zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Nos partenaires

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Erik Vandamme

Erik Vandamme

donderdag 24 mei 2018 02:00

De Oogst

Eén van de best bewaarde geheimen binnen het post-metal tot aanverwant gebeuren in ons land? Dat zouden we Onrust zeker kunnen noemen. Live trok Onrust ons al enkele keren over de streep. Zo schreven we over hun aantreden op Antwerp Metal Fest 2016 het volgende: ''Vroege vogels konden alvast genieten van een donkere trip doorheen de marquee. Onrust hun muziek omschrijven is wat moeilijk. We horen invloeden van sludge metal - vooral door de hartverscheurende vocalen.  We menen ook wat Black Metal invloeden te ontdekken binnen de sound, tot pure post metal. In elk geval kregen we met Onrust een mengelmoes van donkere intensiviteit voorgeschoteld.'' In april van dit jaar bracht Onrust eindelijk zijn debuut op de markt. We gaven ‘De Oogst’ enkele luisterbeurten en lieten ons gewillig wegglijden naar de meest donkere zijde van onze ziel.
Met songtitels als “Verderf”, “Eindig”, “Het lege Geloof”, “Beschadigd”, weet je al dat het hier niet zal gaan over lange wandelingen door weidse landschappen, boordevol rozengeur en maneschijn. Vanuit de eerste dreigende intro, voel je eerder aan dat de schijf eerder veel frustratie, pijn en woede uitstraalt. Onrust haalt doorheen de hele schijf dan ook het onderste uit de kan om je koude rillingen te bezorgen, waarna je prompt uw demonen strak in de ogen kijkt. Zonder meer is dat de verdienste van vlijmscherpe riffs die als vlijmscherpe messen doorheen je hart boren, drumsalvo's die de putten van de Hel doen open gaan. En hartverscheurende growls , komende vanuit diezelfde putten van de Hel, die door merg en been gaan, alsof het einde der tijden nu is aangebroken.
Nee, Onrust vindt geen nieuwe muziekstijlen uit. Ze doen ook wat andere bands al jaren hebben voorgedaan binnen dat typische post metal en aanverwante genre. Maar Onrust verpulvert wel op een zodanig hoogstaande wijze je hersenpan, en drijft de aanhoorder door deze aanpak tot complete waanzin. Zoals het hoort eigenlijk, binnen datzelfde genre. Als je na elke song telkens opnieuw een krop in de keel krijgt, het angstzweet je op de lippen staat en een oorverdovende adrenalinestoot tot mokerslag je de uiteindelijke doodsteek toedient? Dan is de band in hun opzet geslaagd. Onrust moet om die reden dus zeker niet onderdoen voor enige grote band binnen het genre, integendeel zelfs. Dat bewees Onrust ondertussen uitvoerig op het podium. Dat zet de band met deze knaller van een schijf ‘De Oogst’ nog meer in de verf.
Besluit : Song na song bezorgt Onrust ons op dit debuut rillingen tot op het bot. Telkens opnieuw voelen we ijskoude klauwen uit de Hel ons de strot dichtknijpen, en glijden langzaam maar zeker af naar die meest duistere kant van onze ziel. Dat zijn allemaal ingrediënten die ooit wel eens zijn voorgedaan. Maar Onrust brengt het allemaal op een zodanig hoog niveau, dat we vanaf de eerste tot de vierde luisterbeurt compleet overslag gaan. Zonder meer heeft dat jarenlange optreden, wikken en wegen zijn vruchten afgeworpen. De band is met ‘De Oogst’ dan ook duidelijk klaar voor die grote stap voorwaarts. En anno 2018 compleet klaar is om binnen het typische post metal tot aanverwant genre eindelijk zijn dubbel en dik verdiende plaats in te nemen tussen de grote namen binnen de donkere sludge, post en andere metal scene.
Tracklist:

1.      Intro (1:07)

2.      Verderf (5:32)

3.      Progeria (7:25)

4.      Eindig (6:28)

5.      Het Lege Geloof (6:26)

6.      Beschadigd (5:18)

7.      Het Nest (8:05)

8.      Onrust (6:52)

9.      The Outcast (8:27)

donderdag 03 mei 2018 02:00

Color In The Zoo

Bij onze eerste kennismaking met Inwolves, de band rond drumster Karen Willems, stelden we reeds vast dat we hier te maken hadden met een uitzonderlijke parel binnen het Belgische muziek gebeuren. Air+ liet in 2014 een onuitwisbare indruk op ons na, … en ook Involves (2016) .
Ook al zat Inwolves even in de koelkast, Karen heeft ondertussen niet stil gezeten. Haar samenwerking met o.a. Dirk Serries, Barst en dergelijke meer laat ook op de nieuwste schijf zijn sporen achter. Color In the Zoo is uit via Consouling Sounds. We namen de plaat onder de loep, en stellen vast dat de donkere walmen nog steeds aanwezig zijn. Maar de band anno 2018 straalt ook een zekere positiviteit en ingetogenheid uit.
De intense drumpartijen van Karen zijn op Color in the Zoo de rode draad doorheen het geheel. Voor deze nieuwe schijf ontpopt Karen Willems zich tot multi-instrumentalist. Naast percussie en drums neemt ze ook bas, gitaar, fluit en veldopnames voor haar rekening. Uiteraard mag de inbreng van een handvol verwante muzikanten als Nils Gröndahl, Barkin Engin, Stijn Dickel, Maarten Flamand en Glen Steenkiste niet worden onderschat.
Vanaf All Construction voelen we al aan dat deze schijf meer de dromerige, melancholische kant uitgaat. Met toch een kleine knipoog naar de donkere walmen van voorheen, maar telkens binnen een intimistische tot psychedelisch aanvoelende atmosfeer.
Het extra interessante aan deze schijf zijn de natuurgeluiden. Zo horen we bij To Louis Hardin geluiden komende uit de diepste bossen. Lichtjes dreigend, met zelfs het geluid dat aanvoelt als een tam-tam van de Afrikaanse volkeren. Inwolves slaat voortdurend aan het experimenteren en improviseren. Er wordt voortdurend geflirt met geluidsmuren afbreken. Zoals bij het dreigende trommelgeroffel tijdens deze song. Maar de intieme en verdovende tot bedwelmende invloed blijft over de gehele schijf stevig overeind staan.
De veelkleurigheid van deze schijf springt het meest in het oog. Het lijkt wel alsof Karen heel bewust een chaos wil doen ontstaan in ons hoofd. Waarbij percussie de hoofdrol speelt, maar ook fluit en heel bevreemdend aanvoelende geluiden aantonen dat Inwolves op deze schijf niet binnen de lijntjes kleurt, maar eigenzinnig grenzen verlegt. Ook eigen grenzen. En daarvoor kunnen we alleen maar waardering opbrengen.
Ook op daarop volgende songs als Under The Radar, Faith, In Paradiso blijft Inwolves improviseren, soms op het absurde af, en vooral binnen die minimaliserende atmosfeer de luisteraar hypnotiseren en in een diepe trance doen belanden. Op deze voorwaarde dat diezelfde luisteraar zich gewillig laat meevoeren over de toch wel vreemd aanvoelende kronkels die Karen uit haar instrumenten tovert.
Want heel bewust heeft Inwolves geen gemakkelijk in het gehoor liggende plaat uitgebracht. Op bepaalde momenten zit er, eveneens heel bewust, zelfs geen echte structuur in. Maar eens je de songs hebt ontleend, en je de muziek gewoon op uw geest en gemoed laat inwerken, ontstaat een wisselwerking tussen het gehoor, het oog en de ziel die met geen woorden valt te omschrijven. Door zoveel chaos en wispelturigheid in de songs te steken, is het eveneens een heel filmische plaat geworden. Waarbij je de beelden zelf kan en mag invullen.
Inwolves blijft anno 2018 nog steeds grenzen aftasten, waar eigenlijk geen grenzen zijn. Improviseren tot het oneindige, waardoor een chaos zou moeten ontstaan die je doet afhaken. Maar net door die eerder vernoemde hypnotiserende tot psychedelische aanvoelende inwerking op je gemoed, blijf je geboeid luisteren en genieten aan Karen haar onuitputtelijke improvisatie.
1.         All Construction 04:59
2.         She Needs Air 03:50
3.         Attack of the Tumbleweed 03:50
4.         Wonderwiel 05:05
5.         To Louis Hardin 05:02
6.         Under The Radar 04:25
7.         Faith 03:56
8.         In Paradiso 02:55
9.         Heen en Weer 03:15 

Dé artiest die levenswijsheid lijkt uit te ademen? Dat was, en is nog steeds, Guido Belcanto in een notendop. Dat blijkt ook uit zijn nieuwste release ‘Liefde & Devotie’. Waarover we schreven: In Frankrijk heb je de Franse Chansons, die jong en oud in ontroering brengen. In Vlaanderen is er Guido Belcanto. Die met deze nieuwe plaat bewijst nog steeds uniek en enig te zijn in zijn soort. Is onze eindconclusie, na deze wonderbaarlijke trip doorheen 'de liefde volgens Belcanto'.

Op vrijdag 29 september werd deze nieuwe schijf live voorgesteld in een heel goed gevulde De Roma in Antwerpen. Een heel gezellige zaal, die wat doet denken aan de grote Theaterzalen uit een ver verleden. Midden in het Centrum van Borgerhout/Antwerpen. Het publiek was al even divers als Belcanto zelf, zo stelden we bij het binnen treden vast. Eens neergezeten op onze stoel, maakten we ons op voor een gezapig concert, dat ons hart beroerde en de ziel diep raakte. Zoals we dat van Belcanto ondertussen al jaren gewoon zijn.


Guido Belcanto is één van die zeldzame artiesten die je door zijn stem en uitstraling een glimlach op het gezicht tovert. Vanaf de eerste songs als “Jodie Foster” kregen we een gelukzalig gevoel van rust en - inderdaad - devotie over ons heen, dat niet meer zou weg gaan tot het einde van de set. Circa twee uur later. Belcanto mag dan een begenadigde zanger/entertainer zijn. Die bovendien ook met zijn mondharmonica diepe gensters slaat in ons hart. Hij laat zich omringen door klasse muzikanten, die hem al veel jaren begeleiden. Gerugsteund door virtuozen op contrabas, Banjo, Viool tot gitaar/bas en percussie. Ontstaat een magische sfeer, die je tot complete 'zen' brengt.
Het thema van deze avond was 'De Liefde'. Daarover zijn al zoveel duizenden songs geschreven, en toch geraakt een mens er niet over uitgepraat. Hoe Guido zingt over “Ik Weet niet waar mijn meisje is” met grappige anekdotes, en verhalen waarbij je een krop in de keel krijgt tot een traan wegpinkt. Is echter toch vrij uniek in het vertellen van een liefdesverhaal. Of  hij nu helemaal alleen op dat podium staat, gerugsteund door zijn muzikanten - die hij met veel respect omarmd. Of in duet met Kimberly Claes tijdens “Laarzen van Spaanse Leder”. Een Nederlandse vertaling van de Bob Dylan song “Boots of Spanish Leather”. Belcanto lijkt alleen niet op Nick Cave, maar klinkt zelfs als Cave tijdens het wonderbaarlijke “Henry Lee” waarbij Nathalie Delcroix haar stem je hart in gruzelementen op de grond doet neervallen. Naomi Sijmons tenslotte, beweegt over het podium als een magisch mooie hinde tijdens “Johnny Vergeet Me niet”. Haar stem klinkt daarbij zo breekbaar als porselein, terwijl deze van Belcanto je een traan doet wegpinken. Buitengewoon indrukwekkend!
Nu, Belcanto heeft zich altijd goed weten te omringen met mooie vrouwen, hij heeft er talent voor. Maar hij blijkt ook nog goed in de markt te liggen bij het vrouwelijke schoon in de zaal. Voortdurend spreekt hij zijn publiek met veel liefde aan, en vraagt hen of ze hem nog graag zien. Wat op een laaiend enthousiasme wordt onthaald. Hoewel dat publiek, buiten links en rechts op de songs meeklappen, eerder kalm blijft tijdens het grootste deel van de show. Zie je toch dat iedereen heel ingetogen zit te genieten van wat naar voor wordt gebracht. De songs die Belcanto brengt zijn niet alleen uit uw en mijn leven gegrepen, het wordt op zodanige manier gebracht dat de gevoelige snaar enorm diep wordt geraakt. Daar wordt je uiteraard prompt enorm stil van, pinkt een traan weg of kunt een smakelijke glimlach bij zoveel humor die de man uitstraalt niet onderdrukken.

Naar het einde van de set toe is de tijd gekomen voor enkele klassiekers, waarop ook eens mag gedanst worden. In eerste instantie zien we een koppel meedansen rechts van het podium. Maar tijdens de laatste toevoeging aan de bisnummers zegt Belcanto dat hij nog één song zal brengen op de voorwaarde dat links, rechts en vooraan tientallen koppels dansen door de zaal. Wat prompt zorgt voor dansende geliefden die elkaar diep in de ogen kijken tijdens de afsluiter van het concert. Ook op zijn vraag dat enkele vrouwen, na het afsluiten daarvan, hem zouden komen omhelzen. Wordt prompt ingegaan.

Op Guido Belcanto zijn vraag 'zien jullie mij nog graag'. Kunnen we dan ook volmondig antwoorden. Uiteraard! We voelen trouwens aan dat het nog steeds wederkerig is, hij ziet ons ook nog graag. Met een brede glimlach verlieten we de zaal, niets kon ons deren. Belcanto heeft ervoor gezorgd dat elke eventuele wonde in ons hart, prompt werd genezen. Houden van elkaar, het kan zo eenvoudig zijn. Je moet het niet te ver gaan zoeken. Is de ultieme boodschap die Belcanto ons deze keer heeft meegegeven. Levenslessen volgens Belcanto? We zouden die meer moeten lezen, beleven en er iets uit leren. Is onze eindconclusie.


Wil je die 'magie' zelf beleven. Belcanto gaat met ‘
Liefde en Devotie’
op tournee doorheen verschillende zalen. Voor een volledig overzicht verwijzen we jullie graag door naar de website: http://www.guidobelcanto.be/optredens/

Organisatie: De Roma, Antwerpen

Pagina 27 van 27