• Wilde Westen, Kortrijk: events
    Wilde Westen, Kortrijk: events Wilde Westen, Kortrijk: events Concerten + verplaatste concerten 15-09 collegium vocale Gent @Schouwburg Kortrijk ANSATZ DER MASCHINE - 17 september…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Erik Vandamme

Erik Vandamme

donderdag 06 augustus 2020 09:54

A Steady Hand -single-

I LIKE TRAINS is een Engels band die sinds 2004 uiteenlopende wegen bewandelt. Ooit begonnen in postrock, weet de band bij elke nieuwe release weer aangenaam te verrassen. Na acht jaar radiostilte brengt I LIKE TRAINS binnenkort een gloednieuwe schijf op de markt 'Kompronat'. Ondertussen brengt de band enkele singles uit. Eerder in de vorm van “The Truth” waar de band stevig om zich heen stampt , en van de oorspronkelijke post rock nog weinig over blijft. Wat wel rechtop staat , is een verschroeiend tempo, en het opwerken naar een climax die zorgt voor barsten in alle heilige huisjes om je heen. Ook de tweede single “Dig In” laat een kant zien van I LIKE TRAINS die sommige verrast zal doen opkijken.
Eind juli bracht I LIKE TRAINS de single “A Steady Hand” uit. De band flirt zeer subtiel met elektronisch  muziek waarbij de frustraties en woede nog steeds voldoende wordt uitgeschreeuwd: dreigend, wild om zich heen stampend en waanzinnig. Zo gaat David Martin vocaal tekeer op deze single. Zoals we aangaven is puur instrumentaal , niet alleen de gitaar de toonaangevende ladder binnen de nieuwe I LIKE TRAINS. De elektronische uitspattingen zijn even intens en zorgen voor oorverdovende climaxen, die je eveneens van je sokken blazen.
Er wordt jou dus ook een spiegel van het heden voorgehouden, en de band ramt bovendien een ongezouten mening door de strot. In een interview ooit had David aangegeven niets meer uit te brengen, tot nu. Dit tijd lijkt nu te zijn gekomen, en die single “A Steady Hand” is een song die je zeker zal doorheen schudden. Want er valt uiteraard veel te vertellen in deze tijden.
Besluit: I LIKE TRAINS kleurt stevig buiten zijn eigen lijntjes, en verlegt zijn eigen grenzen op een verschroeiend , oorverdovende wijze. Het is om die reden uitzien naar wat het full album ons zal brengen. Een boodschap, op een uiteenlopende wijze gebracht, zoals bij de vorige singles het geval was? Jawel!
Tracklist: A Steady Hand 05:46 - Dig In 03:28 - The Truth  06:20
https://www.youtube.com/watch?v=hypgdP7wqPY

donderdag 06 augustus 2020 10:48

Purple Venom

Brent Vanneste kennen we uiteraard van Steak Number Eight (dezer dagen gewoon STAKE). Dat Brennt niet vies is van buiten de lijntjes kleuren, en zelfs elektronische muziek te maken, wisten we al. Toen nog echt mocht worden opgetreden ,zette hij dat met Raveyards eerder dit jaar nog in de verf op We Are Open in Trix.
De recensie kunt u hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/77308-we-are-open-2020-showcasefestival-trix-een-ontdekkingsreis-langs-belgische-omwegen.html  
Nu brengt BRENNT een solo schijf uit 'Purple Venom' waar hij zijn voorliefde voor elektronische dans muziek nog meer uit de doeken doet.
Na een intro die langzaam opbouwt naar een climax zijn we vertrokken voor een hypnotiserende trip, die je alle hoeken van de kamer laat zien. Dat donkere blijft over de hele lijn overeind, maar daardoor dompelt BRENNT je niet onder in een sombere stemming. De dreigende klanken  geven je eerder vleugels en je danst in een verschroeiend tempo over de dansvloer. Beats die letterlijk de haren op je armen doen recht komen en je bijgevolg de nodige adrenalinestoten bezorgen, vinden we dus ook terug op de volgende song “Purple Venom”. BRENNT mag dan zijn gitaar opzij leggen, dat knetterende, knallende waarbij geluidsmuren worden afgebroken blijf je ook op deze knappe solo schijf terug vinden.
“Wie blijft staan, wordt door een uiterst beweeglijke Brent en de zijnen getrakteerd op een daverend elektronisch feest, zoals je dat zelden tegen komt. Brent spring niet alleen als een waanzinnige rond, hij sleurt bijna de boxen boven het podium eraf, stampt zijn microfoon omver en gaat de confrontatie met zijn publiek letterlijk aan. Als je een beetje stoom afblaast na een lange werkweek, dan is Raveyards de juiste remedie. Zo blijkt. Want prompt staat niemand meer stil, en daarom legt de band de lat nog een beetje hoger om in een wervelende finale dat dak er finaal te laten afgaan in Trix.'' Schreven we over het optreden van RaveYards op We Are Open.
Datzelfde doet BRENNT dus met ons hoofd, ervoor zorgen dat je geen seconde stil staat. Hij doet dus inderdaad een ware rave party ontstaan in je hoofd, waarbij duisternis en licht in botsing gaan tot je murw geslagen op de dansvloer terecht komt. Dat wordt verder in de verf gezet op “You See” en “Void”, een circa zeven minuten lang rave feest. Incluis afsluiter “You See (Mtholvsky remix)”.
Besluit: Als een rock muzikant plots iets doet met elektronische muziek houden we doorgaans ons hart vast. Maar BRENNT slaagt er dus ook met deze dansplaat grenzen te verleggen, en dat trekt ons het meest over de streep. Want BRENNT verlaat bewust zijn comfortzone en gaat de confrontatie met die andere kant van zichzelf aan. Maar vooral, komt hij daar gewoon mee weg. Door een dansplaat uit te brengen, die donkere gedachten naar boven brengt. En waardoor je lekker gaat zweven over de dansvloer. Waardoor letterlijk een rave party in je hoofd ontstaat , die zijn uitwerking heeft op de dansspieren. Missie geslaagd!

Intro (Niphoc) 03:34 - Purple Venom 05:01 - You See 04:05 - Colours End 06:56 - Void 07:32 - You See (Mathlovsky Remix) 04:49

dark Elektro
Purple Venom
BRENNT
 

donderdag 06 augustus 2020 09:42

Made of Rain

Naast andere Cure-s , Sisters en vele postpunkbands in het genre drukte ook The Psychedelic Furs zijn stempel op de jaren '80. De band bracht een zestal albums uit, en bestormde de podia op een doordachte wijze. Richard Butler zijn zwaarmoedige stem deed me altijd een beetje denken aan Ian Curtis, al zullen velen dat tegenspreken. De sfeer die er ook boven een band als Joy Division hing, vond je subtiel ook terug bij The Psychedelic Furs. Daardoor vielen we prompt voor deze band. Na het toch wat meer op de Amerikaanse markt gerichte 'Midnight to midnight' in 1987 hield de band er in 1991 even mee op na 'Wolrd Outside' . Optredens werden nog gegeven, maar het was wachten op een nieuwe plaat. De band grijpt je op hun nieuwste schijf 'Made of Rain' dan ook letterlijk bij de keel, en doet je een traan wegpinken terwijl je zweeft over de dansvloer alsof het weer 1980 was. Met als toemaatje die typische Furs gerelateerde jazzy sound, zijn we vertrokken voor een klein uurtje intens genieten.
"The Boy Who Invented Rock & Roll” laat op een meeslepende , weemoedige en bijzonder melancholische wijze horen waarom we ooit fan zijn geworden van de Furs. Nee, vernieuwend is het allemaal niet meer, dat hoeft ook niet. Maar je hoort, en voelt, dat de Furs klaar zijn voor de nieuwe stap in hun carrière. De stem van Richard klinkt nog steeds somber, donker en doorleefd. Hij bezorgt je al vanaf die eerste song een ware krop in de keel. Over walmen van een intense duisternis, glijden we verder weg , in diepe gedachten verzonken op de daarop volgende songs “You'll be mine”, “Wrong train” en het wondermooie “This'll never be like love”.
Dat The Psychedelic Furs na al die jaren nog steeds een eigenzinnige stempel drukken op dat typische postpunk genre , blijkt nogmaals uit songs “No -One” en “Tiny hands”, binnenkoppers van jewelste als je houdt van het soort postpunk waar buiten de lijntjes wordt gekleurd. Dat deden de Furs in 1979 al , en dat doen ze nog steeds met veel overgave zoals blijkt uit afsluiters “Hide the Medicine”, “Turn you back on me” en “Stars”.

Besluit: Of de band met 'Made of Rain' echt nieuwe zieltjes zal winnen , valt te betwijfelen. Maar de postpunk liefhebber , oud en nieuw, kan deze knappe plaat met gerust hart in huis halen. Psychedelic Furs bewijzen vooral dat het ouder worden de spontaniteit niet in de weg hoeft te staan.
Kortom, als je als band die alles al heeft bewezen nieuw werk uitbrengt, kun je daar twee dingen mee doen. Een routine klus afwerken, en daar mee wegkomen. Of een andere bladzijde omdraaien op een fris, montere wijze, met een knipoog naar het verleden. En  op een eigenzinnige wijze er dus toch iets vernieuwend mee doen met dat verleden.. En net dat tweede doet Psychedelic Furs op zijn nieuwste plaat.

Tracklist: The Boy Who Invented Rock & Roll 03:37 - Don't Believe  03:45 - You'll Be Mine  04:48 - Wrong Train 04:13 - This'll Never Be Like Love  05:10 - Ash Wednesday 05:37 - Come All Ye Faithful  04:23 - No-One  04:23 - Tiny Hands  03:46 - Hide The Medicine 03:46 - Turn Your Back On Me 04:14 - Stars 03:57

Postpunk
The Psychedelic Furs
Made of Rain

donderdag 06 augustus 2020 09:37

Humanipulation

PERFECITIZEN is een Tsjechische grindcore formatie die ontstond in 2011, uit de as van de ALIENATION MENTAL. Doorheen de jaren  is de band geëvolueerd van een eerder technische dead grind naar blastcore. Dit resulteerde in enkele knappe platen; sinds 2016 zijn er enkele line up wissels geweest, zo werd de voormalige vocalist - en mede oprichter - Olda vervangen door Honza Habr en doet PERFECITIZEN het ook met een ander bassist: Adriano Neri. Gitarist Thomas Mleziva en drummer Jarda Haz maken de line up compleet. In die line up bracht de band nu een nieuwe plaat uit 'Humanipulation'.
De meest gruwelijke horror taferelen halen we ons voor de ogen tijdens deze fantasie prikkelende trip. 'Humanipulation' opent de poort naar uw persoonlijke Hel. Op een waanzinnig snelle, maar ook doordachte wijze gaat PERFECITIZEN tekeer. Vaak in een slome, maar daarom niet minder dreigende modus, zoals op “Propaganda” of “Mental Obesity” gaan alle registers telkens in een versneld tempo volledig over tot je als luisteraar totaal murw geslagen in de donkerste hoek van de kamer terecht komt. De ene mokerslag is nog maar pas verwerkt, of daar komt een volgende knallend vuurpijl op je hoofd af.
Echter is dat de fantasie prikkelen, waarover we het eerder hadden, dat ons het meest over de streep trekt. Akelige vocalen uit de duisternis doen de haren op je armen recht komen van pure angst, soms binnen een doom sfeertje zoals op “Motivation” om daarna , dankzij die rauwe riffs en verschroeiende harde drum partijen weer op volle kracht in te beuken op je hersenpan.
Ook een positief aspect aan deze schijf is het variëren  tussen traagheid en dreiging , die bij het nekvel grijpen, en op een snel tempo je hersenpan tot moes slaan. Dat wordt bij de laatste songs “Injection” en “Flashback = hope” nog maar eens in de verf gezet
Besluit: Dit is de perfecte remedie om al je opgekropte frustratie, woede , haat en angst kwijt te geraken. Na een half uur volledig los gaan op deze verschroeiende songs, blijf je namelijk badend in het zweet van angst achter. Vergelijk het met een rollercoaster die je naar de diepste angsten in je onderbewustzijn brengt, je confronteert met de meest weerzinwekkende demonen die je s 'nachts wakker houden, tot het gevoel dat je ze hebt verslagen.
Het is geen trip voor tere zieltjes, je moet er zeker een sterk hart voor hebben om de trip naar je persoonlijke hel de overleven. Maar als je ervan houdt , dan is deze PERFECITIZEN een sterke aanrader.

Tracklist: Humanipulation3:51 - Blind ignorance4:10 - Misunderstanding3:32 - Propaganda4:01 - Mental obesity4:42 - Motivation3:12 - Injection3:44 - Flashback = Hope2:59

blastcore/tech-dead-grind
Humanipulation
PERFECITIZEN
Check het vooral zelf uit: https://perfecitizen.bandcamp.com/track/humanipulation

donderdag 06 augustus 2020 09:31

Aunt Sister Lydia -single-

We citeren even het nieuwsbericht dat we ontvingen: ''Het Gentse Kosmo Sound presenteert in november zijn langverwachte debuutalbum 'Antenna'. Het instrumentale sextet laat zich inspireren door de typische dubsound waarbij hun achtergrond in jazz nooit veraf is. Ze mixen zware baslijnen en strakke drums met spacy melodieën tot een organische trip die elke zaal in de fik zet. Al tweemaal verzorgden ze het voorprogramma van dublegende Adrian Sherwood en werden ze winnaars van Sound Track 2019. Hun nieuwe album - opgenomen en gemixt door Koen Gisen - komt in het najaar uit op vinyl en CD bij Zephyrus Records. 'Aunt Sister Lydia' is de vooruitgeschoven single uit dat album”.
Kosmo Sound puur muzikaal in een hokje steken is onmogelijk. Dub vibes, streepjes jazz - de groovy kant daarvan - Zuiderse klanken en een lekker dansbare sausje daarbovenop doen je zweven over de dansvloer. Kosmo Sound schotelt een intens mooi, kleurrijk klankentapijt voor waardoor je, eens onder hypnose gebracht, in een diepe trance terecht komt. De song gaat ook zoveel kanten uit, waardoor die meer dan zes minuten puur genot in een oogwenk voorbij zijn.
Bovendien, 'Aunt Sister Lydia 'zou een ode zijn aan de tante van drummer Marius Couvreur vernamen we. Deze dame moet een bijzondere, tot de verbeelding sprekende vrouw zijn. Dat bewijst in elk geval deze kleurrijke song, die zoveel kanten uitgaat dat je er compleet zen van wordt. Alle kleuren van de regenboog krijg je circa zes minuten lang voorgeschoteld. De smaken van dit bijzonder gerechtje van Kosmo Sound zijn bovendien zo uiteenlopend dat het naar meer snakt. Waardoor we nu al uitzien naar november, en de release van dat langverwachte debuut.

Dub/Jazz
Aunt Sister Lydia -single-
Kosmo Sound

https://www.youtube.com/watch?v=Lj4Q7VmquZw

donderdag 06 augustus 2020 11:46

No Token -single-

The Otherness is een vrij jonge Argentijnse band die aanstekelijke rockmuziek brengt waarop stilzitten onmogelijk is. De band timmert eigenlijk al sinds 2009 aan de weg. De band begint sinds enkele jaren ook voet aan de grond te krijgen in Europa, met respons van gerenommeerde media NME en BBC 6. The Otherness ging op tournee door Europa, de UK en bracht dit jaar twee singles uit "Gotta Go" en "Few To Stew" die twee kanten laten zien van hoe deze band in elkaar steekt. Ondertussen zijn daar nog enkele singels bij gekomen zoals “Move On” en "Open Minds Together Now" . Ondertussen zitten we ook, zoals iedereen al weet,  in een corona crisis, en zijn tour plannen in het water gevallen. Toch is deze Argentijnse band niet op zijn lauweren gaan rusten.  Enkele weken geleden lichtte de band een ander tipje van de sluier met “No Token”.
Lekker rockend, en ook die emotionele impact die we merkten bij vorige songs, overeind laten staan is de rode draad. Ook nu weer is het opmerkelijk hoe deze band er perfect in slaagt om de brug te slaan  tussen Westerse cultuur en de typisch Latijns-Amerikaanse. Een sprookjes huwelijk eigenlijk tussen beide uitersten, dat uitmondt in een aanstekelijke song die aan je ribben kleeft, maar ook zorgt voor een adrenalinestoot. “No Token” straalt ook subtiel een boodschap uit van hoop in deze toch wel donkere tijden. Althans de song geeft je een weemoedig gevoel vanbinnen, maar straalt eveneens geluk.
Het spelen met gevoelens op een zo uiteenlopende wijze is een ander pluspunt aan deze opmerkelijke band die in typische rock middens zijn stempel drukt. Ook dat wordt door middel van deze knappe single “No Token” in de verf gezet.
Besluit: Het is nog even wachten op een full album , maar op basis van deze knappe singles, waaronder dus ook  deze nieuwe “No token” , ontdekten we een bijzondere band die twee werelden verbindt zoals weinigen hen dat hebben voorgedaan. Klasse!

https://www.youtube.com/watch?v=GLj6cOdK9Ko

donderdag 06 augustus 2020 11:43

This is Skoo

We staan altijd een beetje sceptisch tegenover artiesten die door bepaalde media naar voor worden geschoven als de nieuwste wereldsterren. In UK wordt de 19 jarige rapper SCUTI alvast een gouden toekomst voorspeld. Met haar debuut single “Skoowup” gooide SCUTI zeer hoge ogen. Maar omdat we het met eigen ogen en oren moeten zien,  horen en vooral voelen wachten we even het debuut af. We gaven ‘This is Skoo’ enkele luisterbeurten, en stellen vast dat de voorspellingen niet zo ver gezocht zijn.
SCUTI breng namelijk hip hop met een boodschap, en daar houden we wel van. Er zit enorm veel gevoel in de song “Huh”, waarmee SCUTI op een heel gedreven wijze deze plaat opent. . HipHop vanuit het hart dus, en dat is ook de opvallende tendens bij de daarop volgende songs “You Know”, “No Makeup” en “Weekend”. Eén voor één songs waarbij het buikgevoel hoog ligt. Dat is bovendien de rode draad .
Het is altijd leuk om te zien en horen hoe een jonge artieste van amper twintig jaar meerdere elementen uit de hiphop zo perfect bij elkaar puzzelt dat je er ofwel stil van wordt, of je een rillingen over je rug voelt lopen, die normaal eerder voorkomt bij de oudere of meer ervaren hiphop/rapacts.
SCUTI straalt enorm veel charisma en zelfverzekerdheid uit binnen haar zeer persoonlijke songs. En is om die reden een verfrissende artiest binnen de nieuwere strekking. Want laat ons eerlijk zijn, we zien door het bos de bomen niet meer. En SCUTI slaagt er toch in, net door die eerlijkheid , oprechtheid, een brug te slaan naar verleden, heden en toekomst van het genre. Dat blijkt ook uit de wondermooie afsluiters “Chasing Cheques” en “Lucky”.
Besluit: De ambitieuze artieste SCUTI laat er geen gras over groeien en drukt nu reeds haar stempel op de scene . Of de hype overdreven is of niet? We laten het in het midden, de luisteraar heeft altijd het laatste woord, maar met dit debuut brengt ze dus wel degelijk dat soort hip hop vanuit het buikgevoel, vanuit de basis waar het genre is ontstaan. En dat trekt ons nog het meest over de streep. Daarom voorspellen we SCUTI een gouden toekomst, op voorwaarde dat ze gewoon zichzelf blijft en zich niet laat ompraten door de zogenaamde slimme marketing die haar in een bepaalde richting wil pushen.
In het oog te houden deze jonge hip hop parel.
Tracklist: Huh 02:37 - You Know 02:25 - No Makeup 02:12 - Weekend 03:30 - Chasing Cheques 02:29 - Lucky 02:33

donderdag 06 augustus 2020 11:39

Hluboká temná mod?

Muziek richting Tsjechië komt zelden aan de bak in onze regionen, nochtans wordt daar magistrale muziek gefabriceerd. Neem nu de grindcore/hardcore formatie GRIDE. De band timmert sinds 1996 aan de weg, en haalt enorm verschroeiend en snel uit. GRIDE bracht verschillende platen uit, al dan niet in split en verdient op basis van een van de laatste releases 'Hluboká temná mod?' zeker wat meer aandacht.
De band zegt het volgende over de stijl die ze brengen: ''endeavours to play ultrafast and extreme fusion of hardcore and grindcore. But we draw even from other styles of music like metal, industrial or alternative rock. Our only motto is: Speed wins!!!''
Die stelling is zeker niet ver gezocht. Snelheid vormt inderdaad het sleutelwoord bij GRIDE. Elke song op de EP heeft een duurtijd van circa één tot twee minuten. Aan dit razend snelle tempo duurt deze EP dus amper 11 minuten. Toch valt binnen deze chaos en snelheid enige melodie te bespeuren. Het is de dreigende ondertoon, het voortdurend gestampt tegen alle heilige huisjes tot die zijn omver geblazen, dat ons over de streep trekt.
Eigenlijk is deze EP een elf minuten durende aanslag op je trommelvliezen. Het voelt aan als een splijtbom die je hersenpan verpulvert, waarna je ziel tot moes wordt herleid. Als je houdt van deze razendsnelle aanpak, zal je als liefhebber zeker aan je trekken komen bij deze band.

Tracklist: V??ná Válka s Hmyzem (0:51) - Básník Vstoupil a Vzal Si Slovo (1:09) - Bou?e ve Sklenici Vody (1:57) - Hluboká Temná Mod? (1:28) - P?ijdu Hned (1:19) - Nikdo Nikdy za Nic Nem?že (1:20) - Nesem Si v Sob? Smrt (2:33)

Naast de bovenstaande EP bevat de uitgebrachte plaat ook een Split 10" met Sidtracked. Ook nu weer is het snelheid dat de rode draad vormt op de plaat. Geen seconde rust wordt de luisteraar gegund. En de bands blijven dan ook lekker doorgaan, tot je compleet murw geslagen in de hoek van de kamer terecht komt.

Tracklist: Neutrální zóna 01:51 - Provokace ?isté plochy 00:47 - Dilema mouchy 00:42 - Thermidor roku X 01:25 - První minuta zbytku tvýho života 01:41 - Oprava principu 00:55 - Dejavu 01:26 - Masáž 01:49

Dat de band van veel grindcore markten thuis is en eigenlijk volop de aandacht verdient, ook in onze regionen , bewijzen ze met een andere split album ‘Thema eleven’ uitgebracht in 2009, maar die nu nog steeds even verschroeiend en lekker oorverdovend hard klinkt.

Tracklist: Volání divo?iny 02:45 - Neurorevolution 00:59 - Žiletky ( Psí Vojáci cover) 03:23

GRIDE is zo een band die het grindcore genre op de kaart zet in eigen regionen, en bewijst met deze schijven tot een van de grootmeesters te behoren; de uitzonderlijke kwaliteit waarmee ze je hersenpan verpulveren door als een losgeslagen sneltrein over je hoofd te denderen, komen we niet elke dag tegen. Daarom is deze wellicht niet zo bekende band, een sterke aanrader voor elk die beetje liefhebber is van de hard-/grindcore genre.

Hardcore/Grindcore
Hluboká temná mod?
GRIDE

Check het vooral zelf uit, het loont de moeite: https://gride.bandcamp.com/

donderdag 06 augustus 2020 11:36

Kosmos

Zoals veel artiesten, muzikanten en componisten probeert ook J Lloyd, de ene helft van het duo Jungle, die ‘lockdown’tijden zo interactief mogelijk in te vullen. Hij doet dit door mixtapes uit te brengen, onder de naam 'Kosmos'. Vijfentwintig songs met een tijdsduur van circa één tot twee minuten, laten vooral een plaat horen die je in zijn geheel moet beluisteren om inde sfeer te geraken.
J Lloyd is een muzikale duizendpoot die houdt van buiten de lijntjes kleuren en bewust op avontuur te trekken door dat elektronische muzieklandschap. Het feit dat de man bij elke song weer iets nieuw en verrassends toevoegt, trekt ons op 'Kosmos' dan ook het meest over de streep. Nogmaals, beluister deze plaat in zijn geheel, en voel hoe je wordt meegetrokken in een bonte, kleurrijke wereld die J Lloyd aanbiedt. Soms zakt de man weg in een donkere brij, en dan zal het niet voor iedereen even gemakkelijk zijn om te volgen. Maar net die gevarieerde aanpak, en net dat voortdurend schipperen tussen donker en licht, zorgen ervoor dat we ons gewillig laten hypnotiseren en in een trance dansen door de huiskamer met de versterker op tien.
Nee, het heeft totaal geen zin om elke song apart te bespreken, stellen we vast. Want na een nieuwe luisterbeurt hoor je weer een andere kant van J Lloyd die je voorheen niet ontdekte. De man laat niet gemakkelijk in zijn kaarten kijken, maar knipoogt dus ook naar de meer toegankelijke kant van dance muziek. Daardoor kan hij een ruim publiek over de streep trekken.
Dansplaat, dansplaat, dansplaat! Zo zou je die schijf dan ook kunnen noemen. De bijzonder aanstekelijke tapes zorgen  één voor één voor een ware rave in je hoofd, die zijn uitwerking heeft op de dansspieren. Nu we dat niet kunnen op een of ander festivalweide, zweven we dan maar door de huiskamer. Ofwel binnen walmen van eerder ingetogen duisternis, ofwel worden alle registers open gegooid. Door die bijzonder gevarieerde aanpak, dat dipje middenin op de schijf in het midden gelaten, zorgt  J Lloyd er voor dat die veertig minuten voorbij zijn voor je het weet.
Besluit: Met Jungle kleurde J Lloyd graag buiten de lijntjes, ook nu verlaat hij zijn comfortzone wat zorgt voor een kruisbestuiving tussen gefronste wenkbrauwen en dansende ravers die de woonkamer in vuur en vlam zetten. 'Stay home with me' is de klinkende boodschap die J Lloyd je meegeeft om deze lekkere dans parel af te sluiten.

Tracklist: Intro 00:54 - God Forgiven Souls 01:22 - Apocalyps 01:01 - If I Fall Under 01:27 - Trouble 01:52 - The Way I feel about you 01:42 - Turn into the fire 01:32 - I've been dreaming of 02:34 - Goodye from mother earth 02:16 - Crushed in 01:17 - Call me when you need me 01:17 - Glorious 00:57 - Interlude 00:59 - Baby 00:52 - You work to hard 01:01 - Strange times 01:27 - Live is on the lawn 01:57 - Mystére  02:16 - Let me be your hero 01:57 - How Far??? 01:07 - I just want to love her 02:06 - Gotta work harder 01:26 - Feelin' good 01:23 - It's no wonder 02:16 - Stay home with me 02:06

Dance/Elektronica
Kosmos
J Lloyd

The Otherness - Rock music is about freedom of expression for both the artists and fans and what goes on between the interaction of ideas, sounds and feelings

The Otherness is een vrij jonge Argentijnse band die aanstekelijke rockmuziek brengt waarop stilzitten onmogelijk is. De band timmert eigenlijk al sinds 2009 aan de weg. De band begint sinds enkele jaren ook voet aan de grond te krijgen in Europa, met ook respons vanuit gerenommeerde media als NME en BBC 6. The Otherness ging op tournee door Europa, de UK en bracht in 2019 twee singles uit “Gotta Go” en “Few To Stew” die twee kanten laten zien van hoe deze band in elkaar steekt. Ondertussen heeft de band niet stil gezeten. Ook recent kwam een nieuwe single op de markt “No Tokens”. “Lekker rockend, maar ook die emotionele impact die we merkten bij vorige songs, overeind laten staan is de rode draad. Ook nu weer is het opmerkelijk hoe deze band er perfect in slaagt om de brug te slaan  tussen de Westerse cultuur en de typisch Latijns-Amerikaanse” schreven we daarover. De band stond ons te woord, via e-mail, om ons te vertellen over het ontstaan van de band, de definitie van rock muziek, en hoe je omgaat met gelijk welke crisis. Ook werden de verdere toekomstplannen uit de doeken gedaan.

The Otherness is a fairly young Argentinian band that brings infectious rock music that makes sitting still impossible. The band has actually been on the road since 2009. How did the band start?
Well, we weren't on the road at all when we first started. It just happened that we began to write original songs since the early beginnings of the band, when we were almost kids and we were desperate to play the stuff live. There's no so-called "clubs' circuit" in Argentina... Eventually, Pablo joined The Otherness around 2010 and we had the chance to play for the first time in Asunción, Paraguay. The funny thing about it all is that we were born in La Patagonia, the deep south of the world -all of us- but we met in Buenos Aires and found ourselves touring for the first time in the UK  because of a cool review a young journalist from Seaford called Rob Sayce penned for Subba-Cultcha (London). We sent him a few demos and they considered it was good enough material to write about and introduce the band to underground promoters and grassroots venues.

How can we best describe music from The Otherness?
Right after seeing the band performing live. It's hard to put music into words, isn't it? Generally speaking it can be described as uplifting, diverse, melodic and intense. Raw energy plus diligence behind the songwriting -in order to reach out to that feeling that reflects something interesting is going on between the blend of lyrics we sing and the kind of music and arrangements we deliver in the spirit of the songs.

The band has also started to gain a foothold in Europe for a few years, with response from renowned media such as NME and BBC 6. Has this also opened more doors?
Yeah, in a way it did help us to break into new grounds. We were championed by John Robb, Chris Hawkins and Steve Lamacq since our first indie releases. That's something unusual for foreign bands and some people in the music biz truly appreciate it. Of course, we appreciate it too because it's something that is merely the outcome of the music we make. No PR firms, no labels pushing for it, nothing... just a genuine appreciation of the songs.

You regularly release singles, the last one was “No Token”. Why not a full album or EP?
We just felt it's a sign of the times: short attention span plus tons of new artists releasing music daily because of tech evolution and easier access to recording tools... Who do you think you are as an artist to think and pretend that any kid anywhere will give you 2 hours of their precious time to just listen to your unknown double-album music through an ads free Spotify binge while friends from school and the streets are playing Fortnite on-line? The answer is we are currently working on a 4 songs EP to release through Motor Music Entertainment to introduce our music in the EU and also our debut album. The recording sessions for the album will start in January 2021.

I listened to that song to write a review about it, some things struck me. It is remarkable how this band succeeds perfectly in bridging the gap between Western culture and the typically Latin American. A fairytale marriage actually between both extremes. What is your opinion about this? And was this a conscious choice?
In all honesty, we think music has nothing to do with nationality in the first place. There are some music genres more or less popular here and there and good-average-awful tunes. It is not a conscious choice to do what we do in regards to that. However, we had to deal with shitty prejudices over here. Luckily, all we stand for is quite obvious if you look carefully into the meaning of the band´s name. We are one of those bands that don't tell or suggest people what to think, we don't preach like rock and roll-hip hop demagogues that in the end are mainly looking for the IG dollar. Rock music is about freedom of expression for both the artists and fans and what goes on between the interaction of ideas, sounds and feelings.

"No Token" also conveys, subtly at least, a message of hope in these dark times. At least the song gives you a melancholic feeling inside, but you also radiate happiness. what is your opinion on this statement?
It's accurate. Just like Cohen's quote: "There's a crack in everything, that's how the light gets in". Hopefulness makes sense as long as you acknowledge the lows in life, be it injustice leading to conflicts, corruption in the high spheres of power, the lack of education, greed as the main factor that creates poverty among the majorities or a bloody pandemic like corona virus... This message of hope just provides us with a sense of humanity to face reality.

Are there any new releases planned? Singles?
Yeah, we are mixing a new song called "Give It Some Room". It is going to be out soon as part of an EP entitled "A Glimpse Into The Otherness".

When can we expect a full album or something like that?
We are confident that the debut album will be published in April 2021. We've already demoed all of the songs plus a couple of new singles that are really exciting.

I suppose many plans have fallen into disuse because of this corona crisis. Which?
We had to cancel the UK tour. We were booked to play several cities in April and now, we are expecting to be able to play the EU leg of the tour in October. Fingers crossed... We've gigs in Germany, Belgium and the Netherlands on the way.

How do you deal with such a crisis as a band, musician (but also as a person)?
As a band we focused in the songwriting and recording demos. In the middle of this crisis we also signed our first record deal to Motor Music Entertainment from Berlin -which was unexpected and ignited our working ethos to new levels. We are constantly in touch with each other because we are really close friends.. Above it all we are like a band of brothers. It's easier that way but we still go through highs and lows, anxiety disorders and sleep deprivation, ha ha ha!!!

How is it in your country in these corona times actually? South America has been hit particularly hard
It is not as bad as it was in some European countries or USA... The death toll is one of the lowest in the world. Anyways, the worst thing here in Argentina is the lack of capacity and hard work the government shows when it comes to entail the proper actors to create protocols for entrepeneurs and working class people and gradually get back to a certain kind of normality. We've undergone one of the longest lockdowns in the world, more than 150 days and counting... It was a clever move in the beginning of it all but now we are suffering the consequences of passivity.

What are the further plans? And what are the actual ambitions of the band?
Our main goal now is to be able to play live music soon on tour and also track a really good album. The actual ambitions of the band are more or less the same as always, play fine tunes and reach out to wider audiences.

Is there any kind of end goal to build on that? Something you absolutely want to achieve as a band and musician?
If there's something out there than can be regarded as the absolute achievement that would be creating an inspiring legacy throughout our songs in the same way lots of artists inspired us to become musicians and writers in our own peculiar way. Passion, honesty and tunes that hit hard in the core of the people.

How do you feel about streaming live concerts? Is that a solution for the future? Now live concerts are canceled
It's not something that we'd prefer. It does not feel like a solution... it's just a fucking palliative. Live music is lively, isn't it? It's about the human experience and the physical and spiritual connection that proximity implies.

To wrap up, feel free to provide some links where one can purchase the band's online merchanidiser.
Feel free to discover The Otherness on the following links
Spotify: https://open.spotify.com/artist/5TBYqdpnL8B5fMfVyOTBUs?si=ml02myXaTMmMJVj-Jjk49A
Instagram: https://www.instagram.com/the_otherness/
YouTube: https://www.youtube.com/playlist?list=PLclsHSJI03-zi7nTVHXbLsukLidjJwFwS
Facebook: https://www.facebook.com/OthernessRock
Twitter: https://twitter.com/the_otherness

Pagina 4 van 69
FaLang translation system by Faboba