• Democrazy Gent: events
    Democrazy Gent: events Democrazy Gent: events Wegens het coronavirus , alle concerten opgeschort in het voorjaar! Concerten Shht, Handelsbeurs, Gent op 24 maart…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Erik Vandamme

Erik Vandamme

MARTYR - Dat is ook precies de bedoeling van onze albums. Niet makkelijk achteroverleunen en doorschrijven op wat we al eerder gedaan hebben, maar juist proberen te verbeteren en onszelf goed uit te dagen

De Nederlandse Power-Heavy-Speed metal band MARTYR heeft sinds zijn ontstaan in 1982 meer dan zijn stempel gedrukt op het metal gebeuren in de Lage Landen. Met 'For the Universe (1985) en 'Darkness At Time's Edge' (1986) bracht MARTYR klassiekers uit. De band hield er in 1989 meer op om medio 2001 plots uit zijn as te herrijzen. Een herboren band die geen routineklus afwerkt maar met 'Circle of 8' in 2011 en vooral 'You Are Next' in 2016 leek te zijn herboren. Ondertussen zit MARTYR niet stil en zijn er plannen voor een nieuw album. We hadden een fijn gesprek met bezieler en gitarist Rick Bouwman over dat roemrijk verleden, hun bijzondere tour in Japan, maar vooral de toekomst tijdens en na corona tijden.

MARTYR heeft een verleden in de jaren '80. Na al die jaren kwam een reünie, als je terugkijkt op die tijd . Wat zijn de grootste veranderingen door de jaren heen?
Buiten het feit dat we als personen en als band volwassener zijn geworden met een beter instrument beheersing en betere technieken is de metal scene wel verandert. Vroeger was het overzichtelijker. Tegenwoordig met al die sub genres en al die bands die op alle media van alles en nog wat uitbrengen is het een stuk lastiger je muziek de juiste aandacht te laten geven. Aan de ene kant zijn er wel meer mogelijkheden, aan de andere kant is er ook mega veel aanbod. Hoe val je op? Gelukkig hebben we de naam MARTYR mee en onze legacy. Voor een nieuwe startende band moet dit toch lastig zijn. Hoe goed je ook bent, mensen moeten je wel zien en horen.

For The Universe’ (1985) en ‘Darkness At Time’s Edge’ (1986) zijn uitgegroeid tot ware klassiekers. Hoe was het om na al die jaren de draad terug op te nemen?
Dat is super en ging ons ook eigenlijk relatief eenvoudig af. We hadden de naam nog. De scene kende ons nog. We zijn na de reünie shows midden jaren zero’s ook weer gaan schrijven en waren in de gelegenheid veel shows te spelen door heel Europa met mooie andere bands als Lizzy Borden , Jaguar, Vicious Rumors, Flotsam, Raven en heel veel meer.  En ook wij groeiden weer verder in ons schrijfproces en de kwaliteit van de shows. Er was en is nog steeds super veel ambitie en energie.

In 2001 volgde dus een reünie, hoe is dat in zijn werk gegaan? En hoe waren de reacties?
De Heavy Metal Maniacs Fanclub Nederland vroeg ons voor wat we toen dachten een eenmalige reünie op hun festival. Dat hebben we gedaan. Er was weinig repetitie voor nodig , de songs zaten toen (ook als was het toen een jaar of 13 geleden dat we voor het laats met MARTYR speelden) nog steeds in ons systeem.  De reacties waren super, maar het was toen (dachten we!) een eenmalig iets. Later wisten we wel beter blijkt.

Zijn er in de huidige tijden, dankzij de sociale media en dergelijk, meer mogelijkheden om aan de bak te komen dan vroeger? Of zie ik dat verkeerd
Wat ik eigenlijk al zei, ja er zijn zeker meer mogelijkheden , absoluut, maar iedereen gebruikt die meer mogelijkheden, en er zijn ook meer bands en muzikanten. Het is moeilijker je te onderscheiden en speciaal te zijn.  Er zijn zoveel platforms, dat bijhouden is alleen al een halve dagtaak haha …

'You Are Next' was een sublieme plaat, en liet een band zien en horen die niet aan een routineklus bezig was, dat trok me het meest over de streep. Hoe waren de algemene reacties echter?
Nou ja precies dat eigenlijk, en dank voor je compliment. Maar dat is ook precies de bedoeling van onze albums. Niet makkelijk achteroverleunen en doorschrijven op wat we al eerder gedaan hebben, maar juist proberen te verbeteren en onszelf goed uit te dagen. We horen heus wel eens een enkeling roepen, ah het klinkt niet meer als de jaren 80. Nee dat was dan ook niet de bedoeling, hoewel de roots echt wel hoorbaar zijn. Maar we zijn zelf gegroeid, we zijn 30-35 jaar verder, de techniek is verbeterd. ‘You Are Next’ is een van ons meest succesvolle albums so far. De reacties waren super. Het heeft ons veel opgeleverd, veel goede shows en support , touren door Japan, releases in Japan en Zuid Amerika.

Jullie speelden net voor de crisis voor de derde maal in Japan, de band is dus 'big in Japan'? Hoe waren de reacties daar? Ik heb me laten vertellen dat het Japanse publiek op zijn zachtst 'speciaal' is.
Big in Japan , dat valt ook nog wel weer mee hoor , maar het gaat wel lekker dat wel. En ja als je aankomt en in je hotel staan de fans te wachten op je , dat doet wel wat. Het is een zeer loyaal publiek. Maar wij zijn dan ook zeer loyaal aan hen en heel toegankelijk. Dat wordt erg gewaardeerd. Ons Japans publiek is erg gek op MARTYR en de stijl die we spelen.  We besteden ook veel aandacht aan hen als we daar zijn, veel praten met de fans, veel foto's maken (dat zijn we sowieso wel gewend van de Japanners) , met ze eten en drinken. Het is een bijzonder dankbaar publiek, en ze hebben zoveel respect voor alles , de omgeving, de muziek, de natuur, elkaar. Prachtig om mee te maken.

De echte reden van dit interview is het bericht dat jullie bezig zijn aan een nieuw album?  Vertel er meer over? Wanneer zou die release zijn en zo?
Klopt. We zijn bezig, al eventjes. In de tussentijd gebeurt er wel eens wat, wat een klein beetje vertragend heeft gewerkt. We hebben een ander bezetting dan die van “You Are  Next”. Een fantastische bezetting moet ik zeggen, waarmee we weten dat wat we nu aan het schrijven zijn qua nieuw werk ook echt goed gebracht gaat worden.
Door de bandwisseling zijn we gefocust gebleven op de live shows. Geen show is afgezegd. Wel is er iets dus aan vertraging in het schrijfproces opgetreden , maar sinds een jaar hebben we dat weer opgepakt en de songs zijn klaar. Echter toen kwam Corona om de hoek kijken wat betekent in ons geval dat we de songs niet met elkaar in de oefen ruimte hebben kunnen doorspelen en doornemen. Tuurlijk is de techniek er el om het thuis allemaal op te nemen en te doen of remote of ieder voor zich in een studio , maar door elkaar te zien en feedback te geven , groeit een song mogelijk nog meer.
Dus we zitten nu in de fase van hoe nemen we het op. Op dit moment echter hebben we een song gereed die wel eigenlijk im de maatschappij en bij onze promotors / marketing team asap al willen uitbrengen. Dus wie weet is er al wel heel snel nieuw MARTYR materiaal op de markt.

Jullie hebben ook een live album in Japan opgenomen? Ook op DVD? Wanneer mogen we die plaat verwachten?
Die plaat is al uit, sterker nog in 4 releases uitgebracht. 2 Europese CD versies op ons label ‘Pt78 records’,  waarvan 1 limited in het aantal persingen.  Een Japanse CD versie op ons Japanse label ‘Rock Stakk Records’. En op vinyl wereldwijd te verkrijgen. Dat vinyl is heel speciaal, het is een 2 LP geworden, supermooie dubbelaar op wit vinyl met een rood label (ofwel de Japanse vlag). We hebben wel een live clip voor 1 van de songs “Afterlife” op Youtube staan :  https://www.youtube.com/watch?v=t-rhwo43f2g Verder hebben we video opnames van de hele shows van Februari 2020, daar moeten we nog mee aan de slag. Er is een DVD release gepland.

Het zijn trouwens zeer moeilijke tijden, hoe ga je als band daarmee om? Geen optredens en zo? zeker in het metal gebeuren is dat een streep door de rekening
We gebruiken deze tijd zoals gezegd dus voor nieuw werk en andere zaken , zoals plannen en marketing. Ja tis superbalen nu , van de live shows. Scheelt ook inkomsten want geen gages, geen merch sales bij de shows etc . Dus support de bands , koop een cd of shirt uit de shop (bit.ly/martyshop)  . Een band kost ook best een hoop geld, oefenruimtes, studios, instrumenten etc. . We kunnen ons gelukkig aardig bedruipen , maar wel door de shows normaal gesproken.

Naast nieuwe releases zijn er nog verdere plannen (in zoverre nog iets kan gepland worden)?
Zeker, nieuw video materiaal en we moeten kijken naar 2021 waar hopelijk alles weer kan qua shows. We willen zeker terug touren door andere landen. Daar moet ook aan gewerkt worden.

Misschien een rare vraag , kan een band als MARTYR die eigenlijk al een beetje alles heeft meegemaakt eigenlijk nog groeien? En hoe?
J
a hoor, voornamelijk in fanbase. We willen groter worden en niet om de roem of geld, Totaal niet zelfs. Maar we zijn trots op wat we maken , we hebben supertoffe live shows. We willen gewoon dat we bekend genoeg zijn bij de mensen om te bepalen of ze ons leuk vinden (of niet). En daarvoor willen we de naambekendheid steeds verder laten groeien. Zodat onze muziek gewoon een groot bereik krijgt en onze shows groeien. Dus ook groeien naar grotere festivals toe.

Zijn er na al die jaren nog ambities, iets dat je absoluut nog wil bereiken als band?
Wat ik zei, grotere festivals bereiken, meer mensen bereiken. Voor mijn part is dat “ja MARTYR kennen we , maar vinden we ruk” weet je wel. Als ze je maar gehoord hebben en kennen. Niet iedereen houdt van hetzelfde , gelukkig maar.

Hoe sta je als 'old school' metalhead eigenlijk tegenover streaming als Spotify? (ik stel die vraag aan iedereen , de antwoorden zijn uiteenlopend)
Ik ben er op zich wel positief over, maak er ook zelf privé gebruik van voor het ontdekken van muziek met name. Het is ook weer een manier om je muziek te laten horen aan een breed publiek en tegelijk is ook dit platform een lastige. Door de bomen het bos niet meer zien, er geen geld aan kunnen verdienen tenzij miljoenen streams. Het gaat niet om het geld, wel wil ik graag dat het bijdraagt aan ons bereik. Echter er zitten wel weer veel afhankelijkheden aan.

Op welke wijze kunnen fans of muziekliefhebbers jullie in huidige tijden steunen? Aankoop van merchandiser en dergelijke? geef gerust een link of zo waar mensen dingen kunnen aankopen
Ja graag. Koop een CD , shirt, patch , download de CD op de bekende streaming kanalen als Spotify, volg ons op Youtube , en wordt vriendjes.  Als we dan met de nieuwe plaat komen, ben je sowieso op de hoogte en hebben wij ook ons groter bereik om de plaat  aan de man te brengen en te laten horen aan iedereen. Support the scene en je favoriete band(s) .

Onze links:
www.facebook.com/martyronline
www.martyronline.nl
shop: bit.ly/martyrshop

Zijn er om af te sluiten nog opmerkingen naar onze lezers toe, spuw uw gal uit. Dank voor dit gesprek, hopelijk kunnen we dit in betere tijden face to face eens over doen
Gal uitspuwen sowieso niet, Het tegenover gestelde Ik ben dankbaar voor alle support en vertrouwen in MARTYR door alle jaren heen. Dus dank daarvoor en we hopen iedereen zo snel mogelijk, in goede gezondheid , weer te zien. Of dat nu is bij een MARTYR show of in een club of bij een of andere festival waar wij als fans ook rondlopen. Stay Safe en Healthy!

Nightqueen - Steun bands a.u.b. door na de lockdown de kleinere concerten en festivals te bezoeken waar muziek nog echt en puur is.  Laat ons dan samen de herwonnen vrijheid vieren

De Genkse melodieuze power metal band Nightqueen timmert sinds 2004 aan de weg. Sinds 2017 is dat met een andere frontvrouw, zijnde Hellen Heart. De band bracht dit jaar nog een gesmaakte schijf op de markt 'Seduction', dit dus in heel andere line-up. Voormalige zangeres Keely Larriena moest door een ernstig ongeluk de band verlaten. Ook gitarist Adagio verliet de band en zijn plaats werd ingenomen door Cosi Maatrigiani; Paddy Lee, toetsenist Gio Zuccari en drummer Andy Hermans maken die nieuwe line-up compleet. Dat Hellen over een uiteenlopend stembereik beschikt, merkten we al op die plaat. Ook live doet de bijzonder charismatische zangeres er alles aan om iedereen uit haar hand te doen eten. De aanstekelijke power metal die Nightqueen  naar voor brengt, raakt over de hele lijn bekeken zeker de gevoelige snaar. Dat merkten we nog toen we de band live mochten aanschouwen op Pluto Fest in 2019. We hadden een gesprek met gitarist Rex Zeco over het verleden, wat een band doet tijdens deze rare tijden waar we in leven, maar ook de toekomst. De band had ook een mooie boodschap naar de muziekliefhebber toe.

De band is ontstaan, dacht ik, 2004. Hoe is de band ontstaan? En hoe zijn de beginjaren verlopen?
De band is ontstaan als tijdverdrijf. Ik had zelf  meer dan 12 jaar stilgelegen als muzikant en had de muziekwereld totaal niet meer gevolgd. Omdat ik zelf niet wist wat ik wilde zocht ik niet al te gericht naar de juiste bandleden. It was just for fun.  Met de tijd besefte ik,  dat sommige  andere bandleden de muziek niet zo nauw namen en meer op hun ego voortdreven dan op hun kunnen.  Dit resulteerde dan weer op ontelbare bezettingswissels, wat dan weer veel tijd kostte.
Er waren ook wel heel goede muzikanten bij die op zich dan niet in de band bleven omwille van anderen hun kunnen en/of gedrag.  En telkens kon ik van voor af aan beginnen.  Op zeker moment had ik dan zulk een groep mensen samen dat er plots wat ambities kwamen met het eerste album (‘for Queen and Metal’) als gevolg.  
Ik begon stilaan te beseffen dat dit geen hobbietje meer was maar een tijdrovende en kostelijke passie waar ik elke dag meer en meer mee bezig was. 
Een tweede album (‘revolution’) volgde en daar werd ik keihard met de feiten geconfronteerd door Jan Nemec  (producer en oa ook Helloween, MSG, running wild). Hij stelde dat een band maar zo sterk was als het kunnen van alle leden samen. Ik wilde daardoor de opnames uitstellen maar de platenfirma (Wildgame) wilde daar niet van weten. ‘Revolution’ werd dus released terwijl het achteraf gezien zoveel beter had gekunnen.  Ik was ook niet blind of doof voor commentaren en dacht veel na over verbeteringen.  Ik wist dat alles net niet top was.  Average dus.  Maar in de songs zat veel meer dan wat wij als band eruit haalden.  En ik had zeker geen zin om zo te blijven aanmodderen.
Na weer wat personeelswissels kwam Andy (Hermans) in de band en je merkte dat hij, samen met nieuwe bassist Paddy, de muziek onmiddellijk op een hoger niveau tilde. Een wissel van toetsenist bracht Gio in de band en we hadden binnen de kortste keren een klik.  De muziek klonk een pak beter en ik speelde ahw in een zetel van goede muzikanten. 
En net op dat moment kwam het spijtige nieuws over Keely binnen. Na lang zoeken vonden we de juiste zangeres in Hellen en kwam vlak daarna Cosi in de band.  En als een samenwerking goed klinkt kan het ineens snel gaan.  Dan band begreep perfect waar ik muzikaal naartoe wilde en vulden daar aan waar het nodig was.  Sterker nog, ze begonnen mee te werken aan de nummers of zelfs alleen te schrijven. De stijl van Nightqueen is nu niet anders dan voorheen maar wel een stuk completer.  Het resultaat kan je op het nieuwe album ‘Seduction’ horen.

Jullie muziek omschrijven als 'Female voice metal' ? is dat jullie tekort doen? Hoe zou je uzelf als band het liefst willen omschrijven?
Ik heb moeite met de term female fronted.  Men zegt toch ook niet tegen Maiden dat ze Male fronted zijn ?  Dat is het recept al verklappen voordat het menu opgediend wordt.

Volledig mee eens
De pers omschrijft ons als symphonic powermetal en daar kunnen we wel mee leven.  Maar muziek in categorieën verdelen is eigenlijk dom.  Als ik naar m’n eigen kijk , dan ken ik geen genres. Enkel M.W.R.L  (music what Rex likes) en daar zit vanalles tussen gaande van André Rieu, Bach, U2 maar ook bvb Arch Enemy, Maiden, Priest e.d.)

Er is ondertussen ook het een en ander moeilijke en positieve momenten? Dingen die je bij zijn gebleven wat bijvoorbeeld optredens betreft.
Die leuke dingen zijn er zeker geweest maar die houden we best binnenskamers :-)

Voormalige zangeres Keely Larriena moest door een ernstig ongeluk de band verlaten. Hoe is het met haar gezondheid ondertussen?
We veronderstellen van goed. We hebben sinds Hellen geen contact meer , ondanks veel pogingen van mij en de andere bandleden. Eigenlijk jammer.

Sinds 2017 is dat met een andere frontvrouw, zijnde Hellen Heart?  Hoe waren de reacties van de fans?
In het begin wat terughoudend maar sinds de nieuwe plaat er is  zijn de reacties zeer goed.  Soms overweldigend. Niet verwonderlijk. Hellen is een wereldzangeres dis werkelijk alles aan kan.  De band zelf is ook zeer gelukkig met haar. Dat merk ik goed aan de gezichtsuitdrukkingen van de mannen (incl. mezelf) op het moment dat ze begint te zingen. 

Nightqueen bracht in 2019 een nieuwe plaat uit ' Seduction' Hoe waren de algemene reacties?
Zeer goed.  Buiten verwachting eigenlijk.  We wisten dat we een goed album gingen uitbrengen. Maar de reacties waren (en zijn) indrukwekkend.  Maar met alleen goede recensies red je het natuurlijk niet.  De optredens moeten de bevestiging brengen maar toen kwam er een microbe de boel verzieken. 

Op Pluto Fest kwam Filip Lemmens (Beyond the labyrinth) ook een paar songs meezingen. Ik vond dat een hoogtepunt op dat optreden. Zijn er nog mogelijkheden om samen met hem iets te doen?
Die kans is er altijd. We hebben nog niks concreets afgesproken.  Maar het was zeker een fijne ervaring. 
In deze tijden staat alles stil. Is Nightqueen achter de schermen bezig met nieuw werk? Eventuele releases of plannen?
jajaja :-) we zijn al in die fase dat we een concept en een albumtitel hebben.  Enkele nummers staan reeds in testfase.  Maar alles gaat nu een stuk langzamer.  Als verpleger heb ik het, gezien de coronacrisis, nu een stuk drukker.  Maar tussendoor werken we wel aan de nieuwe nummers via internet. 

Hoe ga je als band om met zo een crisis? Ik stel die vraag aan iedereen, de antwoorden verschillen toch
We hebben onze eigen chatgroep waarin we dagelijks  met elkaar in contact staan,  elkaar ook ondersteunen in deze moeilijke periode.  Er wordt uiteraard ook over de nieuwe muziek gepraat en voor de rest wat moppen naar elkaar sturen.  Overdag bellen we ook regelmatig met elkaar.  Dat maakt het allemaal wat draaglijker. 

Schept zo een periode geen andere mogelijkheden. Zijn er wat dat betreft  bijvoorbeeld geen mogelijkheden via sociale media live optreden zoals sommige al doen?
We hebben vorige week een fotovideo uitgebracht (“Silence and tears”) omdat we geen optredens of videoshoots kunnen doen. Een optreden op social media is aan gedacht maar niet uitvoerbaar voor ons.  Sommige bandleden moeten van te ver komen en is dan geen essentiële verplaatsing.   En onze Cosi geraakt de Duitse grens moeilijk over. 

Wat zijn de verdere toekomstplannen na deze periode?
We kunnen geen plannen maken omdat we niet weten wanneer deze crisis stopt.  Er is ook veel kans tot heropflakkering van de virulentie. Dus plannen heeft voorlopig geen zin. 

Is er ook een soort einddoel dat je als band wil bereiken?
Nee geen einddoel.  We spelen tot we geen zin meer hebben :-)  We hebben wel ambities naar ons eigen toe.  bvb een volgend album nog beter maken dan het huidige.

Waar en hoe kunnen mensen merchandisers en dergelijke aankopen om de band te steunen? Zet gerust enkele links
merchandise en cd’s kunnen altijd rechtstreeks besteld worden bij de bandleden, el-puerto records, de facebookpagina

Dit was mijn laatste vraag. Zijn er nog opmerkingen die jullie graag zouden willen geven zet ze gerust hieronder
Er is een grote vraag maar ik denk dat ik nu in naam van vele goede Belgische bands spreek : aan de muziekfans kijk om je heen er zijn hier in dit klein apenlandje zoveel goede bands die jullie aandacht waard zijn.  Bands hebben nu ook geen inkomen en in de toekomst misschien geen reden meer van bestaan.  Steun die bands aub door na de lockdown de kleinere concerten en festivals te bezoeken waar muziek nog echt en puur is.  Laat ons dan samen de herwonnen vrijheid vieren.

Zeer veel succes en sterkte in deze moeilijke tijden. En hopelijk kunnen we dit gesprek binnenkort eens face to face doen tussen pot en pint. Stay Safe!

Skiska Skooper - Ik zal niet rusten tot “Heroin Shifter”, “Master of Puppets” van de troon stoot in De Zwaarste Lijst

Dat Skiska Skooper een band is die je niet in hokje kunt duwen, en eentje is die graag op avontuur trekt in het landschap noiserock geheten, dat stelden we in 2018 reeds vast toen we het debuut 'Universal Space Shifter' onder de loep namen. Een trip die we vergeleken met het ontstaan van de Apocalyps. Vooral die ene song “Introvert party”, een klepper van circa veertig minuten lang, sprak tot onze verbeelding. Met recente opvolger 'Surreality Check' .
De recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77900-surreality-check.html . Nu we in ons hok moeten blijven probeert ook een band als Skiska Skooper daar interactief mee om te gaan, we hadden een fijn gesprek met Mathias Bex die al liet aanvoelen dat de band niet bij de pakken gaat blijven zitten. Ook gingen we hen aan de tand voelen over heden, verleden en toekomst.

Het is wellicht wel honderd keer gevraagd, maar vertel eens hoe is de band ontstaan. Waar komt de naam Skiska Skooper vandaan?
We zijn in 2016 begonnen als duo: gitaar en drum. Dat waren Tim Martens en ik. Ik was rond die tijd op zoek naar een catchy naam. Ik was wat aan het scrollen op mijn Facebook feed en plots zag ik een post van Brent Vanneste (Steak Number Eight). Hij was een effect of iets dergelijk kwijt en vroeg of iemand dat gevonden had. Als enige reactie daarop de woorden: Skiska Skoeper. Ik dacht in mezelf: “hmm, da’s wel een gekke naam” (lacht), maar die naam is in mijn hoofd blijven hangen. Ik stuurde Tim wat hij er van vond en hij was onmiddellijk mee!
Een paar maanden later begon Tim zijn agenda goed vol te lopen en heeft hij beslist andere horizonten te verkennen. Dat was het begin van een lange rit aan drumwissels. (lacht) In november 2018 is Bert Jacobs officieel bij ons beginnen drummen. Het was wel niet zijn eerste contact met Skiska, want hij heeft ook synths gespeeld op de opnames van “Introvert Party”! Tijdens die opnames (Universal Space Shifter, 2018) is Pieter-Jan in the picture gekomen. Hij was toen net gestart met Hook Studio en was op zoek naar bands om te komen opnemen. Tijdens die opnames had ik direct een klik met hem als persoon. We waren wat aan het sukkelen met basfrequenties op die plaat, aangezien we toen nog een gitaar-drum duo waren. Toen heb ik hem gevraagd of hij geen zin had om ons als bassist te vervoegen. Om het in zijn woorden te zeggen: “Awel, ik wilde het net zelf voorstellen!” We hebben toen direct die plaat volledig, op de drums na, opnieuw opgenomen met hem als bassist. (lacht)

Het leuke aan Skiska Skooper is dat je jullie muziek niet in een hokje kunt duwen. Meestal wordt het afgedaan als noise rock. Hoe zou je zelf uw muziek omschrijven?
Ik vind het moeilijk om het zelf in hokje te duwen. Ik ben daar ook blij om, want anders zou dat betekenen dat de muziek voor de hand liggend is. Het mag wel wat ingewikkelder zijn. Dat houdt het spannend. (lacht) We hebben het destijds noise rock genoemd door de invloeden die duidelijk naar voren komen, maar dat was echt maar om het kind een naam te geven. Ondertussen is dat al geüpgraded naar indienoise. (lacht) Ik ervaar het vooral als een trip. Soms hard. Soms zacht. En altijd een beetje een hoek er af. (lacht)

Het debuut 'Universal Space Shifter' was een ware openbaring. Vooral die ene song van veertig minuten. Hoe is het idee ontstaan om dit te doen?
Dat is heel spontaan ontstaan tijdens de opnames. Origineel duurde “Introvert Party” een vijftal minuten. Joery Masson (de drummer van de eerste plaat) was daar niet helemaal tevreden van. Hij had het idee dat er meer in dat nummer zat. Pieter-Jan stelde voor om wat te experimenteren en dat hij de opname gewoon liet lopen. Zo konden we achteraf eens luisteren of er goede ideeën naar boven kwamen. Het is bij één take gebleven. (lacht) Die stopt trouwens enkel maar omdat Joery zijn drumstukken kapot geslagen had. Anders was het nog langer uitgedraaid. (lacht) Achteraf kreeg ik het in mijn hoofd om daar een grotesk jamfestijn van te maken en heb ik daar nog een aantal gitaar- en baslijnen over gespeeld en hebben Pieter-Jan en Bert daar synths op gesmeten. Allemaal first takes. (lacht)

Heeft dat debuut trouwens deuren geopend?
Absoluut. Universal Space Shifter is opgenomen het weekend na onze eerste show en enkele maanden later uitgebracht. De spanning stond natuurlijk hoog, want je bent zelf heel enthousiast, maar weet niet wat de rest van de wereld ervan gaat vinden. Dat was gelukkig voor niets nodig en er kwamen lovende kritieken langs alle kanten binnen. Dat heeft er wel voor gezorgd dat we op een heel deel coole locaties hebben kunnen spelen!

Ook de nieuwe plaat 'Surreality Check' was een apocalyptische totaalervaring. Hoe waren de reacties hierop tot nu toe?
We hebben allesbehalve te klagen. (lacht)

Het was wel een beetje vreemd dat halfweg het album de stemvervormer plots uit gaat, met opzet? Of toeval?
Toeval bestaat niet! (lacht) We doen niet speciaal om speciaal te doen. Alles heeft een intentie. En soms kunnen we dus ook eens normaal doen. Allee, ’t is te zeggen. (lacht) Dat ‘normale’ dient hier als een eerste kantelpunt van de Surreality Check trip.  Je hebt rust nodig om de chaos beter te laten binnenkomen.

Ik vind dat die muziek ook zeer visueel klinkt, misschien iets in de richting voor film of zo?
Grappig dat je dat zegt. Surreality Check is ontstaan als een totaalconcept. Het is één compleet verhaal. Niets specifieks, want ik vind het belangrijk dat iedereen zich er een eigen beeld bij kan vormen. Ik ben wel fan van doordachte dingen. (lacht) Net na de opnames worstelde ik met idee om dat totaalconcept nog een stapje verder te trekken en negen videoclips te maken die elk op elkaar volgden. Dat is er helaas niet van gekomen, kwestie dat ik ook nog moet werken. (lacht) Tot nu toe is er enkel voor “Plastic Mastermind” een videoclip en zaterdag verschijnt er een videoclip voor “Dreamgazer”, ter ere van wat Record Store Day had moeten zijn.

Is het met de muziek die jullie brengen, net door voortdurend buiten de lijnen kleuren zonder je iets aan te trekken, niet moeilijk om een ruim publiek aan te spreken. Niet dat dit hoeft, en wellicht ook niet de bedoeling. Maar was is dan wel het doelpubliek?
Een vast doelpubliek hebben we nooit voor ogen gehad. We beseffen maar al te goed dat je niet iedereen tevreden kan stellen en dat is ook oké. Het valt me langs de andere kant wel op, net doordat er zo veel verschillende invloeden in de muziek zitten, dat we best een breed publiek aantrekken. De ene is fan van de rustige(re) nummers. De andere van de hardere of gekkere nummers. Dat geeft toch wel een beetje een goed gevoel natuurlijk. (lacht)

Live zorgt dit wellicht voor een apocalyptische totaalervaring, met visuele effecten. Helaas is door de corona crisis veel in het water gevallen. Hoe ga je als band daarmee om met deze barre tijden?
Om het cru te zeggen: dit is echt heel kut. (lacht) Surreality Check is een tweetal weken voor de lockdown de wereld in gestuurd en er stonden heel wat shows gepland. Die zijn allemaal in het water gevallen. We zijn nu volop bezig met nieuwe data te vinden voor deze shows in het najaar, maar tegen dan zijn er natuurlijk weer nieuwe platen die worden uitgebracht. Het gaat afwachten worden hoe dit allemaal gaat uitdraaien. Om de fans in tussentijd iets te geven, brengen we nu een videoclip voor “Dreamgazer” uit. Veel mensen zitten nu vast in hun kot, dus geven we ze graag iets waarvoor ze het huis niet moeten verlaten. (lacht)

Zijn er binnen deze periode mogelijkheden om online concerten te geven, sommige bands doen dat al.
Voor ons is dat heel moeilijk, aangezien we niet samen kunnen komen. Pieter-Jan woont in Hasselt, Bert in Aarschot en ik in Tienen. En een online concert is geen noodzakelijke verplaatsing, hé. (lacht) We zouden iets solo kunnen doen, maarja… Dat is niet hetzelfde, natuurlijk. De fans zullen nog even op hun honger moeten zitten, maar later maken we dit meer dan goed!

Zijn er nog toekomstplannen, ondanks die crisis?
Er staat een vinyl release van Surreality Check op de planning. Wanneer die net komt, weten we nog niet. Alle inkomsten gaan alvast naar een spaarpotje daarvoor. Veel cd’s bestellen, dus! (lacht)

Wat platen uitbrengen betreft, zijn daar ook nog groeimogelijkheden denk je?
Sowieso! Ik ben heel tevreden over de nummers en ook over hoe de plaat klinkt! Pieter-Jan is een exceptionele producer en ik mag gerust zeggen dat we met ons gat in de boter gevallen zijn dat hij de opnames en producing voor zijn rekening neemt. Dat wil niet zeggen dat we de volgende keer niet gaan proberen onszelf te overstijgen. Stilstaan is achteruitgaan. (lacht) Ik vind Surreality Check alvast een grote sprong vooruit t.o.v. Universal Space Shifter. De volgende plaat moet opnieuw zo’n sprong maken. (lacht)

Laten we ook kijken naar de verre toekomst. Wat zijn uw ambities? Is er een soort einddoel?
Ik zal niet rusten tot “Heroin Shifter” “Master of Puppets” van de troon stoot in De Zwaarste Lijst. (lacht)

Dit is mijn laatste vraag. Als er een 'link' is waar mensen uw merchandisers of dergelijke kunnen aankopen plaats het gerust hieronder.
Cd’s kan je altijd bestellen via http://skiskaskooper.bandcamp.com. Surreality Check is ook te bestellen via Bilbo Records Leuven!

donderdag 09 april 2020 10:27

Nightshadows

The River Curls Around The Town is het project rond Bart Bekker en Jan Vanwinckel. Met hun elektronische luisterpop raakt dit duo sinds hun debuut in 2008 ('More Than A Break') gevoelige snaren. Op een bijzonder melancholische wijze. The River Curls Around The Town profileert zich als een studioproject en toch hebben we acht jaar moeten wachten op een opvolger in de vorm van 'Nightshadows', dat nu op de markt is.
Vanaf “Afraid” word je op bijzonder zachtaardige wijze tot rust gebracht. Een soort gemoedsrust die je niet in slaap wiegt, maar eerder doet wegdrijven over weemoedige velden waar het fijn vertoeven is. Dit duo brengt kampvuurmuziek die een ware gemoedsrust over jou doet neerdalen. Bij elke song opnieuw, door de mooie instrumentale omkadering en een bijzonder warme vocale inbreng die je een krop in de keel bezorgt.
Dat keert dus ook terug op songs als “Busy As We Are”, “Eyes Closed” en “Forest Fire”. Het is bij deze echter zowel het plus- als minpunt aan deze plaat. Door te blijven hangen in die al te gezapige sfeer, waar nooit echt buiten de lijntjes wordt gekleurd, dreig je als aanhoorder na een tijdje toch af te haken, het mocht dus best iets avontuurlijker en gewaagder naar onze mening. De intimiteit waarbinnen dit duo je hart raakt, maakt echter veel goed. Zwijmel dus lekker weg over walmen van donkere weemoedigheid bij knappe pareltjes als "Nightshadows”, “Smile Of Tear” en “Which One”. En beluister deze schijf vooral op een moment van volstrekte rust en harmonie. Waardoor niet enkel je hart maar ook je hoofd tot een intense kalmte wordt gebracht.
Dit duo brengt aantrekkelijke en aanstekelijke luisterliedjes die je een goed gevoel vanbinnen geven, op een zwaarmoedige maar vooral intieme en wondermooie wijze. The River Curls Around The Town doet niet aan hoge woorden of heilige huisjes omver gooien, wel aan je hart op een bijzonder ingetogen wijze zeer diep te raken. Waardoor enige kritische benadering vrij vlug naar de vuilnisbak wordt doorverwezen. Vernieuwend en grensverleggend is dat allemaal niet, dat wordt bij de laatste song “Winter Hit Me Hard” nog maar eens in de verf gezet.
Als je graag op een eenvoudige wijze je hart laat beroeren en ontroeren, dan is deze 'Nightshadows' de perfecte schijf om je naar die bijzondere plaats in je ziel te doen zweven.

donderdag 09 april 2020 10:23

The Day My Brain Broke

Wat de introductie van de artieste Aunty Social betreft citeren we even: “Het album ‘The Day My Brain Broke’ is geschreven in een cruciale en louterende tijd voor Aunty Social (echte naam Danela Gitto), met elk lied dat een hoofdstuk van haar evolutie beschrijft terwijl ze zich een weg baant uit een giftige levensstijl - computer, microfoon en Midi in de hand. Alle illustraties zijn zelf gemaakt door gemengde media te combineren met oudere persoonlijke familiefoto's om haar gevoelens en ervaringen achter de muziek eerlijk te illustreren."
Het resulteert in een EP 'The Day My Brain Broke' waar elke jonge, opgroeiende tiener zich kan in vinden. Het publiek dat ze aanspreekt met die muziek kan uit haar woorden kracht putten.
Fijne popsongs die toch ook op een weemoedige wijze de gevoelige snaar raken is alvast hoe we “Trying”, de eerste song op deze EP aanvoelen. De kristalheldere en bijzonder emotionele stem van Aunty Social zorgt voor een traan op je wangen, want deze muziek is dus bijzonder aangrijpend mooi. En toch wordt je niet ondergedompeld in sombere gedachten, de zon schijnt achter iedere donkere wolk. Uit het leven gegrepen, zo klinken ook de daarop volgende songs als “Crack A Deal”, “Traveling Circus” en “Thinking About Thinking About Thinking” - een titel die aantoont waar de meeste jonge mensen wellicht nog het meest mee worstelen.
Het brave imago van deze artieste zal wellicht ervoor zorgen dat de avonturier onder de muziekliefhebber hier zijn gading niet direct zal in vinden. Wie echter verder kijkt dan dat, ontdekt een jongedame die haar hartroersels in een mooie weemoedige schijf heeft verstopt, en daardoor je net op die plaats raakt waardoor ze je ontroert. Haar bijzonder kristalheldere stem voelt dan ook aan als een deken tegen het bloedend hart, een bloedend hart dat kan worden hersteld. We herhalen dat even omdat dit zo belangrijk is bij haar werk . Een song als “Cortex” illustreert dit nog eens.
Het is hoe deze bijzondere artieste tewerk gaat. En om die reden is Aunty Social een bedroom-artieste om te koesteren, want dit visitekaartje blijft lekker aan onze ribben kleven, wanneer we weer een traan wegpinken met de glimlach op de lippen.

dinsdag 14 april 2020 19:47

Migration Stories

Singer-songwriter en darkfolkartiest M. Ward drukt al meer dan twintig jaar zijn stempel in de muziek. Zo werkte hij samen met She & Him, Zooey Deschanel en Monsters of Folk, een samensmelting van artiesten als Cat Power, Neko Case, Jenny Lewis en My Morning Jacket. De man is een gerespecteerdeartiest geworden ondertussen. Voor zijn tiende album 'Migration Stories 'gaat hij een samenwerking aan met Arcade Fire's Tim Kingsbury.  Deze schijf is een conceptalbum geworden over migratie.
‘Migration Stories' is vooral een zeer gevarieerde schijf geworden waar de warme sfeer, binnen een donkere omkadering, de rode draad vormt. Dat blijkt al uit titeltrack “Migration Of Souls” en die weg wordt verdergezet op de daaropvolgende songs “Heaven's Nail And Hammer” en “Idependent Man”. Als een kabbelend beekje neemt M. Ward je verder mee doorheen een landschap van donkere weemoedigheid. Over het onderwerp migratie velt hij geen oordeel, hij probeert alleen de sfeer daarrond weer te geven binnen songs die langzaam aan je ribben kleven, tot je er lichtjes week van wordt. Door angstvallig diezelfde lijn te blijven volgen, verslapt de aandacht echter wel een beetje. Maar net door die bijzondere warmte die M. Ward uitstraalt, geraak je ontroerd en in vervoering neemt hij je verder mee naar volgende al even gezapige songs als  “Real Silenc” en “Chamber Music” en dat laatste is een titel die de lading van deze plaat dekt. Huiskamermuziek die je tot rust brengt, een donkere gemoedsrust wel te verstaan met weinig lichtpuntjes aan de andere kant van de tunnel. Het doet ons wat denken aan hoe artiesten als John Waits tewerk gaan, pijn echt zodanig brengen dat je het daadwerkelijk voelt door naar de muziek te luisteren. Persoonlijk vinden we Waits wel veel intensiever tewerk gaan. De gezapige wijze waarop M. Ward dat doet zal wellicht helaas zorgen dat sommigen in slaap worden gewiegd. Wie zich echter gewillig laat meevoeren naar zijn bijzonder melancholische en weemoedige wereld, gaat echter neervlijen in donkere gedachten zonder dat het pijn doet, maar de tranen vloeien wel degelijk.
Voor ons had het eigenlijk wel iets avontuurlijker gemogen, maar M. Ward raakt na al die jaren nog steeds een gevoelige snaar, op een zeer bijzondere plaats in je hart en daardoor trekt hij ons ook nu weer deftig over de donkere streep.
'Migration Stories ' is een aanrader voor liefhebbers van donkere en weemoedige huiskamermuziek, die het niet te ver gaan zoeken. Want M. Ward doet ook na al die jaren nog altijd waar hij goed in is: je ziel beroeren en je hart doen bloeden op een zeer intieme en ingetogen wijze. Dat wordt ook bij het korte en mooie “Rio Drone” als afsluiter van deze dromerige schijf, in de donkere verf gezet.

donderdag 09 april 2020 10:07

Bathala

Astodan is een Belgische postrockformatie die nogal vaak wordt vergeleken met een kruising tussen AmenRa, Pelican en Mogwai. Nu dat zijn voorbeelden waar de band, op basis van hun debuut 'Ameretat', dat in 2018 op de markt kwam, niet ver af zit. Dat debuut was een concept over de rituelen van zoroastriërs (een oude religie uit Iran). Onderwerpen over dood en dergelijke spreken altijd wel tot de verbeelding, want ook de nieuwste schijf 'Bathala' is een conceptalbum over begrafenisrituelen. Deze keer gaat het over de Filippijnse stam Tagalog. Die stam steekt volgens de overlevering zijn doden in uitgeholde bomen om hen terug te geven aan de natuur. Elke song ademt dus de dood uit. En daarmee is de vergelijking met AmenRa snel gemaakt. Echter gaat het hier over een puur instrumentale plaat. Die echter diezelfde intensieve duisternis doet neerdalen in je donkere hart, op een zonovergoten dag …
We raden aan deze plaat in zijn geheel te beluisteren. De songs sluiten namelijk perfect op elkaar aan en het schijfje leest dan ook als een spannend boek. “Hukluban” is al zo een intensief meesterwerk waarbij dreigende klanken je wegvoeren naar het dodenrijk. En toch voelt de dreiging niet verstikkend aan, eerder daalt er een gemoedsrust over je heen, vergelijkbaar met het sterven. Want als een mens sterft, voelt hij diezelfde gelukzaligheid over zich neerdalen vooraleer hij de geest geeft, met een glimlach op de lippen. Het licht aan het einde van die tunnel voel je over de hele lijn dan ook  letterlijk op jou afkomen. Dus ook bij al even magische songs als “Katalonan” en “Likha”. Alsof dezelfde dood eindelijk de rust brengt waar je al heel je leven op wacht, zo intens mooi voelt dit ritueel aan.
'Bathala' is om die reden ook geen gewone postrockplaat, waar naar een climax wordt toe gewerkt. Elke song ademt diezelfde beklemmende mooie sfeer uit. De rillingen die je, op die momenten als alle registers worden open getrokken, over je rug voelt lopen doen je in een donkere trance belanden waaruit je gewoon niet wil ontsnappen. Als het uiteindelijke rustpunt is bereikt, en je je naar het hiernamaals voelt wegglijden, haalt de band diezelfde indrukwekkende soundcapes nogmaals boven, waardoor het angstzweet je weer op de lippen staat. En zo blijft de band doorgaan, tot de climax en het eindpunt is bereikt. Dat is dus eveneens de rode draad op lange songs als “Alay”, “Buaya” en afsluiter “Maca Kasanaan”.
Door die oude Filipijnse rituelen op een zeer intensieve wijze uit de doeken te doen, is Astodan met brio in zijn opzet geslaagd. Want zoals deze schijf, zo voelt de dood dus ook daadwerkelijk aan. Op een zodanige wijze gebracht door muzikanten die muziek brengen op een zeer visuele wijze. Waardoor de fantasie wordt geprikkeld. En je, eens onder hypnose gebracht, volledig zen de dood in de ogen kijkt met een glimlach op de lippen.

donderdag 09 april 2020 09:58

UM!

UM! aka Umi Defoort heeft de voorbije jaren binnen de Belgische hiphop/rap meer dan zijn stempel gedrukt door samen te werken met Zwangere Guy - eerst als DJ en later als muzikant. Hij bracht twee jaar geleden zijn solo debuut 'Enelix’ op de markt met inbreng van Jazz, Le77 en Zwangere Guy. We citeren even de woorden van de artiest zelf: “Dit album is een representatie van wie ik ben als individu. Als zoon van een Japanse moeder en Belgische vader ben ik opgegroeid in een huis waar elke dag verschillende muziek te horen viel. Van fagotarrangementen van Bach, aria’s met Maria Callas tot pianosoloconcerten van Keith Jarrett en funkplaten van Meshell Ndegeocello tot de hedendaagse experimentele pop van Björk. Samen met de multiculturele context van een stad als Brussel heeft dit ervoor gezorgd dat ik doorheen de jaren een heel open en eclectische smaak heb ontwikkeld. Dit uit zich ook op mijn eerste album. Ik heb gemaakt wat ik voelde en met de mensen waarmee ik het wou maken. Of het nu in het Nederlands, Engels, Japans, Frans of Russisch is en of dat nu in dub-step of klassieke muziek of hiphopstijl is. Het is een visitekaartje van de producer die ik nu ben.”
Wie de Brusselse rap/hiphop-scene een beetje volgt zal deze artiest al veel tegengekomen zijn, in elk van de projecten waar hij aan meewerkt , is zijn inbreng een grote meerwaarde. Dat blijkt al uit de eerste song “Collage”. Ook al is die inbreng van Zwangere Guy, KGE en Kokumaru enorm groot , het is de muzikale omlijsting die deze song naar een hoger niveau tilt. Het zal ook de rode draad vormen op de gehele schijf.
Liefhebbers van de betere melodieuze rap en hiphop zullen alvast watertanden bij parels als “Sorry For The Delay”, “Mindset” en “Bloc”. Daarbij valt op hoe UM! als DJ en muzikant zijn invloed doet gelden, rekening houdende met de vocale inbreng. Het perfect elkaar aanvoelen, en hiphop brengen die je harten raakt, het is de reden waarom ook ik ben gevallen voor de hiphop en rap van 2020. En dat wordt over de gehele lijn in de verf gezet op deze parel van een schijf. Elke song is een wonder mooie hiphopparel.
Het meest onder de indruk waren we, met alle respect voor de inbreng van overige artiesten, van de stem van Chibi Ichigo bij “Chibum”, die door haar warme vocale inbreng schippert tussen melancholie, weemoedigheid en aanstekelijkheid. We zijn eerder al in vervoering gebracht door deze bijzondere artieste. Haar inbreng op deze schijf is ook nu weer bovennatuurlijk. Een artieste om in het oog te houden. Eveneens de daarop volgende songs als ”Maasje” met de prachtige vocale van Skeer & Boos, “Feelings” met inbreng van de geweldige Félé Flingue, Blu Samu tot afsluiter “Valse De La Dernière Minute” - de kers op de taart -  bewijst nog maar eens dat er iets leeft in hip hop en rap wereldje in ons land.
UM! levert, mede door de samenwerking met zoveel topartiesten, muzikanten en vocalisten, de perfecte hiphopschijf af waarbij grenzen vervagen en worden verlegd. Een parel van een schijf dus, om als liefhebber daarvan te koesteren.

donderdag 09 april 2020 09:50

Amputate Corporate Art

The K. is een noiserockband uit Luik bestaande uit drie muzikanten die al zeer, zeer veel Belgische muzikale  watertjes hebben doorzwommen. Gregory Bert Minnaerts, alias Sigfried Burroughs., verzorgt niet enkel binnen dit project de percussie. Hij doet dat ook bij Kapitan Korsakov, Onmens en Paard. Sébastien Von Landau  neemt de gitaarlijnen voor zijn rekening.  Net zoals bij Cocaine Piss en Wyatt E. Het duo wordt op zijn nieuwste schijf 'Amputate Corporate Art' aangevuld met  bassist Gregory Mertz. Een potje jammen resulteert in een lekker melodieuze en snedig pareltje waar noise rock, punk en grunge elkaar perfect aanvullen.
Vijf jaar na 'Burning Pattern Etiquette' klinkt The K. wederom opvallend snedig en energiek en loeit het spelplezier letterlijk uit de boxen. Die spanning is al te snijden bij “The Future Is Bright” waar de band lekker energiek de teugels viert en alle registers opentrekt. Het trio zal dat nog meerdere keren doen. Het meebrulgehalte ligt daarbij ook altijd zeer hoog zoals bij songs als “Shit Day” en “Human After All”. Maar ook kan The K. zeer gevoelig en intiem uit de hoek komen zoals op “Everything Hurts” waar de heren je een krop in de keel zingen. Naast de lekker hoekige noisemuziek is er eveneens een opvallende samenzang, waarbij de stemmen al brullend of eerder door middel van cleane vocalen elkaar perfect aanvullen. Want dat is eigenlijk nog de grote sterke aan The K. Dit duo vindt elkaar dus meer dan ooit blindelings in dit project, en beweegt zich bovendien nog steeds voort als een kind in een speelgoedwinkel, zich kostelijk amuserend zonder de perfectie uit het oog te verliezen.
Ondanks het nog steeds aanwezige potje waanzin met absurditeit als saus , klinkt deze schijf veel melodieuzer, getooid in alle kleuren van de regenboog dus. 'Amputate Corporate Art' is dan ook een bijzonder kleurrijke plaat geworden. Laat u echter niet beetnemen.
Dat de eerder sinistere ondertoon overeind blijft , bewijst The K. met een song als “Swim It Better”. De aanhoorder wordt wel op het verkeerde been gezet door die schijnbaar, laat ons maar zeggen, melodieuzere en eerder poppy-aanpak. Nog een nieuw pluspunt aan deze knappe plaat.
We  maken echter van de gelegenheid gebruik om langs deze weg een pluim op de hoed steken van klankentovenaar Tim De Gieter van Much Luv Studio die de productie, opname en mix voor zijn rekening nam. Toen we vernamen wie de producer was, waren we eigenlijk al vrij zeker dat hier een perfect product zou worden afgeleverd.
The K. brult, slaat, zalft, gaat de melodieuze en zelfs weemoedige toer op, deelt uppercuts uit, maar streelt ook zacht door de haren.
Kortom met 'Amputate Corporate Art' biedt The K. een enorm veelzijdige plaat die in golvende bewegingen alle kanten van de muur uitgaat. Bijzonder energiek gebracht, met nog steeds de waanzin in de ogen. Dat is hoe we dit trio altijd graag hebben bezig gezien. En ondanks de eerder melodieuze aanpak, is dat nu nog steeds het geval.
Een opvallend pluspunt echter is de meerstemmigheid, de samenzang en hoe de heren elkaar aanvullen, is een enorme meerwaarde binnen het geheel. Daardoor verlegt The K. duidelijk zijn eigen grenzen, en blijft niet angstvallig binnen de lijntjes kleuren. Wat ons nog meer over de streep trekt.
Lees ook het interview dat we eerder hadden met Sigfried Burroughs er eens op na: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/77911-the-k-soms-is-het-gewoon-belangrijk-het-kind-een-naam-te-geven-dus-zeg-maar-gewoon-nirvana-dan-is-iedereen-mee.html

Ter introductie van deze alternatieve soundtrack '’Pigeons - Soundtrack For The Birds On The Treetops Watching The Movie Of Our Lives'’ citeren we even het Engelstalig bericht: ''Emilie Zoé (as you might just seen at Eurosonic, where she was announced one of the hightlights of this year) was invited in 2018 by the alternative film festival « 2300 plan 9 à Les Étranges Nuits du Cinéma » in La Chaux-de-Fonds, CH to create a live soundtrack for a movie of her choice. She asked Christian Garcia-Gaucher, who had recently produced her second album The Very Start, to join the project. They chose together Roy Andersson’s A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence" Dit is een Zweedse film 'En duvva satt pa en gren och funderade pa tillvaron'
De film is een onderdeel van een trilogie en kwam in 2014 uit. Op het festival van Venetië kreeg de film een Gouden Leeuw. Wat voor ons belangrijk is, is op welke wijze het duo je onderdompelt in een sprookjesachtige sfeer die perfect daarop aansluit. En erin slaagt de fantasie van de aanhoorder te prikkelen.
Je moet deze plaat eigenlijk beluisteren als het bekijken van een film. En dat is een zeer gezapige en aangename totaalbeleving, die de eenvoud van het leven vanuit het oogpunt van een simpele duif mooi uit de doeken doet. Instrumentaal worden nergens muren afgebroken, maar word je ook niet in slaap gewiegd. Gedrenkt in badjes van melancholie en weemoedigheid, worden bittere tranen en een bulderlach perfect met elkaar verbonden, tot een logisch geheel. Ook al gaat er soms een kleine dreiging uit, het is vooral een zeer warme plaat geworden die perfect aansluit bij de film. Geen kanonnenvoer, oorlogstaal of stoere praat verkopen dus. Maar de aanhoorder op een filmische wijze doen wegdromen naar mooie oorden, uit jouw, haar en zijn leven.
Om die reden vermelden we ook geen afzonderlijke songs, het is dus echt het totaalpakket dat ons over de streep trekt. Instrumentaal komt die weemoedigheid al bovendrijven, maar het is de samensmelting van mooie stemmen die elkaar perfect aanvullen, die een kers op de taart vormen. Een kers op de taart die je doet lachen maar ook een krop in de keel bezorgt op eigengereid moment. Weerom wordt bovendien bewezen hoe de eenvoud van het leven, waar we elke dag opnieuw aan voorbij gaan, zoveel schoonheid bevat die we door de gejaagdheid daarvan niet meer opmerken. De duif ziet dat wel, en wij kunnen ons door de muzikale omlijsting gemakkelijk inbeelden hoe dit dier de mens en zijn omgeving ziet en bekijkt.
We vroegen ons in het begin van deze recensie dus af of dit duo erin slaagt de fantasie te prikkelen, en door hun muziek een visueel beeld ophangen dat aansluit met de bedoeling van deze film. Net dat laatste is de rode draad op de plaat. Waardoor we kunnen besluiten dat Emilie Zòe + Christian Garcia-Gaucher met brio in hun opzet zijn geslaagd. Deze film uitbeelden, in wondermooie woorden en klanken.

Pagina 8 van 58
FaLang translation system by Faboba