Elke maand namen de muzikanten hun instrumenten mee naar een bijzondere plek: een schaatsbaan, autosnelweg, velodroom of kermis. De uitdaging: musiceren en reageren op de muziek die een plek van nature maakt. De band speelde op die plekken onaangekondigd en zonder publiek. De mensen die erbij aanwezig waren hoorden bij de plekken of kwamen er toevallig langs. De camera registreerde de muziek, de geluiden, de gebeurtenissen. Elke maand leverde een kortfilm op, met als optelsom een muzikaal beeldverhaal in twaalf hoofdstukken."
Tot daar de verklaring van de titel van de schijf. Elke song ademt iets heel naturel uit, alsof de heren ter plaatste iets nieuws uit hun mouw schudden, geïnspireerd door de omgeving waar ze zich bevinden. De beelden moet je er zelf maar bij bedenken, maar bij titels als “Scooters”, “Boat”, “Wassalon” en “Bowling” kun je , mits een beetje je fantasie te laten werken, je daar al iets bij voorstellen, door op een lekker aanstekelijke wijze te improviseren en op avontuur te trekken door de jazz . In deze muzikale landschappen spreiden de topmuzikanten niet alleen hun intense virtuositeit tentoon, bovendien word je inderdaad meegezogen naar een bonte, kleurrijke wereld die de band je aanbiedt.
Ondanks dat de songs ons op deze plaat wel degelijk raken in ons jazz-hart, krijgen we echter het gevoel dat ze nog beter tot hun recht gaan komen, eens op het podium gebracht. De visuele elementen worden geprikkeld, want naast het strelen van de oorschelpen op een intieme en gevarieerde wijze, wil het oog ook wat. De fantasie wordt echter wel degelijk verder geprikkeld bij songs omgeven door walmen van intense stilte die je niet in slaap wiegen maar vol bewondering een goed gevoel van binnen geven.
Ga om bovenstaande reden deze band dus zeker live zien. Want eens op dat podium komt uw fantasie letterlijk tot leven dankzij de impact die de band nu al op ons heeft dankzij deze sprankelende, avontuurlijke jazzplaat waar geen geluidsmuren worden afgebroken, maar harten zeker diep worden geraakt.

Blues/Jazz
12/12
Bruno Vansina Quintet
RAT Records/Jazzlab

donderdag 20 februari 2020 19:14

Dead Man's Diary

Black Lilium  is een progressieve melodieuze metalband die sinds 2014 noest aan de weg timmert, ondertussen heeft de band dus vooral gewerkt aan het opbouwen van een livereputatie. Op zich geen slechte zet, want daardoor heeft Black Lilium een manier gevonden om een parel van een debuut uit te brengen.
Het meest opvallende? Dit debuut is een bijzonder emotionele schijf geworden, die bovendien zeer toegankelijk klinkt., waardoor een ruim publiek kan aangesproken worden. De band doet dus niet aan hoge woorden gebruiken of al te intensief de geluidsnormen overschrijden. Met een eenvoudige aanpak raakt Black Lilium echter wel de gevoelige snaar van iedere liefhebber van melodieuze rock en metal. Echter blijft deze band wel angstvallig binnen de lijntjes kleuren en dat vinden we op zich wel jammer. Vanaf “Beast In The Backseat” hoor je dan ook dat Black Lilium vooral de harten wil raken van iedereen die het niet al te ver gaat zoeken. Buiten enige comfortzone treden of experimentele uitspattingen zijn er ook niet bij tijdens “Paragon Of Imperfection”, “Demon In Disguise” en “Walls Around My Soul”. Die opvallende, herkenbare lijn vinden we ook terug bij de overige songs op deze schijf. Song na song valt ons echter ook op dat de muzikanten en vocalist zeker niet aan hun proefstuk toe zijn, de perfectie in bespelen van instrumenten en heldere stem brengen je naar de zevende hemel.  Wie het dus echt niet te ver wil gaan zoeken, zal in deze band en plaat dus zeker zijn gading vinden. Voor zij die houden van een wat meer avontuurlijke aanpak, ligt het wel anders. Doordat alles teveel die gezapige lijn opgaat zal die laatste categorie van metalliefhebbers wat op zijn honger blijven zitten. En toch werken parels van songs als “My Purpose”, “Dead Mans' Diary” en afsluiter “Ghosts Without A Voice” op de nekspieren. Je begint hierop prompt te headbangen.
Het enige advies dat we willen en kunnen geven bij het beluisteren van dit debuut van Black Lilium: ga het als progressieve metalliefhebber niet te ver zoeken. Deze band schittert met 'Dead Man's Diary' vooral in eenvoud en komt er daar gewoon mee weg. Kwalitatief en puur technisch bekeken valt er namelijk geen speld tussen te krijgen. Wij behoren echter tot de categorie van avonturiers en blijven dus een klein beetje op onze honger zitten. De luisteraar heeft echter altijd het laatste woord.

donderdag 20 februari 2020 19:08

Day Trip to The Petting Zoo

We geven het toe, we zijn al een tijdje fan van Nico Kennes en al de projecten waar hij aan deelneemt. Neem nu Bareley Autumn. Drie jaar geleden bracht de band zijn debuut uit en bezorgden we, zeer goed bedoeld, hen de stempel 'Het Belgisch antwoord op Eels'. Net omdat de muziek van Bareley Autumn diezelfde emoties uitstralen, die je ook bij die laatste terugvindt. Ondertussen heeft de band bewezen vooral over een eigen smoel te beschikken. Bareley Autumn bracht een gloednieuwe schijf op de markt 'Day Trip To The Petting Zoo', waarop deze stelling nog meer in de verf wordt gezet.
Opener “Alix” is al zo een song boordevol emoties. Nico heeft nu eenmaal een stem en uitstraling die je kippenvel bezorgt. Een uitzonderlijk talent dat je zelden tegenkomt. Die stem is zijn grootste wapen in de strijd en dat wordt uitvoerig tentoongespreid op deze plaat. Is die eerste song nog eerder een sobere en intieme trip waarbij Bareley Autumnn harten raakt, dan durft de band echter deze keer ook de registers opentrekken. De muzikanten mogen vaak lekker loos gaan, telkens aangevuld door Nico zijn stem die blijkbaar veel meer toonaarden aankan dan ingetogen die snaren raken. Luister maar naar een “Crucified”, een song boordevol verrassende wendingen die we nog niet waren tegengekomen bij Bareley Autumnn. Met een meer elektronische inbreng, die ons zeker bevalt, verlegt de band hier zijn eigen grenzen. Prachtig.  Bij “Grown” en “Abortion Coffee” blijkt dat de inbreng van een extra gitarist geen verkeerde keuze was. Integendeel. Daardoor klinkt het geluid veel voller, zelfs een beetje rauwer en meer 'rock'-getint. Dat de muzikanten de registers compleet kunnen opentrekken en zo het tempo de hoogte induwen, is trouwens een enorm pluspunt aan deze knappe plaat. Het plaatje wordt telkens opnieuw perfect ingekleurd door Nico zijn bijzonder melancholisch stembereik, door enerzijds ingetogen die harten te verwarmen als bij “Dream Vaporizer” en anderzijds weer eens lekker verschroeiend het tempo tot een hoogtepunt te drijven zoals bij “Abortion Coffee” .
Dit is een zeer gevarieerde schijf geworden die vele andere kanten laat zien en horen van Bareley Autumn. Het mag duidelijk zijn, deze band is niet gewoon volwassen geworden. Deze band vindt zichzelf opnieuw uit op deze schijf, en daarvoor krijgen ze toch een extra pluim op hun hoed.
Het extra fijne aan 'Day Trip To The Petting Zoo' is dat de band je voortdurend op het verkeerde been zet, alsof er bewust geen lijn zit in deze plaat. Het keert terug in het onheilspellende “Out Of Love And Out Of Shape”, een instrumentaal eindpunt waaruit nogmaals blijkt dat het niet meer puur en alleen draait rond de stem van Nico. De muzikanten krijgen voldoende vrijheid om zich volledig te laten gaan op deze knappe plaat. Ook al is een song als “All There Is” en het wonderbaarlijke “Tinder” een rustpunt dat ons naar adem doet happen doordat Nico ons weet te betoveren op een zeer bijzondere wijze.
Bareley Autumn is anno 2020 vooral een band die evolueert en blijft evolueren in zijn kunnen. Dat laatste trekt ons op deze bijzonder veelzijdige plaat het meest over de streep.

Pagina 2 van 48
FaLang translation system by Faboba