zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Se connecter

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Erik Vandamme

Erik Vandamme

donderdag 20 februari 2020 19:08

Day Trip to The Petting Zoo

We geven het toe, we zijn al een tijdje fan van Nico Kennes en al de projecten waar hij aan deelneemt. Neem nu Bareley Autumn. Drie jaar geleden bracht de band zijn debuut uit en bezorgden we, zeer goed bedoeld, hen de stempel 'Het Belgisch antwoord op Eels'. Net omdat de muziek van Bareley Autumn diezelfde emoties uitstralen, die je ook bij die laatste terugvindt. Ondertussen heeft de band bewezen vooral over een eigen smoel te beschikken. Bareley Autumn bracht een gloednieuwe schijf op de markt 'Day Trip To The Petting Zoo', waarop deze stelling nog meer in de verf wordt gezet.
Opener “Alix” is al zo een song boordevol emoties. Nico heeft nu eenmaal een stem en uitstraling die je kippenvel bezorgt. Een uitzonderlijk talent dat je zelden tegenkomt. Die stem is zijn grootste wapen in de strijd en dat wordt uitvoerig tentoongespreid op deze plaat. Is die eerste song nog eerder een sobere en intieme trip waarbij Bareley Autumnn harten raakt, dan durft de band echter deze keer ook de registers opentrekken. De muzikanten mogen vaak lekker loos gaan, telkens aangevuld door Nico zijn stem die blijkbaar veel meer toonaarden aankan dan ingetogen die snaren raken. Luister maar naar een “Crucified”, een song boordevol verrassende wendingen die we nog niet waren tegengekomen bij Bareley Autumnn. Met een meer elektronische inbreng, die ons zeker bevalt, verlegt de band hier zijn eigen grenzen. Prachtig.  Bij “Grown” en “Abortion Coffee” blijkt dat de inbreng van een extra gitarist geen verkeerde keuze was. Integendeel. Daardoor klinkt het geluid veel voller, zelfs een beetje rauwer en meer 'rock'-getint. Dat de muzikanten de registers compleet kunnen opentrekken en zo het tempo de hoogte induwen, is trouwens een enorm pluspunt aan deze knappe plaat. Het plaatje wordt telkens opnieuw perfect ingekleurd door Nico zijn bijzonder melancholisch stembereik, door enerzijds ingetogen die harten te verwarmen als bij “Dream Vaporizer” en anderzijds weer eens lekker verschroeiend het tempo tot een hoogtepunt te drijven zoals bij “Abortion Coffee” .
Dit is een zeer gevarieerde schijf geworden die vele andere kanten laat zien en horen van Bareley Autumn. Het mag duidelijk zijn, deze band is niet gewoon volwassen geworden. Deze band vindt zichzelf opnieuw uit op deze schijf, en daarvoor krijgen ze toch een extra pluim op hun hoed.
Het extra fijne aan 'Day Trip To The Petting Zoo' is dat de band je voortdurend op het verkeerde been zet, alsof er bewust geen lijn zit in deze plaat. Het keert terug in het onheilspellende “Out Of Love And Out Of Shape”, een instrumentaal eindpunt waaruit nogmaals blijkt dat het niet meer puur en alleen draait rond de stem van Nico. De muzikanten krijgen voldoende vrijheid om zich volledig te laten gaan op deze knappe plaat. Ook al is een song als “All There Is” en het wonderbaarlijke “Tinder” een rustpunt dat ons naar adem doet happen doordat Nico ons weet te betoveren op een zeer bijzondere wijze.
Bareley Autumn is anno 2020 vooral een band die evolueert en blijft evolueren in zijn kunnen. Dat laatste trekt ons op deze bijzonder veelzijdige plaat het meest over de streep.

donderdag 20 februari 2020 18:58

Burial Songs

De West-Vlaamse band Ansatz Der Maschine brengt al vele jaren het soort meditatieve ambient met een klassieke en theatrale inbreng. Vier jaar na 'Tattooed Body Blues' brengt Ansatz Der Machine met 'Burial Songs' een album uit opgebouwd als een klassiek requiem. ‘Burial Songs’ is niet meteen de meest opgewekte naam voor een album en toch is het geen gitzwart album geworden. Ook al is het thema omgaan met verlies, dood en verdriet. Je hoort en ziet veel lichtjes verschijnen aan het einde van die donkere tunnel.
Na het bijzonder aangrijpende instrumentale “Igarka” keert Ansatz Der Maschine terug naar de essentie van hoe om te gaan met dat verdriet. Zo draagt Mathijs Bertel de song “Untold” - met inbreng van Will Samson - op aan het kind dat hij en zijn vriendin verloren. Mathijs wist ook enkele toppers te strikken die aan dit project willen meewerken. Bij “Invisible” is er de inbreng van Colin H. Van Eeckout (Amenra) die als geen ander weet hoe je muziek kunt brengen waarbij wordt omgegaan met het aspect van de dood. Zijn spoken word-inbreng is dan ook indrukwekkend. De inbreng van de Gentse zangeres/componiste Sophia Ammann (van onder andere Little Dots) bij afsluiter “Igarka” (nu met vocalen) is al even bewonderend te noemen. Vaak knetteren de songs als een haardvuur, zoals bij “Deerhunter”, vaak gaat het de eerder intieme en bezwerende kant uit. Zoals bij het wondermooie “Eagle” of “Agnus” het geval is. Instrumentaal en vocaal weet Ansatz Der Maschine telkens die gevoelige snaar te raken. Soms zelfs op een springerige en lichtjes knetterende wijze, waarbij het lijkt alsof klanken naar elke hoek van de kamer uitgaan. Anderzijds op een eerder sobere maar daarom niet minder pakkende wijze. Daardoor worden de emoties van de aanhoorder telkens tot het diepste van zijn genen aangesproken, op een zeer uiteenlopende wijze.
Ansatz Der Maschine doet meermaals je hart bloeden door songs te brengen die één voor één een verhaallijn vormen, en die leest als een boek. Het zorgt voor een eerder filmische aankleding die elk van je zintuigen prikkelt. Je komt werkelijk ogen en oren tekort bij wat op jou afkomt gedurende deze trip die je in een soort diepe trance doet belanden waar een tranendal en een glimlach op de lippen als een dunne lijn met elkaar worden verbonden tot een magisch mooi geheel.

The Pilgrims - Ik leef bij de dag, daar word ik ontspannen van, te ver vooruit kijken doe ik niet

Een brok rock/pop geschiedenis. In de jaren '90 was The Pilgrims een succesvolle Nederlandse formatie die door opzwepende rock muziek de harten sneller deed slaan. Na vier albums en talloze singles, waaronder een top-20 hit als “White man”, optredens op o.a. Paaspop tot Parkpop werd gitarist Persijn getroffen door een herseninfarct. Het werd stil rond de band.
Na circa twintig jaar vond The Pilgrims terug nieuwe energie op de gitaren terug uit de kelder te halen, en stevig te gaan jammen. Voor de fun deden ze in 2017 een succesvolle tournee alsof ze nooit waren weg geweest. Uiteindelijk resulteerde dit in  een album '6IX' dat begin maart op de markt kwam. Daaruit blijkt dat The Pilgrims niet doen aan een routineklus afwerken, maar een plaat afleveren waar het spelplezier en enthousiasme gewoon uit de boxen spat, alsof ze nog maar net zijn begonnen. Hoog tijd om bezieler en zanger Reniet Vrieze enkele prangende vragen te stellen over de heroprichting, het verleden en eigenlijk ook de toekomst.

The Pilgrims drukten in de jaren '90 hun stempel op het rock gebeuren in Nederland. Een hele rollercoaster, hoe hebben jullie dat toen beleefd?
Dat was natuurlijk een openbaring, ik was rond de 23 en zo groen als gras, dus dat was een te gekke tijd, en dat bleef het ook tot aan het einde, mijn vriendin en ik kreeg een kleine en nuchter als ik ben, trok ik gewoon de stekker eruit, The Pilgrims bestonden toen 8 jaar, met 4 albums en wat hitjes vond ik het toen welletjes.

De songs van Ottis Redding zijn een bijzonder mooie aanvulling aan deze plaat? Een van de vele invloeden van The Pilgrims veronderstel ik. Wie zijn je grootste invloeden eigenlijk?
haha, dat zijn er heeeeel veel, Bowie, Waits, Hendrix, Muddy Waters, Anthony and the Johnsons, Willy Deville, TC Matic, Nick Cave te veel om op te noemen, ik hou echt van zo’n beetje alle genres van snoeiharde verlaagde rock tot licht klassiek en van de jazz terug naar filmisch.

Het noodlot sloeg helaas toe na tien jaar, hoe gaat het ondertussen met de gezondheid?
Dit is niet helemaal juist, in 2000 heb ik bij Roadrunner getekend,  om zo mijn eigen studio te realiseren, in die tijd zaten Persijn en Jasper veel bij me, om songs te schrijven en op te nemen, in 2006 kreeg Persijn een herseninfarct en toen had ik er eigenlijk helemaal geen zin meer in, wel in het schrijven maar niet meer als uitvoerende.
Met mijn gezondheid gaat het goed, ik rook wel, maar dat dan ook het enige, geen drank of frisdranken, ik game wel veel!! hahahah

Als je naar het verleden kijkt, en vergelijkt met nu, wat is de grootste veranderingen tegenover toen? Buiten de opmars van het digitaal tijdperk?
Voor mij alleen de opname technieken, alles kan en gaat nu veel sneller, daardoor ben je veel productiever, persoonlijk vind ik dat fijn omdat ik met het schrijven toch echt een eenling ben.

Hadden jullie bij de heroprichting gedacht dat het dezelfde impact zou hebben als toen? Hoe waren de reacties eigenlijk?
Eerlijk gezegd had ik er helemaal niets van verwacht, maar ik wist niet dat we in de jaren 90 toch een hele goede indruk hadden achtergelaten, mensen zijn zeer enthousiast en zalen zijn zo goed als vol, schiet mij maar lek, ik doe het voor het plezier, ik behoef niet zo nodig op de voorgrond , en bekendheid is voor mij een grijs gebied, ik heb daar niets mee, maar het streelt wel je ego.

Hoe is die heroprichting eigenlijk in zijn werk gegaan, ik heb ergens gelezen dat je kinderen daarop een hoge impact hebben gehad?
Absoluut, het zijn zij die mij hebben aangezet met, hey pap we hebben je nooit live zien spelen!!? nou dat papa nog 1 rondje en dat rondje gaat nu alweer het 3e jaar in.

De schijf '6IX' luid een nieuw tijdperk in. Het lijkt wel alsof jullie nooit zijn weggeweest. Hoe zijn de reacties tot nu toe.
Overweldigend, af en toe denk ik, het mag wel even een graatje minder, maar beter zo dan anders.

Ik vond de bijzondere aanstekelijkheid waarbij enerzijds harten worden geraakt, anderzijds lekker groovy songs je tot dansen aanzetten het grote pluspunt aan de schijf. Wat is jullie mening hierover?
Ik wilde gewoon een diverse plaat, niet 1 sound maar van alles wat, zo kan iedereen een beetje meegenieten.

Hoe beleven jullie dat laatste, Spotify en zo, en hoe gaan jullie hier mee om?
Ik ga er prima mee om, het is wat nu speelt, ik heb er geen moeite mee.

Naast die groovy songs is er eentje dat ons binnen een intieme sfeer en tranen toe bedwingt. “Coffin for my daughter”. Zo een soulsong die recht door je hart klieft. Een song met een onderliggende betekenis?
Jazeker, het gaat over mijn hondje Sarah, nu 2 jaar geleden overleden, ze was echt mijn dochter, volgde mij overal, elke avond het zelfde ritueel, studio afsluiten en filmpje kijken op de bank, een zeer pijnlijke ervaring, voor mij en mijn gezin het was onze eerste hond.

Net dat schipperen tussen dansbaar en intiem is zo indrukwekkend aan deze plaat. Zit daar een bedoeling achter?
Nee, niet echt, ik ben van nature 99% een vrolijk persoon, maar als ik schrijf, zwaar mineur, bij de eerste luister sessie had ik ongeveer 15 songs geschreven, ze zeiden prachtig, maar het komt uit in het voorjaar dan is dit wel erg zwaar! Haha, ik ben geen ego en zei, dan probeer ik wat vrolijks. Van die serie en de zware serie is dit album tot stand gekomen.

Er zit ook een soort verhalen lijn in deze plaat verstopt dacht ik. Vertel er gerust meer over, of zie ik het verkeerd?
Zo zie je maar, iedereen kan zijn ei kwijt, hahaha

Hoe zien jullie de verdere toekomst eigenlijk? Gaan jullie nog verder op tournee?
Ik kijk nooit in de toekomst, touren gaan we zeker.

Zijn er eigenlijk nog verre toekomstplannen? Of  zijn jullie daar niet mee bezig?
Haha, zelfde verhaal, ik leef bij de dag, daar word ik ontspannen van, te ver vooruit kijken doe ik niet, soms wel achter me, de herinneringen die ik koester omdat ik daar vrolijk of emotioneel door wordt en dat vind ik beide een mooi gevoel.

Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk wordt de situatie die we nu beleven weer 'normaal' en kunnen we jullie spoedig live zien in ons landje

donderdag 13 februari 2020 15:57

Leker For Barn, Ritualer For Voksne

Een kinderplaat met progressieve invloeden? Dat krijgen we niet elke dag voorgeschoteld. ‘Leker Bor Barn, Ritualer For Voksne’ is vertaald ‘Spellen voor kinderen, rituelen voor volwassenen’. De inspiratie voor deze plaat vond de Noorse band Tusmorke dan ook in kinderliedjes. Dat laatste komt zeker naar boven bij elke song hierop. Waarom het album naar voren wordt geschoven als een progressieve folk schijf, is ons echter een raadsel. De band is echter niet aan zijn proefstuk toe, en gebruikte deze gedoodverfde formule ook in het verleden en kwam daar steeds mee weg.

Vanaf het springerige “Bro Bro Brille” voelen we ons terug een jonge snaak die de sprookjes van Grimm en dergelijke verslond. Tusmorke doet op een folkloristische wijze zeker een sprookjeswereld opengaan, waar het er niet altijd even gezellig aan toegaat. Niet dat we dit uit de teksten kunnen opmaken, daarvoor reikt ons Noors niet ver genoeg. Het is vooral een lichtjes grimmige sfeer, die je dus ook terugvindt bij sprookjes van Grimm die terugkeert bij songs als “Kjerringa Med Staven”, “Pa Tornersoses Slott” en ander “Den Tolvte Baal”.
De zeer catchy aankleding van de songs prikkelt de fantasie van het kind in ons, de folkse sfeer voert je weg naar die oorden waar je als kind vertoefde en waarvan je naderhand soms wel eens een nachtmerrie kreeg. In diezelfde lijn blijft Tusmorke verder de sprookjeswereld uit uw jeugd bewandelen of toch deze van de Noorse. 
Als volwassenen echter ontgaat ons de bedoeling van zulke platen een beetje. De Noorse taal is ons ook vreemd, waardoor we de teksten niet goed begrijpen.
Het lijkt dus eerder een schijf die puur voor kinderen is gemaakt, aan de biografie te lezen is dat echter niet het geval. Vooral zij die houden van springerige folkplaten, met een progressieve tongval en het bij voorkeur dus niet te ver gaan zoeken, zullen zeker hun gading hierin vinden. Wijzelf vonden het vooral leuk dat het kind in ons even terug werd aangesproken, en wilden ons verdiepen in de Noorse sprookjeswereld. Als we daar eens wat meer tijd voor hebben , zullen we dat zeker eens doen.
Tusmorke brengt dus een plaat uit die lekker aanstekelijk op de zenuwen werkt. En daardoor komen ze met dat kinderachtige binnen de folk zonder problemen weg. Laat dus dat kind in je gewoon los als je deze fantasie-prikkelende schijf beluistert.

donderdag 13 februari 2020 15:37

Heavenly Creatures

Stereoseat werd in 2013 opgericht als een studioproject door songwriter Tom van Dorp, die bekend werd met de band Chrome Yellow, en geluidstechnicus Sergej ‘soundwizard’ van Bouwel (Absynthe Mind). Aanvankelijk vulden gitarist David van Glabeke (Kenji Minogue) en drummer David van Belleghem (Delavega) de bezetting aan. Zij zijn ook te horen op het debuut ‘Safety Car Crash’ uit 2015. In 2018 maakten zij plaats voor toetsenist Maarten de Meyer (Vive La Fête) en drummer Jelle Lefebvre (Pink Room, Celestial Wolves). Met 'Heavenly Creatures' slaat Stereoseat vooral een nieuwe bladzijde om in zijn carrière, is onze eerste vaststelling.
'Nine Inch Nails meets Queens of the Stone Age en Tool' is de eerste gedachte die door ons hoofd schiet bij songs als “Arcade”, “Coda” en “Landskin”. Bij “November” neigt het zelfs eerder naar die eerste. Meer nog, deze songs zouden gewoon door bovengenoemde bands kunnen geschreven zijn, maar dit is een project rond jongens uit Gent. Het extra interessante is de gevarieerde aanpak. Vaak binnen een eerder intieme maar daarom niet minder dreigende start, wordt telkens verschroeiend rauw en hard uitgehaald waardoor het aanvoelt als een mokerslag die in je gezicht terecht komt , is iets wat als een rode lijn door de plaat loopt. Luister maar naar het gestroomlijnd startende “Out Of Tune” of “Retard” dat telkens begint met een verdovende intro. Waarna alle registers worden open gegooid en de aanhoorder tegen de geluidsmuur wordt verpletterd. Klasse! Ondanks het feit dat die vergelijking er zeker is, weigeren we categoriek de band met eender welke band te vergelijken. Net omdat Stereoseat over een eigen smoel beschikt en niet moet onderdoen voor die voorbeelden die zijn aangehaald. Luister maar naar het perfect in elkaar geknutselde “Secret Hell” en “Shiver”. En voel die rillingen over je rug lopen, van angst of innerlijk genot laten we in het midden. In elk geval doet deze band op een uiteenlopende wijze een huivering ontstaan die door heel ons lijf loopt. Een chaotische brij die je tot waanzin drijft, dat schotelt Stereoseat je verder voor bij songs als “Sluthead”, “Waltz” tot het al even kokende hete “Whigs”. Het zijn allemaal songs die zorgen voor een aardverschuiving in ons hoofd, die ons hart doormidden doet scheuren. Een aanpak waardoor we niet zomaar over de streep worden getrokken. Hier wordt geschiedenis geschreven, wat ons betreft.
Vergeet Tool, NiN of Queens Of The Stone Age. Allemaal bands waar ik enorme fan van ben, laat dit duidelijk zijn. We stellen u voor Stereoseat, een band die deze bands zelfs lichtjes doet verbleken door een duivels verschroeiende, grensverleggende aanpak, die diep door je lijf snijdt tot er geen spaander geheel blijft. Dit allemaal binnen een bijzonder gevarieerde omkadering, die telkens tot een kookpunt stijgt, waaruit je niet meer kunt en wil ontsnappen. En vooral dit is potverdorie puur Belgisch!

donderdag 13 februari 2020 15:13

TIJD om te gaan leven

 

Dat Stef Bos een poëet is, een klasseverteller die op zijn gezapig en meesterlijke wijze de snaar raakt van zijn aanhoorder op een bijzondere wijze, bleek toen we de man vorig jaar zagen aantreden in OLV Hemelvaartkerk in Eksaarde (Lokeren).

Het verslag kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/75911-stef-bos-als-je-ruimte-zoekt-zoek-ze-dan-van-binnen-uit.html  .
Met 'TIJD om te gaan leven' slaat Stef Bos een andere bladzijde om en komt die verteller in zichzelf voortdurend bovendrijven, in een zeer positieve omkadering. De songs stralen meer dan ooit hoop uit. Hoop op betere tijden. Tijd is uiteraard de rode draad op deze plaat. Alle aspecten daarvan worden uitvoerig uit de doeken gedaan.
Na het instrumentaal “Voor De Tijd” laat Stef Bos al een tipje van de sluier horen en zien bij “Ruimte”. Hierbij geeft hij al een duidelijke boodschap mee die als volgende klinkt: '' Hoe kleiner je bent, Hoe groter de ruimte Hoe verder je gaat, Hoe dichter je komt Hoe meer dat je verzwijgt, Hoe sterker de woorden Hoe meer dat je loslaat, Hoe lichter je wordt". Een levensles die kan tellen en zoveel waarheid bevat. Of toch een soort 'waarheid' waar ik me goed kan in vinden. En we zijn er zeker van dat velen het met ons eens zullen zijn.
Stef Bos doet niet aan intensief hartenbreken, maar wel op een bijzonder ingetogen wijze snaren raken. Luister maar naar “Ons Hoofd Is Een Huis”, een duet met Diggydex, waarbij Stef verder jou, mijn en zijn verhaal vertelt op zodanige wijze dat je voortdurend zit mee te knikken, met een traan in je ogen. Het is vooral die bijzonder intieme en ingetogen wijze waarop hij het doet dat ons daarbij het meest over de streep trekt. Song na song vertelt hij een ander verhaal, zonder hoge woorden door de strot te rammen, maar wel vaak een boodschap mee te geven die je diep raakt. ''Reisde verder en verder. Volgde alleen nog een droom. Lag onder een hemel vol sterren. Maar leefde teveel in mijn hoofd. Je bent nergens geweest. Als je niemand hebt gemist". Het gaat over hoe we worden ingehaald door de tijd, door voorbij te gaan aan wat echt telt. Vaak onbewust en soms als het te laat is. Ook daar zal wellicht iemand die naar de teksten luistert zichzelf herkennen.
We kunnen nog zoveel voorbeelden geven. Het is iets wat bij elke song terugkeert. Van “Lorrlei” over 'alles wat onhaalbaar lijkt' tot “Tijd Om Te Gaan Leven”. " Op een dag dan ben je grijs En je wordt wat je verzwijgt Ik heb lang genoeg gewacht Was verdwaald in dat wat was Tijd om te gaan leven" … is niet alleen de tekst van “Tijd Om Te Gaan Leven” maar de ultieme rode draad op een plaat die ondanks alles zeer veel positiviteit uitstraalt.
'Tijd om te gaan leven' is een plaat geschreven voor iedereen die ingehaald wordt door diezelfde tijd. Elke dag opnieuw. Stef Bos verkondigt zijn boodschap zodanig ingetogen en zachtmoedig, dat je er gewoon stil van wordt in je hart en hopelijk de tijd vindt om echt te gaan leven. Want dan pas heeft de boodschap echt zin, als je hieruit lessen trekt. Want na elk einde is er altijd een nieuw begin. Elke dag opnieuw en opnieuw. Stef Bos veroordeelt trouwens ook niets of niemand. Hij houdt je enkel een spiegel voor en wil er alleen voor zorgen dat je als mens even nadenkt en tijd maakt om terug te gaan leven, maar echt leven. Een boodschap die hij dus schrijft voor zichzelf, maar dus ook voor jou en mij.

donderdag 13 februari 2020 14:37

September Flower

Jerney en Pieter Molenaar vormen samen het duo Mind The Mill.

De band ontsnapte niet aan onze aandacht en kreeg van onze Waalse collega al een mooie recensie die u hier eens kunt nalezen : http://www.musiczine.net/fr/chroniques/item/77106-september-flower.html  Terugkeren in de tijd doen we zelden, maar voor dit bijzondere project maken we graag een uitzondering. 'September Flower' verscheen namelijk reeds eind vorig jaar, 2019, maar is een tijdloos pareltje.
In een mail die we te lezen krijgen, gaf Pieter aan het leuk te vinden dat er een Franstalige recensie verschijnt wegens zijn liefde voor Franse chanson en o.a. Serge Gainsbourg . Wat blijkt? Je hoort inderdaad wel een streepje Franse chanson weekeren in de kristalheldere en warme stem van Jerney, toegedekt met een warm deken van gitaarklanken die harten sneller doen slaan en zielen verwarmen. Daardoor is deze 'September Flower' een bijzonder zachtmoedige schijf geworden, die je echter niet in slaap wiegt. Integendeel zelfs. Vanaf opener “Comfort Zone” zijn we vertrokken voor een trip waar sprankelende klanken en verdovende vocalen elkaar perfect aanvullen. Een rode draad dat ook terugkeert bij songs als “Summer Is Over”, “Broke My Promise” en andere parels als “North”, “Parallel” tot afsluiter “One More Kiss”. Weemoedige songs gedrenkt in vele badjes melancholie, die echter zoveel schoonheid uitstralen waardoor je niet in een tranendal terechtkomt, maar eerder met een glimlach op de lippen ontwaakt.
Zelf omschrijven zij hun werk als filmische songs die trip-hop combineren met de sound van de sixties. Dit duo brengt echter zoveel muziekstijlen samen waardoor het onmogelijk is een label te kleven op de muziek die ze brengen. Weer een extra pluim op de hoed. Die filmische omkadering komt echter wel bovendrijven op deze plaat, song na song worden zoals we reeds aangaven, meerdere gevoelige snaren geraakt waardoor je zicht prompt beelden voor de ogen haalt. Mooie beelden trouwens, geen stormtroepen die heilige huisjes omverstampen. Maar een zonneschijn op een zondagochtend die je slaapkamer binnenwaait, na een lange werkweek en je gezicht streelt. Dat gevoel van welbehagen dat je dan overvalt, overviel ons ook bij een eerste tot meerdere luisterbeurten van deze plaat. 'September Flower' heeft daardoor een meditatieve inwerking op je gemoed, je komt tot een soort rust waaruit je niet meer wil en vooral kunt ontsnappen.

 

donderdag 06 februari 2020 14:14

The Embers

John Blek is een Ierse folkartiest en singer-songwriter die al menig jaren zijn sporen heeft verdiend binnen deze muziekstijl. In 2018 werd hij zelfs genomineerd voor de beste song op de Internationale Folk Music Awards voor “Salt In The Water”. Het betekende zijn doorbraak in 2019. Dit dankzij het album 'Thistle & Thorn'. Met 'The Embers' brengt John Blek zijn ondertussen vijfde plaat uit. Boeiende songs, waar de man zich profileert als een troubadour en klasseverteller.
Breekbare songs verpakt in een sound die je naar adem doet happen, worden door die bijzonder warme stem van John toegedekt met een deken tegen koude nachten. Dat is de rode draad op deze gezapige plaat, die eigenlijk wat diezelfde lijn uitgaat maar geen seconde verveelt doordat John Blek je hart vanaf de eerste tot de laatste noot letterlijk omarmt. Vanaf “Empty Pockets” voel je dan ook een intense gloed over jou neerdalen. Met de ogen gesloten wanen we ons in een toestand van complete 'zen' even weg van de harde realiteit rondom ons. Nee, de man doet niet aan scherp uithalen of geluidsmuren omver werpen., noch meningen door de strot rammen of heilige huisjes omver stampen.  Maar op een eenvoudige en sobere wijze die gevoelige snaar raken. Telkens opnieuw en opnieuw. Dat doet John Blek wel keer op keer. In die lijn gaat het dus ook uit bij “Death & His Daughter”, “Ciara Waiting” en andere “Old Hand”. Elke song opnieuw doet hij je naar adem happen, waardoor de pijn in je hart verzacht. Een opvallend mooi moment krijgen we bij “Revived”. De Ierse singer-songwriter Mick Flannery zingt met Blek een mooi duet. Flannery zijn diepe stem past perfect bij de zachte stem van John. Het zorgt voor nog een magie die de haren op je armen doet rechtkomen. Die bedwelmende sfeer keert terug tot het einde met een kers op de taart in de vorm van “Walls”.
John Blek doet je op deze 'The Embers' voortdurend naar adem happen met zijn toch wel zeer bijzondere warme stem. De dromerige en bedwelmend mooie songs op deze plaat zijn één voor één verslavend. Eens onder hypnose gebracht, pink je een traan weg door de emotionele impact van dat wondermooie en het zeer unieke stembereik dat John Blek tentoon spreidt. Het mooiste echter is dat de klasseverteller in alle eenvoud je hart doet bloeden, zonder je pijn te doen. Eerder doet hij een warme gloed over jou neerdalen, waaruit ontsnappen onmogelijk blijkt.

The Mission - Een magisch trip doorheen de tijd, alsof het terug 1985 was

Naast o.a. Jesus and Mary Chain, Siouxie and the Banshees, Nick Cave and the bad seeds, Echo and the Bunnymen en vele andere is The Mission een band die zijn stempel heeft gedrukt op de jaren '80 tot prille jaren '90. De band werd in 1985 opgericht door zanger Wayne Husse en bassist Graig Adams. Beide hadden hun strepen ruimschoots verdiend bij die andere jaren '80 icoon The Sisters of Mercy. Met “Tower of Strenght”, “Wasteland” en “Butterfly On a Wheel” scoorde The Mission verschillende cult-hits. Ze drukten dan ook hun stempel op de new wave , de gothic rock en aanverwante stijlen, die in die periode enorm populair was.
De band heeft woelige jaren doorgemaakt, met enorm veel personeelwissels. Maar bewees met het laatste album 'Another Fall from Grace' , uitgebracht in 2016, nog steeds relevant te zijn. The Mission is nu op tournee voor een 'The United European Party tour'. En houdt halt in maar liefst twintig landen. In De Casino traden ze twee keer aan. Bij de ene show spelen ze enkel songs uit de oneven albums, de andere avond waren de even albums aan de buurt. Een bijzonder concept dat ook wij niet wilden missen.

Wij waren erbij op de tweede avond, op zaterdag 7 maart …
Salvation (***1/2) uit Leeds bevaart sinds 1983 diezelfde wateren als The Mission. Meer nog de band is altijd nauw verbonden geweest met The Mission. Zo speelden ze in het verleden al in diens voorprogramma en was Wayne Husse producer van het album 'Jessica's Crime'. In 2018 werd het album 'Diamonds are Forever' oorspronkelijk op de markt gebracht in 1987, heruitgebracht in een geremasterde versie. Salvation drukte doorheen de jaren dus eveneens voldoende zijn stempel op de underground beweging van de gothic-rock scene, en dat merkte je ook aan de opkomst voor het voorprogramma. De band ontgoochelde dan ook niet, al hoor en zie je links en rechts dat de middelmaat zelden wordt overschreden. Ook overviel ons meermaals dat 'dertien-in-een-dozijn' gevoel. Salvation brengt namelijk niets nieuws of wereldschokkends naar voor, maar het lont aan het vuur steken om de boel te doen ontploffen, dit door de energieke set, knetterde als een haardvuur op een koude winterdag. Daarin slaagt Salvation met brio.

Wayne Husse en de zijnen vallen met de deur in huis door direct een klepper van formaat voor te schotelen. “Wasteland”. Zij die nog niet wakker waren , schoten prompt uit hun winterslaap, niet dat de voorganger ons in slaap wiegde. Vanaf de eerste song trok The Mission (*****) alle registers open en zou daar gewoon tot het einde van de avond mee doorgaan. Song na song zorgde dat niet alleen voor een herkenningsapplaus, maar vooral voor een daverend new wave /gothic rock feestje dat ons doet terugkeren in de tijd. Echter met beide voeten stevig in het heden. De teugels werden verder gevierd, mensen gingen op de rug van hun kompaan gaan staan om een dansje uit te voeren. Of er ontstond een potje pogoën tot ver naar achter. Echter zorgt The Mission ook vaak voor een intense, donkere en zweverige sfeer die je eerder een ware krop in de keel bezorgt. Net dat enorm variëren tussen meerdere uitersten , zorgt ervoor dat we ons geen seconde hebben verveeld. Songs als “Like A child again”, “Butterly on a wheel” en “The tears shall drown the wind” mogen dan nog bekend klinken in de oren, vaak werden teksten eveneens door het uitzinnige publiek meegebruld, tot jolijt van Wayne die een tandje bij stak om zijn publiek te entertainen . Het feit dat The Mission niet doet aan routineklusjes, trekt ons echter nog het meest over de streep. Song na song blijft Wayne en zijn band ons met verstomming slaan, of eerder dansen tot het holst van de nacht.
Ook al trekt de frontman, die trouwens nog steeds bijzonder goed bij stem is, daarbij de meeste aandacht naar zich toe, we kunnen niet voorbij aan de virtuositeit en spontaniteit van de muzikanten binnen The Mission. Zo waren we danig onder de indruk van de drum solo’s van Mike Kelly, die niet alleen met de nodige vuurkracht maar eveneens met een hoge dosis spelplezier naar voor werd gebracht. Meermaals jut de Kelly het publiek nog meer op. Gerugsteund door een iets meer statisch, maar daarom niet minder energiek tot virtuoos, solerende bassist Graig Adams en gitarist Simon Hinkler , kunnen we dus stellen dat anno 2020 ook  puur instrumentaal alles snor zit bij The Mission. Ook bij songs als “Sea of Love”, tot afsluiter van de regulaire set “Deliverance” sluiten we ons bij deze stelling aan.
Bij de bisnummers trekt The Mission nog eenmaal alle registers open met een magisch mooie “Blood Brother”, “Believe' en “Marian” (Sisters of Mercy). Om af te sluiten met de ultieme kers op de taart “Tower of Strenght”.

Conclusie:  The Mission bood ons een avond boordevol knetterende hoogtepunten aan, met wellicht enkele momenten dat alles wat de gezapige kant dreigde op te gaan. Maar dat euvel werd telkens vrij snel opgelost, door weer een klepper boven te halen die op een speelse, zeer spontane en energieke wijze naar voor werd gebracht. Telkens opnieuw viel een overweldigend gevoel over ons heen, dat dan ook niet aanvoelde als een zoveelste nostalgie trip. Eerder leek het alsof het terug 1985 was.
Pas toen de lichten terug aangingen stelden we vast dat het echter 2020 is. Ook al galmden nog steeds new wave songs als “Love Like Blood” door de boxen tijdens de afterparty. Zo overweldigend voelde deze  magische trip doorheen de tijd aan, die The Mission ons aanbood.

Setlist: Wasteland - Bridges Burning  - Like a Child Again  - Met-Amor-Phosis
Butterfly on a Wheel - Can't See the Ocean for the Rain  - That Tears Shall Drown the Wind - Within the Deepest Darkness (Fearful) - Grotesque - Severina - Sea of Love - Deliverance
Encore: Blood Brother  - Belief  - Marian  (The Sisters of Mercy cover)
Encore 2: Tower of Strength

Indrukken Wim Guillemyn - Om de zoveel tijd komt Wayne Hussey en zijn gevolg in ons land om er hun bekende en minder bekende hits te spelen aan zijn trouw publiek. Altijd weet hij dit op te hangen rond een bepaald thema: ‘A Farewell tour’, ‘30 jarig bestaan’ etc… Nu was het twee avonden na elkaar waarin hij telkens uit verschillende albums putte. Het positieve aan die twee avonden waren ongetwijfeld de setlists waarin hij niet alleen aan de bekende hits maar ook aan minder voor de hand liggende songs aandacht besteedde.

Eerst kregen we als opwarmer Salvation dat gedurende vier gigs mee mocht als support. Niet de Amerikaanse psychedelische rockband uit de jaren 60 maar de gelijknamige band uit Leeds. Die bestaat nog niet sedert de jaren 60 maar wel sinds 1983. Hun eerste songs werden opgenomen samen met Andrew Eldritch en uitgebracht door Merciful Release. Ze speelden o.a. in het voorprogramma van The Alarm (toen die groot waren midden jaren 80) en Blur speelde ooit nog in hun voorprogramma. Ze werkten ook samen met Wayne Hussey op de EP ‘Jessica’s Crime’. In elk geval heden ten dage leeft de band nog en maken ze nog nieuw werk. Ze konden mij in elk geval overtuigen. Old school rock and roll met een punk attitude.

Natuurlijk was zo goed als iedereen gekomen voor de godfather van de goth rock: The Mission. In stijl kwamen ze het podium op en openden met “Wasteland” (één van hun prijsbeesten). Het was een verschroeiende start met daarna “Burning Bridges”, “Like A Child Again” en het nu al klassieke “Meta-Morphosis”. Het werd enkel, na “Wasteland”, kort ontsierd door een dispuut tussen Adam Craig en een fan waarna die laatste uiteindelijk vakkundig buiten werd gezet.
Simon Hinkler speelde de pannen van het dak en Hussey was goed bij stem. Maar mijn god, sedert zijn vorige passage ziet hij er nu echt oud uit. De man is intussen 61 jaar maar je zou denken dat hij reeds zeventig jaar oud is met zijn ingevallen wangen en lang grijs haar. Gelukkig was dat niet aan zijn prestaties op het podium te merken.
Na die verschroeiende start kwam een rustiger deel van het optreden maar daarom was het niet minder saai. De songs werden vakkundig en uitgebreid gebracht. Vooral met aandacht voor enkele minder bekende en meer introverte songs zoals “Can’t See The Ocean For The Rain”, “That Tears Shall Drown The Wind” (uit het onderschatte ‘Blue’ 1996) en “Grotesque” (uit ‘God is a Bullet’ 2007). Een mooi trio waarna we “Severina”, “Sea of Love” en “Deliverance” kregen als afsluiter. Er waren ook nazaten van de Eskimo’s (roemruchtige fanclub uit het verleden) aanwezig die de band de ganse tournee aan het volgen zijn. Vooral bestaande uit Britten maar bijvoorbeeld ook een Fin en een Nederlander. Zij zorgden voor de gebruikelijke tekens van aanbidding. Elk zijn manier van genieten. De bisnummers waren “Blood Brothers”, “Belief” en “Marian” van The Sisters of Mercy. Een song waarvan Hussey indertijd de muziek schreef. Ook een song die hij de laatste jaren terug regelmatig eens in de setlist steekt. Het moet gezegd worden dat de versie deze avond veel beter klonk dan wat Eldritch de laatste 20 jaar er live van gemaakt heeft. Als tweede bis kregen we dé hit van The Mission: “Tower of Strength”.
Toen de lichten terug aangingen en iedereen bekomen was van het optreden werd er nog duchtig gedanst op de muziek van de jaren 80.

FR review http://www.musiczine.net/fr/concerts/item/77748-mission-accompli-e.html
(dag 1 - 6 maart 2020)


Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/the-mission-06-03-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/salvation-06-03-2020.html

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Jaguar Jaguar - De gestage groei naar de absolute top

Sinds hun debuut EP 'Montjoi' is Jaguar Jaguar aan een gestage groei naar de absolute top bezig. Vorig jaar stond de band nog in AB Club en speelde daar de pannen van het dak. Nu mochten ze hun nieuwste EP voorstellen in de AB Box. 'Madelyn'. Een zeer filmische EP die bovendien vele kanten uitgaat, en dus niet enkele de zonnige zijde van op de eerste schijf laat zien en horen.
De volledige recensie hiervan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77528-madelyn .

Eerst was er nog een voorprogramma. Mooneye (**** 1/2) , het project rond Michiel Libberecht die op Leffingeleuren 2019 een diepe indruk naliet, en door ons werd omschreven als 'een in het oog te houden ontdekking van formaat'. Toen stond hij met een live band op het podium. Nu compleet op zijn eentje gewapend met een akoestische gitaar, terwijl de doeken achter hem nog naar beneden waren. Als een troubadour met een warme stem , kreeg hij het publiek wonder bij wonder zelfs redelijk stil. Meer nog, op zijn eentje zorgde dit voor een huiskamerconcert/atmosfeer in de AB. Deze intimiteit zorgde er niet voor dat je in slaap werd gewiegd.
Michel heeft best wat pakkende songs die de gevoelige snaar raken, maar trekt bovendien vaak al de registers open waardoor stil staan onmogelijk is. Bovendien is hij een charismatische persoonlijkheid die zijn publiek door kwinkslagen en grappige anekdotes te verbinden aan zijn bijzonder warme en zweverige muziek, iedereen moeiteloos uit zijn hand kan doen eten.
Besluit: Met live band speelde Mooneye in Leffingeleuren de pannen compleet van het dak, maar ook solo blijkt Mooneye brokken te maken en ons hart diep te raken. Een artiest om inderdaad in het oog te  houden naar de toekomst toe, dat werd in een al goed gevulde AB nog maar eens bevestigd.

Een gedroomde opwarmer voor wat nog moest komen. Toen de gordijnen omhoog waren stond Jaguar Jaguar (****) opgesteld achter een doorzichtige doek waarop beelden werden vertoond. Het liet een tip van de sluier zien van het filmische karakter van de set, want de visuele effecten zouden , gespreid over de hele avond, een belangrijke rol blijven spelen. Ook al was het een beetje jammer dat het doek na twee nummers al verdween, de lichtshow was er niet minder indrukwekkend om.
De bijzonder aanstekelijke muziek van Jaguar Jaguar werkt trouwens voortdurend op de dansheupen. De band beschikt echter ook over een eerder mysterieus en zelfs lichtjes duister kantje dat ons eveneens op plaat kon bekoren. Live schippert Jaguar Jaguar dan ook voortdurend tussen lichtvoetige pop muziek en experimenteren met die bevreemdend aanvoelende duisternis. Badende in een lichtshow die net als de muziek van de band eveneens vele kanten uitging, trekt de band een dik uur alle registers compleet open.
Er was trouwens heel wat te beleven in dat dik uur dat de band op het podium stond. Zo was Témé Tan naar de AB afgezakt om twee nummers mee te doen. “Out Of Sight” en de Témé Tan cover “Menteur”, in een aanstekelijk Jaguar Jaguar jasje gestoken. Témé is trouwens een klasse entertainer die over een stem beschikt waardoor hij iedereen uit zijn hand deed eten. Hij spreekt het publiek trouwens voortdurend aan, waardoor dat publiek moeiteloos over de streep werd getrokken. Niet dat de heren van Jaguar Jaguar voor hem moeten onderdoen.
Al liet Jaguar Jagurar vooral de muziek voor zich spreken. Bindteksten waren er nauwelijks. Een beetje meer spontaniteit naar het publiek toe had eigenlijk wel gemogen, maar goed.
Na een gevarieerde regulaire set wordt op een intieme de bisnummers ingezet met een wonderbaarlijk mooie “Midnight Blue”. Onder begeleiding van het zwevende geluid van de panfluit - deze panfluit speelster zorgde in het begin van de set eveneens voor een magisch mooi moment - werd het muisstil in de zaal. Daarna werden alle registers nog maar eens compleet open gegooid in een wervelende finale bij “Kind”. Een kers op de taart die smaakte naar meer …
Omstreeks tien voor tien was de regulaire set al voorbij, en na twee bisrondes gingen de lichten terug aan. En dat is wellicht een enig klein kritisch punt, de set was veel te kort. Voor de rest hoor je ons dus niet klagen.

Conclusie: Jaguar Jaguar kreeg door een meesterlijke aanpak , waarbij visuele effecten en muzikale huzarenstukken in dezelfde lijn liggen, de handen moeiteloos op elkaar. Enerzijds liet de band op een bijzonder funky wijze de AB eventjes op zijn grondvesten daveren. Anderzijds werd, door zweverige songs binnen een lichtjes donkere en intieme omkadering, net die harten diep geraakt. Dit alles werd steeds gebracht binnen een aanstekelijke aankleding die tot dansen aanzet. Daardoor kan de band, naar de toekomst toe, zeker een zeer ruim publiek aanspreken.
Kortom, Jaguar Jaguar is aan een gestage groei naar de absolute top bezig. Het eindpunt is zeker nog niet bereikt, integendeel. Jaguar Jaguar is duidelijk klaar voor die grote stap voorwaarts, dat werd in de AB stevig in de verf gezet.
Setlist: Born in Blue - Weightless - Tricks - You Got Me - Out of Sight (ft. Témé Tan) - Menteur (cover Témé Tan, ft. Témé Tan) - White Sand - So Long - My Guess
BIS: Midnight Blue - Kind

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Pagina 4 van 49
FaLang translation system by Faboba