zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Erik Vandamme

Erik Vandamme

donderdag 11 april 2019 19:13

Intelligent Life

Dadawaves is het project rond veelvraat Jasper Stockmans. De man kennen we van Oversized of het project The Nurse Rhyme. Al vele jaren werkt Jasper mee aan al even uiteenlopende projecten. Met Dadawaves begeeft Jasper zich in het vaarwater van Psychedelische rock die wat doet denken aan bijvoorbeeld ELO of andere jaren '70 iconen die elektronische psychedelica brachten binnen de doorsnee rock muziek. Anno 2019 mag dit niet meer zo vernieuwend zijn, maar Dadawaves geeft er toch een eigenzinnige draai aan die onaards aanvoelt. Dat bleek al uit het eerder uitgekomen debuut 'Wise Old Owl' Met opvolger 'Intelligent Life' zet DadaWaves dat nog wat meer in de verf.
Openingsong “Perpetual Motions” geeft reeds de toon aan. Dit is een song die ons alle kanten van de muur laat zien en horen. DadaWaves speelt met geluiden, voegt daar iets aan toe, en stuurt je dus van het kastje naar de muur alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Net die veelzijdigheid, maar het ook verrassend uithalen en mysterieus klinken, maakt van deze schijf een bijzonder meesterwerk. DadaWaves zet je haast voortdurend op het verkeerde been, heel bewust. Dat merken we ook op daarop volgende songs als “The Dangling Mankind”, “Inelligent Life” tot “Fire in her eyes”. Eén voor een songs die klinken alsof die jaren '70 weer zijn begonnen, maar met beide voeten duidelijk in het heden.
Dwars liggend, tegendraads en eigenzinnig blijft DadaWaves die gang opgaan bij songs als “Under the radar” , “Reverie of Damage done”  en ”Tears and dollar signs”. DadaWaves doet duidelijk niet aan binnen de lijntjes kleuren, en zoekt bewust het avontuur op binnen zijn songs. Daar houden we nog het meest van. De band raakt zelfs een gevoelige snaar, bij de ingetogen momenten, maar schud je op uiteenlopende wijze , eens de registers worden open getrokken. Waardoor je voortdurend in beweging bent tijdens het beluisteren van deze plaat, letterlijk zelfs. Of hiermee een ruim publiek zal kunnen worden aangesproken? Dat verwachten we niet, en hoeft dat ook? De muziekliefhebber die houdt van psychedelische grensverleggende muziek en houdt van buiten die buiten de lijntjes kleuren zoals ondergetekende, zal prompt vallen voor deze klasse schijf.

Tracklist:Perpetual Motions 03:57 - The Dangling Mankind 04:01 - Intelligent Life 03:38 - The Big Leap 04:07 - Fire In Her Eyes 04:38 - All The Peoples Faces 03:09 - Under The Radar 04:07 - Reverie Of Damage Done 03:51 - Tears And Dollar Signs 03:11 - Story Of Life Unraveling 03:30 - All Gonna Die 04:30

donderdag 04 april 2019 10:39

Giving Up a Ghost

Wardrobe is het project rond singer-songwriter Johan Verckist. De man is een veelvraat binnen de muziekwereld, en hij heeft ondertussen voldoende watertjes doorzwommen. Voor het project Wardrobe laat hij zich omringen door al even gedreven top muzikanten.  In 2017 bracht Wardrobe zijn debuut 'Crawling' op de markt. Waaruit bleek wat voor een virtuozen deze jongens toch zijn. We schreven daarover: '' Als in een oase van complete rust en zen, vertoeven we met veel plezier in de wereld die Wardrobe ons voorschotelt. We raden aan de plaat in één ruk te beluisteren, omdat dat weldadig gevoel van innerlijke rust je pas overvalt als deze plaat is afgelopen. Echter zijn elk van deze song onontgonnen parels van immens welbehagen, dat we met geen woorden kunnen omschrijven. Meteen is de eerste hartenbreker van een schijf, een feit."
De nieuwste langspeler kwam op de markt, 'Giving Up A Ghost'. Wederom een parel van een schijf, waar je ook hoort dat de band zijn eigen grenzen blijft aftasten en verleggen. De breekbaarheid, waar Johan ons met zijn bijzondere stem in het verleden ontroerde, blijft op nummers als “Armchair Critic”, “24 weeks” en “Someday” stevig overeind staan. Je hoort en voelt echter dat de bandleden allemaal, meer dan ooit, dezelfde kant opkijken. Bovendien schippert Wardrobe voortdurend tussen weemoedige, aanstekelijke en toegankelijke popdeuntjes die aan de ribben kleven. Maar vooral creëert Wardrobe een dromerig landschap, waarbij de zon altijd schijnt achter de wolken. Van enige duisternis is geen sprake. Van klef gedoe ook niet, gelukkig.
Wardrobe is anno 2019 die de grens tussen kitsch en alternatieve muziek bewust aftast, en daarmee wegkomt. Door deze aanpak kan Wardrobe een ruim publiek aanspreken van inderdaad alternatieve muziekliefhebbers die graag vertoeven in hoge sferen, zonder echter daarvoor teveel inspanningen te hoeven doen.
Eenvoud siert hen namelijk. Luister maar naar het bijzonder hartverwarmende “Back Droubles” waar Jan zijn zachtmoedige stem wordt gecombineerd met soundscapes die lichtjes de experimentele kant uitgaan. De dromerige aanpak, waarbij je hart wordt geraakt op een bijzonder plaats, vind je op de hele schijf terug.
Nee aan geluidsmuren afbreken doet de band niet, maar evenmin wordt het de aanhoorder te moeilijk gemaakt. Binnen die eerder vernoemde eenvoudige maar magische mooie omkadering wist Wardrobe ons in 2017 al te raken, anno 2019 doet de band er gewoon een paar scheppen bovenop.
Wardrobe sluit af met een gewaagde cover “Come back and stay” en doet dit op een zodanig intensieve manier dat die song nieuw leven wordt ingeblazen. Wederom blijft de band bewust op de lijn zitten tussen aanstekelijke pop muziek en alternatieve indie/dreampop die door je hart boort als een scherp zwaard.
Besluit: We houden van bands die blijven hun eigen grenzen verleggen, en dat is bij Wardrobe zeker het geval. Waren we al onder de indruk van het debuut, dan zet Wardrobe een stevige stap voorwaarts naar eeuwige roem in zowel dat typische pop wereldje, maar worden subtiel ook de rock liefhebbers - waaronder mezelf- over de streep getrokken. 

Armchair Critic 04:25 24 Weeks 03:15 King Of Clay 02:57 Someday 03:31 Live Forever 04:29 Distance 03:45 Long Gone 05:04 Back Doubles 04:29 Off the Reel 02:56 Nothing's Ever Gonna Change 03:11 Ice Box Man 02:56 Come Back and Stay 04:33

donderdag 04 april 2019 10:37

Vuil!Vuil!Vuil!

Radio Oorwoud  is een bijzonder project rond muzikanten die absurditeit en humor in al zijn vorm en kleuren in de kijker willen zetten. De band doet dit bij voorkeur in de Nederlandse taal, wat zorgt voor een heel unieke inbreng binnen het geheel. “We mogen trots zijn op onze Germaanse taal” zei Guido Belcanto me ooit in een interview, een artiest die trouwens de Nederlandse taal steeds in de verf heeft gezet , vergelijkbaar met het Franse Chanson, en daarin grenzen weet te verleggen.
Radio Oorwoud is puur muzikaal bekeken wellicht niet vergelijkbaar met deze klasse artiest. Ze brengen echter zodanig veel absurditeit binnen hun songs, vaak over eenvoudige onderwerpen als de natuur, of het spelen van luchtgitaar. En gebruiken dus eveneens die Nederlandse taal als speeltuin en amuseren er zich blijkbaar kostelijk daarmee.
De songs zijn vrij kort,  heel aanstekelijk en sluiten eigenlijk totaal niet op elkaar aan. Ook daarvoor kiest de band heel bewust binnen het concept. Het lijkt dan ook alsof er een bont verhaal wordt verteld, maar zonder begin of einde. Gewoon korte verhaallijnen op een gezapige, vaak grappige wijze. Over allerlei al even gezapige onderwerpen. Maar vooral boordevol absurde teksten die een glimlach op je lippen zullen toveren.
Met songs als “Kijk Omhoog”, “De moppenkast”, “Luchtgitaar”, “Kom Buiten” prikkelt Radio Oorwoud duidelijk de fantasie van de aanhoorder, op een bijzonder eenvoudige en kinderlijke wijze. Tussen de regels door, hoor je eveneens een band die duchtig aan het improviseren en experimenteren slaat. Tot het oneindige. Niet alleen met de Nederlandse taal, ook de klanken die op jou afkomen gaan tussen bevreemdend, natuurgeluiden, of gooien alle registers open , en doen een chaos ontstaan in je hoofd. Wederom, heel bewust uiteraard.

Besluit: Bij het beluisteren van deze klasse schijf raden we aan om, bij voorkeur met verstand op nul, u gewoon te laten meedrijven in die heel grappige en enorm absurde teksten over niet alle dagelijkse onderwerpen als “Pis, kak, Stink, Prot” bijvoorbeeld. Of “Pissepot”. Je moet er maar opkomen.
De dingen uit het dagelijkse leven worden op een zodanig gezapige wijze uitgelegd door Radio Oorwoud. Waardoor je als luisteraar prompt in een kleurrijke sprookjeswereld terecht komt. In circa 1 uur word je lam geslagen met allemaal van die grappige anekdotes. Vergelijkingen doen we niet aan, maar prompt doet het me denken aan die uitspraak van een grootmeester in absurditeit Frank Zappa ''Does Humor Belong to music?''
Radio Oorworm heeft in elk geval zeer goed naar Frank Zappa geluisterd want ze maken van diezelfde absurditeit een kunstvorm, zonder meer.

Setlist: Hey Ho Radio Oorwoud - Olifanten - Presentatoorn - Rare Dieren - Een tweede Poot - Vuil!Vuil!Vuil! - De Moppenkast - Kijk Omhoog - Een Eenzaam Familiefeest - Alleen Onderweg - Luchtgitaar - Egels of Death Metal - Boodschap ter bescherming - Kom Buiten - Het goede doel - Letterfreter - Pis Kak Stink Prot - Pissepot - Van Nature Tegennatuurlijk - Weg Met de natuur - De Manhoest - Propere lucht - Je innerlijke Flamingo - Klik Klik Klik - Een Lelijk nummer - Ze keek naar mij - Opgeruimd - Bommetjes - Flamingo to the left of me...

Experimenteel/Absurditeit
Radio Oorwoud
Vuil!Vuil!Vuil!
WWF

 

donderdag 04 april 2019 10:32

There Is/Nothing Twice

Ter introductie van de nieuwste schijf van STADT halen we er even de biografie bij. We citeren: 'Waarom niet eens een live-album proberen? Opgenomen in de studio, in één take. Eens iets anders. Of een film? Een live-film misschien?'

Voor de heren van STADT aan de opnames van hun nieuwe album 'There Is-Nothing Twice' begonnen stond 'een plaat maken' niet bepaald bovenaan het to do-lijstje. 'Iets', wilden ze maken. Het werd uiteindelijk geen film, geen live-album, en toch ook weer wel. ‘Iets’ wat ze zelf omschrijven als twee gebundelde EP’s, waarvan één deel werd ingeblikt in hun Gentse homestudio, en één deel live werd opgenomen – en gefilmd! - in de voormalige televisiestudio’s van het Amerikaans Theater in Brussel.

In een recent interview deed de band dat wat meer uit de doeken. Lees het interview dat we hadden met STADT er nog even op na: 

http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/73298-stadt-we-hopen-te-mogen-blijven-evolueren-als-band-en-dat-ons-publiek-daar-gewillig-in-wil-meegaan

STADT bestaat uit top muzikanten die ook binnen andere projecten hun kunnen hebben bewezen, maar vooral muziek leven i.p.v. bespelen of zingen. Het oneindig improviseren, grenzen verleggen en alle hoeken van de kamer uitgaan , vinden we dan ook terug op deze filmisch plaat. Als het de bedoeling was om het ook bij de audio opnames van 'Nothing Twice' ons het gevoel te geven dat we naar een film zitten te kijken, dan is STADT compleet in zijn opzet geslaagd. Al bij de eerste song “Broken People” troont STADT je mee in een bonte, kleurrijke wereld waar weemoed, melancholie en bevreemding hand in hand gaan. Wat opvalt bij die tweede song “Nothing Twice” is de zin om te experimenteren met klanken. Deels dreigend, deels dansbaar, deels melancholisch. Waardoor STADT ervoor zorgt dat je fantasie wordt geprikkeld. Inderdaad, het visuele keert ook terug in de audio opnames en dat is toch wel heel sterk.
De beelden kun je er dus best zelf bij bedenken, we vermoeden dat de film nog meer tot de verbeelding zal spreken. Maar door de variatie tussen up tempo en intimiteit beland je enerzijds op een wilde rollercoaster van het leven, om later in een roes te belanden waardoor een gemoedsrust over jou neerdaalt. Het voortdurend schipperen tussen die vele uitersten, het improviseren en voortdurend die grens aftasten tussen mysterieus, bedwelmende schoonheid en experimenteren tot het oneindige , is niet alleen de rode draad op deze plaat. Het zorgt ervoor dat we bij elk daarop volgende song op het puntje van onze stoel zitten te genieten van zoveel veelzijdigheid die ons een oorgasme bezorgt. Ook wij laten onze fantasie daarbij de vrije loop, en raden de luisteraar aan dit ook te doen.
Het kleurrijke palet dat STADT aanbiedt doorheen deze plaat zorgt ervoor dat je je nooit verveelt, integendeel.
Besluit: ‘We zijn verslaafd aan het nieuwe, wat we maken moet in beweging blijven' zegt de band in de biografie over de nieuwe schijf. Wel, in deze opzet is STADT met 'Nothing Twice' zeker geslaagd. Sausjes krautrock worden vermengd met snuifjes jazz en extra gekruid met psychedelische klanken. Echter, daar stopt het dus niet mee. De band blijft voortdurend in beweging op de schijf, verlegt steeds een andere grens en doet vooral aanvoelen dat hun einddoel nog niet is bereikt, integendeel. De band blijft zichzelf uitvinden, nieuwe bronnen aanboren en bewijst op deze plaat dat beeld en klank perfect kunnen samen gaan zonder dat je die beelden daadwerkelijk ziet. En dat laatste is nog het meest opvallende en positieve aan deze heel visuele schijf.
Broken People 03:58 Nothing Twice 08:56 Today's a Work Ages 03:29 Afraid of Being Fed Up 05:30 Amplified 06:48 Fluid is Grand 04:26 Thuissfeer 07:21 Daily Comment 02:32

Krautrock/Jazz/Psychedelica
There Is/Nothing Twice
STADT
Gentlepromtion

donderdag 04 april 2019 10:30

Quitter

De Zwitserse singer-songwriter Mario 'Moe' Schelbert is een begenadigde muzikant die door middel van zijn project Moes Anthill een veelzijdig muzikaal universum open maakt. Waarbij grenzen tussen fantasie en werkelijkheid worden overschreden. De band timmert sinds 2011 aan de weg en wordt omschreven als Neo-Folk/Americana. Echter is de band een label opkleven, hen tekort doen. We citeren even uit de biografie: ''De Zwitserse singer-songwriter Mario Moe Schelbert geeft ons een uniek inzicht in zijn veelzijdige muzikale universum door ons uit te nodigen om met hem mee te gaan op een magische ballonvaart. Van bovenaf richt hij onze blik op de Lost, the Uncomfortable en The Unbelievable, waarbij de grenzen tussen uiterlijk en realiteit vervagen.''
Met zijn nieuwste album 'Quitter' blijft Moe Anthill deze grenzen verder aftasten. “Retire, Restore!” geeft al de toon aan. Een song die eigenlijk alle kanten uitgaat, en zowel veelzijdig als veelkleurig klinkt. Ook dat laatste kun je letterlijk nemen. We herkennen namelijk alle kleuren van de regenboog in de daarop volgende songs “New Age”, “Everyone Gets a balloon”, “Yours in mine”. Eenvoudige songs die een glimlach op de lippen toveren, waardoor de zon in je hart gaat schijnen.
Moe Anthill mag dan met zijn beide voeten in het heden staan, de knipoog naar de psychedelica van de jaren '70 en folk muziek uit die periode,  zijn trouwens heel opvallend. Luister maar naar het enorm aanstekelijke “No Name brass Band”. Deze song is een schoolvoorbeeld van hoe de band schippert tussen toegankelijke meezingers, maar daar heel subtiel enkele experimentele sausjes aan toevoegt waardoor je geen label kunt kleven op de muziek van Moe Anthill. Vervormde gitaren, bijzonder aanstekelijk drumwerk en het voortdurend de luisteraar op het verkeerde been zetten komen we ook tegen in daarop volgende parels als “Worthwile Waiting”, “Finding Stones” en “And Yet it Moves”.
Besluit: Country, pop muziek, folk invloeden, zelfs een streepje jazz, het passeert allemaal de revue op deze heel veelzijdige plaat. Moe Anthill laat zich niet in een hokje duwen maar wil een heel ruim publiek aan folk- en aanverwante liefhebbers aanspreken.
We raden de luisteraar dan ook aan al zijn zintuigen open te zetten voor deze knappe schijf, je komt oren en ogen tekort bij het horen en zien van zoveel uiteenlopende kleuren en geuren dat deze band op deze schijf aanbiedt. Bij voorkeur sluit je dan ook de ogen en laat je, door middel van enorm hypnotiserende klanken, wegdrijven naar heel andere al even kleurrijke oorden waarbij je zult dansen, dansen en dansen zwevende over de dansvloer.
Een plaat die je hart verwarmt, in deze donkere tijden de zon doet schijnen in het hart.
Tracklist: 1. Retire, Restore! 2. New Age 3. Everyone Gets a Balloon 4. Yours is Mine 5. Virtual World 6. No Name Brass Bands 7. Worthwhile Waiting 8. Finding Stones 9. And Yet It Moves 10. Quitter

donderdag 04 april 2019 10:27

Unfurl

Hoe maak je een opvolger die een debuut overstijgt dat eigenlijk zo onaards mooi was, dat het niet meer is te evenaren? Dat is de vraag die we ons stelden bij het beluisteren van de nieuwste schijf van RY X.
Na zijn wonderbaarlijke EP 'Berlin' uit 2013 en debuut plaat 'Dawn' in 2016 lijkt dat een onmogelijke opdracht. RY X is bovendien één van die weinige artiesten die ons in het verleden live zodanig kon bekoren en ontroeren dat we daarover schreven: ''Ook wijzelf kregen er kippenvel tot een krop in de keel, dankzij dit prachtig schouwspel. Ook wij kregen tranen in de ogen, en voelden een soort innerlijke gelukzaligheid over ons neerdalen die ons liet zweven boven de wolken. RY X weet als geen ander zielen te verwarmen, en harten sneller te doen slaan. Nee, we gingen niet zomaar buiten met een stralende glimlach na dit prachtig concert. We waren plots een heel ander mens geworden door deze onaardse trip doorheen melancholische velden, binnen een weemoedige tot allesoverheersende sfeer gebracht door. Indrukwekkend!"
Op zijn nieuwste schijf blijft RY X begane wegen verder bewandelen. De man beschikt over een bijzondere tot de verbeelding sprekende stem die je in ieder geval hypnotiseert en tot tranen toe bedwingt. Zowel bij de songs “Body”, “Untold” tot “Body Sun” is dat ook nu weer het geval. Ook bij daarop volgende songs blijft RY X op dit elan doorgaan. Er worden eigenlijk over de hele lijn niet echt nieuwe wegen ingeslagen, RY X blijft dus gewoon zichzelf en daar is niets mis mee. Maar langs een kant is het eigenlijk wel een beetje jammer. We houden nu eenmaal van artiesten die hun eigen grenzen verder blijven aftasten en verleggen. Maar als een concept aanslaat, je ontroert en bedwelmt? Waarom dit veranderen, bedenken we daar prompt bij.
Besluit: Ondanks het telkens uit datzelfde vaatje tappen kun je niet voorbij aan de breekbare en weemoedige ,  bevreemdende manier waarop RY X je ook anno 2019 telkens opnieuw diep raakt. Dat de man nog steeds diezelfde lijnen blijft uittekenen als in 2013 of 2016 vergeven we hem om die reden. RY X beschikt nu eenmaal over een unieke stem en uitstraling waardoor hij het muisstil kan krijgen in ons hart, we zijn er zeker van dat hij dit live nog steeds zal doen. Want ook die nieuwe songs zijn bedolven onder walmen van melancholie en doen je tranen wegpinken van diepe emoties, binnen die strakke lijn, die je doet zweven over de dansvloer en in diepe ontroering zal brengen,  zoals we dat van de man ondertussen gewoon zijn, op een eenvoudige maar doortastende wijze.
Tracklist: 1. Body (Ambient) 2. Untold 3. Bound 4. Body Sun 5. Foreign Tides 6. Hounds 7. Sun (Ambient) 8. Yayaya 9. The Water 10. Coven 11. Mallorca 12. Fumbling Prayer

donderdag 04 april 2019 10:24

Companion

Quentin Sirjacq is een Franse muzikant die reeds heeft bewezen grenzen te verleggen binnen het Modern klassieke genre. Na 'Far Islands and Near Places' in 2016 brengt de man nu zijn ondertussen vierde solo schijf uit. 'Companion' komt op de markt via Schole Records. Een potje minimaliserende percussie overgoten met klokkenspel, vibrafoon tot synthesizer en piano klanken. Dat is wat we voorgeschoteld krijgen.
Voor dit nieuwe album werkt Sirjacq samen met enkele van de beste muzikanten uit de Franse scene, zoals Julien Loutelier, Vincent Taurelle, Arnaud Lassus en Steve Argüelles. Het resulteert in een perfect pareltje boordevol bevreemdende percussie en piano die beklijft en aan de ribben kleeft. Het is net door dat elke schakel perfect aansluit op de volgende dat songs als “Variations”, “Carol”, “Dance” tot ”Will you be there” ook blijven hangen. Een weg die hij eigenlijk op zijn schijf blijft verder zetten. Sirjacq verlegde in het verleden voortdurend de grens binnen moderne klassieke muziek, zoals maar weinig hem dat hebben voorgedaan.
Ook op zijn nieuwste schijf is dat het geval. Dat hij zich laat omringen door klasse muzikanten zoals hierboven, zorgt er dan ook voor dat die perfectie voortdurend wordt overstegen.
Door telkens te schipperen tussen verstilde sferen en de lijn aftasten van oorverdovend de trommelvliezen aanvallen, zorgt de muziek van Sirjacq trouwens voor een hypnotiserende inwerking op de geest. Waardoor je prompt in een andere wereld terechtkomt, bedwelmd door het bijzonder veelkleurig klankenbord dat Sirjacq je aanbiedt. Best indrukwekkend en enorm gevarieerd.
Sirjacq is bovendien niet de man om binnen lijntjes te kleuren, hij houdt van improviseren met allerlei geluiden. Free Jazz, elektronische muziek, piano virtuositeit, verbluffende percussie. Het passeert elke keer de revue waardoor we voortdurend een oorgasme van jewelste te verwerken krijgen. Nogmaals, binnen heel intieme atmosferen maar ook door lichtjes oorverdovend uit te halen weet hij daardoor je hart diep raken, en ergens doet hij je dan ook wegzweven naar heel andere oorden. Ver verwijderd van de harde realiteit van het leven.
Besluiten doen we met een citaat uit de biografie: ''Elk nummer is een soort reis die begint op de ene plaats en eindigt in de andere, langzaam beweegt en zich ontvouwt door een mix van invloeden die op elkaar zijn gelaagd. Gamelan, Afrikaans polyritmiek, modern klassiek, free jazz, elektronische muziek of filmmuziek komt hier allemaal samen. Gebouwd op vele verschillende lagen van muzikaal denken en technieken, dit album is nog steeds zeer uniek, toegankelijk en mooi.'' Dat laatste is inderdaad de rode draad op deze volledige schijf geworden. Een boeiende reis doorheen uiteenlopende culturen en muziekstijlen gebracht op een veelzijdige en veekleurige wijze, die van begin tot einde aan je ribben kleeft.

Tracklist: Variations 09:17 Carol 05:54 Dance 05:54 Will you be there 05:09 Organum 05:49 Companion 06:46 Harmonium 05:33 Choral 03:51

Modern Klassiek/Electronics/Percussie
Companion
Quentin Sirjacq
Schole Records

 

donderdag 04 april 2019 10:21

Our Eyes Should Meet

Moonshine Effect is een Griekse indie/dream pop band die reeds sinds 2015 aan de weg timmert. De band contacteerde ons dat ze begin dit jaar een nieuwe schijf hadden uitgebracht,  'Our Eyes Should meet'. We namen de schijf onder de loep en lieten ons gewillig meevoeren naar dromerige soundscapes die je eveneens terugvind in Griekse landschappen, waardoor deze plaat een heel visuele schijf is geworden.
Na een korte intro zijn we vertrokken met “Just before dawn”. Een song die je zowel vocaal als instrumentaal letterlijk hypnotiseert, en een gemoedsrust doet neerdalen in je hart. In tijden van zoveel woede en haat, kunnen we die positieve energie wel gebruiken. Elk van de songs klinken breekbaar als porselein, maar nergens wordt je daardoor in slaap gewiegd. Na “Charmin' Ligh”, “Hanging from a song” tot “Dreamers Parade” voel je door die weemoedige en melancholische aankleding je wegglijden naar heel andere oorden. Nee, bijster origineel is dat allemaal niet, maar zulke trips doen nog altijd deugd aan je hart.
Een gevoel dat trouwens bij elke songs terug wederkeert, waardoor eerder het totaalplaatje zo belangrijk is. En net dat laatst is dan ook zo bijzonder aan Moonshine Effect.
De band slaagt erin op die gedoodverfde, dromerige wijze je hart en ziel diep te raken op de volledige schijf, bij elke song opnieuw en opnieuw, tot je volledig verdooft, en zen geworden achter blijft. Dat is bovendien niet zozeer de verdienste van één bepaald element binnen de band, zowel instrumentaal als vocaal krijgen we een krop in de keel en kippenvelmomenten. Maar het is toch die bijzonder breekbare, kristalheldere stem van Jacqueline Chermille die uiteindelijk kan gezien worden als de kers op de taart om ervoor te zorgen dat je prompt alle negatieve gedachten uit je leven zult bannen.
Moonshine Effect laat dus niet helemaal in zijn kaarten kijken, en geeft de luisteraar de kans zijn eigen fantasie te laten werken. We raden dan ook aan alles opzij te leggen, met de koptelefoon op het hoofd je volledig van alles en iedereen af te schermen en deze plaat in zijn geheel op u af te laten komen. Letterlijk en figuurlijk. Maak daarbij het hoofd volledig leeg, en droom van adembenemend mooie - bij voorkeur Griekse - landschappen die je tot een intensieve gemoedsrust brengen, en waar je ook geen verklaring voor hebt.
Datzelfde effect heeft deze schijf namelijk ook op ons. Zowel vocaal als instrumentaal valt nergens een speld tussen te krijgen. Elke song ademt iets magisch mooi uit, dat je dus vooral terugvindt in de ogen van een kind - zoals op de prachtige hoes. Of in de natuur.
Eén ding is dus wel belangrijk, beluister deze schijf best in zijn geheel om dit effect te bekomen. Want hier wordt letterlijk een verhaal verteld dat begint met een 'intro', gevolgd door wonderbaarlijk mooie en magische momenten, en eindigt met een 'outro' die je nog maar eens totaal van de kaart achterlaat. In rust en diepe ontroering.
Tracklist: Intro 00:26 - Just before dawn 05:28 - Charmin' light 04:50 - Hanging from a song 04:05 - Dreamers parade 05:03 - Let's lose control 04:04 - It is your name that I use for a pillow 02:16 - Outro 00:44 

donderdag 04 april 2019 10:08

Black Frost

Het Duitse Nailed To Obscurity is een Melodieuze Death metal act die al sinds 2005 aan de weg. De band heeft door de jaren zijn stempel blijven drukken op dat typische Melodieuze metal gebeuren, maar is ook blijven evolueren in zijn sound. Daarvoor kunnen we enkel en alleen waardering opbrengen. Onlangs bracht Nailed To Obscuirty, zijn ondertussen vierde full album op de markt, 'Black Frost'. Je hoort een band die melancholie drenkt in duisternis, tot je tot bloedens toe wordt murw geslagen. Op een eerder langzame maar daarom niet minder meedogenloze wijze.
Gitaristen Volker Dieken en Jan Ole lamberti zorgen door hun verschroeiende aanpak voor het doen ontstaan van een doom sfeertje. Waarna een ijzingwekkende stem uit het duister je de ultieme doodsteek toedient. Het is niet alleen hoe deze schijf van start gaat met 'Black Frost' - waardoor je letterlijk naar dat donkere bos wordt gezogen door de hypnotiserende inwerking van die riffs en vocalen. Het is eveneens de rode draad op de volledige schijf geworden.
De vocale inbreng van Raimund Ennenga is daarbij een meerwaarde binnen het geheel om je naar de Hel door te verwijzen. Hij gromt, grunt , gaat clean tewerk en doet je oren letterlijk bloeden.  Bij elke track voel je koude rillingen over je rug lopen, elke track is bovendien weer een nieuw hoogtepunt dat ons in hogere sferen doet belanden. Of eerder ervoor zorgt dat die wandeling door het donkere bos een Helse tocht wordt. Demonische wezens komen vanuit alle uithoeken je hart uit je vege lijf rukken. Je ziel verpletteren, tot je totaal verweest en waanzinnig geworden aan de rand van dat zelfde bos achterblijft.
Besluit: Nailed To Obscurity brengt anno 2019 een typische melodieuze Death metal plaat uit, boordevol donkere melancholie. Voegt daar enorm veel emoties en perfectie aan toe. Zowel vocaal als instrumentaal. Een intensief gevoel dat ons trouwens bij elke song opnieuw overvalt, waardoor er geen uitschieters en zeker geen teleurstellingen te vinden zijn op deze plaat. De volledige schijf is eigenlijk één en al uitschieter van formaat voor de doorsnee Melodieuze death metal fan. Die zich graag laat onderdompelen in die melancholische donkere atmosfeer die de band ons na al die jaren nog steeds aanbiedt.
Tracklist: 1. Black Frost 2. Tears Of The Eyeless 3. The Aberrant Host 4. Feardom 5. Cipher 6. Resonance 7. Road To Perdition

BRDCST 2019 - van 4 t-m 7 april 2019 - Grenzeloos en Inspirerend - Een ontdekkingstocht om U tegen te zeggen!

BRDCST is een jaarlijkse terugkerende indoor festival in en rond de Ancienne Belgique waar de alternatieve muziekliefhebber vernieuwende strekkingen binnen die muziek kan ontdekken …Van Turkse psychedelica tot (abstracte) noise, hedendaags klassiek, hip hop, black metal, afrofuturisme, messcherpe elektronica, sound poetry, (avant) jazz, Arabische klanken, dub, American primitive guitar, (post) punk, prepared piano, grime en zelfs flamenco …
Dit festival heeft plaats van 4 tot 7 april. Naast activiteiten in AB salon, AB Club , AB Box en AB Theater zijn er ook concerten in Beursschouwburg (voor de nachtraven onder ons), Bonnefooi, Café Central en La Machine.
Deze vierde editie van BRDCST was werkelijk grenzeloos en uitermate inspirerend.

dag 2 - vrijdag 5 april 2019 - Afrikaanse Voodoo, chaos tot kunst verheffen, grensverleggende cello en andere braspartijen
Wij verbleven op deze tweede avond - voor ons de eerste avond althans,  want door werk omstandigheden konden we op de eerste festivaldag niet aanwezig zijn - echter knus in de AB zelf.

Obongjayar (****)
- AB Box - Steven Umoh is een Nigeriaanse artiest, die soleert vanuit Londen (UK). Onder de naam Obongjayar combineert hij hip hop met Jazz, Soul en andere eerder Afrikaans getinte muziekstijlen. We waren net op tijd om de man aan zijn stomende set te zien beginnen in een reeds goed vol gelopen AB Box. De sfeer zat er in het begin nog niet helemaal in, maar Obongjayar blijkt een klasse entertainer te zijn die niet loslaat tot niemand meer stil staat. Het zorgde voor Afrikaanse voodoo rituelen, die niet alleen op de dansheupen inwerken maar waardoor je ook onder hypnose wordt gebracht en meegesleurd naar de diepst Afrikaanse bossen en oerwouden.
Gespekt met bijzonder aanstekelijke klanken gebracht door zijn topmuzikanten - vooral de gitarist van dienst liet een diepe indruk op ons achter -  verbindt Umoh bovendien verschillende uiteenlopende culturen en werelden. En dat is nog de grootste verdienste van deze beweeglijke rasartiest. Die vooral dus volhoudt tot er eindelijk wat beweging komt in het in eerste instantie toch wat apathisch publiek dat blijkbaar nog een beetje moest wakker worden.
Gelukkig slaagt Obongjayar door het brengen van een gevarieerde en bijzonder kleurrijke set boordevol eveneens magische visuele effecten, zeker naar de finale toe, in zijn opzet. En zorgt voor het eerste wervelend dansfestijn van de avond, het zou niet het laatste zijn.
Khalab (***1/2)
- AB Box - Voor de omschrijving van de artiest Khalab halen we er even de biografie op de Facebook pagina van deze artiest bij '' Afro future beat shake on Black Acre Records / Wonderwheel Rec. An ongoing round trip journey between tribes and psyche, desert and spaceships, jungle and skyscrapers.''
Khalab trekt vanaf het begin van zijn set een ondoordringbare geluidsmuur op, getooid met opnieuw magische visuele effecten. Waardoor je - zonder gebruik te maken van geestenverruimende middelen - toch even compleet van de kaart gaat dansen, dansen en dansen. Khalab doet dankzij die oorverdovende geluidsmix, wel degelijk de muren van de AB uit zijn voegen barsten. Echter, door de wat monotone aanpak voelde dit optreden eerder iets teveel aan als een veredelde DJ act, om ons echt compleet over de streep te trekken. Echter door Jazz elementen te verbinden met opzwepende beats en dit te kruiden met een bijzonder aanstekelijke inbreng slaagt Khalab er alsnog in niet alleen een rave party te doen ontstaan in AB Box, maar ook in ons hoofd. Missie geslaagd!
Leila Bordreuil (****1/2)
- AB Salon - AB Salon is de meest intieme zaal op BRDCST, ingericht om een soort huiskamer atmosfeer te creëren. Er hingen zelfs enkele portretten in de zaal en achteraan stond en salonzetel opgesteld. Binnen die atmosfeer worden artiesten geprogrammeerd die het niet moeten hebben van geluidsoverschrijding, maar door een eerder intimistische aanpak , een gemoedsrust over jou doen neerdalen. Dat dit niet hoeft te resulteren in de aanhoorder in slaap wiegen , bewijst Leila Bordreuil, een cello artieste die grenzen aftast en verlegt wat dit instrument betreft. Vaak op een eerder verstilde wijze raakt ze langzaam maar zeker de gevoelige snaar. Maar eveneens worden er, opbouwend naar een eerder bevreemdend aanvoelende climax, verschillende uiteenlopende registers opengetrokken. Bovendien slaat Leila voortdurend aan het improviseren en experimenteren met onderliggende geluiden naast typische cello klanken, die eveneens naast een bedwelmende sfeer oproepen, je tot een zekere vorm van waanzin lijken te drijven.
Besluit: Binnen die omkadering van spelen met emoties, en buiten de lijntjes kleuren, blijkt Leila Bordrueil dus vooral een artieste te zijn die niet alleen haar eigen grenzen aftast en verlegt - ter plaatse zelfs - maar eveneens alle uiteenlopende aspecten van dat instrument Cello zodanig ontleedt dat het wel lijkt alsof ze er een gloednieuw instrument op de markt brengt dat nog niet is uitgevonden.
Kortom, Leila Bordrueil overtreedt heel bewust alle regels, en slaat aan het improviseren met die Cello tot het oneindige. Na deze gevarieerde set, bleven we dan ook totaal verweesd achter.
Toxe (****)
- AB Club - Ondertussen was de Zweedse artieste Toxe al aan haar set begonnen in AB Club. Deze producer verbindt zeemzoete melodieën met een dramatische ondertoon, lezen we in menig biografie. Toxe experimenteert voortdurend met die geluiden, schippert tussen duisternis die angst aanjaagt, en lichtvoetigheid die eerder je tot rust brengt. In de AB Club maakt Toxe trouwens gebruik van beelden met allerlei kleurrijke bloemen. Wat het bedwelmend en hypnotiserend gevoel alleen maar ten goede komt. Want daardoor krijg je een psychedelische aanvoelend geheel. Waardoor je dan weer, eens onder die hypnose gebracht en bedwelmd door die vaak kinderlijk mooie en aanstekelijke aanvoelende klanken met een brede glimlach op de lippen de zaal verlaat. Maar vooral hierop stilstaan blijkt onmogelijk. De aanwezige fans zweven dan ook van begin tot einde over die dansvloer, alsof ze eens trance zijn terecht gekomen waaruit ze niet meer willen ontsnappen.
The Comet Is Coming (*****)
- AB Box - Afsluiten deden we weer met een dansfeest, eentje van een bijzonder veelzijdige soort. The Comet is Coming is een trio rond de klasse saxofonist Shabaka Hutching. Op wiens saxofoon virtuositeit geen grens staat. De mans speelt geen saxofoon, hij leeft dat instrument letterlijk. De Jazz vibes vliegen dan ook in het rond, zeker als de Hutching met enkele meesterlijke, adembenemende solo's de haren op de armen doet recht komen van puur innerlijk genot. We zouden haast vergeten dat er naast deze grensverleggende saxofonist- die de ondanks dat hij zijn kompanen voldoende ruimte geeft om zich te tonen - de meeste aandacht naar zich toetrekt - , nog twee andere op dat podium staan.
Want de keyboard/elektronische inbreng van klanken tovenaar Dan Leavers is namelijk een enorme meerwaarde binnen het geheel. En de dan hebben we het nog niet gehad over de verschroeiende drum salvo's van Max Hallett die aanvoelen als kanonskogels die je hersenpan verbrijzelen. Op de momenten dat al die registers worden opgetrokken, en al die instrumenten samenvloeien, en er een chaos ontstaat wordt dat voldoende bewezen. Echter wordt die chaos tot kunst verheven, doordat The Comet is Coming aan het improviseren slaat tot het oneindige maar vooral elkaar daarbij blindelings aanvoelen tot aanvullen waar nodig.
The Comet is Coming schiet dan ook de ene vuurbal na de andere op de aanhoorder af, waardoor de zaal ontploft. Letterlijk. Want we zagen iedereen  dansen van vooraan tot ver naar achter, al dan niet in een diepe trance, waardoor er een aardverschuiving ontstaat in AB.
Besluit: The Comet Is Coming voelt snel aan dat ze het publiek uit hun hand kunnen doen eten, en legt die lat prompt nog wat hoger. Om tijdens een ijzersterke finale de puntjes op de 'i' te zetten, en te bewijzen dat binnen Jazz en aanverwante er geen grenzen zijn.
Meer nog, The Comet is Coming is zo een band die deze grenzen voortdurend aftast, en verlegt.
Terwijl de nachtraven nog een stevig feest gingen bouwen in de Beursschouwburg tot in de vroege uurtjes, besloten we - met een bijzonder goed gevoel vanbinnen - huiswaarts te keren. Na een geslaagde avond boordevol Afrikaanse Voodoo, aanstekelijke dansfestijnen, Chaos die tot kunst wordt verheven en grensverleggende Cello.

dag 3 - zaterdag 6 april 2019 - Intensieve totaalbelevingen, binnen een uiteenlopende omkadering
BRDCST
is aan zijn derde festivaldag toe. Zaterdagavond stond in het teken van de nieuwste hype Black Midi. Nu ik sta persoonlijk daar altijd wat sceptisch tegenover, maar sommige bands bewijzen gewoon dat een hype niet altijd overdreven is. Black Midi deed dit door het brengen van een stomende set in AB Club. Het meest opvallende op deze festivaldag waren de verschillende uiteenlopende contrasten, echter allemaal binnen dezelfde intensieve totaalbeleving. Ofwel door intiem je hart te beroeren, of eerder door zodanig verschroeiend hard uit te halen dat de trommelvliezen er gingen van barsten.

Tarkamt (***1/2)
- AB Theater - Het nadeel van een festival is overlappingen, het is dan ook onmogelijk om echt alles te zien op zo een goed gevulde festivaldag. We hebben echter ons best gedaan om binnen het AB complex alles zoveel mogelijk mee te pikken. Zo stond Tarkamt, het pseudoniem rond gitarist en producer Cherif El Masri in de theater zaal. Onder de motto ''Cairo’s New Wave curated by Nadah El Shazly'' kregen we daar de hele avond parels uit de Egyptische muziekwereld voorgeschoteld. El Masri maakt deel uit van de band rond Nadah El Shazly en mocht dus ook solo zijn ding doen. Wat de man op zijn eentje op het podium bracht was een intensief, donker mengelmoes van oorverdovende noise die aan de ribben blijft kleven. Doordat Tarkamt je letterlijk hypnotiseert door middel van zowel instrumentaal als vocaal bevreemdend aanvoelende soundscapes over je hoofd te laten drijven, blijf je toch even geboeid luisteren en genieten. En toch, om dit een klein uurtje lang vol te houden? Daarvoor lag alles te nadrukkelijk binnen een iets te monotone omkadering, waardoor de aandacht gaandeweg wat verslapt. Maar gelukkig werd alles wel luid genoeg gebracht om je wakker te schudden, en eens je in die oorverdovende trance bent terecht gekomen je daaruit niet meer wil en kan ontsnappen. Missie geslaagd dus.
Cucina Povera (****)
- AB Salon - Het contrast met de voorganger kon niet groter zijn, maar de intensiviteit was minstens even magisch bij Cucina Povera. Naast een typisch Italiaans gerecht is dit ook de schuilnaam van de Finse - in Glasgow residerende - artieste Maria Rossi. We citeren even uit de introductie op de website van BRDCST: ''De naam van haar project heeft ze uit de traditionele Italiaanse keuken waarbij met weinig middelen een zo groot mogelijk resultaat wordt nagestreefd. Rossi hanteert dezelfde filosofie in haar creatieve proces. Met enkele instrumenten, found sounds, spaarzame percussie en haar stem laat ze de luisteraars horen hoe schoonheid, tristesse en verrassingselementen in eenvoud gevonden kunnen worden.''
Binnen de intieme omkadering in de AB Salon zet Cucina Povera dit door een intensief mooie set nog meer in de verf. Met haar stem, breekbaar als porselein, doet Maria je naar adem happen. Door je als het ware te hypnotiseren en zo je geest en lichaam tot absolute rust te brengen, beland je, omgeven door rust en kalmte, die onaards aanvoelt, dan ook letterlijk in een andere wereld. Ook al had Cucina Povera af te rekenen met enkele storende technische probleempjes, de instrumentale omkadering vulde die zachte stem van Maria bovendien perfect aan. In de hele set bleef het trouwens muisstil in de AB Salon. En dat gebeurt ook niet elke dag bij zo stille optredens.
Besluit: Je kon een speld horen vallen toen de Finse soliste met haar stem de aanhoorder een krop in de keel bezorgt. Ook wij pinkten een traan weg, bij zoveel innerlijke , eenvoudige schoonheid. Zoals in die traditionele Italiaanse keuken worden ook bij Cucina Povera geen grote middelen boven gehaald. Maar het resulteert wel degelijk in een intens mooie totaalbeleving, die je compleet van de kaart in de hoek van de kamer doet achterblijven.
Ipek Gorgun (***1/2)
- AB Club - Ipek Gorgun is een Turkse artieste die ondertussen naam en faam heeft gemaakt binnen dat typische 'Noise' gebeuren. We citeren  uit de biografie op de website van BRDCST: '' Haar unieke sound ontstaat door een mix van gitaar, piano, field recordings, samples en effectpedalen die ze bewerkt met Ableton en MAX."  
Je hebt luid, en je hebt té luid. Ipek Gorgun overschrijdt inderdaad de geluidsnormen in haar set en dit op een monotone, vooral oorverdovende wijze. Door het brengen van een geluidsmix die trommelvliezen doen barsten, slaat Ipek letterlijk je hersenpan in vanaf de eerste tot de laatste noot. We zagen veel mensen de Club verlaten na zoveel oergeweld. Maar wie bleef staan en zich gewillige liet meevoeren over die oorverdovende, hypnotiserende klanken die Ipek hen aanbood , belandde net als bij voorganger Cucina Povera  in een totaal andere wereld. En bleef, eens de wervelstormen voorbij, compleet 'zen' geworden in die hoek achter.
Besluit: Want, dat is nog het meest opvallende. Ook al kon het contrast tussen extreem luide aanpak van Ipek Gorgun en intense stilte bij voorganger Cucina Povera niet groter zijn, de totaalbeleving en het intensieve gevoel waardoor je letterlijk wordt weggezogen naar andere oorden voelde bij beide artiesten minstens even intensief en onaards mooi aan.
Nadah El Shazly (*****) - AB Theater - Met haar debuut 'Ahwar' gooide de Egyptische zangeres/composer en producer Nadah El Shazly in 2017 heel hoge ogen. Prompt werd de boeiende muziek die ze bracht door sommige media gebombardeerd tot ''Cairo's New Wave''. De muziek van Nadah El Shazly - die in AB Theater met een volledige band aantrad - is moeilijk te omschrijven. Noise, pyschedelica, experimentele elektronische muziek, Arabische muziek tot Jazz , je vindt het allemaal terug bij Nadah El Shazly. De bevallige frontvrouw doet ons hart bloeden van innerlijk genot, als ze met haar wonderbaarlijke en hypnotiserende stem ons in diepe ontroering brengt.
Nadah laat zich uiteraard omringen door klasse muzikanten, wat zorgt voor een vol geluid dat eveneens schippert tussen harten breken en geluidsmuren verpulveren. Ook al geeft Nadah  haar muzikanten de nodige kansen om zich voluit te tonen, het is echter Nadah zelf die met haar magisch en adembenemende uitstraling en stem de meeste aandacht naar zich toetrekt. Vanaf de eerste noot ontroert deze bijzonder veelzijdige zangers ons compleet, en doet ons  een traan wegpinken.
Het was dan ook bijzonder spijtig dat dit magische concert vroegtijdig moesten verlaten om toch nog iets op te vangen van Black Midi die de AB Club letterlijk in vuur en vlam zouden zetten.
Eén ding is zeker, er is wat ons betreft een boeiende nieuwe wereld open gegaan, deze van de Egyptische experimentele muziek, met dank aan een artieste als Nadah El Shazly die niet zomaar een snaar heeft geraakt, maar in AB Theater de temperatuur tot een waar kookpunt deed stijgen. Iets wat een andere top artiest en zijn band later op de avond nog eens zouden overdoen. Maar meer daarover verder …
Black Midi (*****)
- AB Club - Er was geen doorkomen meer aan in AB Club, de deuren stonden zelfs open zodat enkele mensen die de zaal niet meer binnen konden toch iets konden opvangen. Black Midi is dan ook één uitzonderlijke hype die zonder enige marketing planning ondertussen naam en faam heeft gemaakt. Omdat we dat vooral zelf eens willen checken en daar dan over oordelen, nestelen we ons achteraan de zaal in de buurt van de toog. Maar ook daar was er haast geen plaats om deftig te staan.
Echter niet getreurd, de muziek van Black Midi is zodanig verschroeiend dat je toch wordt meegezogen in een tsunami van gitaar klanken. Deze band zorgt er dan ook voor dat de gitaar muziek een heropleving krijgt die ze trouwens goed kan gebruiken. Black Midi legt drie kwartier de lat enorm hoog. De band bestaat namelijk uit virtuozen die tovenaars met klanken blijken te zijn.
Bindteksten moet u zich niet aan verwachten, de band laat de muziek voor zich spreken. De intieme en zachte stem van Geordie Greep staat in schril contrast met het verpulverende gitaar en drumwerk van zijn kompanen, die de grond van de AB Club op zijn grondvesten doet daveren. Maar past perfect in het intensieve plaatje dat Black Midi de aanhoorder wil aanbieden. Er was iets te weinig plaats om te gaan moshen of zo, maar we zijn er zeker van dat dit op een overvolle festivalweide deze zomer zal zorgen voor een wervelend rock en noise feest …
Besluit: Black Midi heeft  bewezen dat gitaar rock nog verre van dood en begraven is … deze band toont dat ze heel groot zullen worden. Want in de AB Club deden ze ons naar adem happen, gingen we over tot een potje stevig headbangen en ze lieten ons totaal verweesd achter.
Maurice Louca (*****)
- AB Theater - "De in Caïro geboren muzikant/composer Maurice Louca is zonder twijfel een sleutelfiguur in de experimentele Egyptische muziekscène.", lezen we in de biografie op de website van BRCDST.
De man bracht met 'Elephantine' een plaat uit waarmee grenzen binnen experimentele Jazz en aanverwante worden verlegd. Met een voltallige band, met blazers en saxofoon/trombone bovenop, zorgt Maurice Louca voor de kers op de taart van een geslaagde BRDCST avond in de  AB.
Het was oorspronkelijk de bedoeling om een stuk van dit concert mee te pikken, vooraleer af te sluiten met die andere virtuoos Blanck Mass in de AB Club. Echter stond dit optreden bol van oorgasmes, intensieve totaalbelevingen tot de ene na de ander krop in de keel of kippenvelmoment dat we gewoon aan onze stoel gekluisterd bleven zitten en genieten. De band start op een zeer intieme wijze, en drijft het tempo op naar een verschroeiende climax. Zonder de geluidsnorm te overschrijden, maar wel luid genoeg om je door elkaar te schudden en verdoofd achter te laten. Als de ene song voorbij is gevlogen, volgt een andere mokerslag in het gezicht. Gevolgd door een nieuwe. Als klap op de vuurpijl mocht Nadah El Shazly aantreden en haar wonderbaarlijk stem in de strijd gooien om ons weer eens diep te ontroeren. Besluit: Maurice Louca blijkt vooral een veelzijdige top artiest te zijn, die zich laat omringen met muzikanten die dezelfde magie uit hun instrumenten toveren als de man zelf. Avant-garde, free- en kosmische jazz, Afrikaanse muziek. Het passeert allemaal de revue.
Het meest opvallende? Er valt nergens een speld tussen te krijgen. Het is trouwens niet één instrument dat de toon aangeeft, maar de kruisbestuiving tussen al die instrumenten dat ons telkens over de streep trekt. Eens die blazers, drums - er zaten twee drummers op het podium - keyboard/piano in een verschroeiende finale in een climax zijn terecht gekomen, worden we meegesleurd naar weer eens een bonte, wonderbaarlijke mooie wereld waar geluidsmuren wellicht staan te trillen, maar vooral harten worden gebroken en zielen bloeden van intens genot.
Een betere afsluiter van deze bonte avond boordevol Oosterse ontdekkingen, en een bevestigende hype van het moment, konden we ons niet dromen.

dag 4 - zondag 7 april 2019 - Virtuositeit, magie en apocalyptische taferelen in alle kleuren van de regenboog
Op de laatste avond van BRDCST 2019 stellen we vast dat we op die drie dagen vertoeven in de AB wederom enorm veel ontdekkingen hebben gedaan naar de toekomst toe. De AB is dan ook een concertzaal die de vinger op de pols heeft gehouden van veranderingen binnen de muziekwereld en binnen uiteenlopende projecten.
Met BRDCST is er een festival op poten gezet dat deze traditie verder zet. Ook op de vierde dag stonden er enkele acts op het podium die ons met verstomming sloegen, of tot tranen toe bedwongen.
Afsluiten deden we met Whispering Sons die de postpunk van de jaren '80 in een heel eigentijds kleedje steekt, maar ook verder blijft evolueren in hun stijl

Bolt Ruin (****1/2) - AB Box - Bolt Ruin is het project rond elektronica virtuoos Brecht Linden. "BOLT RUIN schrijft de soundtrack naar overgroeide industriële braakliggende terreinen." lezen we op de vi.be pagina van Bolt Ruin. En dat is inderdaad in grote mate hoe we zijn optreden in de AB Box nog het best kunnen omschrijven. De man bracht via Consouling Sound - Circuits op 29 maart zijn debuut op de markt. Een EP die hij trouwens integraal kwam voorstellen op BRDCST.
Live wordt zijn muziek ondersteund door knappe beelden op het scherm, die de atmosfeer alleen maar ten goede komt. De eerder liefelijke beelden op de achtergrond van metro's, steden en enkele keuvelende mensen staan trouwens in schril contrast met de dreigende, oorverdovende klanken die Bolt Ruin uit zijn instrument tovert. Brecht beweegt zich daarbij in allerlei bochten, en verstopt veel emoties in zijn muziek. De grimassen op zijn gezicht spreken dan ook boekdelen.
Trouwens, diezelfde beelden mogen dan in eerste instantie iets vredelievend uitstralen, subtiel komt er toch ook grijs en grauw naar boven drijven. Dat grauwe vinden we eveneens terug in het verschroeiende klanken tapijt dat Bolt Ruin tentoon spreidt. De kers op de taart werd geleverd door een felle lichtshow die, telkens de climax werd bereikt, als een ondoordringbare muur in je gezicht terecht kwam.
Besluit: Brecht schippert voortdurend tussen dat rustgevende in beeld, en dat apocalyptische in geluid met een verschroeiende lichtshow die je telkens omver blaast zodat de poorten van de Hel prompt open gaan in de AB Box.
Bolt Ruin slaagt er in drie kwartier in om het toch al goed opgekomen publiek tot waanzin te drijven, door zo confronterende muziek te combineren met al even tot de verbeelding sprekende beelden. En bezorgt ons zonder meer een indrukwekkende start van een zeer geslaagde avond boordevol interessante ontdekkingen.
Jason Sharp (****) - AB Box - Sommige artiesten zijn meesters in improviseren met uiteenlopende instrumenten, spreken tot de verbeelding en doen iets met hun stem. Jason Sharp is zo een artiest die zijn stem als instrument ten volle gebruikt. Dit door middel van een heel speciale ademtechniek. De Canadees versterkt bovendien die vocale aankleding door gebruik te maken van een soort lus, waardoor je het gevoel krijgt dat buitenaardse wezens de AB Box hebben over genomen. Bovendien blijkt Jason Sharp een ware multi-instrumentalist te zijn die voortdurend zijn eigen grenzen van deze van de elektronische muziek verlegt. Hij maakt eveneens gebruik van bassaxofoon, wat dan weer zorgt voor warme maar eveneens duistere aankleding waardoor het angstzweet je op de lippen staat. Om maar te zeggen, op zijn virtuositeit staat dus zowel vocaal als instrumentaal geen grenzen. Waardoor een waar dansfestijn ontstaat in ons hoofd.
Bovendien laat Jason Sharp zich begeleiden, door een al even gedreven knopjesdraaier Adam Basanta. Deze laatste ontpopt zich tot een ware meester in creëren van sound, binnen een experimentele omkadering. Adam slaat voortdurend aan het improviseren met geluiden, en vult de virtuositeit van zijn kompaan dan ook perfect aan. Wat de set alleen maar ten goede komt, want daardoor worden nog meer grenzen verlegt binnen de elektronische muziek.
Besluit: De show duurde iets langer dan gepland, maar de aanwezigen verveelden zich geen seconde, ze werden door die dreigende klanken meegezogen naar weer enkele apocalyptisch aanvoelende omgevingen. Om uiteindelijk als in een trance, een uur lang over de dansvloer te zweven , onder hypnose gebracht, door dit grensverleggende duo klankentovenaars.
Lea Bertucci (**** 1/2) - AB Club - Over betoverend gesproken. In de AB club lieten we ons gewillig ontvoeren, ontroeren en belanden we in een sprookjesachtige wereld, binnen een toch heel andere, minder dreigende omkadering dan in de AB Box. Alsof we van de Hel in de Hemel waren aanbeland.
Lea Bertucci is een artieste die het instrument saxofoon aanvult met een elektronisch klankentapijt dat ervoor zorgt dat je in een diepe, rustgevende, trance terecht komt. Het quasi neerzittende publiek liet zich dan ook gewillige meevoeren naar die onaards mooie oorden die Lea Bertucci hen aanbood. Nadat de saxofoon is opgeborgen, zet Lea de set verder met een soort grensverleggende Ambient die aanvoelt als een warm deken tegen koude winteravonden. Binnen een eerder intieme atmosfeer wordt dat tempo wel opgedreven, maar nergens de geluidsmuren afgebroken. Wel raakt Lea Bertucci een gevoelige snaar bij de aanhoorder, binnen een mysterieuze en mystieke omkadering.
Besluit: Als een ware klanken tovenaar doet Lea Bertucci je naar adem happen, en betovert haar fans door warme saxofoon klanken te verbinden met vreemd aanvoelende elektronische huzarenstukken die eerder op weemoedig wijze, maar eveneens lichtjes dreigend je hersenpan binnen dringen en uiteindelijk je ziel tot rust brengen waardoor je de harde realiteit van het leven prompt bent vergeten.
Yonathan Gat (****) - AB Box - Terug gekomen in AB Box stelden we vast dat Yonathan Gat nog niet aan zijn set was begonnen. De man is een ware gitaar virtuoos, maar mocht zijn muziek - volgens onze bronnen - niet brengen in zijn eigen land Israel en verhuisde dan maar naar New York. De bandleden kwam één voor één op het podium. Startende met een best lekkere up tempo drum geluid. Aangesterkt met de andere instrumenten, waaronder twee Algonkonianen (één van de eerste volkeren van Amerika), zoals we lazen . Als laatste kwam Yonathan zelf op het podium. De man blijkt een  parel binnen de gitaar muziek te zijn. Bij enkele indrukwekkende solo's die hij uit zijn mouw schudt , komen de haren op onze armen dan ook recht van puur innerlijk genot. Ondanks de virtuositeit van Yonathan zelf waren we eveneens danig onder de indruk van het verschroeiende drumwerk, of gestroomlijnde baslijnen. De typische Indiaanse instrumenten en vocalen blijken een enorme meerwaarde in het geheel en vullen trouwens de typische drum en gitaar partijen perfect aan. Maar vooral, eens alle instrumenten aan elkaar gekoppeld,  ontstaan meerdere tsunami's die ons het ene na het andere oorgasme bezorgen.
Besluit: Zonder meer zagen we een artiest en band aan het werk die grenzen verlegt wat wereldmuziek betreft. Atmosferisch en typische traditioneel muziek zo eigen aan bijvoorbeeld Indianen stammen vloeien zodanig perfect in elkaar met die Westerse en Oosterse muziek, dat je als aanhoorder hier onmogelijk kan blijven op stil staan. Waardoor een wervelend dansfeest ontstaat, waarbij die uiteenlopende werelden met elkaar worden verbonden tot een magisch mooi en bijzonder tot de verbeelding sprekend geheel. Best indrukwekkend.
Kelly Moran (*****) -AB Club - Er hing op al heel de avond een enorme magie in de lucht, en dan moesten de hoofdacts nog komen. We besloten te gaan genieten van de piano virtuositeit van Kelly Moran, die zoveel emoties in dat instrument verstopt,  dat ze zelf bijna tot tranen toe bedwongen zat te soleren. Ook het zittende publiek genoot in stilte van zoveel sublieme klanken die deze jonge pianiste uit haar instrument toverde.
Vaak start Kelly op een heel intieme en zachtmoedige wijze, om in een verbluffende finale alle registers open te gooien, waarbij niet alleen Kelly zelf al haar emoties de vrije loop laat. Ook ik stond vol overgave en was diep onder de indruk mee te luisteren en te genieten, tot tranen toe bedwongen. Echter hield het daar niet mee op. Naast de piano werden er ook heel psychedelisch aanvoelende beelden geprojecteerd op het scherm die perfect aansloten op die muzikale omlijsting, waardoor je naast de piano klanken,  die je hart doormidden scheuren; de visuele effecten hypnotiseerden je  en brachten je in diepe vervoering. Of hoe deze jonge virtuoze meerdere grenzen verlegt wat piano muziek betreft, en daar een magische mooie lichtshow aan toevoegt , die een even melancholische en rustgevende invloed op je ziel geeft. Kelly brengt  verdovende en bedwelmende mooie muziek.
Kortom: Een naam om te onthouden als u houdt van dat instrument piano, want Kelly Moran verlegt duidelijk een grens waar eigenlijk geen grenzen meer zijn. Compleet 'zen' geworden van  zoveel adembenemend mooi visueel en instrumentale magie, bleven we dan ook totaal verweesd achter.
Whispering Sons (****1/2) - AB Box - Whispering Sons, dat knappe bandje dat we ooit op TrixTrax in Trix hebben ontdekt in 2016, is ondertussen uitgegroeid tot een waar fenomeen in ons Belgenland. De band staat deze zomer o.a. op Rock Werchter, en dat is meer dan verdiend. Toen Whispering Sons onlangs in De Casino, Sint-Niklaas optrad schreven we daarover: ''Whispering Sons staat meer dan ooit tevoren heel zelfverzekerd op het podium en straalt eveneens enorm veel spelplezier uit, in zoverre dat kan binnen die toch wel donkere en weemoedige omkadering. Want lichtvoetige muziek brengen daar doet Whispering Sons ook anno 2019 nog steeds niet aan. De postpunk liefhebber in ons sloot dan ook meermaals de ogen en liet zich andermaal gewillig meevoeren naar weer een andere donkere, melancholische wereld, die de band ons aanbood. En sprong een gat in de lucht van blijheid dat de band vooral vooruit kijkt en zichzelf dus nu blijft heruitvinden" .
Whispering Sons speelde voor een overvolle AB Box dan ook de pannen van het dak, en zette die stelling nog maar eens in de verf. De bandleden vinden elkaar tegenwoordig inderdaad blindelings. Fenne staat nog steeds als een frêle uitziende nimf op het podium, die door heel vreemde bewegingen en een bijzonder tot de verbeelding sprekend stemgeluid de aanhoorder nog maar eens hypnotiseert. Gerugsteund door topmuzikanten die bij elke show weer een nieuwe grens lijken te verleggen. Waar dit gaat eindigen weten we niet, maar weer eens overtuigt Whispering Sons volledig. Maar vooral, blijft de band duidelijk evolueren in zijn kunnen, en dat laatste trekt ons nog het meest over de streep.
Laat ons eerlijk zijn, ik denk dat de band de vergelijkingen met de postpunk van de jaren '80 - ook al is dat zeker niet gelogen - een beetje beu is. Uiteraard voel ik bij songs als “Kin”, “No Time” en “Fragments” diezelfde adrenaline door mijn aders stromen als toen ik in die jaren '80 voor het eerst enkele van mijn favoriete postpunkbands aan het werk zag.
Maar Whispering Sons leeft duidelijk in het heden, en kijkt voluit naar de toekomst. Dat bewijst een song als “No Image”, waarmee de band ook nu weer afsluit. Een song waarbij Fenne enkel onder begeleiding van piano en keyboard, breekbaar als porselein, de haren op je armen doet recht komen waarna de andere bandleden hierop inpikken; in een verschroeiende finale worden alle registers open gegooid waarna je wordt meegesleurd in een verwoestend tsunami waarbij postpunk grenzen worden verlegd en overschreden.
Besluit: Whispering Sons zorgt ervoor dat er geen roest komt op hun muziek door steeds vooruit te blijven kijken. De ooit zo mooie rups, is ondertussen een boeiende vlinder geworden, die postpunk muziek opnieuw uitvindt en het in een hedendaagse kleedje steekt. Waardoor ze feitelijk buiten hun eigen lijnen kleuren, en zo ervoor zorgen dat hen in dat postpunk hokje blijven duwen, de band tekort doen is.
Ook in AB Box doet de band je dansen in de zaal, alsof die jaren '80 nu pas zijn begonnen. Die nieuwe wendingen erbovenop doen ons met vol vertrouwen uitzien naar de toekomst.

Setlist: Stalemate - Got A Light - Alone - White Noise  - Performance - Skin - No Time - Fragments - Hollow - Waste - Wall - Insights - Dense -
Encore: No Image

Deze vierde editie van BRDCST was werkelijk grenzeloos en uitermate inspirerend. Tot volgend jaar op de vijfde verjaardag van BRDCST festival - 2 tot 5 april 2020!

Neem gerust een kijkje naar de pics van één van de dagen BRDCST
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/brdcst-2019
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

BRDCST 2019 - van 4 t-m 7 april 2019 - Grenzeloos en Inspirerend - Een ontdekkingstocht om U tegen te zeggen!
BRDCST 2019
Ancienne Belgique
Brussel
04-04-2019 t-m 07-04-2019

 

Pagina 41 van 57
FaLang translation system by Faboba