• Democrazy Gent: events
    Democrazy Gent: events Democrazy Gent: events Wegens het coronavirus , alle concerten opgeschort in het voorjaar! 14 CONCERTEN ONDER DE LOODS VAN DOK…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Erik Vandamme

Erik Vandamme

donderdag 13 augustus 2020 13:37

Sudden Moves

Soapstarter is een van de vele projecten rond Francois De Meyer. Hij heeft als producer en muzikant sterk zijn stempel gedrukt op het Belgisch muziek gebeuren, gedurende de laatste twintig jaar. Soapstarter zag het levenslicht in 2007. Het debuut 'Naked Wheelz' werd een succesvolle plaat. De band werd twee maal ‘band van de week op Radio 2’ en speelde op alle grote zomerfestivals.
Het was lang wachten op het vervolg. Maar nu dertien jaar later is de tijd gekomen. Corona zorgde voor vertraging, want de plaat moest eigenlijk eind april op de markt komen. Uitstel is geen afstel, en onlangs verscheen 'Sudden Move' , een echter feelgood schijf die een glimlach op de lippen tovert, zonder klef te gaan klinken.
Wat die funky en happy aankleding betreft, is er niet zoveel veranderd. Dat hoor je al aan “Say Nothing”. Een zomerse song die je doet verlangen naar defestivalweides, waar je gaat zweven over het grasplein door die bijzonder aanstekelijke sound van Soapstarter. Helaas zijn er geen festivals deze zomer, maar we sloten de ogen en voelden ons wegglijden naar die vele festivals waar het fijn vertoeven is.
“Siblings” is weer zo een song waarbij je een gelukzalig gevoel voelt opborrelen, wederom zonder klef te klinken. Dat laatste blijven we benadrukken. Omdat Soapstarter het soort pop brengt dat aan je ribben kleeft, de emoties en melancholie voelen warm en echt aan. Dat trekt ons nog het meest over de streep. Catchy percussie, een zalvende stem en gitaarlijnen die op de dansspieren inwerken zijn een rode draad op “Rescue” en “Westar”.
De bijzonder funky manier waarop Soapstarter na dertien jaar weer een beetje echter de zomer doet binnenwaaien in de huiskamer, dat kunnen we in deze barre tijden zeker gebruiken.
Besluit: Het was lang wachten op de opvolger van 'Naked Wheelz' maar het nieuwe funky pop pareltjes van Soapstarter 'Sudden Moves' - goed gekozen titel trouwens - was het wachten meer dan waard. Soapstarter pikt dan ook gewoon de draad op waar ze dertien jaar geleden zijn gestopt, en doen daar een paar leuke schepjes bij. Het schijfje voelt aan als een knuffel, een stevige arm om jou heen , die je hart verwarmt en je ziel tot rust brengt. Uiteraard terwijl je - inderdaad - zweeft over de dansvloer, tot de vroege uurtjes. Want deze plaat werkt aanstekelijk op die dansspieren, op een wijze zoals Prince dat ooit deed.. In 2007 werd de link al gelegd naar Prince. Dertien jaar later is Prince er helaas niet meer, die link is er - heel subtiel - echter nog steeds.
Tracklist: Say Nothing  - Siblings  -Rescue  - Westar

Funky pop
Sudden Moves
Soapstarter
Eigen Beheer
 

donderdag 13 augustus 2020 13:25

The Only River

Philippe Guislain is een man die van vele markten thuis is. Hij bracht muziek uit als Picturesque en met Teledroom, als duo met Wio van Portables. De laatste jaren hield hij zich bezig met maken van soundscapes en beeldend werk. We keren echter terug naar de jaren '90 en citeren uit de biografie die te vinden is op de soundcloud pagina van de man: ''Diep in de jaren negentig was hij evenwel actief als de niet-traditionele Engelstalige singer-songwriter The Ordinary Seaman. Geïnspireerd door de plaat 'Stereopathetic Soulmanure' van Beck nam hij in die tijd heel wat cassetjes op vol lo-fi, indierock en geluidsexperimenten. Meer dan tien jaar lang zou deze zingende zeeman het land rondtrekken met zijn muziek."
Voor zijn nieuwste schijf 'The Only River' selecteerde hij veertien songs uit het oeuvre van The Ordinary Seaman. Hij nam ze volledig opnieuw op, met respect voor het origineel.
Veertien warme songs die een kampvuur- of een huiskamergevoel geven, zoals je wilt. Dat schotelt Philippe je voor, maar er is veel meer aan de hand , zo zal later blijken. De gezellige sfeer, waardoor je tot volstrekte rust komt , merk je al op bij opener “By Myself”. Geruggesteund door een twinkelende gitaartje, worden daarbij geen geluidsmuren afgebroken maar wel harten geraakt. Zonder al te klef te gaan klinken, straalt die schijf over de hele lijn een soort warmte uit die je gemoed tot complete rust brengt. Het is vooral die zalvende stem van Philippe die aanvoelt als een deken tegen koude dagen en nachten,. Dat wordt verder in de verf gezet op de songs “Eyes on the back”, “Sometimes to loses” en “The only river”. Dat is de rode draad op de volledige plaat. De rustige voortkabbelende sfeer die je over de hele lijn tegemoet komt, zal bij sommige luisteraars best saai  overkomen. Maar het is net doordat  Philippe die warmt en rust overdekt met subtiele experimentele soundscapes ,die hij voortdurend uit zijn hoed tovert, dat je aandachtig blijft luisteren en genieten.
We raden de luisteraar aan deze plaat niet oppervlakkig te beluisteren, maar van je buikgevoel uit te gaan; durven de valluiken ontdekken die Philippe Guislain bewust uitstalt in zijn songs. Luister maar naar een song als “Hiding” of “Walls in my room”, waarop de man je dus zeer bewust op het verkeerde been zet en bij sommige dus dewenkbrauwen zal doen fronsen.
Wat ons betreft is het echter net het sober ingetogen , het zalvend en verdovend mooie overdekken met voldoende soundscapes waarbij Philippe dus duidelijk buiten de lijntjes durft te kleuren, dat ons over de streep trekt.
Besluit: Veertien ingetogen songs die zoveel warmte uitstralen dat de temperatuur in de kamer stijgt naar een kookpunt, dat krijgen we hier.  Dat zorgt ervoor dat je , eens onder hypnose gebracht door de zachtmoedige stem van Philippe, wegzweeft naar oorden waar het altijd fijn vertoeven is. Bovendien maakt Philippe op een heel subtiele wijze de ontdekkkingsreiziger in ons wakker, waardoor we compleet zen , vertoeven in - inderdaad - de meest gezellige hoek van de kamer.

https://philippeguislain.bandcamp.com

Tracklist: By Myself 02:10 Eyes On Her Back 02:40 Something To Lose 03:05 Eh, Joe 05:04  I Live In a Mansion 02:45 The Only River 03:13 No Morality 03:34 Nothing So Beautiful 01:45 My Guitar Flies To Heaven 02:30 The Tragedy 03:15 Chorals, Dolphins and Whales 03:07 Poetic Soul 03:09 Hiding 01:58 Walls In My Room 05:02

Sing-songwriting/lo-fi/indie
The Only River
Philippe Guislain
Song and Dance Productions
 

donderdag 13 augustus 2020 13:23

MOIN

MOIN is het project rond Moin Farooqui. Drummer en producer van de uit Indië afkomstige thrash band Carnage Inc. Maar ook bezieler van zovele andere projecten. In en rondom Indië heeft de man zijn stempel voldoende gedrukt, nu is het tijd om ook de wereld te veroveren. MOIN bracht onlangs zijn solo plaat op de markt die omschreven wordt als een mengelmoes van post rock, metal maar ook hip hop, als even invloedrijk. In elk geval levert de man een instrumentaal pareltje, in alle kleuren van de regenboog.
Het concept ontstond in februari dit jaar, en sluit aan bij de lockdown en pandemie die we nu beleven. Meer nog , de song “Seclusion” betekent niets meer en minder dan 'lockdown' en kwam op de markt in april. Het resultaat is een kleurrijke mengelmoes die uiteenlopende emoties doet opborrelen, die dus aansluiten bij het gevoel dat toch overheerst in deze barre tijden. Woede, ingetogenheid, verdriet, gelatenheid maar ook telkens dat straaltje hoop.
Je voelt gewoon dat MOIN de actualiteit bij de horens vat en er puur instrumentaal iets mee doet, wat je in gelijk welke taal begrijpt. De enige voorwaarde is dat je als luisteraar niet alleen met het gehoor naar deze schijf luistert, maar vooral op je buikgevoel afgaat. “Meditate” start op een rustige wijze, de ingetogen manier doet je tot rust komen. In de verte horen we subtiel een streepje Pink Floyd passeren. De scherpe kantjes gaan er gauw af als alle registers worden open getrokken en je in een wervelstorm terecht komt.
Een uitweg naar het normale leven zorgt voor frustraties die MOIN met “Seclusion” letterlijk door je strot ramt, om daarna weer zalvend ervoor te zorgen dat je die zon ziet schijnen achter de  donkere wolken. 
MOIN laat zich voor dit project omringen door talentvolle muzikanten met wie hij heeft samengewerkt in het verleden; daardoor wordt een technisch perfect product afgeleverd, waar geen speld valt tussen te krijgen. En toch blijft de intensiteit bewaard, waardoor het geen routineklus is geworden maar eerder een spontane jam sessie waar dus zeer bewust op dat buikgevoel wordt ingespeeld. Luister maar eens naar de golvende bewegingen, van snel tot ingetogen, van “Nightwalk” tot afsluiter “EknaviSubah”/
Besluit: MOIN speelt met deze titelloze parel duidelijk in op het gevoel dat nu in deze rare tijden. Hij levert een kleurrijk palet af dat zoveel intensiteit bevat , die je als luisteraar weemoedig en stil maakt , maar ook  in woede doet uitbarsten, waarbij je zin krijgt om alles rond je heen te verpletteren.
De rode draad op de plaat is vooral hoop, enorm veel hoop op betere tijden. MOIN bewerkstelligt het puur instrumentaal. Want zonder de kracht van een tekst of een stem kom je in een wereld terecht waar de luisteraar zijn weg moet vinden in de taal van instrumenten. Je dient dus vooral je fantasie te laten inwerken. Een taal, enkel verstaanbaar voor zij die durven op dat buikgevoel afgaan. Dan pas ontdek je waar MOIN het echt over heeft.

Tracklist: Meditate 04:10 Seclusion 05:00 Claycrown 05:01 Nightwalk 04:38 EkNayiSubah (meaning "Anewdawn") 05:32

post rock/metal/indie
MOIN
MOIN
Eigen Beheer
 

donderdag 13 augustus 2020 12:52

#2 EP

KREGEL is een formatie die schatplichtig is aan de punk en postpunk van de jaren '80, het genre in een nieuw kleedje steekt en de muziekstijl zelfs heruitvindt. Met ‘#1’ liet de band al een tipje van de sluier zien en horen.
De volledige recensie daarvan kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79207-1-ep.html De EP is een onderdeel van vier EP's; eind juli kwam deel twee op de markt onder de naam ‘#2’ EP… En ook nu weer wordt het punk/post punk genre bij de horens gevat, en treedt de band buiten zijn comfortzone op zoek naar het avontuur.
In hun eigen moedertaal bewandelen ze de lijn van een eigen mening door de strot rammen, waarbij je een spiegel wordt voorgehouden, gespekt met de nodige absurditeit en dosis humor. 'Focus op het doel' straalt woede, wanhoop en angst uit. KREGEL blijft niet bij de pakken zitten en, met de vuist in de lucht, gaan ze de strijd aan met gelijke wapens. Net zoals de punks van toen, lekker keet schoppen om hun ongenoegen te uiten, doet KREGEL dit op een doortastende wijze. Zoals bij “De Pil” waarbij de band hun frustratie uitspuwt. De wanhoop en woede, gekruid met die nodige humor, keert ook terug op “Wikipedi” - een verwijzing naar - en op “Ihabewegemu” vrij vertaald 'ik heb het gehad met u'.
KREGEL stampt dus om zich heen, zoals de punks dat deden in de jaren '80, maar is niet vies om buiten de lijntjes te kleuren. Ook het feit dat alles in de moedertaal wordt gebracht, is een extra pluspunt aan de band als hun EP.
Besluit: Was de eerste indruk al overweldigend, dan wordt het op deze tweede EP knetterend in de verf gezet dat punk nog niet dood is. KREGEL is daar het bewijs van, ook nu in 2020 zijn er genoeg redenen om lekker keet te schoppen.
Hoewel het dezelfde gang opgaat als de voorgaande ‘#1’ blijkt KREGEL andere genres te integreren als Industrial o.m. op de laatste song. Het smaakt daardoor naar meer en maakt ons benieuwd welke aangename verrassingen tevoorschijn komen op de volgende twee EP's.

Tracklist Focus op het doel 03:12 De pil 03:14 Wikipedia 02:37 Ihahewegemu  03:21

donderdag 13 augustus 2020 12:50

Mothership

Wij ontdekten Flying Horseman in 2012 op Pukkelpop. Een optreden waar we het volgende over schreven; "de twinkelende geluidjes die de backing-zangeressen/orgel/percussionistes voortbrachten , waren een streling voor het oor en oog. Dit zorgde er voor dat we toch een wel heel lekker klinkende set voorgeschoteld kregen. Met als hoogtepunt het beklijvend mooi gebrachte “Ghostwriter” dat een onheilspellend sfeertje teweegbracht waar we wat op zaten te wachten en ook kregen."
E
n later op Leffingeleuren 2016: ''Ver verwijderd van deze wereld, zakten we uiteindelijk totaal buiten adem , door onze knieën, van zoveel intense, duistere schoonheid. Flying Horseman deden ons naar adem happen, onze ziel branden en ons hart bloeden van innerlijk duister genot. Onze dankbaarheid hiervoor was meer dan immens!''
Waarom herhalen we dit? Dat is de sfeer die deze nieuwste plaat 'Mothership' namelijk ook uitstraalt. Het soort ingetogenheid waardoor je hart gaat bloeden van innerlijk genot. Maar ook worden de dansspieren subtiel aangesproken, doordat je eveneens gaat zweven over de dansvloer in een soort diepe trance. Dat is trouwens niet de verdienste van één aspect binnen deze band, dat is de verdienste van de volledig groep. Elke puzzelstukje past namelijk perfect binnen het plaatje dat Flying Horseman op hun ondertussen zesde plaat aanbiedt.
Vanaf “Citizen” hoor je vooral een band die lekker aan het experimenteren slaat, en meer dan ooit de brug slaat tussen ingetogenheid en op de dansheupen inwerken. Net die gevarieerde aanpak en buiten de comfortzone treden, trekt ons het meest over de streep.
Soms zijn er dus sobere momenten, maar ook trekt de band regelmatig de registers open op een bijzonder funky wijze als op “Secrets”.  Ook nu weer valt op hoe de bandleden elkaar blindelings vinden, alsof ze aan een langgerekte jam sessie bezig zijn in het repetitie kot.
Dat donker kantje blijft bovendien ook overeind staan, al is het geen duisternis die angst inboezemt. Eerder voelt het aan als een zacht, donker deken van de sombere tijden in je leven. De gemoedsrust die over je neerdaalt tijdens het beluisteren van deze knappe schijf werkt bovendien zo verslavend, dat je er maar niet genoeg van krijgt. “Summer Dance” bezorgt je weer een krop in de keel, en nee dat is weer niet de verdienste van een schakel binnen de band maar van die hemelse kruisbestuiving tussen alle elementen , waardoor een magie ontstaat die ontroert maar je dus ook aan het dansen zet door de nacht. “A song that last” is de kers op de taart om deze hemelse plaat met brio af te sluiten.
Besluit: Flying Horseman trapt na al die jaren niet in de val een routineklus af te leveren, en dat is duidelijk niet enkel de verdienste van de band alleen. Voor 'Mothership' gaat Flying Horseman de samenwerking aan met multi-instrumentalist Jasper Maekelberg, een man die van vele markten thuis is. En dat hoor je ook aan de sound van Flying Horseman die zijn roots trouw blijft, maar durft op avontuur te trekken én durft experimenteren.
Die verdomd aanstekelijke kruisbestuiving tussen één voor één top muzikanten , die weten waar ze mee bezig zijn én een spontaniteit naar voor brengen waarvan  je enerzijds het warm van krijgt en anderzijds je lekker gaat dansen in de huiskamer.

Tracklist: Citizen - Set Reset - Flare - Where Do You Live - Hotel - Secrets - Summer Dance - A Song That Lasts

donderdag 13 augustus 2020 12:47

Phlegmatism EP

Kong is een Nederlandse instrumentaal progressieve band die al sinds eind jaren '80 eigenzinnig aan de weg timmert. Vanaf hun sprankelend debuut 'Mute Poet Vocalizer' (1990), drukt de band dan ook zijn stempel op het genre. De nieuwste EP 'Phlegmatism' is eigenlijk een bewerking van de in 1992 uitgebrachte plaat 'Phlegm'. Oude progressieve rock in een gloednieuw kleedje gestoken, daar kun je veel kanten mee uit. Maar Kong komt er door een meesterlijke samensmelting tussen verleden en heden, met oog voor de toekomst, er compleet mee weg.
Vanaf “Horse” krijg je dan ook die typische power voorgeschoteld, waardoor de band bekend is geworden. Maar die wordt dus voldoende gekruid met een groovy sausje, waardoor de songs een nieuw leven beginnen te leiden.
Kong is altijd een band geweest die vooruit kijkt en bij elke plaat iets anders doet dan bij de vorige. Zelfs bij het heruitbrengen van oudere songs is dat dus het geval. Dat blijkt uit “M.O.N.”, “?(F.D. Part 17.239)” ook. De band is niet vies van lekker experimenteren, de luisteraar op het verkeerde been zetten en naast die typische progressieve muziek ook elementen van avant-garde  toe te voegen aan zijn sound.
In 2020 zijn de sounds nog meer verfijnd, en verder uitgewerkt naar een meer  moderne tijd. Daar zijn we alleen maar blij om. Het experimenteren met geluiden keert ook terug op afsluiter “Stockhouse”. Ook nu weer valt op dat de band in de jaren '90 zijn tijd al vooruit was, maar ook nu nog steeds naar de toekomst van progressieve rock kijkt, met een hoek af wel te verstaan. Daar houden we nog het meest van ...
Besluit: Het gevaar van een oudere plaat heruitbrengen , is dat de ziel daarvan verdwijnt eens je die plaat hebt uitgekleed. Zeker als het gaat om meesterwerken, zoals die schijf zeker was. Maar Kong slaagt er dus in om hun eigen muziek heruit te vinden, en in een modern kleedje te stoppen. Dat is opmerkelijk. Vooral doordat deze band buiten elk lijntje kleurt, op zijn eigenzinnige wijze, en binnen die avontuurlijke aanpak zelfs nog wat begint te experimenteren met geluiden.
'Phlegmatism' is dan ook een vooruitstrevend meesterwerk waar je een band hoort die vooruit keek ,toen, en vooruit kijkt nu. Een parel van een EP voor liefhebbers van progressieve metal, met een knipoog naar het oneindig experimenteren met klanken en geluiden.

Tracklist: Horse L 05:44 M.O.N. 06:00 ? (F.D. Part 17.239) 04:33 Stockhouse 04:48

donderdag 13 augustus 2020 12:44

IiMini

Bongeziwe Mabandla is sinds zijn debuut 'Umlilo' in 2012 en de tweede cd 'Magaliso' in 2017 uitgegroeid tot een begrip binnen de Afro-folk. De man steekt zijn invloeden uit Afrikaanse muziek niet onder stoelen en banken, en verbindt die typische Afrikaanse klanken met soul en melancholie , waardoor het warm wordt in je hart. Ook live heeft de man ondertussen zijn sporen verdiend, ook in Europa. Bongeziwe Mabandla bracht zijn derde schijf op de markt, 'liMini' en weet ons weer aangenaam te verrassen.
Het is net die ingetogen wijze waarop de man zijn zachtmoedige stem, omgeven door warme klanken, ons  doet zweven naar die typische Afrikaanse oorden waar het fijn vertoeven is. Met “Mini Esdibana Ngayo”, “Masiziyekelele” wordt dat al in de verf gezet. Op een weemoedige wijze doet Bongeziwe Mabandla je hart sneller slaan, en spreekt ook de dansspieren aan door het uitspreiden van een aanstekelijk klankenbord. Zoals bijvoorbeeld op “Zange” het geval is, een song die soulvol klinkt , maar waardoor je met de ogen gesloten, lekker danst door het zand met een mooi uitzicht op de ondergaande zon, die verdwijnt aan de horizon. Zonder meer krijg je er een goed gevoel vanbinnen door, zonder dat het al te klef gaat klinken. Gelukkig maar.
Hoezeer we een liefhebber zijn van wat Bongeziwe ons in het verleden voorschotelde, houden we  echter eveneens van artiesten die durven buiten hun comfortzone te treden. En dat is net wat Bongeziwe Mabandla dus doet op deze knappe schijf. Met zijn derde langspeler 'liMini' wordt dan ook een breder muzikaal spectrum aangesproken; hij kleurt bewust buiten de lijntjes en slaat zelfs lichtjes aan het experimenteren. Dat blijkt ook uit een ingetogen song als '(9.2.17)” waar Bongeziwe emotioneel je tot tranen toe bedwingt,; zo wondermooi, krachtig raakt hij hier een zeer gevoelige snaar. Ook nu weer, zonder te trappen in de val van klef te gaan klinken.
Eerder dompelt hij je onder in een van melancholie en weemoed, en kijkt dus duidelijk vooruit, zoals blijkt uit daarop volgend song “Khangela”. Naast een mooie samenwerking met Son Little op “Ukwahlukana” - een meerwaarde binnen het geheel - zet hij eerder ingenomen stelling verder in de verf tot de afsluiter “Ndivakuthanda”.
Besluit: Bongeziwe Mandadla  blijkt op zijn derde schijf 'liMini' zijn Afrikaanse roots trouw  en kijkt dus ook vooruit. Die subtiele knipoog naar lichtjes experimenteren komt ook geregeld boven drijven, en dat doet ons dan weer uitzien naar een veelbelovende toekomst.

Tracklist: Mini Esadibana Ngayo (#001) (2:31) Masiziyekelele (14.11.16) (5:59)  Salanabani (13.8.18) (4:47)  Ndanele (4:24)  Zange (3:49) (9.2.17) (1:26)  Khangela (4:02)  Jikeleza (3:34) Ukwahlukana #027) (4:29) (met Son Little] Bambelela Kum (4.6.18) (2:43)  Isiphelo (#Untitled) (3:27)  Ndiyakuthanda (12.4.19) (2:44)

World/Pop
Afro-Folk/Singer-songwriter
IiMini
Bongeziwe Mabandla
 

woensdag 02 september 2020 11:41

Empire

Ellie Delvaux ofwel Blanche kreeg bekendheid door haar deelname aan het Eurosongfestival met de mooie song “City Light”. Persoonlijk hebben we misschien bitter weinig met het Eurosongfestival, maar die wonderbaarlijke stem van Blanche deed ons toch een traan wegpinken, met een krop in de keel. Eerder dit jaar bracht de talentvolle artieste en zangeres haar debuut op de markt 'Empire'.
Uiteraard gooit Blanche, op een dromerige en sprookjesachtige wijze, haar grootste wapen in de strijd. Die bijzondere stem. Breekbaar als porselein, maar eveneens krachtig genoeg om de sterkste stormen te doorstaan. Dat blijkt al uit die eerste song “Empire” waar de zangeres je letterlijk bij het nekvel grijpt,. Boven wolkjes van melancholie en weemoedigheid, horen we echter vooral een zangeres en artieste die zich losrukt van die 'song festival stempel' en haar eigenzinnige weg opgaat. Ook al is dat door vaak brave pop songs als “Till we collide”, “Fences” of “Only You”. Subtiel weet ze ons toch op het verkeerde been te zetten, en daardoor aangenaam te verrassen. Blanche  bewijst op haar debuut vooral van vele markten thuis te zijn, en kleurt graag buiten de popmuziek lijntjes. Luister maar naar een song als “How does that sound” of “Soon”, waar die melancholische aanpak heel subtiel wordt versterkt met een streepje experimenteren met die stem en de sound. Heel subtiel allemaal, maar het duidt aan dat Blanche een volwassen artieste en zangeres is geworden die goed weet waar ze mee bezig is. Eigenzinnig en op een bijzonder dromerig wijze neemt Blanche je ook mee bij de volgende songs als het sublieme en emotioneel beladen “1, 2 miss you”, “Summer nights”, “We Had” en “Subborn”, naar haar sprookjesachtig mooie wereld, waar het fijn vertoeven is.
Besluit: Eens Ellie ofwel Blanche je heeft gehypnotiseerd met die bijzonder kleurrijke stem , beland je in een trance waaruit je niet meer kan en wil ontsnappen. Die stem is dus, zoals we al aangaven, haar grote sterkte. We merken daarbij op dat Blanche veel toonaarden aankan, maar ook heel wat emoties losweekt bij ons als luisteraar. Wat ons doet vermoeden dat dit nog maar het begin is van het verhaal. Om maar te zeggen, hier zitten nog zoveel groeimogelijkheden in, en dat is de verdienste van een artieste die weigert zich in een keurslijf te laten duwen. Daardoor zien we nu al uit naar een toekomst die er op basis van dit sprankelende debuut zeer rooskleurig uitziet.
Tracklist: 1 Intro 00:19 2 Empire 04:59 3 Till we collide 03:22 4 Fences 03:24 5 Only you 03:56 6 Lonely 03:29 7 How does that sound 03:30 8 Soon 03:18 9 1, 2, Miss you 03:39 10 Summer nights 03:55 11 Pain 04:27 12 We had 04:03 13 Stubborn 03:40

Filthy Vince - We verwachten dat er met de moeilijkheden in de sector veel DIY zal gebeuren en er terug een sterke underground scene zal opkomen na de crisis

Het Antwerpse trio Filthy Vince omschrijft zijn muziek als ‘altenative gar(b)age synthstonerrock' en haalt zijn inspiratie bij bands als Idles, Blur, Stoned Jesus, Queens Of The Stone Age. Met de verschroeiende single “Rabbit Style” liet de band al in zijn kaarten kijken. We namen de EP onder de loep , schoven prompt alle meubels opzij en gingen over tot omver stampen van heilige huisjes. Gelukkig zijn er geen meubels gesneuveld maar de vuile en vettige energie die uit de boxen loeit, zorgt voor adrenalinestoten.
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79209-filthy-vince-ep.html
We hadden naar aanleiding van dit debuut, en ook uiteraard ook in deze corona tijden waar we nog steeds in leven, een fijn gesprek ‘via mail’ met de band.

Filthy Vince omschrijft zijn muziek als ‘altenative gar(b)age synthstonerrock' en haalt zijn inspiratie bij bands als Idles, Blur, Daft Punk, Stoned Jesus, Queens Of The Stone Age. Voor de leken onder ons
? wat mogen we ons daarbij voorstellen?
Filthy Vince is vuile riffs met harde gitaren, agressieve drums en dreunende bas afgewisseld met bezwerende synths. We zijn een band met punk attitude met invloeden tot ver terug in de muziekgeschiedenis. Dat geeft een harde rocksound met veel headbanggehalte!

Hoe is de band ontstaan? En betekent die naam wat ik denk dat het betekent?
?
Ja, het betekent wat je denkt dat het betekent. We hebben elkaar leren kennen op een datingsate met MILFS en ontdekten dat we nog een andere passie deelden, namelijk muziek. Van het één kwam het ander en we hadden nog een leuke tijd…

Als een debuut EP een visitekaartje is voor een band om zich te tonen naar een ruim publiek, dan slaagt Filthy Vince erin om met deze titelloze EP een meesterwerk uit te brengen. Waarop knetterend, knallend en verschroeiend hard wordt uitgehaald. Toch weet dit trio aangenaam te verrassen naar het einde toe, door ook hun meer sobere en integere kant te laten zien, zonder die dreigende ondertoon uit het oog te verliezen. Wat is jullie mening hierover?
We vinden dit zeer mooie woorden, bedankt! Het was onze intentie om ons visitekaartje op stevige wijze af te geven en het is fijn om te horen dat dit zo aankomt. Met het laatste nummer tonen we in onze ogen dat we ook meer kunnen dan enkel hard knallen. We zullen toch blijven proberen dit evenwicht te bewaren in ons repertoire.

De bommetjes energie zorgden alvast voor adrenalinestoten, ook na meerdere luisterbeurten, waardoor ons rock hart werd verwarmt en ook wij geen seconde op onze stoel stil konden blijven zitten. Dit smaakt dus op veel vlakken naar meer. Vooral deze muziek live op een podium zien, waar de muziek nog beter tot zijn recht komt. Je mening hierover graag
Filthy Vince is ook ontstaan omdat we de drang voelden om dit soort muziek te maken. We proberen onze muziek te creëren vanuit een oerinstinct waardoor het gevoel en de energie primeren. Live kunnen we deze energie van de nummers naar buiten brengen en komen we inderdaad nog beter tot recht. Corona strooit heel wat roet in het eten en het pikt dat we onze muziek niet dicht bij een publiek kunnen brengen.  Er komt beterschap en dan hopen wij zo snel mogelijk terug live te knallen.

Hoe waren de algemene reacties op jullie debuut EP?
We zijn aangenaam verrast door de vele positieve reacties. We speelden nog niet zo lang samen toen we deze EP opnamen en het geeft wel een drive om zo door te gaan.

Hier volgen een paar standaardvragen die ik iedereen stel. Ik veronderstel dat er ook bij jullie enkele plannen in het water gevallen zijn, welke?
We hadden een Duitse tour op het programma staan, maar het was al snel duidelijk dat dit met corona niet ging lukken. We hopen dat dit zo snel mogelijk terug kan doorgaan!

Hoe ziet de toekomst eruit? Na deze crisis?
Deze crisis biedt ons ruimte om te werken aan nieuw materiaal en onze eigen sound. Zo zijn we er zeker klaar voor als er terug speelkansen zijn. We verwachten dat er met de moeilijkheden in de sector veel DIY zal gebeuren en er terug een sterke underground scene zal opkomen na de crisis.

Volgen er nog meer releases binnenkort , misschien een full album?
We zijn aan nieuw materiaal bezig en werken momenteel aan demo’s in onze eigen studio, The Rabbit Hole.  Jullie zullen zeker nog nieuwe muziek van ons te horen krijgen!

Wat die corona crisis betreft, hoe ga je daar als muzikant maar ook als mens mee om?
Het biedt veel tijd en ruimte om met dingen bezig te zijn waar anders geen tijd voor is. Soms is het wel moeilijk om een positieve mindset te bewaren met het huidige toekomstperspectief.

Om daar een beetje op voort te borduren, hoe denk je persoonlijk dat muziek en cultuur (die toch enorm getroffen zijn) deze crisis zullen overleven?
De grote spelers zullen het moeilijk hebben, maar het wel overleven. De kleinere initiatieven en organisaties zullen het moeilijker hebben om het hoofd boven water te houden. Van onderuit zullen er creatieve oplossingen moeten komen met DIY mentaliteit. Deze sector laat zich niet zomaar doen denken wij! LET’S UNITE!

Wordt live streaming van concerten de nieuwe norm? Hoe sta je daar tegenover?
We hopen van niet. Uit ervaring weten we dat dit zelfs niet bijna hetzelfde is als voor een echt publiek staan. Live streams zijn een beetje als porno. In het begin lijkt het geweldig, maar daarna blijkt het maar een flauw afkooksel van de realiteit.

Is er ook een soort einddoel, iets dat je als band (ook als muzikant en mens) absoluut wil bereiken?
Het is niet evident, maar we zouden ooit van muziek onze boterham willen kunnen verdienen. Dat we echt onze focus uitsluitend op muziek kunnen leggen.  Dream on!

Om af te sluiten, waar en hoe kunnen mensen jullie merchandiser online aanschaffen? Geef gerust enkele links of zo..
Op merchandise is het nog even wachten, maar dat komt er zeker aan! Hou onze sociale media in het oog. Daar zullen we dat zeker op aankondigen!

Kids with Buns - Weten dat iemand je muziek beluistert en daar van kan genieten, idem voor optredens, dat is echt het mooiste gevoel

Kids With Buns is het duo-project van Marie Van Uytvanck en Amber Piddington. In een korte tijd is dit duo aan een stevige opmars bezig. Zo werden ze geselecteerd voor de halve finale van HUMO’s rock rally en staan ze zelfs in de halve finale. We citeren even uit de biografie die te lezen staat op de website van HUMO’s rock rally. “Breekbare nummers die je, gedragen door de innemende, lichtgrauwe stem, bij de keel grijpen en je vervolgens laten verdwalen in hun pure, naar gitaar geurende, zielenroerselen. De onderlinge dynamiek tussen de twee meisjes zorgt voor een intense, warme beleving van hun tracks.” Ook Kids With Buns werd helaas door deze corona crisis gestopt in die opmars naar de absolute top. We vonden het reden genoeg om de dames enkele vragen te stellen over hoe je daar mee omgaat? Hoe de toekomst eruit ziet en dergelijk meer.

Mijn eerste vraag is een beetje een standaard vraagje, wie zijn Kids with Buns? Hoe is de band ontstaan? Heeft de naam een bepaalde betekenis. Allemaal dingen die we kunnen opzoeken, maar we horen het liever van jullie
Amber: We hebben elkaar voor het eerst leren kennen op Pride in 2018 door gemeenschappelijke vrienden.
Marie: Ik werd geselecteerd voor Sound Track 2019 als solo-artiest, maar had last-minute een gitarist nodig. Amber sprong in en de muzikale klik was er, ondanks dat we twee uitersten qua persoonlijkheden zijn. Een aantal maanden later werd het een duoproject.
Amber: De naam Kids With Buns komt in eerste instantie als woordspeling op het nummer “Kids with Guns” van Gorillaz. Buns, van de dot die ons beiden typeert.

Het gaat snel voor de band, jullie deden mee aan HUMO’s rock rally en staan nu in de halve finale. Hoe zijn de reacties en opent dat nu al deuren?
Marie: Het voelt surreëel, zeker omdat we exact een jaar geleden allebei nog nooit op een podium hadden gestaan. Enerzijds is dit tempo echt kicken, constant adrenaline. Langs de andere kant moet je wel `mee kunnen` met de rest die meestal al jaren meer ervaring heeft. De muziekwereld is hard en soms ga je op je bek, maar het went. Na een paar maanden hadden we door dat we negatieve feedback niet te persoonlijk mogen nemen.
Amber: Dat bijleren in snel tempo doen we wel met alle plezier van dien. We zijn héél gelukkig dat we nu al relatief grote optredens (Dranouter Sessie, support Sioen en Mooneye, normaal gezien ook Delta Crash in de Charlatan en dan ook nog Humo’s Rock Rally) mogen spelen, en kansen krijgen zoals te gast zijn bij MNM en eens de studio induiken. Kansen volgen elkaar ook vaak op, door de Rock Rally hebben we ongetwijfeld een pak meer speelkansen.

Helaas werd die succesvolle mars een beetje gestopt door de gekende Corona crisis, Welke plannen zijn er in het water gevallen?
Amber: De halve finale van Humo’s Rock Rally is nu uitgesteld, al was dat voor ons misschien niet negatief: we waren op dat moment namelijk nog geen halfjaar bezig. Nu hebben we dus de tijd gehad om veel te schrijven!
Wat wel erg jammer is, zijn alle afgelaste optredens van deze zomer. Hopelijk vallen ze te reschedulen!

Jullie doen links en rechts wel enkele zomer bars, andere zijn weer afgelast door de verstrengde (en naar mijn mening paniek reacties van sommige gemeente besturen) maar goed.. Waar kunnen we jullie nog live zien deze zomer?
Marie: We hebben afgelopen week in Oostende gespeeld na onze selectie voor Jong Muziek 2020. We spelen 15 augustus ook op Dranouter samen met Brihang en Dirk., Open Kiosk in Veurne op 19 augustus, en de halve finale van de Rock Rally.

Om terug te komen op deze crisis. Hoe ga je daar als band, muzikant maar ook als mens mee om?
Amber: Goh, het was wel een uitdaging op persoonlijk vlak: ik was net begonnen aan m’n eerste jaar rechten in Leuven, hoewel ik ondanks de quarantaine gelukkig geen herexamens heb deze zomer. De lockdown heb ik ook bij mijn vriendin gespendeerd, waar ik veel demo’s heb geschreven. Dat waren wel echt lichtpuntjes, bijna ontsnappingen aan het ‘heelder dagen in uw kot zitten’.
Marie: Ik heb het eerste deel van de lockdown thuis bij mijn ouders en zus doorgebracht en ik vond het vooral confronterend. Zoals hierboven al werd gezegd, de kansen die we op korte tijd kregen, geven je echt wel constant adrenaline. En dan met de mijn studies erbij, zaten de dagen echt propvol. Als dat wegvalt schrik je wel even, plots zit je opgesloten met jezelf.
Amber: Voor het schrijfproces als band was het wel positief: nummers starten meestal met een ruwe demo van één van ons twee die we later uitwerken. Deze zomer zijn we dus bezig aan al die ideetjes uit te werken en in nummers te gieten.

Ook in deze periode bezorgen jullie de fans de nodige muziek. Zo bedachten jullie  het concept songswap lees ik in een skype interview. Vertel er eens wat meer over?
Marie: Het idee is eigenlijk kruisbestuiving van publiek. Je swapt een song met een andere band, covert die in jouw stijl en de andere band doet hetzelfde met jouw nummer. Dan posten beide bands beide filmpjes op instagram en zo kunnen nieuwe mensen je ontdekken. In de lockdown was dat echt wel een vette manier om toch nog nieuw publiek te bereiken, zonder shows te spelen. Wij deden die songswap met Coline et Toitoine.

Er worden tegenwoordig ook streaming op poten gezet, het tonen van filmpjes of zelfs volledige concerten via streaming, met of zonder betaling? Zo was ik bijvoorbeeld eerder ’aanwezig’ op Bel Jazz fest, een mooie initiatief, maar uiteraard vervangt het niet de echte live beleving. Hoe staan jullie daartegenover?
Amber: Zeker en vast een mooi tijdelijk alternatief, maar ik vrees dat het op lange termijn geen oplossing gaat bieden voor de cultuursector. We hebben zelf ook geprobeerd om te streamen, maar aangezien we apart zaten was dat door de vertraging quasi onmogelijk.

Ik heb nog de tijd meegemaakt dat je echt naar een platenzaak moest gaan, op goed geluk wel op iets nieuws stuit als je de juiste magazines leest. Nu lijkt alles mogelijk. De wereld is klein geworden door facebook, twitter en andere sociale media. Maar ook door spotify en dergelijk. Hoe sta je als muzikant tegenover die streaming diensten?
Amber: Muziek is toegankelijker voor iedereen geworden, wat natuurlijk positief is. De keerzijde van de medaille is wel dat artiesten hun boterham niet kunnen verdienen met streams op Spotify, in tegenstelling tot CD’s.
Marie: Sociale media daarentegen maakt het wel makkelijker om mensen te bereiken. Waar artiesten hun inkomsten halen is heel hard aan het verschuiven met de tijd, nu zijn dingen zoals merch bv gebruikelijker dan cd-verkoop.

Heeft het dan nog zin om platen uit te brengen?
Amber: Het heeft zijn charme, het zijn collectors items die ik ook geregeld nog koop. Echter zal je daar geen groot geld mee verdienen; tegenwoordig ligt de focus daarvoor meer op live optredens en merch.

Er zijn veel sectoren enorm getroffen door deze crisis. Naar mijn mening behoort de cultuursector echter tot een van de meest getroffenen, zonder enig zicht op verbetering. Hoe denk je da cultuur en muziek deze crisis zullen overleven?
Marie: We hopen op het beste, maar het is met een bang hartje.

Laten we het ook eens hebben over de band zelf. Wat zijn de verdere plannen als deze crisis voorbij is, of indien niet, wat zijn de plannen gewoon?
Amber: Veel optreden, want dat hebben we echt gemist. Niet alleen de kick van op een podium te staan, maar ook de banden met mensen leggen en nieuwe vrienden maken.
Marie: Verder zijn er ook singles in de maak, maar die wachten nog even…

En misschien om daar uiteindelijk op voort te borduren. Wat zijn jullie ambities, buiten de wereld veroveren?
Marie: Het voornaamste is iets kunnen betekenen voor mensen, zoals de artiesten waar we zelf naar opkijken dat voor ons doen. Weten dat iemand je muziek beluistert en daar van kan genieten, idem voor optredens, dat is echt het mooiste gevoel. Bovendien ons blijven amuseren, hoe meer we bijleren, des te meer plezier we er uit kunnen halen (bv. een afgewerkt nummer).

Zijn er landen of steden, of zalen waar jullie absoluut willen optreden?
Marie: De AB is een prachtige zaal (Amber voegt toe: supergoed geluidskwaliteit) en ook Werchter! Fav festival.
Amber gaat akkoord en voegt daar graag Groot-Brittannië aan toe (haar roots liggen daar & de Britse muziekindustrie is the finest)

Om af te sluiten, tegenwoordig kan men beter online merchandiser bestellen, waar en hoe? Geef gerust enkel links
Amber: Omdat we nog niet zo lang bezig zijn, hebben we nog geen merch kunnen maken. Dat zijn echter zeker en vast toekomstplannen!


Pics homepag @Isolde Tytgat

Bedankt voor dit fijne gesprek, contacteer ons gerust voor toekomstige releases of zo. En hopelijk zien we jullie binnenkort ook eens op een podium. Trouwens veel succes met de halve finale voor HUMO’s rock rally!

Pagina 3 van 69
FaLang translation system by Faboba