zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Erik Vandamme

Erik Vandamme

donderdag 04 februari 2021 11:12

Wiga Waga

An Pierlé is verdienstelijk als songschrijfster en performerster. Aangenaam weet ze ons telkens te  verrassen. Elke plaat of concertreeks biedt een andere kijk op de bijzonder talentvolle artieste. Avontuurlijk dus.
Haar partner Koen Gisen is een topproducer; Hendrik Lasure en Casper Van de Velde (samen SCHNTZL) behoren tot een sterke jonge garde jazzmuzikanten Wat een kruisbestuiving. 'Wiga Waga' is opnieuw zo’n voorbeeld. Het debuut van An Pierlé Quartet kwam op de markt via W.E.R.F Records.
“Saturn” bevat groovy jazzy klanken , is breekbaar en staat open voor experiment. Het is een typische An Pierlé song, waarbij haar wonderbaarlijke, variërende stem wordt gecombineerd met spannende pianoklanken.
Het jonge geweld, Hendrik en Casper, krijgen voldoende eigen ruimte en voeren ons naar een melancholische wereld  Luister maar naar “Fingespitz”, wellicht de mooiste parel in al het knap materiaal. Een song die kan openspatten eens het jonge geweld alle registers mag opengooien, gedragen door haar hoge vocals en die weemoed .
Een indrukwekkend geheel van jonge artiesten en levenservaring . Elk kan zijn ding doen , dus geen barrières. Magie die An samen met haar Quartet uitstraalt .
Een overtuigend debuut die de doorsnee muziekfanaat als de fervente jazzliefhebber aanspreekt . Luister maar naar het wondermooie op blazers klanken drijvende “Unreal” , eentje die dus zweeft op blazers en gelinkt is aan een popgeluid.  
Je kan het Quartet niet zomaar in een hokje duwen . De diversiteit boeit, intrigeert, kleuurijk en aanstekelijk. Op “Go On” experimenteert het kwartet , vocaal als qua instrumentatie; de stem van An klinkt hier bijzonder emotioneel en soulvol, terwijl de muzikanten haar aanvullen en zich rot amuseren. “Imaginary summer”, “Unreal 2” en het afsluitende “Latern” doen ons wegglijden naar verre oorden … .
An Pierlé Quartet heft een magisch debuut uit, een veelzijdig gevarieerd album dat kleurrijk, aanstekelijk klinkt en niet vies is van experimentjes ; de grens tussen pop en jazz  wordt voortdurend afgetast.

Tracklist: Saturn 05:20 Dissecting The Insect 05:37 Slippery Fish 05:05 Slow Down 04:03 Fingerspitz 06:30 Unreal 02:26 Go On 06:14 Imaginary Summer 06:59 Unreal 2 02:54  Lantern 04:23

donderdag 04 februari 2021 11:07

Gene Weg Nevest

De Waaslandse hiphoppers iRRi & Hugo veroverden vanaf 2007 de podia in de buurt. In en buiten hun samenwerking zijn het bedrijvige gasten.  Hun lekkere portie hiphop , die een mening heeft en humor bevat, verdient erkenning buiten de streek. ‘Gene Weg Nevest' zet het duidelijk in de verf .
Check het mee uit https://open.spotify.com/album/51EHRa2Ij8ZpcuK2TdhjKJ

Op “Check 2.O” en “Zidde Gij Oek” wordt de toon gezet, hiphop, zonder scrupules en met voldoende zelfrelativering , vanuit het hart en zonder een blad voor de mond te nemen.
'Gene Weg Nevest' is er met medewerking van Powahed, een meerwaarde.
Het duo durft maatschappijkritisch te zijn en zorgt ervoor dat hun HUMOR stevig overeind blijft . Hun tongval van het Waasland geeft de sound kleur .
Op “Laat de Wind maar waaien” en “Laat Ou gaan” houden  iRRi & Hugo ons die spiegel voor . Het samenvoegen van hun talent zorgt ervoor dat ze elkaar perfect aanvoelen en aanvullen. Trouwens apart wisten ze ook al te verbazen.
“Laat Ou gaan” is een emotioneel beladen nummer; een hart onder de riem , voor wie het zwaar te verduren heeft . Volhouden is de boodschap , wat in de verf gezet wordt door het sterke duo iRRi & Hugo op “Doe gewoon voort” .
Op 'Gene Weg Nevest' drukt iRRi & Hugo op unieke, eigenzinnige wijze zijn stempel op de Belgische hiphop. Hiphop met een hoek af, in de eigen taal …Kortom, Waaslanders met ballen …

Tracklist: Check 2.0 - Zidde gij oek - Gene weg nevest (met Powahed) - Doorsnee - Ver weg - Laat de wind maar waaien (met Fatih) - Laat ou gaan (Cuts door Level B Low) - Doen gewoon voort (Cuts door Level B Low)

Hiphop/Rap
Gene Weg Nevest
iRRi & Hugo

donderdag 04 februari 2021 11:02

Seized By the Wind -single-

Al op negenjarige leeftijd zette pianovirtuoos Tom Kristiaan zijn eerste stappen in de muziek. In het Stedelijk Muziekconservatorium in Brugge volgde hij naast piano, solfège, nog harmonie en kamermuziek (1984-1992). Later volgde hij lessen accordeon, jazzpiano en ensemble aan het Conservatorium aan Zee in Oostende (2012-2014) en vervolgens accordeon in het conservatorium in Kortrijk (Avelgem) en Brugge (2012-2019). Hij behaalde de graad van uitmuntendheid voor piano, solfège met grote onderscheiding en bereikte de hogere graad accordeon met de grootste onderscheiding. Hij componeert voor piano en accordeon, als ondersteuning voor film, reclame, poëzie of solovoorstellingen. (Bron: https://vi.be/tomkristiaan ).
Met 'In Deep Woods' bracht Tom Kristiaan een album uit , boordevol knappe piano- en accordeoncomposities die recht in je hart boren. Hij bewees op de single “Tom’s Gymnopédie” van vele markten thuis te zijn, een meester in weemoedigheid en melancholie.
We ontvingen recent een e-mail van hem over zijn nieuwste single “Seized By The Wind”.
''Ik ben opnieuw de studio ingedoken en heb op de feltpiano een nieuwe ervaring opgedaan, om een zachtere, rondere klank te krijgen !'', zegt hij er zelf over. Opvallend in deze drie minuten song is de soberheid van Tom’s virtuositeit. Hartverwarmende klanken bedwelmen je alsof je rond het haardvuur met een glaasje wijn bij de hand , geniet van de winterlandschappen door het raam, of in de zomer aan een kampvuur bent, het hoofd van je geliefde op je schouder , die een traan wegpinkt van innerlijk genot.
“Seized By The Wind” is een korte, magisch mooie song die je hart verblijdt, ingetogen, zonder al teveel uitbundigheid.
De nieuwe single “Seized By the Wind” is zondermeer een aanrader voor wie houdt van pianoklanken die gevoelige  snaren raakt en harten verwarmt , zonder geluidsmuren te verpulveren …

Jazz/Blues
Check het vooral zelf uit: https://open.spotify.com/album/0iOqCOuVda8EsSfwLpfW0Z?si=4ufStyU6TLatOpXltwywBQ

Inside Jazz 2021 - MiXMONK + Too Noisy Fish - Een filmische trip in klank en beeld
Inside Jazz 2021
Inside Jazz
Gent
2021-02-08
Erik Vandamme

In kader van 'De Week van de Belgische Muziek', van 8 februari tot 14 februari, organiseert Inside Jazz streaming concerten, die te volgen zijn via hun facebook. Je kan dus een resem Belgische jazz parels ontdekken …

We legden ons oor te luister bij deze twee kleppers, MiXMONK, het project rond twee Belgische top muzikanten, die hun instrument op buitengewone wijze beheersen. We hebben het over saxofonist Robin Verheyen en pianist Bram De Looze. Voor dit project gaan ze een samenwerking aan met een drum grootmeester, Joey Baron. Vuurwerk verzekerd.

Too Noisy Fish
is een legendarisch jazz collectief die hun 10de verjaardag vierde. In een interview zei Inside Jazz bezieler Jens Tytgat over deze band 'Veel mensen kennen het als een gevestigde waarde. Dat is ook zo, maar deze muzikanten zitten niet zo op sociale media en dergelijk meer. Maar bij elk optreden, als de mensen uit de zaal komen - zowel op nationale als internationale concerten - zijn die vol bewondering voor de intensieve totaalbeleving van een concert van hen."

Superlatieven genoeg voor deze twee, in het teken van De Week van de Belgische Muziek'.

‘de magie die ontstaat als uitzonderlijke virtuozen elkaar ontmoeten'
De uitzending van MiXMONK (*****) is al van 2018 toen het trio op Jazz Middelheim een ode bracht aan de muziek van piano god Thelonious Monk. De drie tenoren Bram De Looze, Robin Verheyen en Joey Baron hebben samen een tomeloze inzet en virtuositeit; wat een uitzonderlijk talent, een uniek kaliber.
Elk apart zijn het muzikanten die hun instrument perfect beheersen, en er daadwerkelijk klanken uit kunnen toveren. Wat een magie ... Elke keer opnieuw weten ze ons te verbazen met verrassende wendingen. Een unieke samensmelting die zorgt voor een intensieve totaalbeleving, die de fantasie prikkelt en beelden oproept van stille wateren, mooie landschappen en verre oorden. Een visueel totaalbeleven dus.
Het extra leuke aan deze opname van Jazz Middelheim 2018 is ook nog de aanwezigheid van een enthousiast publiek dat, mooi op elkaar gepakt , staat te genieten … Bijna een nostalgisch beeld in deze coronatijd …

‘een ode aan de nacht'
Too Noisy Fish (*****) gaat dieper in op dat visuele aspect van daarjuist. Ze brengen met Trisha De Cuyper/Jan Lapeire (Videografen) en Dimitri Verhulst (schrijver) een drie-dimensionele expositie van 'Nightwatch'. De verhalenverteller van dienst - Dimitri Verhulst - brengt de teksten op poëtische wijze, terwijl de jazz muzikanten een intens groovy klankentapijt creëren.
Een donker beeld wordt geschapen met een bevreemdend, licht erotisch tintje , de rode draad van dit visuele aspect. De beelden zijn één met de muzikale en vocale omlijsting. Het zijn beelden die een ode brengen aan de nacht en alle aspecten daarmee verbonden, vanuit het oogpunt van een nachtwaker, een moeder en een dochter. De nachtwaker , de moeder en dochter zien elkaar niet,  maar ze zijn op de een of andere wijze wel met elkaar verbonden, net door die aspecten van de nacht.
De fantasie wordt duidelijk geprikkeld , iets wat je ook terugvindt bij een Einstürzende Neubauten , een interessante referentie voor Too Noisy Fish. Too Noisy Fish verbindt avant-garde met aanstekelijke jazz. Klank en beeld komen letterlijk tot leven, gezien de muzikanten perfect aanvoelen hoe ze die visuele kant kunnen uitbeelden in geluid.
Een uniek totaalbeleven dus,  die aan het netvlies blijft kleven. Ademloos blijf je aan het scherm, luisterend naar de poëtische teksten en genietend van die (jazz) klank … tot je zelf één bent met … dé nacht.

Bezetting Dimitri Verhulst: tekst, spoken word, zang en dans - Peter Vandenberghe: composities, piano en keyboards - Kristof Roseeuw: contrabas  - Teun Verbruggen: drums en percussie

Wat kregen een mooie, intense filmische trip van deze twee, MiXMONK en Too Noisy Fish.

Meer Inside Jazz concerten tijdens 'De Week van de Belgische Muziek' vind je via de facebook link: https://www.facebook.com/events/490999121886741

Organisatie: Inside Jazz ism VI.BE

Q-some BigBand - Een intens totaalbeleven - Uiteenlopende emoties door een magisch samenspel

We citeren: 'Dreamin'' is het debuutalbum van Q-Some Big Band met origineel werk uit eigen rangen: Manten Van Gils, Gabriele di Franco, Robbe Willems en Pierre-Antoine Savoyat; de Q- Some Composer Hub. Het 18-koppige jazzorkest is sinds 2020 officiële kunstenpartner van de stad Mechelen en wil met deze plaat een eerste stevige stap zetten als hedendaags ensemble.'
Het volledige nieuws artikel kun je hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/news/item/80721-even-voorstellen-q-some-big-band-release-dreamin.html .

Laten we de clichés rondom big bands maar overboord gooien. Momenteel weten zij elkaar te ontmoeten vanuit uiteenlopende stijlen en genres om zo muziek te brengen binnen een erg breed kader. Jazz overheerst bij Q-some BigBand (*****) . De band stelde zijn debuut 'Dreaming' voor in Bijloke, Gent  Wij genoten met volle teugen van het magisch samenspel en de prachtige klankenwereld. Een intens totaalbeleven!

Het extra mooie aan deze streaming is dat de band in een kring zit, een soort verbintenis met elkaar , zeker nu , in tijden dat 'afstand houden' de regel is. Die afstand tussen band en publiek wordt trouwens ook kleiner door Manten Van Gils, niet alleen een virtuoos trombone speler, iemand die zich ontpopt als een ware entertainer naar zijn publiek.
In elke song toont de band perfect aan hoe ze door het divers klankentapijt uiteenlopende emoties losweken. We krijgen koude rillingen als de sax van Marjan Van Rompay in een intens mooi intermezzo door de boxen loeit. Verder weten de  muzikanten laag per laag die emoties te doen oplaaien , tot je tot tranen toe wordt bedwongen.
Neem nu die wondermooie song “For Klaus”, een pakkende compositie van Pierre Antoine Savoyat, over een dakloze uit zijn geboortestad; hij ontroert door zijn bedwelmend trompet geschal, zonder afbreuk te doen aan de overige trompettisten , saxofonisten  en trombone spelers; elke schakel in het blazers ensemble en zelfs de volledige band is even belangrijk om de intensiteit en uitbundigheid  te doen opborrelen.
De sprankelende gitaarriedels van Gabriel die Franco, in de compositie “Blues in F”  brengen  jazz en blues samen. Ook drummer Brecht Adrianssens toont zijn drum skills en mag op het einde van de set een mooie solo uitvoeren. Trouwens , de soli van de muzikanten zijn adembenemend …
Telkens worden we verrast. De veelzijdigheid van dit ensemble kunnen we maar onderstrepen; ze pinnen zich niet vast op één muziekstijl. Een totaalbeleven en een mooi klankentapijt door het diverse spel en genre, die ons doen wegdromen, en ingetogen- en uitbundigheid doen versmelten  
Het publiek thuis heeft ervan genoten , zoveel is zeker, en het voelt onwezenlijk aan dat na elke magische song hier , applaus uitblijft . In de streaming applaudisseerden we maar al te graag.

Q-some BigBand heeft met zijn debuut 'Dreamin'  alvast een plaat uitgebracht, die de jazz in een breed kader brengt ; de grens doet vervagen en andere stijlen aanspreekt .
Op basis van deze streaming zien we een big band met enorm veel potentieel. Live ervaarden we het zeerzeker. Wat een klankenspectrum en totaalbeleven in emoties!

Check alle informatie van dit bijzonder getalenteerd ensemble https://www.qsomebigband.com/nl/home/  én vooral … koop de cd!

Organisatie: De Bijloke, Gent ism Q-some BigBand

Symfonisch Orkest van Opera Ballet Vlaanderen - Sound of Ghent - Uitbundige klanktapijten, uit het leven gegrepen

Festival van Vlaanderen, Gent neemt ons al enkele maanden mee in de negen symfonieën van Beethoven. We zijn ondertussen aan de 7de symfonie aanbeland. Deze voorstelling vond plaats op 26 september in het Industriemuseum, Gent.
De streaming daarvan werd voorgesteld op zaterdag 6 februari. We citeren even: '' De uitbundige zevende symfonie - Richard Wagner noemde haar 'de apotheose van de dans'-  wordt gespeeld door leden van het Symfonisch Orkest van Opera Ballet Vlaanderen. Het is een sprankelende versie voor nonet van de hand van hun eigen contrabassist José Andrés Reyes. Bij de première van het werk, in 1813, viel het tweede deel (Allegretto) zo goed in de smaak dat het herhaald moest worden. Het werd ook gebruikt in talloze films, recentelijk nog in ‘The King’s Speech’.''

Een filmische totaalbeleving van uiteenlopende emoties … Het is de rode draad die we ook in de vorige symfonieën van Beethoven - maar ook bij zijn tijdsgenoten -aanhaalden. De wijze waarop de bijzonder getalenteerde muzikanten binnen al die orkesten het spelen, prikkelt ons het meest.
Ook nu valt het op hoe Symfonisch Orkest van Opera Ballet Vlaanderen voortdurend speelt met die emoties. Uit het leven gegrepen, net zoals de golven van het leven bestaan uit pijn, verdriet, levensvreugde, uitgelatenheid en diepe smart; wordt door het ensemble een sound, een klank naar voor gebracht, die dit benadert.
Je merkt het niet alleen aan de muziek zelf. Je ziet aan het gezicht van de muzikant hoe hij zelf is verbonden met dit gegeven. Op weemoedige momenten weet de cellist en de dubbele basspeler je met hun instrument tot tranen toe te bedwingen. De gezichtsuitdrukking van de violist verandert van schaterlach tot tranendal. Het klarinet ensemble zit in dezelfde lijn. Vreugde en verdriet dus eigenlijk.
Elke muzikant in dit Orkest straalt even veel spelplezier en ingetogenheid uit. Sjiek. Het 'uitbundige’ van de zevende symfonie komt vooral tot uiting omdat elk onderdeel van de symfonie even intens is. Het is hoe dan ook erg mooi  hoe het Symfonisch Orkest van Opera Van Vlaanderen het in een klein uur tijd muzikaal weet te omvatten, van stilte tot uitbundigheid …het is dé prikkel om er terug tegenaan te kunnen …

Uitbundige klankentapijten, uit het leven gegrepen … Zo voelt de zevende symfonie aan, door het indrukwekkende collectief topmuzikanten gespeeld.

Line Up: Melanie Roosken - Fluit / Arie Van Der Beek - Oboe/ Fang Song - Klarinet / Rémy Roux - bassoon/ Bart Cypers - Horn/ Maximilan Lohse - Viool/ Beatrice Derolez - Viool/ Jadranka Casparovic - Cello/ José Reyes - Dubbel bas

Meer Beethoven stelt Sound of Ghent en Festival van Vlaanderen, Gent binnenkort voor:
16 februari: Beethoven 8 met Belgian National Orchestra
26 februari: Beethoven 9 met De Koninklijke Muziekkapel van de Gidsen

Organisatie: Festival van Vlaanderen, Gent (ism Sound of Ghent)

Everdawn - I feel we will survive on the basis that we as humans need art in order to escape the problems and pressures of our everyday lives

American Everdawn is actually pretty much the continuation of Midnight Eternal. Let me clarify. Midnight Eternal was started in 2014 and, after a self-titled EP in 2015, also provided a self-titled debut album in 2016. While working on the second full-length album, three of the five band members were unhappy with vocalist Raine Hilai's vocal input. However, she herself claimed to be taking over all social media under the name Midnight Eternal. The remaining trio - Dan Prestup (drums), Richard Fisher (guitar, vocals) and Boris Zaks (keyboards) - did not want to take any risks and decided to continue under the name Everdawn. Alina Gavrilenko, a professional opera singer (soprano), took her place behind the microphone and bassist Mike LePond is the band's most recent addition (although he was also there at the very beginning).
'Cleopatra' has eleven tracks that can be described as symphonic metal. High time to ask the band some questions about the past, the new release and their future plans. but also much more.
We had a nice talk with guitarist Richard Fisher.

EVERDAWN was originally created in March 2014 under the moniker Midnight Eterna, can you tell us more about how it all started?
Boris and I were playing in another band that had metaphorically hit a wall.  Nothing was happening.  We were both frustrated with the situation.  Boris then asked me if I was interested in starting a new project because he had a few songs he was working at the time and wanted to release them.  I said yes to his proposal.  We then brought Dan Prestup into the project as our drummer because Boris had worked with him in the past and we knew he was an amazing drummer.  Once we had a couple of songs ready to go,  we reached out to Mike LePond about lending his bass playing prowess to the material and he accepted.  Midnight Eternal was born.  Fast forward,  we then go on to release our debut self titled album in 2016,  tour America with Queensryche (2016),  and tour Europe with Therion (2018).

Fast forward to 2019,
EVERDAWN welcomed talented Russian-born Canadian singer Alina Gavrilenko, Where do you found each other?
We were introduced to Alina through Mike.  Mike had come to know her through a project they had done together called Diamorte.  We then reached out to her about auditioning for our band.  She told us she was interested and from there we sent her a couple of songs for her to learn and record to.  After hearing the recordings we were impressed.   Next we set up an in person audition so that we could meet and jam together.  Once we did this we felt a great chemistry together.  It felt as if we had known her from the very start.  We then asked her to join and the rest is history.

After all these years, what are the highs and lows
I would say a low point for me would have to do with the drama created when we parted ways with our former singer.  She hijacked our band Midnight Eternal's social media making it impossible to continue on under that name.   Highlights for me would include touring America with Queensryche,  seeing Europe for the first time on tour with Therion, and now releasing our new album "Cleopatra" for the whole world to hear.

The reason for this interview is the release of "Cleopatra" on February 7. This record was supposed to come out last year. Right?
The album from a mixing and mastering point of view was completed at the end of 2019.  We signed with Sensory Records in 2020  just as the pandemic started to really take affect all over the world.  Because of this the album release was delayed.  The label felt that waiting till the new year (2021) would be the best option.  We are so happy to finally release this album as it has been a long time in the making!

What are your personal expectations of this new release?

I hope that this album re-introduces us positively to the symphonic metal scene across the globe.  We also hope that this album draws enough attention from people to where we can tour play and both festival and club gigs around the world!

To be honest, I haven't listened to the record yet. Should you want to sell it to me, tell me why I should buy this record? Feel free to use your best sales tricks
People should buy our album "Cleopatra"  because I feel the album has the perfect blend of pounding double bass drums,  heavy metallic guitars,  epic keyboards, and soaring melodic vocals.  To me, this album would be a very worthy addition to any fans record collection who enjoy Nightwish,  Epica, Delain, or even Kamelot.  I suggest you buy the album,  put some nice headphones on, and enjoy the ride!

I have read that there is a certain story behind the single "Stranded In Bangalore" ? Is that true, please enlighten us a bit more
"Stranded In Banglore" is a mystical song that incorporates the elements of Asian culture from the Western point of view. This song is for anyone who has ever felt completely lost yet unconditionally found to feeling the mind and heart go to battle. No one is strong enough to always let the mind win. Within the lyrics, the beautiful Indian city of Bangalore serves as a global backdrop to the shared, human experience endured when we are affected, attached or in love.

Is there also a story line behind the full album actually? If so , which one?

Well to be clear, this album is not a concept album.  Each song has its own story/subject matter.  We named the album "Cleopatra"  because we felt that song really encapsulated the sound and style the band was trying to achieve on a whole.  We also felt "Cleopatra"  would lend itself to some stunning visuals for the album artwork.

Like so many bands and musicians, this corona crisis was (and still is) a stretch. How did you experience this crisis as a musician, band and also as a human being ?
Well as a performing musician it's been tough.  Not being able to perform live concerts, both with Everdawn as well as other projects has been frustrating as that's one of my favorite parts of being a musician.  There is no other experience like performing music in front of a crowd.  Another aspect that has been affected is how I teach guitar.  I have had to start teaching my guitar students over the internet via Facetime and Zoom.  Thankfully the process of this has gone pretty smooth and my students have been able to keep learning in this hard and troubling time.  With regards to the band,  we have not been able to all be in the same place because of the travel restrictions.  Thankfully though,  we all have our own home studios and have been able to stay creative and work on new material for our next album.

Most of my interviews, I think with many, are about this crisis. That's why this question. The culture sector is one of the most affected sectors. How do you personally think culture and music will survive this crisis?
While music and culture are in a tough predicament at the moment,  I feel it will survive on the basis that we as humans need art in order to escape the problems and pressures of our everyday lives.  It helps keep our sanity as a society.  As long as artists keep creating and fans keep supporting them,  it will continue to live on.

Live performance is not in the cards yet, are there plans to do something through live streaming?

At the moment there are no plans to do a live stream performance.  This is due to the fact that our singer Alina lives in Canada and the rest of us live in the United States.  Once travel restrictions between the US and Canada are lifted, we might consider  doing it.

Live streaming does not replace a real concert of course, but in these times it is a welcome alternative. What is your opinion about this?
I think live concert streams are a great alternative way for bands to perform for their fans.  Sure, it's not the same as actually being there in person but it gives fans the opportunity to see their favorite bands play in the safety of comfort of their own home.  To me, staying safe should be a major priority for everyone during these unprecedented times.

Networking and social media are becoming increasingly important, especially in these times. What is your opinion on this statement?
I would definitely agree that networking and social media are very important for not only gaining and attracting new fans but also to keep current fans and followers in the loop as far as what is going on in terms of touring,  new music, video content, etc.  Social media is an absolute must for any band new or established.

Does it then still make sense to release a physical record? If so, why?

I think there will always be fans that want to buy physical products such as cds and vinyl so I feel that it still makes sense to release a physical record.  This is especially true of the fans in the metal genre.  Speaking for myself,  I am an avid music buyer/fan.  I love supporting my favorite artists by purchasing their releases on both cd and vinyl.  It would be a very sad day if all physical media went away which is why I want to keep it alive!

As far as possible, what are the band's further plans?
Well our main plan is to complete the writing and demoing process of our next album.  We have over 20 songs we are working on at the moment and we hope to start recording by the spring or summertime of 2021.  We're also planning to film a music video sometime this year to also help promote our new album "Cleopatra".

What are the band's further ambitions? Is there also some kind of end goal or are you not consciously working on that?
Just like every aspiring band,  we hope to gain a massive audience around the globe,  release albums that the fans fall in love with, and play huge sold out gigs all around the world!  That is our dream!

Thanks for this nice conversation, hopefully we can do this again when live performances are possible and you pass our country

woensdag 03 februari 2021 11:46

Identified Flying Object

De Belgisch-Japanse pianist Alex Koo werkte op zijn laatste cd 'Appleblueseagreen' (2019) met Amerikaanse grootheden Ralph Alessi en Mark Turner. Een diepe indruk liet de muziek na in de jazzscene, alsook in andere genres. De man is een piano virtuoos, hij ontleedt dat instrument en haalt er nogal wat klanken uit . Bovendien maakt hij gebruik van computer technieken die het piano spel futuristisch, zelfs buitenaards doen klinken.
We waren getuige van een magisch concert dat Alex Koo gaf, samen met Attila Gyarfas en Ralph Alessi in Flagey Brussel, ter gelegenheid van Brussels Jazz Festival.
Het verslag van dit streaming festival kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/80618-brussels-jazz-festival-2021-ontelbare-klanktapijtjes-in-een-gevarieerde-omkadering.html
Samen met die top muzikanten bracht Alex onlangs een nieuwe parel uit ‘Identified Flying Object’ voor. Een plaat die goed werd onthaald. Op deze plaat tonen ze aan dat ze ‘meesters in improvisatie technieken' zijn , door die futuristische trip.
De improvisatie horen we al meteen op het zachtmoedige “Nebula”. Het trio balanceert tuusen zacht en hard en verheft improviseren tot een kunstvorm. “Levitate!” is het volgend nummer dat eraan beantwoordt. De drie zijn sterk op elkaar ingespeeld , Ralph op trompet, Alex, piano en Attila op drums. Er wordt  naar een climax gewerkt via hun klankentapijt. Ze kleuren graag buiten de lijntjes met experimentjes  in de jazzstijl . Het maakt de plaat bijzonder.
“Aurora” biedt een klankenspectrum dat je tot gemoedsrust brengt  Verder hebben we een tsuanami aan geluiden, o.m. “Ready, Set, go”; wat een rollercoaster, eerst richting afgrond , dan badend in angstzweet. Een prikkelend buikgevoel.
Op “Maenads” vult het trio elkaar aan en werken ze elkaar tegen; de pianotunes, de drumsalvo's en het trompet geschal zorgen voor een geordende chaos.
Op “Underwater star based society” hoor je de ‘piano’ veelzijdigigheid van Koo; hij maakt de perfecte verbinding tussen jazz en z’n klassieke roots.
Op Brussels Jazz Festival schreven we: '' Het trio kon zich er gemakkelijk vanaf maken en een pure routineklus spelen,  maar dat doen ze net niet. Ralp, Alex en Attila stralen tonnen spelplezier uit op dat podium. De piano aanslag, de drum partij en de trompet samen, die zijn verdomd zo goed uitgedacht. Sjiek, een groovy jazz sound, die ons lekker doet wegzweven".
“Source of the ten thousand thing”, een meer dan elf minuten lang meesterwerk, kleurrijk en gevarieerd, bevestigt het kunnen van de drie .

Dit is een plaat die alle richtingen kan uitgaan in golvende bewegingen . Een verrassend plaatje  dus door de improvisaties , die een pletwals van klanken zijn of je net tot gemoedsrust brnegen. Muzikale Kunst . Het zijn topmuzikanten die sterk voor de dag komen.
'Identified Flying Object'  kan op die manier al meteen één van de platen van het jaar worden.

Identified Flying Object
Alex Koo - Attila Gyárfás - Ralph Alessi
Alex Koo

Tracklist: Nebula 05:45 Levitate! 08:46 Ready, Set, Go 03:36 Aurora 07:23 Maenads 04:48 Underwater Star Based Society 06:24 Toy Pianos 01:13 Source Of The Ten Thousand Things 11:08

donderdag 21 januari 2021 10:09

Kompromat

In juni 2020 verraste I LIKE TRAINS met een nieuwe single "A Steady Hand".
We volgen de band al sinds het prille begin in 2020
De recensie kun je hier nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79248-a-steady-hand-single.html 

Ondertussen werd een nieuw album uitgebracht. ‘Kompromat’ is er eentje om van te snoepen … In tijden van Trump, Brexit , corona enz hebben we bands nodig die compromisloos een mening hebben.
David Martin klinkt bitter en is kwaad. De gesproken vocals beklemtonen die sfeer. “A Steady Hand” is een pittige opener, en net als de hoes, omgeven van een donkere, grauwe walm . Een aanvoelen op de rest van de plaat.
Eerder warm is zijn stem op “New Geography” in contrast met het kille, koude , snijdende spoken word song  “The Truth”. 
I LIKE TRAINS laat ons geen mooi beeld zien van de wereld waarin we leven, en dat is best confronterend voor wie in een winterslaap was gedompeld.
Een maatschappijkritische plaat dus. Ademruimte ervaren we soms met de poëtische inslag van z’n teksten.
Na jaren van stilte komt I LIKE TRAINS terug op het voorplan met een overtuigende plaat, die muzikaal als tekstueel sterk is.

https://www.youtube.com/watch?v=2e9Ue2On1KA

Tracklist: A Steady Hand (5:45) Desire Is a Mess (4:05) Dig In (3:26) PRISM (4:32) Patience Is a Virtue (4:37) A Man of Conviction (5:44) New Geography (4:20) The Truth (6:19) Eyes to the Left (5:25)

Postrock
Kompromat
I LIKE TRAINS
Atlantic Curve/Shameless promotion PR

donderdag 21 januari 2021 10:04

Til the Blues have gone

We citeren even: 'The Bills bestaat uit Bill Booth en Bill Troiani. Beide doorgewinterde muzikanten zijn van Amerikaanse afkomst, maar verhuisden jaren geleden - los van elkaar - naar Noorwegen. In duo-vorm en in verschillende band-formaties speelden ze veelvuldig met elkaar, maar van een samenwerking in de studio was het nog nooit gekomen. Vanaf maart 2020 begonnen ze echter samen aan nieuwe songs te werken en namen ze afgelopen zomer - onder de noemer The Bills - hun debuut-album ‘Til The Blues Have Gone’ op. Naast een Son House-cover en een 'spoken word'-slot bevatten de 12 eigen tracks een traditionele mix van blues, swing, soul, country en folk.'
We hadden ondertussen een fijn interview met het duo over de release: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/80616-the-bills-i-think-there-will-always-be-an-interest-in-live-music-so-it-will-live-on-in-some-form-or-another.html  
Het is een overtuigende , maatschappijkritische plaat door de perfecte combinatie van warme, energieke country/blues en folk.
Op deze gezapige plaat amuseren de twee grootmeesters zich. De songs zijn lekker aandoenlijk en  aanstekelijk. Ze prikkelen de dansspieren. Het duo heeft er spelplezier in. Op “Keepin the blues alive” en het swingende “Asking For More”, hebben we een intens mooie  viool/gitaar solo. Een gemoedsrust ervaren we soms en de gedachte borrelt op van een kampvuur .  Door deze eenvoudige, treffende aanpak, raken The Bills de gevoelige snaar voor wie houdt van het genre.
Die warme sound en vocals worden nogmaals bevestigd op songs als “Road is Long”, “Sun was going down” en “Grinnin'in your face” .
Het is een uiterst genietbare plaat geworden van een amical duo die zijn publiek koestert, en een hart onder de riem geeft .

folk/blues/country
Til the Blues have gone
The Bills

Tracklist:  Til the Blues Have Gone (3:27)  - Last Chance to Hurt Me (3:19)  - Good Lord Done Gone (3:05)  - Slipping Through the Cracks (3:18)  - Keeping the Blues Alive (3:51) - Asking for More (3:24) - Already Gone (3:27) - Driving Rain (3:42) - Still Might Be Around (3:21) - Road is Long (3:07) - Sun Was Going Down (3:42) - Grinnin' in Your Face (2:28)  - Didn't Know What I Had (4:18)

Pagina 3 van 87
FaLang translation system by Faboba