• Wilde Westen, Kortrijk: events
    Wilde Westen, Kortrijk: events Wilde Westen, Kortrijk: events afgelasting concerten tgv coronacrisis Door de aanhoudende coronacrisis werd Wilde Westen genoodzaakt de deuren te sluiten…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Filip Van der Linden

Filip Van der Linden

donderdag 25 juni 2020 09:02

I’m Not Your Slave/Wild & Free -single-

The Godfathers is één van die bands die moeten opboksen tegen het vooroordeel dat ze hun beste jaren al achter de rug hebben en dat nieuwe releases eigenlijk zinloos zijn. Dan maar langs het circuit voor retrobands en elke avond teren op “Birth, School, Work, Death”?
Dat Peter Coyne en zijn band meer te bieden hebben dan die ene hit bewezen ze al met veel verve op ‘More Songs About Love & Hate’ uit 1989. Al moet elke fan toegeven dat elk album dat daarop volgde , gewoon meer van hetzelfde maar net ietsje anders was.
Voor de nieuwe singles heeft Coyne opnieuw de formule van ‘More Songs…’ herhaald: potige gitaarrock die nog wat ruikt naar punk en een heel klein beetje naar new wave. Deze nieuwe singles, waarvan de band ze aanduidt als twee A-kantjes, zullen de bestaande fans dus zeker niet teleurstellen en als er nog eens een ‘Best Of’ uitkomt , zullen ze niet verbleken naast het vroegere werk. Maar ze verrassen ook niet.  Van de twee is “I’m Not Your Slave” dan wel de betere.
Hun show in Den Trap in Kortrijk werd uitgesteld door de coronacrisis, maar ze beloven dat er een nieuwe datum komt.

donderdag 25 juni 2020 08:57

Queen High Straight

Toen MTV nog gewoon muziekclips uitzond, deed Wendy James met Transvision Vamp heel wat tienerharten sneller slaan met wulpse singles als “I Want Your Love” en “Baby I Don’t Care”. Toen die band werd opgedoekt maakte Wendy een album met Elvis Costello. Prachtig album, maar veel te weinig mensen hebben het gehoord of gekocht. Daarna verzandde de carrière van de Britse zangeres in een reeks pogingen om opnieuw aan te knopen met succes.
Nu is er ‘Queen High Straight’ een album met liefst 20 songs met James Sclavunos (Nick Cave & The Bad Seeds) op drums als bekendste bandlid. Ze schreef alle songs zelf en deed ook de productie en de mix zelf. Dat toont dat ze de teugels nu stevig in handen wil houden, maar dat levert daarom nog niet noodzakelijk betere muziek op.
Er staan een paar pareltjes op dit album, maar die verdrinken in een teveel aan genres. Het gaat van loungy jazz en bossanova naar bubblegumpop en dan naar noisy, dan wel psychedelische rock en ook nog eens naar een Serge Gainsbourg/Eels/The Sands-achtige song (“Marlène Et Fleur”). En dat doet ze allemaal met dezelfde band. Ze had het over drie albums kunnen verdelen om zo een diepere indruk te kunnen maken.
Als dat gebrek aan homogeniteit geen probleem is en je wel eens op een roetsjbaan van genres wil zitten, dan ben je hier aan het juiste adres voor een ware ontdekkingstocht. Dat la James een degelijke popsong kan schrijven , bewijst ze al meteen op “Perilous Beauty” en “Free Man Walk”. De rocksongs (“Ratfucking”, “Stomp Down, Snuck Up”, “A Heart Breaking Liars Promise”) die ze vandaag brengt zijn niet zo catchy als de singles van Transvision Vamp, maar daar zitten we ook niet langer op te wachten. Op geen enkele song valt ze door de mand als songschrijver of als zangeres. Bij momenten, als ze in de lyrics humor mixt met gitzwart cynisme, roept ze herinneringen op aan Kirsty MacColl, Tracey Ullman en The Beautiful South.
Zelfs als je van veel variatie houdt, blijft het met 20 songs een lange rit. Ik mis de strenge hand van een producer die niet alleen zou snoeien in het aantal songs, maar soms ook in de lengte ervan en die voor de mix betere keuzes zou maken.

De absolute uitblinker op dit album is voor mij “Here Comes The Beautiful One”, met een ouderwets psychedelisch gitaartje en veel drama in de opbouw.

donderdag 25 juni 2020 08:51

Gary Olson

De Amerikaanse rockband The Ladybug Transistor staat al bijna 10 jaar op non-actief inzake het uitbrengen van nieuw materiaal. Frontman Gary Olson brengt een album uit dat hij samen met de Noorse broers Åleskjær maakte. Olson en de Noren leerden elkaar tijdens optredens in Noorwegen kennen. Het is dus niet helemaal het solo-album van Olson en het is dan ook wat jammer dat Olson als enige ‘artiest’ vermeld wordt.
Olson maakte dit album niet op z’n eentje, maar was wel de belangrijkste factor. Hij schreef de lyrics, zingt, spelt trompet en stond vermoedelijk ook in voor de strijkersarrangementen en andere productionele ingrepen. Het oorspronkelijke idee om heel basic en eenvoudige songs op te nemen evolueerde naar rijke en volle radiovriendelijke poprock die weggelopen lijkt uit de Verenigde Staten van eind jaren ’70 en begin jaren ’80. Denk aan Donald Fagen en Steely Dan en aan The Doobie Brothers, Billy Joel en Gilbert O’Sullivan. Muzikaal dan, want Olson is niet zo’n op de voorgrond-tredende, extraverte zanger als die van de referenties.
Op het eerste gehoor klinkt dit wat braafjes, delicaat en afgelikt, maar toch zit er een tweede laag onder die schijnbaar ongevaarlijke popdeuntjes. Niet de grote filosofie over het gewicht van de wereld, dat zou deze lichtvoetige pop niet verdragen, wel kleine hints om even kort bij stil te staan.
De kwaliteit ligt hoog en is constant doorheen zowat alle songs. Als ik toch twee songs aanduid die iets langer blijven hangen dan de andere, dan “A Dream For A Memory” en “Tourists Taking Photographs”.

donderdag 25 juni 2020 08:46

The Shaking People

Inner Ear Records heeft een goede neus voor Griekse bands die internationaal potentieel hebben. Eén van de jongste ontdekkingen is de psychedelische garageband Goodbye Bedouin uit Patras. De leden speelden in talloze indierockbandjes, maar als Goodbye Bedouin hebben ze een gouden sound. Leuke tempo’s, leuke breaks, leuke lyrics, … er is weinig aan deze band dat je niet leuk kan vinden.
Uiteraard klinkt het een beetje retro (al zeker op de 70’s-intro van “We’re On A Mission”), maar nooit belegen of een doorslagje van andere bands. Het ligt trouwens niet voor de hand om deze Goodbye Bedouin met andere, bekendere bands te vergelijken. De beste tracks van ‘The Shaking People’ zijn “Pink” en “Blow”. Voor de derde plaats op het podium gaat het tussen “Prove Me Wrong” en “Cherry Lane” (wat een intro!).
Een band als Goodbye Bedouin ontdek je niet elke dag. Als psychedelische garagerock je ding is, weet je wat het volgende is dat je moet intikken op Google.

donderdag 25 juni 2020 08:41

All We Will Fall With Iggy & The Stooges

Kafadan Kontak Records heeft een leuk digitaal verzamelalbum bij elkaar gepuzzeld rond Iggy Pop & The Stooges. Tolga van Kafadan heeft een uitgebreid netwerk van bevriende bands en artiesten in Europa, ook in ons land, en dat zal geholpen hebben bij de zoektocht naar leuke covers van Iggy & The Stooges. Het zijn vooral bestaande opnames die hier nu gebundeld zijn, van livetracks en demo’s tot knappe studio-opnames.
De bekendste leveranciers van covers zijn Deniz Tek van Radio Birdman, Niagara & The Hitmen en Reptilians From Andromeda, de band van labelmanager Tolga. Een opvallende naam en meteen één van de beste tracks op het album is die van het Belgische Speedball Jr. Zij namen een versie op van “Loose” met Steve Mackay, de inmiddels overleden saxofonist van The Stooges.
Nog leuk zijn “Quiero Ser To Pierro” ofwel “I Wanna Be Your Dog” door Shamanes en “Search & Destroy” van Los Delmonte. Maar het is ook niet al goud wat blinkt op deze verzamelaar. Op wat Manhunter doet met “We Will Fall” zou een hoge GAS-boete moeten staan en de opname van Supertrump is zo slecht dat ze nauwelijks te beluisteren valt.
Bonuspunten voor het opzoekingswerk, maar het had geen kwaad gekund om met een fijnere kam door de opgedolven covers te gaan.

All We Will Fall With Iggy & The Stooges
Various Artists
Kafadan Kontak Records

https://kafadankontak.bandcamp.com/album/all-we-will-fall-with-iggy-and-the-stooges-tribute-album

donderdag 04 juni 2020 19:49

Farao

De Wandelgangen is een Limburgse band die het in het Nederlands doet. Hun eerste EP heet ‘Farao’ en staat op Spotify. Opener “Haar Voor De Ogen” lijkt een mix van De Mens en Red Zebra en eigenlijk kan je die mix van het beste uit de jaren ’80 en ’90 wel voor alle songs van deze EP toepassen. De songs hebben een leuke, aanstekelijke drive en een lekker tempo. De lyrics hebben net als veel Nederlandstalige bands in de nineties een evenwicht tussen schijnbare nonsens en inzichten met een knipoog. Denk aan De Mens, Gorki, De Lama’s, …. En ook aan nieuwere bands als Beuk en De Dode Hond In Uw Kelder. Enkel titeltrack “Farao” is wel heel beperkt in de lyrics en mist omkadering. Een beetje alsof de lyrics gevonden werden op basis van het geinige stop-motion-clipje dat erbij hoort. Of zijn we nu te streng? Het contrast met “Verdwijn” en “Leven Na De Dood” is wel groot.
Voor deze EP leunen De Wandelgangen wel hard op het verleden, maar ze doen er wel iets moois mee. Met heel veel geluk wordt dit opgepikt op Willy of Stubru, maar ik zou er geen geld op inzetten.

https://www.youtube.com/watch?v=hJ6jto9H49Q

donderdag 04 juni 2020 19:45

The Black Heresy Will Prevail

Glenn Maesschalck zat in een reeks veelbelovende bands als Evil Shepherd, Kosmokrator en Serpent Mass. Nu brengt hij als Verdoemd een album uit dat hij volledig alleen schreef, inspeelde, opnam en mixte. Met die éénmans-studioprojecten is het vaak opletten geblazen, maar recent waren er al fraaie albums van o.m. Āter , Ande, Horrorwish en Dwaellicht (een duo, maar toch met één centrale figuur). In een iets verder verleden hadden we zo ook al DodenGod.
Verdoemd staat voor blackened thrash en death, met black en death als hoogste dosissen. Ook in de titels en lyrics zit Verdoemd dichter bij black (en extreme) dan bij thrash. Maesschalck is in de eerste plaats een begenadigd gitarist en dat kan hij moeilijk verstoppen op dit album. Toch maakt hij niet de fout dat werkelijk alles om de riffs draait. Er is al eens een leuk basloopje dat wat tijd en ruimte krijgt en vooral vocaal toont Glenn heel wat lef. Van clean naar grunts en terug. Niet altijd loepzuiver, en inzake bereik en variatie is hij misschien nog wat beperkt, maar hij doet het wel met veel branie en durf. Ook de mix werd met veel zorg aangepakt. Er zijn vast wel producers die hier nog meer konden mee aanvangen, maar voor een doe-het-zelf-verhaal is dit bovengemiddeld goed.
Positieve uitschieters zijn voor mij “Impaled By The Sword”, de razernij van “Summon The Madness” en de doom-injectie op “Enter The Mass Grave”.
Een fijne ontdekking. Wie snel is kan nog een CD bestellen, de anderen kunnen terecht op https://verdoemdmetal.bandcamp.com/album/the-black-heresy-will-prevail

donderdag 04 juni 2020 19:40

From WIther To Bloom

Op hun eerste full album, ‘From Wither To Bloom’, bevestigt Nighthawker de verwachtingen die er waren na hun twee EP’s: breed uitwaaierende southern rock, catchy pop, beetje blues, beetje psych, beetje Fleetwood Mac, beetje The War On Drugs, …  De bandleden deden eerder al een gooi naar eeuwige roem, o.m. met Crazy Cult Roadshow, Dark Stage en Reckless Pilots, maar op dit album hoor je een band die vol gaat voor de keuzes die ze voor zichzelf gemaakt hebben.
Het is bij Nighthawker niet helemaal de heavy psych die momenteel zo populair dan wel hip is, maar het schurkt er soms wel tegenaan, met een massieve sound die wisselt tussen desert en swampy, met lange instrumentale stukken, zoals op ”The Moonlight Rider” en “Night Of The Hunter”. Evengoed gaan ze naar catchy poprock met een leuke acapella-break (“Leaps Of Faith”) en een coole 90’s-indierock-vibe op het naar The Rembrandts ruikende “Share The Ride”.
Met al een zanger en zangeres in de band lijken twee gastvocalen op dit album een overbodige luxe in variatie. Het is voor een band altijd zoeken naar de gulden middenweg tussen het zoeken naar de perfectie voor een song en het behouden van je eigen gezicht (en samenhang in de sound).  De mondharmonica op “Dishwasher Blues” is dan een logische en organische toevoeging, terwijl de gastvocalen op “Sundown” net iets te veel van het goede zijn. Maar je kan een band niet verwijten dat ze zoeken en proberen. De meeste keuzes pakken overigens goed uit bij Nighthawker en als album is ‘From Wither To Bloom’ een ontdekking met elke volgende song.
Nighthawker brengt op ‘From Wither To Bloom’ een frisse mix van genres waar al wat stof op lag en zorgt zo voor een glimlach op het gezicht van elke rockliefhebber.
https://www.youtube.com/watch?v=pOoX0-cYgTA

donderdag 28 mei 2020 11:23

Storm Over Isengard

Een Finse band met een Nederlandse zanger die op een Pools label een album uitbrengt waarop ze een ode brengen aan de Noorse black metal (tweede golf) met lyrics in het Engels, Fins en Nederlands. Qua Europese gedachte zit het wel snor bij Iku-Turso. Het album ‘Storm Over Isengard’ is een verzameling van bonusmateriaal voor hun album ‘Pakana’, dat inmiddels al uitgebracht werd, maar die nu afzonderlijk op de markt komt.
Misschien net omdat het ‘maar’ over bonusmateriaal gaat, hoor je hier een relatief ontspannen band die de creativiteit een beetje de vrije loop laat. Met een albumtitel als ‘Storm Over Isengard’  is het niet te verwonderen dat de invloeden van bands als Storm en Isengard er nogal dik op liggen, net als de weinig subtiele pagan- en folkreferenties. “Portit Pohjolan” is een leuke brok doom met wat weinig black en pagan erbij, terwijl  “Sapphire Dreams” een soort van blackened powerfolk is.
Alles mag en alles kan. “Storming The Isengard” lijkt een blackened versie van Alestorm te gaan worden, maar de band weet zich nog net te herpakken. “Myrskyn Jälkeen” zou de aanzet kunnen geweest zijn van een mooie volwaardige song, maar de band heeft deze intro als track opgelijst in plaats van er uit  te halen wat er in zat. Hoewel je de lyrics niet echt goed kan volgen, is “Jij Die God Haat”, de Nederlandse versie van Satyricon’s “Du Som Hater Gud” best wel goed gevonden, vooral die pianoriedel naar het einde toe is een mooi accent.
Als folky black metal je ding is, moet je dit zeker een kans geven.

donderdag 28 mei 2020 11:17

Chicago Blues Covers

Het lijkt een verloren zaak als je het uitgangspunt bekijkt: oude bluesrat neemt een reeks bluesklassiekers op met zijn Europese begeleidingsband. Je kan nauwelijks een geeuw onderdrukken. Toch zit er vuurwerk in één van de zeven tracks.
Hoeveel keer kan je “Little Red Rooster” nog interpreteren en het interessant houden? Het nummer moet zowat het ingangsexamen zijn om jezelf een bluesband te mogen noemen. Maar als een 76-jarige ex-katoenplukker het nog eens overdoet, willen we wel een oogje dichtknijpen. Het begeleidende duo maakt er nog iets moois van. Ook met deze versies van “Evil” en “Tell Me” scoren ze geen homerun. Betere keuzes zijn dan “Dust My Broom”, “Smokestack Lightnin” en “How Many More Years”. In aanpak en uitvoering heel klassiek, maar degelijk en met veel overtuiging gebracht.
En dan nog die ene waar vuurwerk in zit? Op “Back Door Man”, ook al zo’n classic die je al een paar keer teveel hebt gehoord, experimenteren de Nederlanders een eind weg met een soort van analoog-klinkende swampy loops die het nummer een vibe geven alsof er een geest meespeelt in de band.
Er zijn nog tracks waarop ElectroBluesSociety speelt met loops, maar dan blijft het beperkt tot at je productionele ingrepen kan noemen. Op “Back Door Man” is het net heel uitgesproken, en het werkt absoluut heel goed. Deze aanpak had voor het volledige album mogen gebruikt worden.

Chicago Blues Covers
ElectroBluesSociety feat Boo Boo Davis
Kuvver Records/Black & Tan Records
 

Pagina 1 van 34
FaLang translation system by Faboba