zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Erik Vandamme

Erik Vandamme

maandag 28 januari 2019 17:20

Post Mortem

Hoewel in de omschrijving van 'genre' doom/gothic moet staan, valt op Splendidula geen label te kleven. Dat merkten we al toen deze uit Genk afkomstige band zijn debuut 'Splendidula' op de markt bracht, toen in eigen beheer. Via Inverse Records bracht de band nu een gloednieuwe schijf op de markt: 'Post Mortem'. We moeten ons al excuseren bij de topmuzikanten binnen de band, want het meest opvallende hoogtepunt aan deze schijf is de zeer tot de verbeelding sprekende vocale aankleding. Sirenes die door een eerder hypnotiserende inwerking op je gemoed ervoor zorgen dat je als aanhoorder letterlijk naar hen toe wordt gezogen, waardoor je, net zoals de schippers op de zee, letterlijk op de klippen terecht komt. Daarmee kan je dus Kristien Cools haar stem nog het best vergelijken. En dat is als compliment bedoeld.
Dankzij een intensieve instrumentale intro met “Post” kom je in een doomsfeertje terecht, waarna we vertrokken zijn voor een trip die je koude rillingen zal bezorgen tot op het bot. ‘Splendidula’ verstaat namelijk de uitzonderlijke kunst om doom en andere gothic-genres zowel instrumentaal als vocaal tot kunstvorm te verheffen. Luister maar naar het wondermooie “Insanity”, een song die je letterlijk bij de keel grijpt. Vooral dus doordat Kristien haar stem je bedwelmt, maar ook tot waanzin drijft. Beter dan dit kunnen we het niet uitdrukken. Met de ogen gesloten voelden we de haren op onze armen rechtkomen en wisten niet of dat van pure angst of innerlijk genot was. Net zoals voornoemde sirenes in de wateren spelen met het gemoed van de scheepslieden, speelt Kristien dus ook met ons gevoel. En laat ons telkens totaal verweesd achter, in een donkere hoek waar het eigenlijk ook fijn vertoeven is.
Het extra mooie aan deze schijf: elke song ademt diezelfde atmosfeer uit. Dat is zowel bij “Nami” als “Aturienoto” tot “Stream Of Consciousness” het geval. Wat intensiviteit betreft doet deze songs me subtiel eigenlijk wat denken aan een band als Moonspell, die op dezelfde wijze je naar verre onontgonnen oorden doen wegdrijven. Echter is deze band eigenlijk met geen enkele andere band of genre te vergelijken, maar verlegt Splendidula voortdurend een grens binnen duisternis en donkere melancholie. Waarbij doom en gothic elkaar vinden, binnen een zodanig intensieve omkadering dat je als aanhoorder tot tranen toe wordt bewogen. Letterlijk. En dat is dus, met nog maar eens mijn oprechte excuses aan de topmuzikanten binnen deze band, dus de verdienste van een zangeres die over een onaards aanvoelende stem en uitstraling beschikt die we maar heel zelden tegenkomen in het bonte muziekwereldje. En we zijn ondertussen toch al het één en ander gewoon. Indrukwekkend is daarbij zelfs een understatement te noemen.

Tracklist: Post; Nami; Too Close To Me; .38; Insanity; Aturienoto; Stream of Consciousness; Mortem.

donderdag 17 januari 2019 17:05

Border Guards

Als zangeres van het akoestische folkgezelschap The Golden Glows weet Katleen Scheir sinds 2005 haar stempel te drukken op het folkgebeuren in ons land en ver daarbuiten. De band bracht het in 2018 tot 'residence artist' in onze Ancienne Belgique in Brussel, en dat is toch heel wat. Met 'Border Guards' bracht Katleen Scheir haar debuut op de markt. In de traditie van Joni Mitchell, Alela Diane en Beth Gibbons gooit de jongedame haar grootste wapen in de strijd. Die bijzonder breekbare engelenstem die je ontroert of een glimlach op het gezicht tovert. Spelen met emoties is dan ook de rode draad op het debuut, en daarvoor is bewust gekozen. In de biografie lezen we namelijk: ''Border Guards bevat een selectie van 12 uiterst persoonlijke, emotionele maar vaak ook hoopvolle songs. Katleen Scheir vertelt in de songs haar persoonlijke verhaal: van opgroeien in een ontwricht gezin, volwassen worden met vallen en opstaan en het proces van een slepende ziekte waaraan haar moeder in 2016 overlijdt. "
Vanaf de eerste sprankelende parel “Back To My Isle” legt Katleen de lat enorm hoog om de aanhoorder een krop in de keel te bezorgen. Maar gelukkig bevatten de beste emotioneel mooie songs als “Border Guards”, “Here And Now” en “I Know Your Planet” voldoende zonneschijn om er niet voor te zorgen dat je daardoor depressief dreigt te worden. Eerder zijn die songs gedrenkt in een badje van melancholie tot weemoedigheid. Echter schuilt er telkens hoop achter de donkere wolken. Uit het leven van elke dag gegrepen dus. De jongedame laat zich bovendien omringen door klassemuzikanten die haar songs naar een Hemels hoog niveau tillen. We citeren: ''Katleen deed voor de opnames van ‘Border Guards’ in de Sputnik Studio beroep op haar vaste bandleden: Martine de Kok op piano en accordeon,  Lotte De Blieck op bas en Hans Dockx op drums.Daarnaast hoor je op het album bijdragen van trompettist Jon Birdsong (Black Flower, Beck, Jan Swerts), gitarist Geert Hellings (Guido Belcanto, Jim White), zangeres Nel Ponsaers (The Golden Glows, Stef Kamil Carlens), violist Toon Dockx (And They Spoke in Anthems), celliste Charlotte Vavourakis , trombonist Maarten Scheir (Ambrassband) en de Italiaanse Grammy-genomineerde mondharmonicavirtuoos Fabrizio Poggi (Garth Hudson, Robert Plant, The Blind Boys of Alabama). "
Op dit gevarieerde elan blijft de jongedame, geruggesteund door een sprankelende pianoklank of een viool-inbreng die je naar verre oorden doet zweven, dan ook doorgaan tot het bittere einde. Op songs als “The Green Road”, “Lullaby For Achilles”, “Gypsy” en “Narcissus” brengt Katleen melancholie en weemoedigheid samen tot een sprankelend en goudeerlijk geheel waarbij je dus een traan wegpinkt, maar een glimlach eveneens niet kunt onderdrukken.
'Border Guard' is een best persoonlijke plaat geworden waarbij Katleen Scheir haar ziel volledig bloot legt. De songs vertellen echter niet enkel haar, maar ook mijn en uw verhaal. En dat zorgt ervoor dat dit bijzonder aantrekkelijk fokdebuut een schijf is die aan je ribben zal kleven, van begin tot einde; die je enerzijds zal ontroeren, waarbij je een traan wegpinkt van verdriet en innerlijke gemoedsrust en anderzijds dus ook een glimlach op de lippen zal toveren bij het eerste zonlicht van de dag, want die schijnt na elke donkere wolk, weet je wel. Door middel van haar bijzonder uiteenlopend stembereik hypnotiseert Katleen je letterlijk, en laat ze je met een goed gevoel vanbinnen achter, waarbij tranen van verdriet, maar eveneens van intensieve vreugde tot het oneindige met elkaar worden verbonden.

Tracklist: Back to My Isle (3:50)  Border Guards (2:29) Here And Now (5:13) I Know Your Planet (3:48) Bump On My Road (3:33) The Green Road (4:44) Lullaby For Achilles (3:39) Gypsy (4:45) Narcissus (2:09) Out Of The Comfort Zone (3:33)  That's Where She Belongs (3:32) The Sun (2:45)

donderdag 17 januari 2019 17:01

Haven

Breng twee bijzondere en tot de verbeelding sprekende artiesten in hun genre samen en er ontstaat een magie die we niet anders kunnen omschrijven als onaards. Innerwoud (ofwel Pieter-Jan Van Assche) is een imposant contrabasspeler, die geluiden uit dat instrument tovert waarvan we tot op heden het bestaan nog niet kenden.
Voor zijn nieuwste project 'Haven' werkte hij samen met sopraan Astrid Stockman. Deze artieste speelde theaterrollen als ‘Venus’ (Venus & Adonis, Blow), ‘Belinda’ (Dido &  Aeneas) en ‘Donna Elevira’ (Transparent - Laika). En dat is maar een kleine greep uit het aanbod.
Elke song op ‘Haven’ is opgebouwd rond die contrabas gecombineerd met het Hemels hoog stembereik van Astrid. Waardoor we prompt zijn aanbeland in een theaterzaal waar een sopraan haar publiek op het puntje van de stoel doet zitten. Eens de stem de hoogte ingaat, bezorgt Astrid je dan ook kippenvel en een krop in de keel en gaan de haren op onze armen prompt recht staan van innerlijk genot. Geruggesteund door die al even grensverleggende contrabasgeluiden, die je wegvoeren naar heel, heel verre oorden.  Het meest interessante aan dit meesterwerk echter is dat beide artiesten elkaar blindelings lijken te vinden, en bovendien hun hele gewicht in de weegschaal werpen om de aanhoorder een perfecte trip aan te bieden. De perfectie wordt dan ook over elk van de vier songs op deze schijf gewoon overschreden, zonder de spontaniteit uit het oog te verliezen.
'Haven' van Innerwoud & Astrid Stockman zorgt voor een intensieve, deugddoende donkere trip die je de adem afsnijdt. Beide artiesten zijn in ieder geval virtuozen wat stem en contrabas betreft. Eens die bijzondere stem van Astrid en uitzonderlijke contrabas inbreng van Innerwoud met elkaar in aanraking komen ontstaat echter iets magisch dat je zonder meer kunt bestempelen als onaards. Elke keer opnieuw, ook na meerdere luisterbeurten, drijven we dan ook weg naar die ongekende oorden ver verwijderd van de harde realiteit van het leven. Binnen een donkere omkadering, zonder pijn te doen maar eerder door een zwarte walm over je hart te doen neerdalen die je tot diepe innerlijke gemoedsrust brengt.

Tracklist: Elegy I 05:46; Elegy II 11:55; Elegy III 01:59; Elegy IV 11:01

Haven
Innerwoud en Astrid Stockman
Consouling Sounds

donderdag 17 januari 2019 16:44

Pendulum

Bram Weijters is een Belgische jazzpianist die vanuit uiteenlopende projecten grenzen heeft verlegd in de jazz en aanverwante gebeuren. De man is een meester in het improviseren tot in het oneindige. Eén van die projecten is een samenwerking de met Amerikaanse trompettist Chad McCullough. De heren vinden elkaar al ruimschoots tien jaar en vullen elkaar ondertussen blindelings aan. Dat is ook te merken aan de nieuwste releases die ze samen op de markt brachten. 'Pendulum' is ondertussen de vijfde schijf waarop beide heren samenwerken.
‘Pendulum’ is een conceptalbum ronde 'de tijd'. De mens blijft doorheen de eeuwen gefascineerd door dat gegeven. En dat vinden we ook terug op deze schijf. Vaak intimistisch of dan eerder door je een krop in de keel te bezorgen of tot tranen toe te bewegen wordt dat fenomeen uit de doeken gedaan. Van de prille ochtend 'A Different Light' - ochtendstond heeft goud in de mond -, over de loop van de dag, met vallen en opstaan, golven van intens geluk en even groot verdriet, gaat de tijd verder naar de middag om te eindigen in de stilte van de avond en de nacht.
Geïnspireerd door het muzikale genie van Bach en zijn ordening van muzikale werken als het Well Tempered Klavier en de Goldberg-variatie zorgt dit duo ervoor dat de aanhoorder zijn of haar stelling van die tijd zelf kan invullen. Er zit voldoende variatie tot improvisatie binnen de schijf, waardoor je als aanhoorder dus je fantasie wat moet laten werken wat die tijd betreft. Zo maken we een vreugdesprong bij het trompetgeschal van Chad op “Escapement” of krijgen we een krop in de keel bij de gevoelige piano-inbreng van Bram op “The Same But Different”. De heren weigeren zich trouwens ook vast te pinnen op één muziekstijl, streepjes klassiek en jazz worden door elkaar geschud alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.  Songs na song blijven Bram en Chad ons verrassen en buiten adem achter laten.
Het ongrijpbare tot vaak onbereikbare van het gegeven de tijd wordt op deze schijf voortdurend uit de doeken gedaan. Bram Weijters & Chad McCullough prikkelen vooral de fantasie van de aanhoorder door het brengen van een heel filmische, intimistische kijk op die tijd. Net zoals een componist als Bach zijn tijd ver vooruit was, verlegt dit duo bovendien grenzen in het klassieke en jazzgebeuren waar we dachten dat er geen grenzen meer waren. Net doordat beide heren elkaar blindelings vinden in dit concept ontstaat dan ook iets magisch mooi en toch ook ongrijpbaar, waardoor je als luisteraar letterlijk wegzweeft in de tijd... naar verleden, heden en toekomst.
Als het de bedoeling was om ons met al die aspecten te confronteren in dat circa 59 minuten en 25 knappe parels van songs, of ons een spiegel voor te houden van 'de tijd' waarin we leven, hebben geleefd en zullen leven, dan is het duo met 'Pendulum' volledig in zijn opzet geslaagd.

Tracklist: Opening 03:45; A Different Light 02:32; Raindrop 03:27; The Same Prelude 02:03; The Same Melody 01:35; Still Dark 02:26; Suspended Weight 01:53; Crackle 02:17; Spiral Part One 03:18; Escapement 01:39; The Same But Different 02:52; Ratchet Wheel 02:03; Different Prelude 03:02; The Same Path 01:27; Which Way 02:38; The Same Waltz Part One 02:25; Crystals 01:29; At Ease 02:19; The Same Twelve Notes 02:28; Spiral Part Two 01:44; Different But The Same 02:12; Pondering 02:36; A Different Night 02:52; Closing 00:51.

Blues/Jazz
Pendulum
Bram Weijters & Chad McCullough

donderdag 17 januari 2019 16:30

The Art Of Trees

De Italiaanse progressieve metalband Althea ontstond feitelijk al in 1998. Waarom dat aan ons is voorbij gegaan, is tot op heden nog steeds een raadsel. Echter na enige demo's en bezettingsperikelen bleef het redelijk stil rond de band. Pas in 2014 brengt Althea een volwaardige EP uit: 'Eleven'. Gevolgd door een knappe progressieve metal schijf 'Memories Have No Name'. De band ontving hiervoor zeer goede recensies.
Sinds begin januari ligt er nieuw werk in de winkel: 'The Art of Trees'. Een knappe schijf boordevol melancholie en intensiviteit, die doet denken aan een wandeling in de bossen en het daarbij bewonderen van de bomen rondom u. Inderdaad, de kunst van de boom uit de doeken gedaan.
De toon wordt al gezet bij “For Now”. Een heel warme song die wordt opgebouwd naar een zekere climax, zonder echt door de geluidsmuur te gaan. Eerder valt het serene karakter van de songs ons nog het meest op. Daarbij is de warme stem van zanger Allissio Accardo een enorme meerwaarde binnen het geheel. Bij elke songs speelt de man dan ook heel bewust met de emoties van de aanhoorder, en doet hij een zekere gemoedsrust over jou neerdalen. Zonder je in slaap te wiegen, maar eerder door de aanhoorder onder te dompelen in badjes van weemoedigheid raakt Althea telkens een gevoelige snaar.
Zowel vocaal als instrumentaal blijkt Althea bovendien een zekere zin voor improviseren naar voor te brengen en zelfs lichtjes te experimenteren. Het wordt de aanhoorder echter ook niet al te moeilijk gemaakt. De songs moeten namelijk gemakkelijk in het gehoor liggen, maar intensief genoeg zijn om je niet in slaap te wiegen of al te melig te gaan klinken. Een opzet waarin Althea met brio slaagt. De gehele plaat ademt dan ook iets hartverwarmend uit, vergelijkbaar met wat je voelt na die fijne boswandeling. Alsof je al de problemen in het dagelijkse leven even kunt vergeten, door je te storten in walmen van diepe intensiviteit zonder al te grote woorden te gebruiken. Maar eerder door de eenvoud vergelijkbaar met een wandeling in dat bos, en het aanschouwen van de schoonheid van de natuur rondom u.
Althea brengt een bijzonder aantrekkelijke progressieve rockplaat uit, die je enkele luisterbeurten moet gunnen. Want na elke beurt ontdek je weer bijzonderheden die je voorheen niet had opgemerkt.
'The Art of Trees' is een melancholische ontdekkingsreis in het bos van het leven, die je dan ook na elke luisterbeurt opnieuw zal verwonderen en diep raken. Dankzij de bijzonder intensieve manier waarop de songs je hart raken, op een heel bijzondere plaats en op een zeer eenvoudige maar al even intensieve wijze.

Tracklist: For Now; Deformed To Frame; One More Time; Today; Evelyn; Not Me; The Shade; The Art Of Trees; Away From Me; Burnout.

Jan De Wilde - Hèhè! Wat een Jan - theatertour 75 jaar Jan De Wilde
Jan De Wilde is naast Willem Vermandere, Zjef Van Uytsel, Wannes Van De Velde, Kris De bruyne en zoveel andere één van de grote iconen binnen de kleinkunst en aanverwant gebeuren. We zetten dat laatste er trouwens heel bewust bij, want de man in dat hokje kleinkunst duwen is hem tekort doen. Jan De Wilde is altijd de bescheidenheid zelf gebleven, zijn eenvoud gecombineerd met uitzonderlijk talent , zorgt er echter voor dat ook na circa 50 jaar op de planken verschillende van zijn theater concerten ter gelegenheid van zijn 75ste verjaardag, compleet zijn uitverkocht. Waaronder deze in Ancienne Belgique op deze zondag namiddag.

Onder de noemer ‘ Jan De Wilde ''Hèhè! Wat een Jan - theatertour 75 jaar Jan De Wilde’ start Jan De Wilde de theater tour dus in een tot de nok gevulde Ancienne Belgique. Opvallend daarbij, het publiek bestaat uit zowel prille zestigers of zeventigers, maar ook uit dertigers, veertigers en vijftigers. Die eerste hadden zelfs hun kinderen meegebracht. Opdat ook zij zouden proeven van wat we niet anders kunnen omschrijven als een avond of late namiddag ‘Vlaamse Cultuur opsnuiven van top niveau’.
Zichtbaar ontroerd door zo een ontvangst in de Ancienne Belgique , betreedt Jan De Wilde op die bescheiden wijze het podium. De man is een klasse verteller, dat zeiden we al, en zet zijn set in met enkele nummers die hij naar eigen zeggen al lang niet meer heeft gespeeld. Uiteraard gaat de meeste aandacht daarbij naar Jan uit. Maar hij laat zich eveneens omringen door top muzikanten, die hij dan ook op een voetstuk zet, al dan niet met een grappige kwinkslag.
Zo waren we weer eens onder de indruk van de aanstekelijke gitaar riffs van Eddy Peremans of bas/contrabas kunsten van Mario Vermandel. Kries Roose deed met zijn piano inbreng de haren op de armen recht komen. En ook Jo Soetaert is een drummer van top niveau. Echter waren we, met alle respect voor deze heren, het meest onder de indruk van het vioolspel van Liesbeth De Lombaert; in een versmelting met Jan De Wilde zijn stem, ontstond een magie waardoor we prompt zweefden naar andere oorden, en met een krop in de keel een traan wegpinkten , steeds met een glimlach op onze lippen.
Want dit moest vooral een feestelijk optreden worden. Geen tranendal. Later in de set werd de instrumentale inbreng aangevuld met het blazers kwartet bestaande uit: Wim De Pauw (trombone), Bart Coppé (bugel), Johan Van Neste (hoorn) en Geert Vanhassel (tuba), die door hun inbreng een grote meerwaarde blijken te zijn binnen het geheel; de songs klonken daardoor zelfs nog voller dan voorheen. Jan laat bovendien niet na om zijn geluidsman Lieven Vanvaerenbergh en de man van het licht Pepijn De Paepe in de bloemen te zetten. Ook dat siert hem.
Jan De Wilde vertelde honderduit over zijn verleden, over hoe sommige songs zijn ontstaan. Over Meneer Pastoor, over zijn ouders. Soms met een traan, maar meestal met toevoeging van een grappige anekdote. Of hij brengt een ode aan Tom Waits wiens song 'Tom Trauber's Blues (Four Sheets to the wind in Copenhagen) in een kleinkunst kleedje wordt gestoken. Daarbij vertelt Jan hoe hij de tekst niet begreep, en het toch moest brengen. De man doet dat op zo een schitterende, pakkende wijze zoals enkel Tom Waits zelf dat zou kunnen doen. Een indrukwekkend moment waarbij je een speld kon horen vallen in de zaal.
Bij de langere songs menen we dan weer Bob Dylan te herkennen, alleen staat Jan minder nukkig op het podium als de grootmeester. Hij straalt eerder van geluk en is vanaf de eerste tot de laatste noot zichtbaar ontroerd door zoveel liefde die hij ontvangt van zijn publiek en band.
Uiteraard mogen gedoodverfde hits als “De eerste sneeuw”, “De fanfare van honger en dorst” of ”Joke” en “Daar is de lente” niet ontbreken in de set. Maar feitelijk schotelt Jan De Wilde twee uur lang een set boordevol variatie tussen harten raken en bulderlach, zoals enkel grote artiesten dat kunnen. Wat de man ook is uiteraard! Laat dat duidelijk zijn.  Dat bewijst hij weer eens meermaals in een volgepakte Ancienne Belgique die hem bij elke song op een daverend applaus onthaalt, en op het einde van de set zelfs een staande ovatie.

Besluit: Het blijft ongelooflijk Jan De Wilde bezig te zien. Twee jaar geleden waren we al onder de indruk toen hij met zijn tournee 'Jan De Wilde & vrienden' vele theaters en zalen plat speelde. Zijn bescheidenheid siert hem ook nu weer, maar ik zie vooral elke keer de combinatie van een Vlaamse Troubadour in de stijl van een Guido Belcanto, een rasverteller in de richting van Willem Vermandere tot een klasse humorist als Urbanus. Bij de iets langere nummers passeert dan weer een Vlaamse Bob Dylan, en de man kan op de koop toe een uniek icoon als Tom Waits tot leven brengen en komt daar zelfs zonder problemen mee weg.
Kortom: Jan De Wilde bewijst op zijn 75ste nog steeds met het grootste gemak een uitverkochte zaal te doen lachen, huilen en diep te ontroeren. Op zijn eigen eenvoudige wijze zet hij daardoor de stelling '’schitteren in eenvoud'’ nog wat meer in de verf. Wat getuigt van pure klasse. We genoten met zoveel anderen dan ook met volle teugen van deze avond Vlaamse Cultuur verrijking van top niveau.

Jan De Wilde bezoekt nog vele theaterzalen in het kader van 'Hèhè! Wat een Jan! • Theatertour 2018-2019 • 75 jaar Jan De Wilde' – zie de site van Jan De Wilde

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/217
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Kat (ELPEE Deinze) over 8 jaar ELPEE - 19 tot 21-04-2019 

Kat, onze beste wensen voor het nieuwe jaar. Laten we even terugkeren in de tijd. 2018 was niet alleen een succesvol, maar ook turbulent jaar voor ELPEE? Met o.a. vandalisme? Vertel er eens wat meer over.
Ook voor jullie het beste en veel succes in 2019 !  2018 was alweer een druk jaar. Met het WK-Voetbal en de lange zomer werd het nog  drukker . Je hoort ons niet klagen.
Het onrustig  gevoel en  het suf piekeren vond ik veel erger dan de schade. In een café waar er nooit baldadigheden zijn,  was het voor iedereen moeilijk te vatten. De dader werd net op tijd gevat want ik werd echt ongerust. Uiteindelijk was het geen persoonlijke aanval  en was ik niet het enige slachtoffer. Een tijdje later kan ik het wel relativeren.   Mijn leven is niet om zeep omdat mijn ruiten ingeslagen waren,  er zijn ergere dingen dan dat. Laten we dit verhaal maar afsluiten en hopen dat het niet meer voorvalt.

Was de vorige editie succesvol te noemen? Kortom, hoe tevreden bent u over 7 jaar ELPEE en hoe waren de reacties?
7 Jaar Elpee was voor mij persoonlijk misschien wel de beste editie die we al hadden. Ik bekijk de dingen helemaal anders dan een bezoeker of een muzikant. Op 7 Jaar Elpee zat alles juist,  geen stress, veel volk,   goede bands, alles verliep vlot , dus we waren echt wel heel tevreden.

Ondertussen zitten we aan 8 jaar ELPEE. Aan onze lezers die het nog niet moesten weten, wanneer en waar gaat het door? Wat is de kostprijs?
We hebben het een maand verschoven,  nu gaat het  door tijdens het Paasweekend.  19-20-21 april 2019
Combi 53 euro - Vrijdag 17 euro - Zaterdag 24 euro - Zondag 16 euro
In Elpee , Statieplein 15  / 9800 Deinze

Hoe en waar kunnen die tickets worden besteld?
Mensen die in de buurt wonen kunnen tickets kopen in Elpee.
Voor mensen die er niet geraken of te ver wonen :
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. en dan sturen we de info.
We moeten het ieder jaar herhalen, wacht niet te lang, vol is vol en we houden het graag aangenaam, m.a.w. we steken het niet overvol.

Vorig jaar had u me gezegd dat u het liever in september zou laten doorgaan 'als het iets warmer is' waarom is nu toch gekozen voor april?

Een andere periode kiezen is niet zo simpel, er is altijd wel iets te doen en de klanten hebben toch liever een verlengd weekend zodat ze op maandag kunnen ‘uitrusten’ .  Vandaar, een maand later  maar wel tijdens een verlengd weekend.

Gaat alles door in de café zelf? Of is er een tent voorzien zoals voorheen?
We hadden nooit de bedoeling om iets groots op poten te zetten, er zijn trouwens al genoeg festivals. Heel misschien doen we met 10 Jaar Elpee  iets speciaals.
We hadden 2 edities buiten ( 4 en 5 jaar Elpee)  . Dit doen we niet meer, het slecht weer ,  tenten die bijna in de lucht vlogen , … het was niet goed voor mijn tikker (lacht) Aan een stationsbuurt is openlucht  niet evident.  Het verkeer, openbaar vervoer, passanten en een heel gedoe om de vergunningen rond te krijgen. We houden het graag wat veilig en dan ben ik ook rustiger ,  dat is beter voor iedereen. (lacht)
De tafels en stoelen vliegen buiten en de optredens gaan gewoon binnen door, buiten staan er zoals gewoonlijk tentjes, een buitenbar enz... Geen mobiele toiletten, maar gewoon binnen , eten kan om de hoek waar er een frituur is  en een Italiaans restaurant  en je zit maar op 100m van het centrum waar er nog andere eetgelegenheden zijn.  Het is een gezellig weekend zonder veel gedoe.  De aandacht gaat vooral naar een gemoedelijke sfeer, goede bands , een deftig geluid , het betaalbaar houden voor iedereen en niet te veel tra la la verkopen .

De affiche ziet er wederom heel gevarieerd uit. Welke band moeten we absoluut gaan zien? Geef gerust enkele gouden tips.
Allemaal Erik !

Waar blijft u toch telkens de inspiratie vandaan halen, want er is bijna elke week wel iets te doen in ELPEE?
De liefde voor mijn zaak , mensen en muziek zeker ?  Of zit het gewoon in mijn natuur ? Als je iets graag doet dan komt dat vanzelf. Dat is met alles zo . Ik luister  naar wat mensen willen als het nu over het café gaat of over optredens.  Niet alles is mogelijk maar als het kan doe ik er iets mee.  Mijn hoofd dat nooit stilstaat  helpt natuurlijk ook. (lacht)
20 Jaar geleden openden mensen een café en kwam het volk vanzelf, de glorietijden zijn al lang voorbij. Nu moet je mensen entertainen en zorgen dat ze graag in uw café zijn.   Het boeiend houden voor iedereen , voor mezelf ook.  Af en toe  het hoofd leegmaken en zelf eens op zwier gaan helpt ook.  Ik ben hier  al zo lang, de jaren van ’t Stationneke , 8 jaar in Elpee, dan ken je het volk wel en zo weet je  wat er  aanslaat  en wat niet, op alle vlakken.
Het feit dat klanten het allemaal waarderen geeft altijd weer een boost om verder te gaan. Mijn ideeënbus  is nog lang niet leeg.

Is er al een tijdschema bekend? Hoe laat beginnen de optredens en rond welk uur zijn ze gedaan?

Het tijdschema volgt binnenkort. We kunnen wel al zeggen dat we altijd in de late namiddag beginnen en we elke avond afsluiten met party..
Misschien niet onbelangrijk voor wie met de trein of bus komt . Laatavondtreinen en bussen zijn er niet. Heb je een probleem met vervoer of accommodatie?  Laat het ons weten en we helpen graag.

Op vrijdag zie ik o.a. Turbowarriors of Steel op de affiche staan, in een gewijzigde line-up? Sluiten zij de avond af?
TWOS en Woslom  openen het weekend, op vrijdag in de late namiddag.  TWOS zijn plezante kerels en brengen hun vrienden van Woslom uit Brazilië mee. Crossover party thrash en pure thrash metal om te starten !
Daarna volgt  Vicious Rumors  “Digital Dictator Anniversary Tour’ met als openers Air Raid (SW) en Niviane (US) .   Vicious Rumors sluit natuurlijk de avond af.  Vicious Rumors is een Amerikaanse power metal band, oorspronkelijk opgericht in 1979 in de San Francisco , California Bay Area.   

Zaterdagavond is wederom de 'hardste avond' van het weekend precies. Met Izegrim en Incarceration staan er zelfs kleppers van formaat op de affiche. Waren ze gemakkelijk te strikken? Want die spelen toch ook op grote podia.
Elpee zal altijd kleiner zijn en  soms is er  wat overtuiging nodig. Het gaat het  vooral om de beleving, de sfeer is hier alles, niet de capaciteit. Het publiek  is fanatiek , en de muzikanten moeten zich wel mengen tussen het volk, zo creëer je een familiaire sfeer.  Het hangt  van de bands af of ze zich daar kunnen in vinden of niet.
Ik probeer regelmatig naar andere shows/ festivals te gaan en dan kom  je altijd dezelfde mensen tegen , is het nu in eigen land of verder.  Muzikanten die zelf naar andere shows  gaan of nog eens doorzakken in een rock/metalcafé, daar hou ik van.   Izegrim is zeker zo’n band . Als ik ze tegenkom verschijnt er spontaan een glimlach, fijne mensen !
Izegrim was hier al eens samen met Flotsam & Jetsam , dus ze kennen het hier.  Een Nederlandse death/thrash band die al een lange weg heeft afgelegd en sinds 2008 tot op heden 3 EP's en 3 Full albums op hun palmares hebben . Izegrim brengt kwaliteit en hebben dit genre volledig onder de knie  . Izegrim wist door de jaren een  trouwe fanbase op te bouwen , ook in Vlaanderen.  Marloes nam lang  bass en zang voor haar rekening maar vorig jaar ruilde ze haar bass in voor de zang alleen, een nieuwe bassist kwam de band versterken en Izegrim is nu een kwintet . Izegrim staat  voor professionele  live shows . Laat u omver blazen !
Incarceration is iets speciaals. Jaren terug leerde ik Daniel kennen , alles begon toen Skeletal Remains hier voor de eerste keer kwam.  Vanaf toen begonnen we samen te werken tot op heden.   Incarceration stond jaren geleden al eens in Elpee.  Ik ben fan van  de mens Daniel ,  vol passie voor het genre en een met groot hart voor Elpee. Ik  zaag al jaren  om naar het feestweekend te komen (lacht) . Dit duo  omschrijft zichzelf als  killer old school death metal , Daniel en Michale  dat is een brok energie op het podium .
Vergeet ook  Burial en Fleshcrawl niet ;
Burial is een old school death metal band uit Terneuzen (NL) die in 1993 zijn debuutalbum " Relinquished Souls " uitbracht . Burial brengt technische brutale death metal van een hoog niveau die de mosterd hoofdzakelijk bij Death en Massacre haalde . Live staat deze band als een rots in de branding en de liefhebbers van kwaliteit en brutaliteit komen hier ongetwijfeld aan hun trekken .

Fleshcrawl : is een Duitse old school death metal band uit München die  eind jaren 80 werd opgericht. Ze moeten een eind rijden om te komen spelen in een klein Belgisch cafeetje.  Na 3 demo's werd in 1992 het aardige debuut uitgebracht .   Fleshcrawl werd de enige niet Zweedse death metal band die Zweedser klonk dan alle andere Zweedse death metal bands .
Sinds 1993 bracht de band het ene sterke album na het andere uit met als ultieme hoogtepunt " Made of Flesh " uit 2004 . Fleshcrawl behoort tot de top van de old school death metal en is live één van de vetste bands die je in dit genre kan zien ! Uitspraak van een fan : log vet brutaal en retestrak met een sound om spontaan van te gaan ejaculeren .  
We zetten de dozen Kleenex al klaar (lacht)
Bütcher staat garant voor speed/black/heavy metal en komen uit Antwerpen.  Snel, vuil en met een heerlijk old school geluid . Hun debuut  Bestial Fükkin’ Warmachine  doet de rijpere fans  terug in de tijd te gaan , en laat de jongeren  ontdekken.
Objector , deze jonge gasten stonden  jaren geleden aan de toog , heel fier hun eerste werk persoonlijk komen afgeven. Ik vond dat super !  Piepjonge gasten, die nog zo iets doen,  tegenwoordig is dat zeldzaam en dat vergeten we niet .   Objector  opent de zaterdag met een stevige portie thrash metal en stellen hun album Social Intolerance voor ! po

Met The Kids strikken jullie wel een Belgische legende? Is die avond een beetje rond hen gebouwd? Zoals in het verleden rond bijvoorbeeld Ostrogoth? Een soort 'concept avond rond één band met enkele toffe voorprogramma's?
De zondag , altijd de moeilijkste om te plannen. Niet elke caféklant is zot van metal en ze verdienen ook een dag.  The Kids , die moesten hier gewoon eens staan, en heeft weinig uitleg nodig . Een ferme brok Belgische punkgeschiedenis !    Iedereen kent toch  "There will be no next time"  en "Fascist Cops"   ?

Is het de bedoeling dat altijd te blijven doen op zondag eigenlijk?
Elk jaar twijfelen we , is die zondag echt nodig?  Die twijfel komt als het team en ik doodmoe zijn .  Daar leer je uit, zoals op 7 Jaar Elpee.  We zijn nu met meer vrijwilligers zo kan er meer afgelost worden.  Zolang het volk blijft komen,  gaan we  door.

Ik zie ook Luk Appleton op de affiche staan, is dat een soort akoestische set of zo dat Luk brengt?
Luke en de familie Appleton  zijn vrienden  en dan zeg je geen neen .  Met Iced Earth is het even rustig en gaat Luke solo en akoestische  touren. Hij zal voor een rustig moment zorgen op zondag. Met al de trouwe fans die hij hier heeft , kan dat niet mislukken.
Scott & Alien zijn van Deinze en trouwe tooghangers hier, de perfecte opener en ze zien het volledig zitten !

Naast 8 jaar ELPEE zijn er nog andere evenementen in ELPEE, waar kunnen we een bont overzicht vinden? Geef trouwens gerust enkele tips naar onze lezers toe.
Memoriam komt voor de derde keer op 2 jaar tijd , op vrijdag 25 januari 2019 . Carrion zal openen, en de tickets verkopen  snel. Wacht niet te lang. Vol is vol.
De show van Michale Graves ( The Misfits ) -  the Crimson Ghosts en de show van A Pale Horse Named Death / Transport League lopen ook goed, hetzelfde advies , wacht niet te lang voor een ticket.
De kalender is te zien op de site : www.muziekcafeelpee.be
En op de facebookpaginga : https://www.facebook.com/pg/elpeedeinze/events/?ref=page_internal
De agenda staat ook in Rock Tribune .

Bedankt voor dit fijne interview, en tot op het evenement!

donderdag 03 januari 2019 14:13

The Island

The Heard is een gloednieuwe rock/doomband uit Zweden. Nu ja, nieuw kun je deze band niet noemen. De leden van The Heard hebben al wat watertjes doorzwommen. The Head bestaat uit Crucified Barbara-gitariste Klara Force Rönnqvist Fors, bassiste Ida Evileye Stenbacka en drummer Nikki Wicked (a.k.a. Jannicke Lindström) in samenwerking met Deathstars-bassist Jonas Skinny Disco Kangur (leadgitaar) and performer, model en zanger Pepper Potemkin. Dat er op dit debuut van de band 'The Island' geen speld tussen te krijgen is? Het is dan ook niet zo verwonderlijk. Deze schijf kwam op de markt via Despotz Records. We legden ons oor even te luisteren.
Variatie, gecombineerd met technische perfectie. Waarbij de hoge dosis spelplezier niet uit het oog wordt verloren. Het is de rode draad op deze knappe plaat geworden. In een introductie over dit debuut lezen we het volgende: ''In the deep, dark waters of the Baltic Sea there is an island. A very peculiar island. At first glance it might seem beautiful and peaceful, idyllic even, but the island’s seductive powers are not all they seem." Het gaat dus inderdaad over een conceptalbum over een onbekend eiland dat zijn geheimen prijsgeeft, maar heel subtiel wel blijft hangen binnen walmen van mysterie van een donkere soort.
Opener “The Island” is een heel aanstekelijke hardrocksong, met een knipoog naar de jaren '70. Meteen zet de band je op het verkeerde been, want de rest van de schijf bevat zoveel verschillende laagjes dat je eigenlijk geen muziekstijl kunt kleven op de muziek van The Heard. Bij “A Death Supreme” bevinden we ons plots in een doomsfeer, waarbij de vocale aankleding je kippenvel bezorgt en de muziek traag en dreigend aanvoelt als een klauw uit het donkere bos die je de keel dichtknijpt. Angst en vreugde zijn heel dicht met elkaar verbonden. We doorstaan wilde stormen met “Caller Of The Storm” of voelen een gemoedsrust over ons neerdalen, een teken van hoop en zonnetjes achter de donkere wolken? Zoals bij het lekker up tempo “Tower Of Silence”, waarbij wederom die heel kristalheldere, hoge stem ons kippenvelmomenten bezorgt. Een lijn die verder wordt doorgetrokken op daaropvolgende songs als “Queen Scarlet”, “Sirens”, “Leaving The Island” en het prachtige sluitstuk “It”.
Eerlijk is eerlijk: het is daarbij niet zozeer één element binnen de band dat ons aanspreekt. Het feit dat iedereen duidelijk dezelfde kant uitkijkt binnen The Heard zorgt ervoor dat hier een parel van een gevarieerde schijf wordt afgeleverd, die donker en licht perfect met elkaar verbindt. ‘Island’ was voor de band een ontsnapping uit de realiteit, door het creëren van een eigen eiland waar het ondanks die duisternis goed vertoeven is, lezen we eveneens in diezelfde voornoemde introductie. De band slaagt erin datzelfde gevoel over te brengen naar de aanhoorder.
'Island' is een gevarieerd debuut geworden, boordevol tempowisselingen, duisternis en lichtpuntjes. Waardoor je prompt, met de ogen gesloten vertoeft op uw eigen onbewoond Eiland. Dat gevoel op die bijzondere plek tot rust te komen, ook al voel je dreigend gevaar uit de verte komen doet dan ook eerder deugd dan dat het je angst inboezemt.

Tracklist: The Island 04:38; A Death Supreme 05:03; Tower Of Silence 04:38; Caller Of The Storms 02:30; Revenge Song 04:31; Queen Scarlet 05:46; Sirens 05:52; Leaving The Island 04:41; Crystal Lake 05:09; It 04:08

donderdag 03 januari 2019 14:09

Sad Sad Sad

Sad Sad Sad is een vrij nieuw project rond artiesten die al de nodige watertjes hebben doorzwommen. Niné Cipoletti kennen jullie misschien als vocalist bij Krakow, een band die medio 1998 hoge ogen gooide. Deze band heeft zijn stempel gedrukt op het slowcoregebeuren in binnen en buitenland. Gert Cool (bas) en Wim  Smets (gitaar) deden eveneens de nodige ervaring op bij Krakow. Sad Sad Sad ontstond in 2016 en werd later aangevuld met drummer Bert Hornikx. Sad Sad Sad brengt nu zijn debuut op de markt via FONS records en blijkt zijn naam trouwens niet te hebben gestolen. Hoewel dat verdriet eerder uitmondt in een warm deken tegen koude winterdagen, dan je doet belanden in depressieve toestanden.
In songs als “You & I” en “You Know I Love You” voelen we tranen opwellen, dankzij die kristalheldere vocale aankleding die je prompt doet zweven naar andere oorden. En dan zijn we vertrokken voor een toch wel donkere trip, doorheen weemoedigheid en melancholie. Echter zien we telkens die zon piepen achter de donkere wolken van het leven. Zelfs bij songs met veelzeggende titels als “Broken Lovers”, “Gone Forever” en”Storm” voelt het dus niet aan dat er geen hoop meer is in je leven. Ergens doet de pijn vooral een gemoedsrust neerdalen in je hart, en hopen op betere tijden. Sad Sad Sad kiest bovendien bewust voor een sound waarmee een ruim publiek kan worden aangesproken. De toegankelijkheid van deze plaat is immens groot.
Echter wordt er angstvallig op toegezien dat de best breekbare songs niet al te  klef gaan klinken. Net door de intensieve duistere walmen die je voelt neerdalen over “In The Dark”, “Let Us Love” en afsluiter “Bird Can’t Fly” schippert Sad Sad Sad voortdurend tussen dat ruim publiek aanspreken, maar de aanhoorder die houdt van intensieve dreampop ook over de streep trekken.
We zijn er ons van bewust dat deze muziek nog het best zal floreren in kleine clubs waar die breekbare muziek het best tot zijn recht komt. Maar waarom zou een festivalweide als Pukkelpop ook niet in zwijm kunnen vallen voor zoveel innerlijke schoonheid, waar pijn en verdriet hand in hand gaan met vreugde en gemoedsrust.
Sad Sad Sad vult de leegte die Krakow heeft achtergelaten met een knap debuut vol dreampop en indiefolk. Net op tijd voor deze donkere dagen, want elke song voelt aan als een donker deken tegen koude winternachten. Dat is uiteraard de verdienste van indrukwekkende muzikanten in de band die je als het ware betoveren. Maar het is de wonderbaarlijke stem van Niné die je telkens bedwelmt, tot tranen brengt en de ultieme doodsteek toedient. Allemaal binnen een breekbare, melancholische omkadering waarbij harten worden geraakt, zonder dat hart te verbrijzelen dus. Maar eerder door een al even donkere gemoedsrust te doen neerdalen.

Tracklist: You & I 03:08; You Know I Love You 03:19; Broken Lovers 03:43; Gone Forever 03:44; In The Dark 02:46; We're Done Here 03:39; Let Us Love 04:22; Storm 07:24; Bird Can't Fly 03:17

donderdag 03 januari 2019 14:05

Breakout

Britpop is een genre dat vooral in de jaren '90 hoge ogen gooide. De twee belangrijkste vaandeldragers waren Blur en Oasis. Maar ook Suede, The Verve en Manic Street Preachers droegen bij tot de populariteit van deze strekking medio 1990 tot 1996. Vandaag proberen verschillende bands in de voetsporen van die grote bands te treden, met wisselend succes. Lucid Dream is zo een Britpop-/alternatieve rockband uit Tielt die eveneens een poging waagt en daar met brio in slaagt. "Lucid Dream tast een donkere en dromerige kant af van de alternatieve Britrock." staat te lezen in de biografie op de vi.be-pagina van de band. Lucid Dream bracht een EP op de markt: 'Breakout'. De band zet hiermee zijn stempel op Britpop  en het alternatieve rockgebeuren.
Dat Wout Debacker (gitaar, toetsen, stem), Lander Stevens (gitaar), Jonas Hoflack (bas) en Tess Debacker (drum) één voor één top muzikanten zijn, daar bestaat niet de minste twijfel over. Dat bewijzen de gestroomlijnde gitaar- en drumlijnen die aan je ribben blijven kleven al bij “For A Girl”. Een song die al direct gevoelige snaren raakt, op een meeslepende en weemoedige wijze. De kristalheldere stem van Wouter kan gezien worden als een extra kers op de taart, waardoor je naar andere atmosferen lijkt te zweven.
Songs als “Breakout”, “Should I Be?”, “For A Girl” en “In My Blood” blijken bovendien heel toegankelijk te zijn, zonder al te klef te gaan klinken. Die weemoedige tot melancholische walmen die je hoort waaien doorheen de gehele plaat raken een gevoelige snaar, maar door de nogal vrij donkere omkadering kan ook de alternatieve muziekliefhebber worden aangesproken.
Met andere woorden, met deze EP wordt een heel ruim publiek over de streep getrokken, net door dat schipperen tussen beide uitersten. Luister maar naar heel aanstekelijke songs als “Troubled Mind” of “Losing Sleep”. Maar hoor vooral hoe die songs zodanig zijn opgebouwd dat duisternis en licht in elkaar vloeien alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.
Lucid Dream brengt met 'Breakout' een EP uit boordevol aanstekelijke, dansbare songs omgeven door walmen van melancholie waardoor je eveneens een traan wegpinkt. De leden van deze band bespelen hun instrumenten als tovenaars, maar het is de weemoedige en heldere stem van Wouter die ons die ultieme krop in de keel bezorgt, als perfecte kers op de taart laat ons maar zeggen.
Deze EP straalt duisternis uit, maar baadt eveneens in het licht van hoop. Daardoor kan deze band een ruim publiek aanspreken van liefhebbers van aanstekelijke Britpop tot de alternatieve rockliefhebber die houdt van de weemoedige en melancholische kant van de zaak. Een aanrader van formaat dus voor de Britpopfan die verder kijkt dan zijn neus lang is.

Tracklist: Breakout 02:27; Should I Be 05:38; For A Girl  05:01; Troubled Mind 03:12; In My Blood 04:56; Every Other Day I'm Fine 02:20; Losing Sleep 03:37

Pagina 46 van 57
FaLang translation system by Faboba