zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Erik Vandamme

Erik Vandamme

Danko Jones - livestream - Een verschroeiend totaalspektakel uit een puur rock-'n-roll hart

Reeds vijfentwintig jaar lang bewandelt het Canadese powertrio Danko Jones (*****)  op eigenzinnige wijze  de no nonsens rock, in het verlengde van bands als  AC/DC. Alleen is Danko Jones er, ondanks een uitmuntende live reputatie, nooit in geslaagd dat niveau van deze Australische hardrock formatie te bereiken. Het zal Danko Jones echter  worst wezen. Want overal waar de band komt , vliegt het dak er gegarandeerd af.
Ook na 25 jaar is Danko Jones een brok energie die zich zelfs door een pandemie niet laat stoppen om dit met een knal te vieren. Ook al is dit via streaming, de adrenaline die door je aders stroomt, met dank aan de energieke aanpak, doet je echt verlangen om de sfeer op een festivalweide op te snuiven, en badend in het zweet, je in een hevige moshpit waagt, aangepord door dit oeverloos paraderende powertrio.
Danko Jones,  frontman van de band, zegt er het volgende over: '"2021 is de 25ste verjaardag van onze band. 25 jaar non-stop optreden, toeren en opnemen. Om ons zilveren jubileum te vieren, houden we onze allereerste livestreams en misschien gaan we zelfs wel met nieuw materiaal in première... Dit is de langste pauze geweest in de geschiedenis van onze band, dus zonder twijfel zullen deze livestreams zijn als het uitlaten van wilde dieren uit kooien. Zijn jullie er klaar voor? We zijn er verdomme klaar voor."

De vraag die  we ons stelden 'Kan Danko Jones diezelfde live ervaring op een podium ook brengen in onze huiskamer?!' werd al gauw beantwoord dus . Snedig, daadkrachtig en verschroeiend hard legt de band al vanaf de eerste noot de lat heel hoog. ''Ik heb me voorgenomen om na vandaag geen stem meer te hebben, zijn jullie er klaar voor'' , schreeuwt hij uit. Alsof de band voor een overvolle festivalweide staat te spelen, zo gaat Danko Jones een dik uur lang tekeer. Gensters vliegen in het rond, én als een windhoos raast Danko Jones door de set heen, de ene krachtige vuurpijl na de andere. De band schiet letterlijk bommetjes af; de manier waarop de heel charismatische frontman zijn publiek blijft aanspreken, zorgt ervoor dat ook wij compleet uit ons dak gaan, de stoelen even opzij schuiven en lekker moshen in de huiskamer.
De band levert na 25 jaar geen routine klus af, maar staat te spelen met de gretigheid van  jonge wolven. Adrenalinestoten, gitaarriedels en kippenvelmomenten … als een vlijmscherp mes snijdt de band muzikaal , gesterkt door de vocale oerkracht, goed genoeg voor een aardbeving.

Het is en blijft verbazend  hoe Danko Jones moeiteloos  in hun livestream zonder publiek dezelfde energie produceert alsof ze op het podium staan te spelen voor een volle zaal met hevig uit de bol gaande fans. Het gejoel en het gemis van applaus voelt inderdaad onwezenlijk aan, maar ook dat lost Danko op met een kwinkslag. Zonder verpinken blijft het powertrio doorgaan tot het bittere einde. Ze staan te baden in het zweet van genot; ook wij voelden die adrenaline door onze aders stromen.
Wat een uiterst genietbare rock show. Want dat is wat Danko Jones je na al die jaren dus nog steeds aanbiedt , ‘een echte rock show’, eenvoudig, zonder poeha of franjes, vanuit het hart. Net die puur- en eerlijkheid van Danko Jones, zelfs via streaming, zorgt ervoor dat hij en z’n band een uitzonderlijke rock parel zijn en blijven, die je na 25 jaar nog steeds kan koesteren. Missie geslaagd! Op naar een nieuw dak boven ons hoofd!

Organisatie: Headsofpr ism Danko Jones

Ben Wolf - Ik heb geen schrik om verkeerde beslissingen te maken. Ik wil gewoon carrière maken in de muziek

De Jonge ambitieuze singer-songwriter zat iets meer dan een jaar geleden nog op de schoolbanken, klaar om dokter te worden, hij gaf die carrière bewust op om zich op zijn passie muziek te storten. Een , zeker in deze corona tijden, een hachelijke onderneming. Maar soms moet je de sprong durven wagen, en dat is wat Ben heeft gedaan.
Ondertussen kregen enkele singles feedback op Radio 1, Radio Willy en Duyster! Op 19 maart verschijnt zijn debuut ‘Now You know ‘ op de markt, genoeg reden om Ben enkele vragen te stellen over het hoe en waarom van deze ommezwaai? En ook hoe het is  ,  om in een sceptische land dat België toch is tegenover eigen kweek,  ambities uit te stralen. Verder keken we ook naar de toekomstplannen.

Je hebt bewust je studie als dokter opgegeven om je passie te volgen? In deze tijden toch een gewaagde onderneming? Waarom die ommezwaai?
Ik ben iemand die heel toekomstgericht nadenkt, en ik  heb inderdaad mijn studie opgegeven en me bewust op dit avontuur gestort omdat ik er in geloof. Voor mij was mijn passie volgen een zeer sterk signaal naar mezelf en de buitenwereld toe. Muziek is voor mij ook therapeutisch, ik kan daar dag en nacht mee bezig zijn. Ik ben gewoon heel zeker van waar ik naartoe wil gaan waardoor ik dit risico gewoon wil nemen. Ik haalde uit mijn studie ook geen voldoening en had niet het gevoel dat ik de juiste richting uit aan het gaan was, wat ook een heel grote rol speelde in mijn beslissing. Soms moet je gewoon die sprong durven wagen, en dat heb ik dus nu gedaan.

In normale omstandigheden ok, maar dit is een zeer onzekere periode toch voor muzikanten en cultuur?
Of het nu corona was of niet, het speelde geen rol in die beslissing. Ik ben daar ook niet echt mee bezig geweest. Ik wilde het gewoon doen. Ik had net voor deze coronatijden songwriting eigenlijk ontdekt. Maar als deze corona er niet was geweest, het had gewoon geen verschil uit gemaakt.

Welke artiesten en muzikanten waren en zijn je grote inspiratiebron?
Daniel Ceasar - Een Canadese R&B /singer-songwriter. Om terug te gaan naar de bron waarom, mijn beste vriendin is vier jaar geleden plotseling gestorven, en Daniel Ceasar zijn muziek was er voor mij in die periode. Hij heeft me ook doen inzien dat muziek vol emoties en therapie zit. Dat muziek dus een soort therapie kan zijn, heeft Daniel Ceasar dus aan het licht gebracht. Qua sound en instrumentele inbreng is Shawn Mendes -  ook een Canadese singer-songwriter – zijn self-titled album een grote inspiratie geweest voor mij. En wat gedrevenheid betreft toch Ed Sheeran. Die man is van letterlijk de straat, naar grote festivals en zalen uitverkopen gegaan, in almost no time. Wat muziek schrijven en zo betreft , haal ik echter enkel inspiratie uit mijn eigen leven. Er is dus niet echt een artiest waar ik me naar projecteer eigenlijk.

Er schuilt ook een treurig verhaal achter deze ommezwaai? Vertel eens
Ik heb het al even aangekaart eigenlijk. Mijn beste vriendin is vier jaar geleden plots overleden aan hersenvliesontsteking, dat heeft een enorme impact op mij gehad. Ik studeerde toen nog in Engeland, ik heb daar mijn laatste jaar gestudeerd. De avond toen ik dat telefoontje van mijn vader kreeg dat ze gestorven was, had ik geen emoties. Dat was in totale schok. Ik ben dan de volgende ochtend een vlucht terug naar België genomen. Toen ik thuis in mijn kamer binnen kwam , was het de eerste avond na dat nieuws dat ik echt alleen was, voordien had ik veel vrienden en mede studenten rondom mij. Ik wou wat ik toen voelde gewoon op bepaalde manier vastleggen. Vooral om uit te drukken wat ze voor mij betekende, en nog steeds betekent eigenlijk. Ik heb toen mijn eerste song geschreven. Dat heeft allemaal wel iets extra losgemaakt bij mij, om dus inderdaad die stap te zetten eigenlijk. Veel van de mooiste kunst, komt van de donkerste plekken. Dat is dus bij mij ook zo.

Je debuut kwam mede tot stand door James Lowland (WAYI, Amery). Hoe is die samenwerking ontstaan?
Ik mik bewust heel hoog, dat geef ik toe. Ik ga niet stoppen met geneeskunde om enkel een EP uit te brengen, ik wil daar echt iets mee doen met die passie. Men heeft me gezegd, als je zover wilt geraken , moet je zeker veel geluk hebben, maar ik moet zeggen dat ik nu het grootste deel van dat geluk al heb gehad. James Lowlan is een producer waarmee ik zeer goed bevriend ben. Twee weken voor ik hem de demo stuurde,  had hij besloten ‘ik heb een artieste nodig om Internationaal mee te gaan’. Dat is trouwens de volgende stap, internationaal gaan, daar wil ik naartoe. Door het feit dat ik zo ambitieus was, ben ik op zoek gegaan naar bepaalde artiesten of bands die in de lijn liggen van wat ik wil bereiken, en daar hoorde WAYL en Amery sowieso bij. Ik heb het label van die bepaalde artiesten opgezocht en heb hen gewoon een e-mail gestuurd dat ik dit jaar songs wil uitbrengen, en of ze interesse hebben me te helpen. Ik heb hen dus iets doorgestuurd met de vraag of ze ervoor open stonden, omdat ik weet dat ze niet zomaar iemand lukraak aannemen uiteraard. Die eerste songs vielen wat minder goed, maar de tweede reeks bleek toch in goede aarde te vallen bij Lowland, en zo is de bal aan het rollen gegaan. En na een koffie en enkele toffe babbels hebben we besloten om met hem in zee te gaan. Het feit dat iemand die al even lang in de muziek zit, als dat ik leef, me zegt ‘ik geloof in u’ heeft me wel doen beseffen dat dit gaat lukken.

Je bracht ondertussen al enkele mooie singles uit.
De singles kregen steun van onder andere Radio 1, Radio Willy en Duyster! Opent dit nu al deuren voor jou of is het hiervoor nog te vroeg?
Dit steun is natuurlijk fantastisch. Of het deuren heeft geopend? Ik denk van wel, moesten we live kunnen spelen , zou er daardoor zeker interesse zijn van promotors uit als je op die radio gedraaid wordt. Het geeft wel opties, maar we moeten nu vooral effe doordoen met wat we bezig zijn om dat doel echt te bereiken, stap per stap.

Ik vind het een EP  die snaren raakt; met alle respect zulke artiesten kom je voortdurend tegen. Als je dit product aan mij zou willen verkopen, hoe zou je dat doen? Waarom zou ik deze plaat per se aanschaffen?
?
Een heel interessante vraag. Toen we volop bezig waren met marketing en zo, ben ik op een zin gekomen die me echt vertegenwoordig vind ik  ‘’You don’t need to know where i came from, to see where i going’’ Ik heb geen schrik om verkeerde beslissingen te maken , ik weet dat in België ambitieus zijn niet echt wordt gewaardeerd of snel wordt gezien als arrogantie. Ik wil gewoon carrière maken in de muziek. Deze EP is gewoon, ik heb iets ontdekt en ik moet deze weg volgen, daar draait het om. Een soort visitekaartje, om mezelf te tonen aan het publiek. Ook al moet ik nog groeien, ben ik al heel goed aan het groeien. En dat hoor je wel doorheen deze EP eigenlijk. En ook, ik heb al meer dan 100 songs klaar, dus het album dat zal uitkomen is een verderzetting daarvan. Maar deze EP is een mooi beeld van iemand die zijn passie ontdekt, daarom denk ik dat het een perfect “product” is om in huis te halen. Dus, als je mij wilt volgen op mijn reis van zelf-ontwikkeling, als artiest maar ook als persoon, kan je mijn eerste stapjes horen op deze EP.

Je haalt wel iets interessant boven waar ik wil op inpikken: België. Voor een ambitieus artiest is België een moeilijk land om in te leven, omdat Belgen nu eenmaal gewoon sceptisch zijn tegenover eigen kweek.
Belgen hebben een zeer speciale muzieksmaak, als je het vergelijkt met sommige andere regio in de wereld. Er is hier ook een interessante combinatie van verschillende culturen, dat heb je elders ook, maar toch. Maar sceptisch? Inderdaad, het is in België gevaarlijk – bij wijze van spreken – om openlijk ambitieus te zijn. Maar wat wel zo is , als een Belg uitschiet dan schiet hij heel ver uit, dus ook naar het Buitenland. Zoals een artiest als Stromae  of zo. Het is een moeilijk drempel om over te stappen, dat maakt het wellicht wel moeilijk. Maar dat betekent ook, eens je die drempel ben over geraakt , bestaat er geen twijfel dat je bent gelanceerd. Dat is dan een voordeel aan als Belgische artiest aan de bak proberen komen.

Je moet zelfs al eerder in het Buitenland zijn doorgebroken eer je hier maar iets van feedback krijgt
Dat klopt wel. Het is pas als er in het Buitenland iets gebeurt, dat men hier je kwaliteit erkent; dat is gewoon zo , daar kunnen we helaas weinig aan doen.

Wat zijn de verwachtingen , welk publiek zou je hier graag mee bereiken?
Ik krijg wel cijfers van wie luistert via spotify, en ik ben wel verrast van de leeftijdscategorie, die ligt hoger dan ik had verwacht. Dat wil misschien ook zeggen dat ik kwaliteit muziek breng. Het wordt serieus genomen. Ik apprecieer dat dus wel. Het oorspronkelijke doel is echter om mijn leeftijdsgenoten te bewijzen dat, ondanks het wel eng is om risico’s te nemen in het leven, het uiteindelijk wel lukt als je durft doorzetten. Bewijzen aan hen dat zij dit ook kunnen, waar een wil is altijd een weg als je jouw droom werkelijkheid wil laten worden. Daarom mik ik ook zo hoog, omdat ik net aan hen wil laten zien dat dit allemaal mogelijk is. Muzikaal zijn het verhalen die je iets bij brengen, een publiek dat daar naar op zoek is wil ik sowieso bereiken; een heel breed publiek dus. Maar vooral dus mijn leeftijdsgenoten om die aan de gang te krijgen.

Een plaat uitbrengen in volle coronatijden? Hoe doe je dat zonder enig perspectief om die live voor te stellen of zo?
Het is gewoon een onderdeel van dit ontwikkelingsproces. Ik heb heel veel motivatie gehaald uit het feit dat er mensen zijn die naar mijn muziek luisteren, daarom wilde ik deze stap zeker zetten. En die EP was de logische volgende stap die er gewoon moest komen nu, ik wilde daar niet mee wachten. Ik heb in november 2019 mijn eerste song geschreven, ondertussen zijn dat al 140 songs, en het was dus gewoon belangrijk om dit nu naar buiten te brengen om mezelf te motiveren om aan het volgende nog harder te werken. Het was dus niet de bedoeling om nu al live te gaan optreden, dat stond nu nog niet op de planning. Dat het nu nog niet kan, vind ik dus minder erg. Ik hoop, tegen dat ik echt ben gelanceerd, het uiteraard wel lukt om op te treden .

Er zijn wel opvallend veel releases in deze tijden
Dat is niet zo onlogisch, bands en artiesten kunnen niet optreden. Velen zitten de hele dag thuis, wat kun je dan doen? muziek maken en componeren.

Zijn er plannen om deze plaat via streaming voor te stellen?
Ik ben niet echt bezig met sociale media en dergelijke, maar het is een cruciaal ding voor een artiest, je moet er eigenlijk bijna aan mee doen om je gezicht te tonen aan een publiek. Ondertussen heb ik al een video gereleaset ; binnenkort komen er wat nieuwe songs van de EP. Concreet ligt er nog niets vast wat live stream betreft. We zijn gewoon intens bezig met nieuwe songs en het samenstellen van het album. Daardoor ben ik met andere dingen bezig dan met filmpjes of zo.

Los daarvan. Hoe sta je tegenover dat concept?
Misschien is dat ook doordat ik niet zo op sociale media zit, maar ik vind gewoon de interactie het face to face contact met je publiek niet te vervangen, dus ja.. helaas is er momenteel die optie niet, dus maken we er het beste van en dan is een streaming wel een goede optie om je te tonen naar een publiek thuis. Persoonlijk zou ik liever in een kamer zitten samen met mensen rondom mij. Langs de andere kant zie ik het wel meer daar naar evolueren, dat digitaal concerten beleven. Het feit dat meer mensen thuis zitten, zorgt ervoor dat ze meer die streamings zullen bekijken en het een soort norm wordt. Hopelijk niet volledig, maar het neigt er wel naartoe. Ik sta daar niet zo positief tegenover, maar het is gewoon noodzakelijk geworden.

Ik moet toegeven, als ik terug optredens kan doen , ga ik gegarandeerd terug buiten hoor
Dat is ook zo, als het weer kan , zullen mensen sowieso terug op straat komen. Een ietwat extreem voorbeeld, maar de pandemie van 1920 had de “Roaring 20s als gevolg”; één groot feest, waar muziek uiteraard ook van te pas komt. Dat zal ook nu het geval zijn.

Over corona wil ik het toch ook even hebben, hoe ga je daar als mens (maar ook muzikant toch) mee om?
Ja, daar hadden we het al even over. Ik denk dat iedereen het moeilijk heeft. Ik heb zelf het geluk gehad, dat ik net voor die Pandemie iets heb gevonden waar ik me volledig kon voor geven. Dat ik opgesloten zit, en me volledig kan en moet focussen op die muziek geeft me persoonlijk wel voldoening eigenlijk. Op dat vlak kan ik zeggen dat ik wat minder getroffen ben dan vele van mensen die het moeilijker hebben in deze situatie.

Jongeren hebben het zeer moeilijk, maar eigenlijk bij voorbaat iedereen. Hoe sta je tegenover die, naar mijn mening vaak absurde, regels?
Ik heb geneeskunde gestudeerd, dus ik ben me heel bewust van het waarom van die regels. Het is nodig om deze pandemie onder controle te krijgen, het is zeer vervelend en soms voelt het wel absurd aan, maar het is dus nodig.

We hebben het er al een beetje over gehad. Hoe denk je persoonlijk dat de cultuursector deze crisis zal overleven?
Dat komt terug, muziek blijft voort leven.

Wat zijn de verdere plannen voor dit jaar – in zoverre er plannen kunnen worden gemaakt?
Een full album in elkaar steken, is de volgende stap. Wanneer dat echt gaat gebeuren, mag ik nog niet zeggen, maar voor iemand die nog maar enkele maanden zijn hoofd boven het maaiveld steekt, zal het zeker snel zijn. Ik hou van schrijven dus er komen telkens nieuwe songs bij. Elke week heb ik letterlijk twee songs geschreven. Zorgen dat er een consistente en goede sound is. Om op voort te werken. In tegenstelling tot meeste andere artiesten hebben we bewust gekozen om de EP te droppen midden in de ontwikkelingsfase, die hopelijk nog lang mag duren, want de ontwikkeling gaat sneller en sneller. Dus kortom veel releases in de nabije en verdere toekomst.

Wat zijn je uiteindelijke ambities als muzikant ? Sportpaleizen uitverkopen? Of liever iets kleiner en fijner ? Vertel eens
Dat is een onvermijdelijke bijproduct is van die evolutie. Het is voor mij heel belangrijk. Ik ben zeer futuristisch dus ik kijk ver vooruit, maar ik wil ook graag boeken schrijven over songwriting. Ook dat is een ambitie op zich. Waardoor iedereen die daar wil mee beginnen, een echte leidraad heeft daaraan. Op de lange termijn zou ik graag een academie voor jong talent, in alle creatieve disciplines, willen opstarten om deze jongeren dezelfde kansen te geven die ik momenteel krijg, want ik weet dat ik veel geluk heb om al zo vroeg in deze positie te staan en ik wil zoveel mogelijk andere mensen dezelfde kansen geven. Mijn ultieme ambitie is dus teruggeven aan de community die mij op zo’n korte tijd al zoveel gegeven heeft.

Dank voor dit fijne gesprek, we besteden zeker de nodige aandacht aan je EP en veel succes in alles wat je doet, we blijven je op de voet volgen ?

AKI - Mijn grote verwachting? Dat we steeds meer mensen kunnen raken met dit project

Als introductie van het project AKI citeren we even de informatie uit het nieuwsbericht dat we ontvingen: ‘’ Aki is een nieuw jong jazz collectief uit Antwerpen. Onder de naam ‘Aki’ schrijft drumster Anke Verslype haar eigen muziek en brengt ze deze naar buiten met verschillende bezettingen. Voor de nieuwste EP Niobe werkte Anke haar muziek uit samen met Marjolein Vernimmen (harp), Ruben De Maesschalck (Bas) en Willem Heylen (gitaar).Ze speelden in deze bezetting ook op Jazz Middelheim in september 2020. Aan de basis van hun muziek staan ongecompliceerde, sobere melodieën waarvan de grenzen worden verlegd tijdens de improvisatie. Samen creëren ze een unieke sound die je laat meevoeren op een stroom van warmte en melancholie. Aki brengt beeldende jazz die je ongelooflijk nostalgisch kan maken en niet zomaar onberoerd laat. Ze laten een midden tussen filmische landschappen, jazz en minimalisme.’
We hadden hierover een fijn gesprek met Anke Verslype. En uiteraard over verleden, heden en toekomst en het onderwerp van het jaar deze coronatijden; ook de definitie van jazz kwam ook aan bod.

Waar staat AKI voor? Stel jullie zelf eens voor?
AKI is een soort collectief van muzikanten, die door hun inbreng aansluiten bij het concept dat ik voor ogen heb. Daardoor verander ik ook bewust soms van bepaald instrument of line up bezetten, omdat het gewoon fijn is om te weten wat we daar allemaal kunnen mee  doen of welke richting ik eventueel kan inslaan daarmee. Of ook wie kan ik daar allemaal mee betrekken, is een interessant gegeven. Het is dus gewoon een soort project dat we hebben opgestart, dat enorm  veel richtingen kan uitgaan. 

De vraag is dus, ook naar de toekomst toe, kijken wat je met het project kunt doen en wat de mogelijkheden zijn, als ik het goed begrijp?
Het is uiteraard wel de bedoeling dat het herkenbaar blijft als AKI. Alleen dat ik onderling experimenteer wat kunnen we er mee doen, wat kunnen we er extra aan toevoegen, en dat het ergens toch hetzelfde blijft. Dat is dus de onderliggende bedoeling van dit project.

De EP doet een deugddoende innerlijke rust over mij neerdalen, zonder te ‘moeilijk’ te gaan klinken, sober en eenvoudig. Maar ook intens mooi. Je mening
Dat is een fijn compliment om te horen. Dat is ook altijd de bedoeling geweest, als ik muziek schrijf is nooit de bedoeling geweest om moeilijk te gaan klinken, het mag gerust toegankelijk zijn. Hoe meer herkenbaar het kan klinken, hoe gemakkelijker voor de luisteraar om de muziek in zich op te nemen. Het mag ook niet te klef gaan klinken uiteraard. Mede door die improvisatie moet er ook heel wat muzikaliteit inzitten. Die dunne lijn bewandelen tussen herkenbaar en experimentele muziek dus. 

Ik heb ook gelezen: ‘’
. Niobe is de naam van een vrouw uit de Griekse Mythologie die in een steen veranderde nadat ze de goden tartte. De muziek op deze EP wil hier ook een verhaal vertellen.’’ Kun je eens wat meer toelichten?
Als de mensen naar de muziek luisteren is het de bedoeling dat de mensen zich daar iets kunnen bij voorstellen, ik wil de muziek zeer fantasieprikkelend maken. Ik vind het leuk als het bij mensen op dat vlak iets teweeg kan brengen, en dat probeer ik dus zeker toe te voegen aan de muziek als ik met iets bezig ben binnen dit project. Niet iedereen hoeft een verhaal te horen, maar het zou fijn zijn als het bepaalde beelden zou kunnen opwekken bij mensen als ze naar deze plaat luisteren. Op dat vlak ben ik dus wat gaan opzoeken op de pc en kwam bij dat verhaal terecht van Niobe, wat een heel interessant gegeven was om iets rond te bouwen.

Wat ik ook zo mooi  vind , de nummers sluiten op elkaar aan, het lijkt wel alsof je in een sprookjesachtige wereld terecht komt, maar ondanks die rustige omgeving worden we niet in slaap gewiegd. Je mening
We hebben dat met de muzikanten ook uitgewerkt dat die nummers echt bij elkaar horen eigenlijk, dat was de bedoeling, om een verhaal te vertellen in verschillende hoofstukken. Dus ja het klopt dat de songs perfect op elkaar aansluiten, daar is bewust voor gekozen. 

De EP kwam uit in lockdown, deze tijden waarin iedereen het moeilijk heeft waren dus eerder inspirerend? Of is dat wat kort door de bocht?
Voor mij wel eigenlijk, Vorig jaar studeerde ik nog en ondertussen werkte ik ook deeltijds en speelde daarnaast in allerlei projecten.   Door het feit dat plots alles stopt, dus met die lockdown, had ik plots enorm veel tijd om aan mijn eigen ding te werken. Dat heeft het realisatie proces wel bespoedigd moet ik toegeven. Dus ja op dat vlak, heeft deze periode dus net door tot een soort rust te komen, voor veel inspiratie gezorgd die er anders door het gejaagde bestaan minder snel zou zijn gekomen. 

De inbreng van mondharmonica op de vorige EP ,  is een instrument dat gerust nog meer op de voorgrond had mogen treden , ook op deze EP, naar mijn mening. Het ,is wel uniek binnen het mooie concept ? Waarom nu niet?
Ruben Van Cauwenberghe is een klasgenoot, en top muzikant. De mondharmonica paste perfect bij de vorige EP. Maar bij deze wilde ik toch een andere sound creëren. Die mondharmonica is een specifieke sound waar ik zeker van hou. Ik wil echter steeds iets anders doen, als ik die mondharmonica er aan toevoeg is het weer een beetje hetzelfde, en dat is de bedoeling niet. Wat ook niet wil zeggen dat we Ruben zijn diensten in de toekomst niet weer zouden gebruiken, als het past bij het idee dat ik dan heb of zo. Ruben is een fantastische kerel en ik hoop zeker met hem nog samen te kunnen werken naar de toekomst toe. Het enige jammere is dat we door de lockdown niet hebben kunnen optreden met de vorige EP en die mondharmonica ook niet live kunnen brengen, we hopen dat met deze EP wel te kunnen doen. Maar wie , weet, ooit komt die mondharmonica dus wel terug. 

De vraag is eigenlijk al een beetje beantwoord. Hoe zijn jullie op dat toch wel unieke idee binnen jazz gekomen?
Dat is gekomen toen we veel samen speelden en ik  op dat idee kwam om dat gewoon te doen eigenlijk. Dat was ook niet per se ‘het moet mondharmonica zijn. Het is eerder toevallig gegroeid. Ik ben eigenlijk steeds op zoek naar muzikanten die collectief bij elkaar passen, om een bepaalde sound te creëren. En bij die vorige EP paste dat dus perfect. 

Het samenspel is ook wondermooi, te horen op ‘Lang geleden’ waar de instrumenten elkaar magisch aanvullen. Waar hebben jullie elkaar gevonden eigenlijk? Je mening
De meeste ken ik gewoon van op het conservatorium. Marjolein zat bijvoorbeeld in de klassieke richting. Ruben en Willem zaten één of twee jaar voor mij. Ik ga gewoon bewust op zoek naar mensen waarvan ik weet, als we gaan samen zitten , gebeurt er daadwerkelijk iets. Dat is voor mij heel belangrijk. Ik denk daarom bewust ook lang na over de mensen die ik ga vragen, omdat ik op zoek ben naar muzikanten die niet zomaar top muzikanten zijn maar binnen wat ik voor ogen heb , eens samengebracht, inderdaad een magie kunnen doen ontstaan zoals je zegt.

De mooie, en sobere hoes sluit perfect aan op de filmische muziek die me doet denken aan weidse landschappen in de natuur of zoiets. Uw zus heeft die hoes gemaakt? Vertel er wat meer over
Soetkin, mijn zus is een fantastische schilder. Je kan haar werken ook zeker opzoeken ;) , - https://www.instagram.com/soetkinverslype/ - op 18 december loopt er ook een expositie met haar werken in Borgerhout. Voor onze vorige hoes hebben we een schilderij gekozen die ze al had gemaakt en ik vond het dan ook logisch dat zij het ontwerp voor de nieuwe hoes zou maken. Ik had haar wat gestuurd in de richting die me leuk leek en voor de rest heb ik haar volledig haar ding laten doen.  Haar stijl en kleuren die ze gebruikt, passen perfect bij de muziek vind ik. Hoe dat komt, geen idee, misschien omdat we zussen zijn :)

Waarom jazz? En wat is volgens u Jazz in deze tijden? Heb je daar een definitie voor
?
Dat is inderdaad een moeilijke vraag. Voor mij is jazz gewoon een perfecte manier waarop ik heel veel vrijheid kan creëren voor mezelf en mijn instrument. Dit kan ook bij andere muziekstijlen, als je daar echt in zit, maar bij jazz gaat me dit gewoon gemakkelijker af. Gewoon die typische improvisatie rond jazz zorgt ervoor dat deze stijl me aanspreekt om die vrijheid waarvan sprake is tot het oneindige te creëren. Zoals een song bijvoorbeeld de ene keer anders kan klinken dan de andere keer, vind ik zeer tof aan de jazz stijl. Dat is ook soms moeilijk, omdat je vaak de neiging krijgt als alles is opgenomen, het plots helemaal anders te gaan doen. 

Wat zijn voor jullie de algemene verwachtingen van deze EP die uitkomt?
Ik hoop vooral dat er een publiek voor is, dat er mensen zijn die er mee in aanraking komen. Nu er geen concerten zijn, is het een beetje moeilijker om een publiek te bereiken. Maar ik hoop toch een publiek te vinden voor deze nieuwe EP. Ik hoop dat er nieuwe mensen en muziekliefhebbers ons leren kennen, dat is mijn grote verwachting van deze nieuwe EP. En uiteraard hopelijk in de zomer kunnen spelen, en ons daadwerkelijk tonen aan  datzelfde publiek. Nu hebben we enkel op Jazz Middelheim gespeeld in September vorig jaar. En nog een concert in Gent, we hebben dus maar twee keer kunnen spelen. Dus ja.

Live optreden zit er voorlopig nog niet in, zijn er plannen om deze EP ergens via streaming voor te stellen?
We gaan zelf iets doen op tien april rond streaming, om toch iets te kunnen doen rond de release. We gaan, wat dat betreft, het vooral dus zelf wat organiseren en zo, en zien wel wat eruit komt. Maar ja die streaming komt er dus.

Wat is je mening over streaming eigenlijk? Ik heb de laatste maanden bijna elke week er één gevolgd; deze van Sound of Ghent en Flagey zijn zeer geslaagd, het vervangt echter nooit een live concert. Je mening
Het is wel tof dat veel groepen op die manier toch kunnen spelen. En zich tonen aan een publiek thuis, het is beter dan totaal niets. Je hebt er die er echt iets moois van maken, dat is uiteraard heel fijn om te zien. Nu is er wellicht een overaanbod, maar dat is dan ook weer normaal want er is gewoon geen ander perspectief op het moment. Door dat mensen op die manier kunnen blijven kijken, blijft de interesse ook voor de band en de muziek. Dus het is goed dat het er is, het vervangt geen echt optreden uiteraard. 

Mis je dan niet de interactie met het publiek?
Dat wel.  Ik vind het heel moeilijk als de camera dichtbij komt. Dan ben je bewust van jezelf, en dat is net zo leuk aan een optreden doen , voor een publiek dat je niet echt bewust bent van jezelf. En de ontlading van het applaus en je publiek te zien, is toch ook bijzonder. Met een camera is dat toch heel anders uiteraard.

In deze tijden lijkt netwerken (sociale media en ook die streaming) belangrijk, heeft het dan nog nut om iets op plaat uit te brengen? En waarom?
Voor mij persoonlijk, ik wilde dat wel . We hebben er echt naar toe gewerkt om iets te realiseren, het is ook een kleine editie. Ik was eigenlijk heel blij toen ik die eerder deze week in mijn handen kreeg. Het is toch een ander gevoel dan beluisteren via spotify als je zo iets in handen kunt houden, het is bijvoorbeeld ook in om iets op cassette uit te brengen, dat fysieke spreekt nog steeds veel mensen aan. Ik denk dat er altijd een publiek zal voor zijn, die dus dat fysieke verkiezen boven via iPod of zo naar muziek luisteren of zo. 

Kopen jonge mensen  nog platen eigenlijk? 
Het jonge publiek dat ik ken wel, maar ik zit ook in de muziekwereld en ben omgeven door mensen die daar ook iets mee te maken hebben. Maar er is ook nog een jong ander publiek, zeker. 

Om nog even op coronatijden terug te komen, hoe denk je persoonlijk dat de cultuur en muziek deze crisis zullen overleven?
Ik heb niet het gevoel dat ze het niet gaan overleven. Het zal voor veel mensen in de sector moeilijk zijn, dat wel. Maar vanaf het terug kan , zal er gewoon terug publiek zijn om te gaan kijken, omdat de behoefte naar cultuur beleving er gewoon altijd is geweest en altijd blijft terug komen. Het zal natuurlijk voor veel mensen die het nu financieel moeilijk hebben, niet evident zijn om een ticket te gaan kopen voor een optreden, maar ik zie het niet verdwijnen of zo. We kunnen die lijn doortrekken, dat is niet alleen voor de cultuur sector. Iedereen zit in hetzelfde schuitje. Je hebt er die er wellicht wat beter uitkomen dan anderen, maar iedereen heeft het lastig en zodra alles weer kan, denk ik dat het wel goed komt.. omdat de behoefte tot beleving dus te groot is en blijft.

Wat zijn, in zoverre het kan, de verdere plannen voor dit jaar?
Optreden zodra het kan/mag uiteraard. En zodra deze EP is uitgebracht me toeleggen op een full album schrijven. Ik wilde daarom ook niet lang wachten om deze EP uit te brengen, je moet eerst het ene weg werken om aan het volgende te kunnen beginnen. En die ideeën voor een volgende stap liggen te broeden.

Wat zijn je ambities verder? Is er een soort ‘doel’ dat je voor ogen hebt of ben je daar niet mee bezig?
Ik denk meer op korte termijn eigenlijk. Zoals de volgende stap dat full album. Ik ben niet zo bezig met ‘dit wil ik bereikt hebben binnen tien jaar’ of zo. Ik hoop uiteraard dat ik altijd muziek ga kunnen blijven maken op een bepaald niveau. Dat is eigenlijk wel mijn voornaamste ambitie. En op die manier steeds meer publiek kunnen bereiken, en meer kunnen creëren. Maar het eerst doel is dus nu aan dat album werken, en zien wat we verder kunnen doen. 

Rock Werchter of Sportpaleis uitverkopen? Dat is misschien wat ver gezocht, het is je gegund natuurlijk. Moest je bijvoorbeeld de gelegenheid krijgen om daar op te treden. Zou je dan bij wijze van spreken je ziel verkopen ? Een commerciële plaat uit brengen om dat doel te kunnen bereiken? 
Ik zou niet nee zeggen moest ik daar kunnen optreden. Wat een commerciële plaat uitbrengen betreft? Als dat past bij mijn idee om muziek te creëren, waarom niet. Je weet nooit hoe het evolueert in het leven. Kortom, dromen is goed, maar ik vind het gewoon goed om op het moment naar iets toe te werken en daarop voort te borduren. Daarom ook eerder dat korte termijn denken. Je moet ook eerst zien hoe dat album (of nu die EP) wordt ontvangen, voor je die eventuele volgende stap zet. De voornaamste droom is en blijft gewoon muziek kunnen blijven maken, kunnen blijven optreden. 

Je had het eerder ook over de interesse om beelden op te wekken, nu we toch over ambities bezig zijn
? geen interesse om muziek te maken voor serie of films?
Dat zou wel leuk zijn, zeker interesse daar ik een film liefhebber ben. Dus als die gelegenheid me wordt aangeboden, zeker. Welke soort films en series heb ik geen idee van, maar de interesse is er zeker. Ik heb wel eens voor animatie film drums gemaakt, vond ik wel leuk om te doen. Dus ja..

Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk zien we je spoedig live. Ik ga die streaming zeker volgen, en er een verslag over schrijven

HimShe - livestream - Filmische totaalbeleving in een spookachtig kader

Voor de omschrijving van de Gentse band HimShe citeren we uit de biografie op de bandcamp pagina van de band: ''Het Gentse gekartelde poprockkwartet HimShe verkleedt zijn muziek graag in een sfeervolle wereld waar David Lynch pater Theresa ontmoet.''
Een omschrijving die de lading dekt, want inderdaad , deze band klinkt zeer sprookjesachtig, filmisch en dat is niet alleen de verdienste van de instrumentale omkadering; ook de vocale inbreng voert je weg naar mysterieuze oorden die de fantasie van de luisteraar prikkelt. Op de EP 'Stay', in 2020 uitgebracht, wordt dat mooi in de verf gezet.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78925-stay-ep.html
Ondertussen hadden we ook een fijn gesprek met de band
http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/79471-himshe-selien-hoessen-cultuur-is-noodzakelijk-voor-maatschappijkritiek-voor-persoonlijke-ontwikkeling-en-voor-ons-mentale-welzijn-het-maakt-ons-persoonlijk-rijker-neemt-onze-stress-weg-houdt-ons-een-spiegel-voor-laat-ons-genieten-en-brengt-mensen.html

Hoog tijd om deze band, die toch heel visuele muziek maakt, eens live te zien. Helaas. Enkele optredens, o.a. in het voorprogramma van Fulco in N9 werden uitgesteld.
Echter blijft HimShe (*****) niet bij de pakken zitten, en stelt hun werk onlangs via livestreaming voor.
Het filmische, sprookjesachtige blijft live ook overeind, soms lichtjes dreigend, soms zalvend je hart beroerend, flirt de band tussen licht en duisternis. De band staat in een sobere verlichting en er schijnt een spot binnen, als een zonnestraal , aan het eind van de donkere tunnel. Het duidt aan hoe HimShe op uitgekiende wijze tewerk gaat.
Elke schakel is even belangrijk. De stem van zangeres Selien Hoessen doet denken aan Kate Bush en de backing vocals van Naomi ‘Reena Riot’ is een minstens even grote meerwaarde. Sensualiteit in een weemoedig , bevreemdend en donker kader wordt verder ingekleurd door bedwelmende baslijnen , elektronisch vernuft en zalvende drums . Stephan Van Meirhaeghe (bas), Dries Nauwynck (drums) en Jeroen Boone (gitaar) hebben dus een belangvolle inbreng.
Het is een wondermooie kruisbestuiving, die je onder hypnose brengt.
Na een ingetogen intro, worden de registers vaak open getrokken. De zeemzoetigheid in een weemoedig, donker kader, wordt ingeruild door een potje postpunk gerelateerde songs. Een veelzijdigheid die HimShe siert. Als een zacht deken of als mokerslagen. De band durft een stapje verder te gaan en kan experimenteren met die klanken en vocals. Klasse!
Ook Jeroen, een begenadigde gitaarvirtuoos, blijkt over een warme stem te beschikken die de sound intenser maakt.
In de sound verschijnt een spookachtig beeld die refereert aan de sprookjes van Grimm. De spanning is te snijden door die intens filmische aanpak.
Na ongeveer veertig minuten was het al voorbij; dit smaakte dus naar meer, veel meer …

Dit is filmische muziek voor wie graag vertoeft in een sprookjesachtige omgeving waar lichtvoetigheid en angst met licht en duisternis samengaan. Diep onder de indruk waren we; met een zaalconcert zou je nog meer worden geconfronteerd met wat rond jou gebeurt en dat grimmig doomy sp®ook(jes)achtig kader!

Organisatie: HimShe


Eve Beuvens - Ik heb de indruk dat ik een vorm van impressionistische jazz breng

De componiste/pianiste Eve Beuvens drukt al veel jaar haar stempel op de Belgische jazz. Ze gaat met haar piano met zoveel virtuositeit om, dat je onder hypnose en diepe trance wordt gebracht. Haar optreden op Bell Jazz Fest 2020 is er een voorbeeld van. Het recente optreden op het festival Flagey Piano Days was  opnieuw een bijzonder intens , bedwelmend, kortom een intiem piano concert. Een muzikaal avontuur in jazz en klassieke piano kregen we. Voldoende reden om Eve Beuvens wat beter te leren kennen; we telden haar enkele vragen over haar verleden, en keken ook naar de toekomst.
Het verslag van Flagey Piano Days 2021 kun je hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/81002-flagey-piano-days-2021-een-avondje-piano-virtuositeit-op-het-netvlies-gebrand.html

Eve, de reden van dit interview is dat de mensen je nog beter leren kennen, dus laten we terugkeren in de tijd. Hoe is alles begonnen en waarom piano?
Ik ben eigenlijk met contrabas begonnen. Dat was het instrument van mijn vader, die als liefhebber contrabas speelde. Ik wilde dat ook leren spelen maar besefte na een paar maanden dat dit toch een zwaar instrument is, en heb toch twee jaar geprobeerd. Er was ook een piano thuis en begon daar zowat op te tokkelen en vond het als 13 jarige gewoon gemakkelijker om op te spelen, de contrabas weegt vooral zwaar toch. Daardoor ben ik overgestapt op piano omdat ik het gemakkelijker vond dan contrabas.

Je ging in de leer bij de meest diverse muzikanten waaronder Nathalie Loriers en Kris Defoort maar tevens bij John Taylor, John Ruocco en Garrett List. Dat is een hele rits virtuozen; hoe is die samenwerking ontstaan? Vertel gerust over de leerschool
Toen ik met piano begon , was ik direct door jazz aangetrokken. Ik ben in de muziekschool van mijn dorp Auvelais jazz lessen beginnen volgen. Na een paar jaar ben ik naar de lessen van Nathalie Loriers getrokken, ik had toen nog niet het niveau om naar het conservatorium te gaan , dus ben ik naar de universiteit gegaan om filosofie te studeren. Vlak na het behalen van mijn diploma ben ik naar het conservatorium getrokken bij Nathalie Loriers en Diederik Wissels. Kris Defoort was een van de combo leraren in het conservatorium. In mijn laatste jaar ben ik naar Keulen gegaan als Erasmus student, en daar heb ik les gehad van John Taylor.

Je hebt ondertussen een zeer lange weg afgelegd, wat zijn de hoogte- en diepte punten?
Ik ben daar nooit echt mee bezig geweest, ik volg gewoon mijn eigen weg. Ik heb niet de indruk dat ik hoogtepunten of dieptepunten heb in mijn loopbaan. Soms vraagt een project tijd om te rijpen. Iets waar ik zeer blij en fier over ben, is wel de samenwerking met saxofonist Mikael Godée.

Je ging inderdaad het al snel zoeken in de Scandinavische contreien want met de Zweedse saxofonist Mikael Godée vorm je  het MEQ. In het Cezariusz Gadzina Quartet speel je  een bepalende rol. Hoe is die samenwerking ontstaan en hoe is het je bevallen?
Die samenwerking is eigenlijk louter toevallig ontstaan. Mikael Godée was hier in België om op te treden , hij kwam ook regelmatig naar ons land omdat zijn dochter in België woont. Hij was gewoon aan het kijken wat er op het programma stond in Brussel en kwam een flyer tegen van een optreden van mij. Hij was eigenlijk ook op zoek naar samenwerkingen met Belgische muzikanten, en hij heeft me achteraf via Myspace gecontacteerd. Toen ik op dat platform naar zijn muziek luisterde, was ik heel onder de indruk van zijn muziek, ik heb altijd een voorliefde gehad voor de Europese jazz. Componisten als Bobo Stenson, Jan Garbarek, Lars Danielsson spreken me dan ook enorm aan

Je debuut-cd ‘Noordzee’ verscheen in 2009. Heeft dat bepaalde deuren geopend voor jou? Hoe waren de algemene reacties
De reacties waren heel positief, ik heb een Jazz Lab tour gehad in die periode, en heb ook op Gaume Jazz festival gespeeld in 2009. In de zaal zaten enkele organisatoren uit Duitsland en dergelijke meer. En dat was meteen mijn eerste kennismaking met de Buitenlandse jazz podia.

Dat was een toffe tijd, en een springplank. Maar dat is deze periode nog steeds
Om in te pikken op Gaume Jazz festival. In 2014 kreeg je tijdens het Gaume Jazz festival carte blanche. Het concrete resultaat verscheen onder de titel ‘Heptatomic’. Met in je  groep Laurent Blondiau, Grégoire Tirtiaux, Sylvain Debaisieux, Benjamin Sauzereau, Manolo Cabras en je  broer Lionel , kon je rekenen op improvisatie en op topmuzikanten uit de Belgische jazz. Kunnen we daar spreken van de grootste mijlpaal in je carrière? Of is dat wat kort door de bocht?

Ik wou al lang voor een breder publiek schrijven. Wat heel boeiend is als componist en arrangeur om daarin je grenzen te verleggen, dat was sowieso mijn bedoeling. Voor deze mensen schrijven is op zich al zeer interessant, omdat alles perfect klinkt. Het fijne aan die groep was de zoektocht tussen vrije improvisatie en geschreven arrangement. Ook het mengen van toch wel uiteenlopende persoonlijkheden was iets fijn om te doen. Ja, dit was zeker een bijzonder leerzaam en fijn project. Ik heb er heel veel uit geleerd, en ook een groep leiden van zeven mensen. Een leerschool op zich dus. Ik heb dat project vier jaar geleid en er eigenlijk, mede na het uitbrengen van een plaat, er alles uitgehaald wat er uit te halen was. Een tweede plaat had me gewoon teveel energie gevraagd.

Heb je daardoor een groter publiek kunnen bereiken of was dat voordien ook al?
Ik denk dat het voor het publiek zeer integrerend was om plots zo een grote groep voor zich te zien.

Een vraag die ik veel stel tegenwoordig aan jazz muzikanten, waarom jazz? Wat is voor jou zo bijzonder aan jazz?
(haha) inderdaad een moeilijke vraag eigenlijk. Jazz bestaat een groot deel aan improvisatie, dat vind ik zo mooi aan het genre. Vooral dat je binnen deze stijl de vrijheid hebt om muziek anders te kunnen doen klinken dan het zou moeten zijn, dus dat oneindig daarmee kunnen improviseren. Dat is wat Jazz voor mij betekenisvol maakt. Niet dat het bij andere muziekstijlen niet zo is, zoals pop muziek. Maar soms als ik naar Arthur Rubinstein die de ‘Nocturen’ van Chopin speelt , heb ik ook bijna de indruk dat ik naar jazz zit te luisteren, Het  naturel en spontane vind je daar ook dus.

Ik heb je helaas nog niet echt live gezien, maar de twee streamings waren voor mij een muzikaal avontuur in jazz en klassieke piano. Hoe denk je daar zelf over? Over die link tussen klassiek en jazz
Ik heb niet zoveel klassiek gespeeld of geluisterd, wel heel veel naar jazz. Binnen de harmonie van mijn muziek, ben ik steeds op zoek naar een vorm dubbelzinnigheid , heel bewust eigenlijk. Ik vind het gewoon niet fijn als het te evident is. Om het te proberen uit te leggen zou ik zeggen dat in het leven zijn er veel ambivalente dingen, ik vond mooi als de muziek dat aspect van het leven afschildert. Maar het mag ook niet te moeilijk gaan worden ook, vandaar dus die link tussen klassiek en jazz. Ik heb de indruk dat ik Impressionistische jazz breng.

Wat me vooral opvalt als ik je zie spelen, en dat zie je door die camera’s nu beter, is die expressie in je gezicht, je straalt enorm veel emotie uit en het lijkt alsof die piano een onderdeel van jezelf wordt, dat kom ik zelden tegen. Een andere voorbeeld is Bram De Looze. Je mening graag
Als ik naar mezelf kijken in die streaming concerten zou ik liever iets minder expressieve gezichtsuitdrukkingen hebben op dat podium. Het is gewoon als ik muziek speel, wil gewoon ondergedompeld worden in de klanken die ik uit mijn instrument haal, en ja dan komen die gezichtsuitdrukkingen onbewust boven drijven. Ik probeer ook zo weinig mogelijk erbij na te denken, en te voelen wat moet nu komen.

Ik vind dat vooral zeer positief, zeker niet mee stoppen hoor!
Iets wat me toch ook bezighoud … Er zijn enkele pianisten die ik onder ‘wereldcategorie’ reken als Bram De Looze , jou en Alex Koo. Denk je niet, moesten jullie Amerikanen zijn , dat jullie veel meer succes zouden hebben? Is de Belgische markt te klein of wat loopt hier ‘verkeerd ? Of zie je dat niet zo?
Ik denk dat het voor iedereen, ook voor die Amerikaan, moeilijk is om naar een ruim publiek door te breken. Omdat er gewoon zoveel muzikanten zijn. Dat heeft dus niet persé iets te maken met nationaliteit. Wat maakt dat iemand wel doorbreekt? Dat is als je, zoals we eerder aangaven, de juiste personen op de juiste moment kunt ontmoeten . Dat heeft uiteraard met talent te maken, maar je hebt even goed talentvolle topmuzikanten als Erik Vermeulen, dat is echt absolute wereld top wat mij betreft. Die voorlopig enkel hier bekend is. Maar ik denk dat nationaliteit daar weinig mee te maken heeft.

Zoals we aangaven, echt live optreden is er nog steeds niet in, hoe voelt het om voor een lege zaal op te treden?
Ik was eigenlijk zo blij dat ik terug een doel had om naartoe te werken, dat optreden dus. Waardoor ik daar niet zo bij stil stond. Het moment vlak voor je begint aan zo een optreden voelt het wel wat onwennig aan zo zonder publiek. Op dat moment mis je natuurlijk die interactie met je publiek eigenlijk. Je moet daardoor wat meer in jezelf gaan graven, om de juiste vibe te vinden maar eens dat lukt vallen alle puzzelstukken op hun plaats. Je speelt om te delen, dat gebeurt door streaming niet op het moment zelf, maar je weet dat er een publiek kijkt. Dus zet je je daar gemakkelijk over. Ik bekijk het als een hele  ervaring, minder leuk dan voor een publiek, maar zeker nog steeds leuk om te doen.

Hoe sta je tegenover die streaming als alternatief? Of toch maar liever live voor een publiek?
Ik hoop dat het bij dat voorlopig blijft die streaming. Dat we niet in een situatie terecht komen waarbij alles per se moet gefilmd worden of zo. Als voorlopige oplossing vind ik het als muzikant heel leuk, om je op die wijze toch te kunnen tonen aan een publiek. Ik heb naar streaming concerten gekeken, vond het wel tof maar je wordt toch minder diep geraakt dan dat je zelf in de zaal zou zitten. Maar wat wel belangrijk is in beweging blijven, en dat kan dan weer wel door via streaming je muziek naar voor te brengen. Zowel als muzikant, maar ook als muziek fan. Dat alles blijft draaien.

Deze coronatijden raken iedereen. Hoe heb je zelf die periode ‘overleefd’, ik hoor van sommige muzikanten dat het hen zelfs tot een zekere rust bracht waardoor ze meer gingen componeren en zo, dat ze meer tijd hadden daarvoor. Vertel maar
Ik maak me natuurlijk zorgen in de gezondheid van de mensen en de maatschappij rondom me heen. Maar langs de andere kant heb ik toch ook genoten van die rust die op me afkwam door deze tijden. Ik heb tijdens de eerste lockdown mijn volgende plaat opgenomen, een solo album. Die tijd heb ik dus benut om nieuwe songs te schrijven. Na de zomer vond ik het iets moeilijker, maar in de herfst terug beginnen componeren. Het is een beetje in ups en downs. Maar op creatief vlak was dit zeker geen slecht jaar, eerlijk gezegd.

Hoe denk je persoonlijk dat de cultuur en dergelijke deze crisis zal overleven?
Persoonlijk denk ik, als het terug opstart, dat het wel leuk zal zijn en je financiële steun krijgt. Maar zodra alles goed draait zal cultuur helaas het eerste zijn waar men zal op gaan besparen, dat is altijd zo geweest. Maar misschien dat nu, door de crisis en hoe o.a. de cultuur sector daar toch interactief is mee om gesprongen, dat mensen meer dan ooit beseffen hoe belangrijk cultuur is voor iedereen. En als mensen beseffen, na al dat gemis, hoe belangrijk het is dat men wat meer begrip opbrengt voor cultuur dan voorheen. Laat het ons hopen.

Eve,  je gaf aan dat er een nieuwe release aankomt? Maar wat zijn de verdere plannen? Vertel wat meer over de nabije toekomst
Ik ben in de herfst een nieuw trio opgestart met Lynn Cassiers en Lennart Heyndels  Piano, zang en contrabas. We hebben daarmee als iets klaar, en gaan dat brengen op 20 april via streaming: https://www.facebook.com/events/133203308466165/   
Verder nog een streaming concert op 27 maart in Leuven op Leuven Jazz: https://www.leuvenjazz.be/en/programme/detail/eve-beuvens-solo
Voor de rest van dit seizoen staat de agenda dus eigenlijk leeg (haha) Misschien een paar festivals, zoals vorige zomer (coronaproof) maar het is dus allemaal koffiedik kijken.

Om af te sluiten, wat zijn je verdere ambities als muzikant, doelstellingen de je absoluut wil bereiken? Of ben je daar niet bewust mee bezig?
Zoals ik al zei, ik volg gewoon mijn weg. Ik bekijk alles heel bewust , dag per dag, maand per maand, jaar per jaar. Ik kijk ook niet te ver vooruit. Nu op het moment ga ik gewoon zoveel mogelijk spelen met mijn solo project en het trio. En dan zien we wel verder, ik probeer gewoon elke dag een betere pianist te worden. Blijven evolueren in mijn kunnen.

Pics homepag @Philippe Lambert

Dank voor dit fijne gesprek, en hopelijk zien we je snel live (voor publiek) en uiteraard veel succes in alles wat je nog doet.

InHuman - If you made something happen, you want something else. And keep going. That’s an ambition to keep going this way, and keep going in this process …

Anwynn is dead. Long live InHuman! After years of polishing their music, style and performance, the project « Anwynn » has matured into a punching, dark and ambitious new outfit. Furthering the groundwork laid on tracks like « Keratin », « Shrine » and the acclaimed symphonic cover of Machine Head’s « Now I Lay Thee Down », a new direction seemed as natural as it was inevitable. With a new album, featuring fresh lyrical themes, orchestral grandeur and a core more deeply rooted in death metal, flying the same banner as the more folkloristic tunes of the past did not feel quite right. Inspired by the human condition itself, from its moments of utter splendor to its deepest regrets : enter « InHuman ». Both a new beginning, as a continuing inspiration for an exciting future.

The new album was recorded & mixed at Nomad Studio by Julien Huyssens while the vocals were recorded at the Vamacara Studio in France. The album also features magnificent choral contributions by the Ghent University Choir. Virtual Orchestrations were devised by Eerik Maurage. (Bron: https://inhumanmetal.com/ ).
Following the name change, and of course the release of the debut album 'InHuman' and further plans for the future, we had a nice talk with Keyboard player Astrid .

I would like to start with a personal question, who are your great sources of inspiration and influences in music? And to what extent , did they influence you to write and create your own music? Because I found out you influence is also very important in the band and it was in Anwynn?
That is true in a part. For this new album the influence from the other members is also very important. Together with my personal influence I think it come more together then earlier. But from my direction? I listen to a lot things. I listen to progressive metal, Devin Townsend. listen to heavier bands like Machine Head who are one of my favourites Most of us listen to symphonic metal but in very different styles, Eerik who composed our orchestrations is very influenced by Dimmu Borgir, for me it’s more SepticFlesh And I also like pop music like Beyonce en things like that And also film music. 

I feel most comfortable in the dark corner of the room, so I prefer to listen to dark music with a macabre touch to it. Do you also have a preference for darkness? And if so, why (or why not?) 
Soo you think our music is dark?( haha)  If it’s about the more emotional part of darkness, yes I agree. But that also  can be joyful music to where people dance, make fun and things. Where is much energy and a lot people jumping , singing the choruses. Mostly it depends on the mood of the day, or the person.

I just think your music is very intensive that’s the kind of darkness I like.
Yes, but you can see this in different ways. If it’s intensive and the emotions come true? I think we did a good job.

InHuman is actually the ‘Anwynn’ project in a sort of new outfit …
Anwynn started a long time ago. In 2010 and there where much lineup changes. But also our music changed together with new members. In the meantime  it felt like a complete different time, and also I’m a complete different person. Slowly we release an album and EP. And things like the Folk music was changed together with new members , and also new influence. Soo this ‘InHuman’ concept is a complete different band, in a complete different direction then Anwynn. There are more symphonic influence in this band too give a example . Soo, time after time I felt not only we changed our style, but it was time for changing the name as well. Soo it become a new project, with new name and also a new line up. 

Why the name change? And does it mean literally what it says ?
We were moving away from the folk and Keltic lyrics. We were free do anything we want with the music and the lyrics. In fact is rather psychologic and emotional. Soo it’s a metaphor for the evolution we going true. The whole thing is started about what it is to be human, and what too love human. And that’s acutely what we all wanted to say in ‘InHuman’ it says what it means.

In some way you already have answered this question. But. I also read ''a core that is more deeply rooted in death metal, didn't quite feel it was right to fly the same flag as the more Folkloric tunes of the past'' Is there nothing left of that Folkloric, or is that part being looked at from a different 'human' point of view? In other words, how should we view InHuman as a fan?
I just want to say, from the Folk metal we are really going away from that direction. That’s for sure. It’s still one of many influences, but it’s defiantly not how we going to present it right now. 

How were the reactions in general to that turnaround? 
We were only able to play three times with this new name InHuman. It was much fun, and the reactions where pretty good acutely. A big change, but still the fans where very enthusiast about this new project. Especially with Kelly Thaans who stepped in on vocals alongside Eline for those shows - the dynamic was fun and very well received.

A big change but it still feels like a ‘comfortable part of the dark side of music’ to put it this way. It’s not a big change to me, but just an other change
Agree with that (haha) Sounds fine to me. 

Do you get your inspiration from things in daily life, I thought you worked in Psychiatry and are confronted with what is going on with 'people'? Was your job a kind of inspiration for the band name and the music on this debut or am I wrong?
Yes , defiantly. Next to how I think about the health of my patients I sure care about how they feel. And that’ s a big part of the lyrics and a big part of the music.

InHuman will release its debut on 26 February, what are your personal expectations?
Expectations with the whole crisis where we live in? it’s difficult. Because we don’t know what it is when we have a new album in this times. But I try not to think about have any expectations at all.  I hope we can play the release dates that are planned in May or something. Is it going to be live shows? Or streaming? Nobody knows, so I not try to have expectations in this times we live in. 

Unfortunately, it will be difficult to present that record live, except through streaming. It’s not the same it all, but are there any plans in that direction?
We have thought about it of course, Like you said it’s not the same thing at all Our music is very cinematic, it’s technical something you can only feel when you are there. Not when you see it on a screen or something. Soo, if that’s the only thing we can do. But otherwise we prefer to play it for a crowd of people. 

I do streaming concerts all the time these days (because it's the only way to show yourself in this days). How do you personally feel about that concept?
Yes it’s true, it’s the only way to put the band in the picture. We have a gig planned soon in May, we will see how it goes. We really do hope we can just play for a crowd of people, because of that technical reason and what I said before.

Like everyone a little bit, this pandemic we are still living in , has a huge impact on a lot of people. How did you get through these times as a musician (and a human being)? 
Some things went good, other things went bad. Defiantly I had to take a break what the band ‘InHuman’ . But it worked out good for me, because I found more time to play piano again, I not always find time for that before. Soo, for me it was a process that could do more things, where  I not found time for before.

Were these times that we live in also an inspiration for new music?
No, Because everything was already recorded and mixt before the lockdown. Soo no.

How do you personally think that music and culture (but also other affected sectors such as the hospitality industry) will survive this crisis?
That’ s a difficult question. I think it will be reinventing  itself. In the good or bad way, I don’t know. The one thing it would  reinventing itself sooner or later, there been changes all the time. The music itself have to reinvent itself anyway, like it always have been. More, maybe this crisis is a trigger for the music industry to reinvent itself, who know. Is it a good thing? I don’t know, maybe it will not as good as it was before. But I think we will survive, just because music always had to reinvent itself, in the past, so it will be like that now to.

What are your future plans for this year, as far as perspectives go of course?
Well the release that coming up, and a punch of release concerts. We not want to focus on online concerts, but maybe we have to focus on it now .. don’t know. But if there is perspectives I do hope we can do some shows with crowd. We sure have plans, but how we going do it I don’t know, but nobody does. But we want to keep making music anyway. 

What are your actual ambitions with the band (but also for you as a musician)?  Is there something like an end goal?
Honestly I don’t think so. Our goal was to release a album, and that’s going to happen now. Soo we need a other goal, and that’s just a endless evolving process, that keeps going and going. If you made something happen, you want something else. And keep going. That’s a ambition to keep going this way, and keep going in this process. 

So, where do you see yourself (and the band) in 10 years then?
Personally I see myself in a bunch of different kinds of music, in different kinds of styles. Metal or not metal. For InHuman I hope we still can make music with the band, and record music. And , like I said, that the process where we step in now keep going on. In the style where we now working in. Soo, always keep make new music and never stop. 

Thanks for this nice interview, if you guys doing a streaming contact me and I will write a review about it. I also hope we can see you on stage soon, it can be coronaproof to ?

Daemonia Nymphe - It is a struggle working on a new project but it’s such a satisfaction when something is completed that it makes us seek for more inspiration

Daemonia Nymphe’s music for the Shakespearean play ‘Macbeth’ composed in 2016 for the National Theatre of Northern Greece, certainly goes beyond the rest of their works, however their own particular style is still evident throughout the album. One of the compositions that stood out is “Witches’ Lullaby” which, in this new project, serves as an inspiration and a starting point for collaborations with female vocal artists from around the world with whom the band shares the same artistic vision.  Japanese Hatis Noit, Spanish Priscilla Hernandez, British Victoria Couper and Rey Yusuf improvise on the same melody creating an artistic piece that captures their unique interpretation of “Witches’ Lullaby”. We wanted to find out more about this special project, as well as this new release, and had a nice conversation with the band about it. Read all about it below:

First of all, tell us a little bit about yourselves; who are Daemonia Nymphe? How did everything start and when
It all started back in 1994 by me and my brother Pantelis, when we decided to give a ‘specific’ stigma of our identity through the remains of our city’s ancient culture. Mythology and art of ancient Greece always fascinated us and the way that it was ‘touched’ by contemporary Greeks was not something that appealed to us, we felt that there was space for something new, this investigating and studying the past became a means of creating something contemporary, an attempt to continue a fascinating culture or even re-create a modern approach from the ashes of it’s past. Of course, through the course of time and while working on various different projects, with artists of different cultures, our inspiration grew more and more, incorporating new elements from various sources.

Does the name 'Daemonia Nymphe' have an underlying meaning?
Daemonia Nymphe means Divine Nymph as ‘Daemon’ (Δαίμων)  in ancient Greek means God, deity, divine. We wanted to connect the feminine power with the ancient meaning of the notion of the divine. 

What are the highs (and lows) over the years?
Well, I can’t say what the highs and lows are specifically; all I can say is that creating a work of art takes a lot of struggle and pain for its completion. However, it is worth taking the journey (of art), as the experience of life grows longer. The longer the journey is, the better experience you get through the course of your life.

Going back to 1998 and the "Bacchus' dance of the Nymphs", we see clearly the ancient Greek element. Elefsina and Delphi are the most respected sites in Greek territory, as highlighted after the end of the Persian wars. What is your relationship with the ancient Greek religion?
We are interested in the religion in terms of its practice because it defines the artistic aspect of any particular era especially in the West. We wouldn’t inherit these majestic temples and glorious sculptures, stadiums and theatres if there wasn’t an organized religion taking place in ancient times. Then again life would find a way for its miracles so I can’t say that it wouldn’t happen otherwise but it definitely adds up to the whole mosaic of the miracle of art.

Daemonia Nymphe's music for the Shakespearean play 'Macbeth' composed in 2016 for the National Theatre of Northern Greece, certainly goes beyond the rest of their works, however their own particular style is still evident throughout the album? Is this statement correct or is it also a bit simplistic?
Although Daemonia Nymphe are part of our culture as our identity is Greek and thus everything we do is defined by our identity, we occasionally find ways to escape it and move further to other fields. The play ‘Macbeth’ was one of these occasions where we had to position ourselves in the fantastic as well as realistic fields of Scotland, in a tragedy written by William Shakespeare who is widely regarded as the greatest writer in the English language.

In general there are many occult aspects in your music? Right? Or am I wrong?
I would say that we are very much interested in the afterlife and the journey that one has to make until his final destination as it is explored through our “Psychostasia” work: https://www.youtube.com/watch?v=m-dRm8Hx-uI

The reason of this interview is the new album 'Witches' Lullaby', is it some kind of concept album? What can we expect?
Besides, our ‘regular’ albums, we always work on various other projects whether they are side-projects, music for theatre or solo work. In this case we wanted to invite female artists of different cultures to interpret their own lullaby based on our “Witches’ Lullaby” which we composed for the play ‘Macbeth’ thus creating an album of female lullabies from around the world. We are interested in the work that speaks to people from around the world rather than music that would only appeal to a specific ethnic group such as our own.

This EP is actually a collaboration based on an old melody so not a completely new work but a re-work with other artists? Can u tell me more about it?
Yes, as I said before, it is a collection of lullabies sung by female artists, a new side-project that we wanted to work on, as we regularly do, in between the main albums of Daemonia Nymphe. For this project we invited the Japanese vocal artist Hatis Noit, the British/Portuguese singer/musician Victoria Couper, The Spanish singer/songwriter Priscilla Hernández and the British/Cypriot singer/songwriter Rey Yusuf.  Evi Stergiou of Daemonia Nymphe participates with her own version of the lullaby.

Let's also talk about this pandemic we are still living in, are there any plans that can't go ahead?
If you mean regarding our work with Daemonia Nymphe, it’s of course the live shows that can’t go ahead at the moment.

I've heard in interviews that these times have been a rest for musicians, where they found strength to write new music. Is it the same for you guys?
Well, I can’t say that it helped us to compose more music as this is something that we do on a regular basis whether we are working on a specific project or just gathering ideas. It definitely helped us to develop our home studio though as it is easier to work at home these days.

When I listen to your music, I long to see it live. Does your music come out even better on stage?
Well, you have to experience that yourself, ,as I can’t speak on behalf of our audience. There are quite a few videos that may help you with your quest though. I would suggest to watch the following:  https://www.youtube.com/watch?v=rjjxtDQOn1o
https://www.youtube.com/watch?v=xTM2Zn-9b0c
https://www.youtube.com/watch?v=QGP8h8_uD5M

Playing live is not an option for the time being, not even for the release of your new album. Are there any plans for streaming?
No, not really, we were approached by various festivals but it’s not something that we want to do, at least not at the moment.

What are the further plans for the band actually?
Well, after the release of the “Witches’ Lullaby” EP, I am going to focus on my solo album under my name. We have been working for a long time for the next official Daemonia Nymphe album but it seems that it will take even more time for its completion, as we still haven’t finished composing the work.

Are there still goals or ambitions after all these years? Something you absolutely want to achieve as a band and as a musician?
Well, the journey is always the goal so it is a never-ending experience really. It is a struggle working on a new project but it’s such a satisfaction when something is completed that it makes us seek for more inspiration. Working with other artists, collaborating on different projects is always something that fascinates us.

To conclude, where and how can people buy your merchandiser? please put some links below, and thanks for the nice chat

Well, we are very slow regarding this process as we have always been working with other labels that settled the merchandise for us. It is definitely something that we need to set up soon; for now though people can connect with us via: https://daemonianymphe.bandcamp.com/
All news about the band can be found on our official fb page https://www.facebook.com/DaemoniaNympheOfficial

Flagey Piano Days 2021 - livestream - Een avondje piano virtuositeit op het netvlies gebrand!
Flagey Piano Days 2021
Flagey
Brussel
Date: 2021-02-27
Erik Vandamme

Als introductie van het festival Flagey Piano Days citeren we even: '' Voor het eerst in zijn geschiedenis zullen de Flagey Pianodagen plaatsvinden als een speciale streaming editie! Geïnspireerd door de 200ste geboortedag van Gustave Flaubert, auteur van de iconische roman Madame Bovary, verkennen de Flagey Pianodagen het thema van de dromen. Elke artiest neemt je door zijn programmering, composities en improvisaties mee naar een andere wereld, ver weg van het nogal onthutsende nieuwe normaal dat we momenteel meemaken.''
Op het programma staan enkele piano virtuozen van uitzonderlijke klasse, die elk op hun eigen wijze de lat zeer hoog weten te leggen, om emoties door de typische piano klanken om te zetten in beelden …

David Kadouch (****) - Als winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd in 2010 en als artiest in residentie bij Flagey , ontpopt David Kadouch zich ondertussen  tot een graag geziene gast op nationale en internationale podia. "Hij neemt ons mee op een ontdekkingsreis in de wondere wereld van de jonge wiskundige en componist Alexey Shor, gevolgd door een interpretatie van Schumanns evocatieve pianocollectie Kinderszenen en Ravels speelse Sonatine.", lezen we in de biografie op de website; dat klinkt alvast veelbelovend.
David Kadouch combineert dat speelse met dromerige soundscapes, in de stijl van Chopin, wat zorgt voor een warme gloed . Het speelse en het weemoedige wordt kleurrijk uitgetekend. Zijn virtuositeit is grenzeloos. Het dromerige en warmhartige aspect is erg mooi. Hij spreekt zijn publiek aan door het vertellen van poëtische teksten, die perfect aansluiten bij de muziek.

Alexandre Kantorow (*****) -
De jonge pianosensatie Alexandre Kantorow is de volgende. Hij was pas 22 toen hij in 2019 als eerste Fransman ooit de Eerste Prijs won van het befaamde Tsjaikovski Concours, en wordt vaak omschreven als 'reïncarnatie van Liszt’. Hij brengt in Flagey een adembenemend mooi voorproefje van zijn aanstaand album, ‘Brahms' poëtische Ballades nr. 1 en 2’, een ontluikende genegenheid van de componist aan Clara Schumann, en de grootse ‘Pianosonate nr. 3’, een meesterwerk dat hij schreef als eerbetoon aan zijn illustere voorganger Ludwig van Beethoven, lezen we in de biografie. Alexandre wordt een gouden toekomst voorspeld, net door die uitzonderlijke virtuositeit.
En wat blijkt? De man is een uniek talent , met een knipoog naar de componisten Liszt, Brahms en Beethoven. Hij steekt enorm veel gevoel in zijn spel. Het is een onaards mooie  performance, een delicatesse,  een oerkracht. Hij neemt je mee naar een sprookjesachtige wereld, van bedwelmende piano klanken, die een hypnotiserende invloed hebben op je gemoed. Hij kan het tempo opdrijven , of hij kan het zo intiem laten klinken . Wat een golvende beweging in uitersten.
Het is een pianist die prachtige klanken tovert; van een verstilde, intieme sfeer gaat het over tot een soort vulkaanuitbarsting om dan opnieuw integer te klinken.

Denis Kozhukhin (****) -
We citeren: 'Verwondering ligt aan de basis van dit recital van pianist Denis Kozhukhin, winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd in 2010 en artiest in residentie bij Flagey. Hij neemt ons mee op een ontdekkingsreis in de wondere wereld van de jonge wiskundige en componist Alexey Shor, gevolgd door een interpretatie van Schumanns evocatieve pianocollectie Kinderszenen en Ravels speelse Sonatine.' . De speelsheid, gedrenkt in een mooi badje van melancholie en weemoed, vonden we al bij David Kadouch. Hij weet op dromerig, intense wijze je mee te nemen naar die sprookjesachtige , kleurrijke wereld.  Wat een magie , schoonheid horen we. Klasse!

Anthony Romaniuk (*****) -
De Australisch-Belgische pianist Anthony Romaniuk is een muzikale veelvraat.  Na de intense samenwerking met violiste Patricia Kopatchinskaja, het vocaal ensemble Vox Luminis en tenor Reinoud Van Mechelen , presenteert hij nu zijn allereerste soloalbum ‘Bells’: ‘Een weerspiegeling van zijn passie voor klassieke muziek, rock en elektronische muziek, die ruimte biedt voor improvisatie. Bijna tien eeuwen muziek passeren de revue in dit fascinerend programma waarin hij muziek van Jean-Philippe Rameau en Wolfgang Amadeus Mozart moeiteloos laat contrasteren met pianowerken van George Crumb en Chick Corea.’, lezen we in de biografie.
Hij houdt van experiment en intrigeert , boeit op elk moment. Hij heeft een breed spel, om elk aspect aan bod te laten komen, van klassieke piano naar een elektronisch huzarenstuk over aanstekelijke deuntjes tot dromerige soundscapes. Een kleurrijk palet dus .
Anthony Romaniuk is een pianist die de grenzen van zijn instrument, de piano, verkent; hij brengt allerlei trucs aan zijn klavier , wat de sound uitermate spannend maakt . Op elk moment ben je verbaasd van wat hij doet . Sterk.

Eve Beuvens (*****) -
De componiste/pianiste Eve Beuvens drukt haar stempel op de Belgische jazz. Ze gaat met haar piano met zoveel virtuositeit om dat je onder hypnose en diepe trance wordt gebracht. Haar optreden op Bell Jazz Fest 2020 is er een voorbeeld van. Het optreden nu is opnieuw een bijzonder intens , bedwelmend, intiem piano concert; een muzikaal avontuur in jazz en klassieke piano. Ademloos en wondermooi.
Intimiteit is ook nu weer de rode draad, en ze houdt van improvisatie en het aftasten van grenzen. Haar dromerige, zalvende, wondermooi variërende piano set brengt je tot gemoedsrust. Een uiterst geslaagde virtuositeit dus van deze componiste!

Organisatie: Flagey, Brussel

Gabriel Rios - showcase livestream ‘Flore’ - Een ultieme cultuurschok, vanuit persoonlijk en emotioneel oogpunt

Als inleiding op de showcase van  Gabriel Rios (****), zijn nieuwste album 'Flore', citeren we even: 'Na 7 jaar stilte, is Gabriel Rios terug! In februari bracht hij zijn vijfde studio album ‘Flore’ uit, een ode aan de muziek van Latijns-Amerika en de Caraïben, maar ook een ode aan zijn vader, die aan Alzheimer lijdt.’
‘Flore’ brengt een aantal Latijns-Amerikaanse klassiekers in combinatie met originele nummers van de man zelf. ‘Flore’ is een latin album geworden waarin Rio terugblikt naar zijn roots. Tijdens de livestream probeerde Rios een aantal nummers voor het eerst live uit in een akoestische setting; hij ging ook dieper in op het album; hoe het tot stand is gekomen en wat de verschillende ‘classics’ voor hem betekenden.

Uit het interview blijkt de liefde voor zijn vader en voor zijn vaderland. Hij heeft het over hoe hij omgaat met de ziekte van zijn vader, verhalen uit zijn verleden , maar ook van het verleden van zijn land.
De samenstelling van de songs geeft, naast de ode aan zijn jeugd, een mooi beeld van de Latijns Amerikaanse cultuur, die voor ons in het Westen vaak een ver-van-mijn-bed show is. Verleden en heden verbinden met elkaar in de Spaanse taal , het is de rode draad van de nieuwe plaat. Gabriel Rios weet het te vermengen met Westerse elementen, wat een interessante cultuurschok oplevert. Dat blijkt uit het handvol nummers op akoestische gitaar en uit het interview.
Na zeven jaar brengt Gabriel Rios dus één van zijn meest persoonlijke platen uit; ook de  liefde voor zijn Latijns-Amerikaanse roots nemen een belangvolle plaats in, gedragen door z’n warme , zwoele vocals.  De songs worden echter gezongen worden in de Spaanse taal.
Zelden heeft Gabriel Rios  zich zo bloot gegeven door de themata van de brug die gemaakt wordt tussen verleden en heden, de Spaans gezongen teksten en z’n persoonlijk verhaal. De warmte, de emoties, de humor en de pijn komen hier aan bod
Het is een wonderbaarlijke muzikale cultuurschok dus, gezien en beleefd door iemand die de Latijns- Amerikaanse cultuur echt kent en heeft meegemaakt; dat blijkt zowel op plaat als uit die overtuigende akoestische voorstelling van deze mooie streaming.

Organisatie: Sony Music + Gabriel Rios

donderdag 25 februari 2021 20:15

As The Love Continues

Het Schotse Mogwai wordt gezien als één van de top acts van het postrock genre. Hun intensiteit is verbluffend en onaards . De band staat hoog genoteerd , samen met Explosions in the Sky, in het genre . Het is bijna een filmische sound waarmee Mogwai overtuigt; hun melodie klinkt zalvend en spookachtig in een donker sfeertje en durft naar een oorverdovende climax te gaan . Momenteel is het allemaal wat gematigder, maar ze blijven uniek in het genre.  Het was reikhalzend uitzien naar de nieuwe plaat 'As The Love Continues' … en kunnen deze postrock goden het nog steeds?!
Op “To the Bin My friend” en “Tonight we vacate Earth” wordt de toon gezet. Ellenlange soundscapes horen we via de instrumentatie; de luisteraar wordt tegen de muur geduwd. Muzikaal uitermate genietbaar.  
Mogwai verbaasde al in 95, en weet de fan van het eerste uur nog steeds te boeien met de huidige plaat. Op intrigerende, scherpe , hartverscheurend wijze bewandelt Mogwai het gekende pad . “Here we, Here we, Here we go forever” is een boodschap die duidelijk is.
Nieuwe wegen worden er dus niet echt ingeslagen. Songs als “'Dry Fantasy”, “Ritchie Sacramento” (eerste single), een ode aan overleden muzikanten, zijn emotioneel sterk.
“Ceiling Granny” is een rechttoe-rechtaan nummer.
Soms durft de band wel eens buiten zijn comfortzone te treden maar algemeen is het een Mogwai op veilige wijze. “Pat Stains” en “It's what I want to do, mum” tekenen voor de gevoelige kant van de band.

In die 25 jaar weet de band ons in het postrockgenre nog steeds te boeien . Meesters in het genre die gevoeligheid, melodie en extravertie met elkaar verweven. Het is duidelijk dat ze stevig in het zadel zitten in dit genre!


Postrock
As The Love Continues
Mogwai

Tracklist: To The Bin My Friend, Tonight We Vacate Earth 05:09 Here We, Here We, Here We Go Forever 04:45 Dry Fantasy 05:10 Ritchie Sacramento 04:12 Drive The Nail 07:14 Fuck Off Money 05:53 Ceiling Granny 03:58 Midnight Flit 06:08 Pat Stains 06:55  Supposedly, We Were Nightmares 04:36 It's What I Want To Do, Mum 07:23

Pagina 6 van 94
FaLang translation system by Faboba