• Botanique, Brussel - concertenreeks
    Botanique, Brussel - concertenreeks Botanique, Brussel - concertenreeks Concertlijst tgv corona - de Botanique blijft gesloten LIVE 2020 - #UnitedForLiveMusic Solidariteit. Steun. Optimisme. Dat…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Filip Van der Linden

Filip Van der Linden

donderdag 28 januari 2021 23:22

Distractions

Tindersticks verrast op ’Distractions’. Terwijl ‘No Treasure But Hope’ uit 2019 nog enigzins aansloot op hun oudere werk, klinkt ‘Distractions’ eerder als een band die zichzelf heruitvindt. Voor frontman Stuart Staples is dit geen lockdownalbum, toch is de invloed van de viruscrisis sterk aanwezig in de meer experimentele benadering van het songschrijven.
Op dit nieuwe album pakken ze hun songschrijven aan op een nieuwe manier, terwijl de band-dynamiek behouden bleef. De uiteindelijke vorm is anders, maar je herkent wel duidelijk de Tindersticks-elementen. Maar niet iedereen zal de experimentele en soms minimalistische aanpak kunnen smaken.
Opener “Man Alone (Can’t Stop the Fadin’)” is niet veel meer dan een baslijn met Staples’ zang erover. Het is een beetje plagerig, op een manier dat er te weinig gebeurt om echt zo lang (11 minuten) te duren. Een beetje verder in het album volgen een reeks covers, al is dat misschien niet de juiste benaming. Interpretaties is wellicht beter, want Tindersticks zetten deze niet-zelfgeschreven songs helemaal naar hun hand: “A Man Needs a Maid” van Neil Young, “The Lady With The Braid” van Dory Previn en “You’ll Have to Scream Louder” van Television. En dan nog twee songs met sterke referenties naar ander werk. Mooi en misschien wat onverwacht.
Op het volledig originele/eigen Tindersticks-werk horen we dan wel flitsen van talent. Zoals op het in het Frans gezongen “Tue-Moi”, een reeks bedenkingen van Staples over de terreuraanslag op de Bataclan in Parijs. Pijnlijk prachtig.
Afsluiter “The Bough Bends” is in een paar opzichten het broertje van de openingstrack.
Ook als ze alle zekerheden overboord gooien, maken ze bij Tinderssticks nog steeds beklijvend mooie albums.

donderdag 28 januari 2021 23:18

Medicine At Midnight

‘Medicine At Midnight’ is geen lockdownalbum. Het album was al klaar voordat de viruscrisis uitbrak. Het moest een party-album zijn, want de band zou zijn 25ste verjaardag en zijn tiende album gaan vieren met een uitgebreide wereldtournee en daar hoort voor Dave Grohl party-rock bij.
‘Medicine At Midnight’ is dan ook veel vrolijker en feestelijker dan heel wat albums die onder de lockdown opgenomen zijn. Maar misschien is dat onbezoedelde optimisme wel net wat we nodig hebben?
Al bij al is het een braaf album geworden. De momenten waarop deze rockmachine met het mes tussen de tanden rechtdoor ramt, zijn schaarser dan op eerdere albums. Ze kunnen het wel, zoals “No Son Of Mine”, “Holding Poison” en “Love Dies Young”. Voor wie zat te wachten op loeiharde gitaren, zijn dat de hoogtepunten van het album.
In “Waiting On A War” is het inderdaad lang wachten tot de oorlog losbarst. Hetzelfde met “Cloudsplatter”. Ook daar is het – als bij een diesel - wachten tot de band helemaal warmgelopen is, en dan is het einde van de song reeds in zicht.
Titeltrack “Medicine At Midnight” begint zelfs met een funky loopje en moet het daarna hebben van zeemzoete ‘Ooh Ooh’-koortjes en een blueslick van dertien in een dozijn. “Making A Fire” heeft dan weer een ‘Na-na-na-na’ die je vooral in kampvuur-riedels wil horen en “Chasing Birds” is een slaapverwekkend slaapliedje. “Shame Shame” heeft zelfs afgelikte violen in het arrangement. Zoveel pretentieloosheid zijn we niet gewoon van de Foo Fighters.
‘Medicine At Midnight’ is een moeilijke om te beoordelen. Met de singles van dit album hebben de Foo Fighters nog niet echt een vuist kunnen maken en dat vat dit album misschien nog het beste samen: bij momenten heel degelijk en zelfs verrassend, maar niet meteen onvergetelijk.

donderdag 28 januari 2021 23:09

1000 Titels

De Kommeniste brengen hun legendarische album ‘1000 Titels’ opnieuw uit op vinyl. De eerste 1000 exemplaren van deze heruitgave zijn reeds verkocht, maar je kan er nog eentje bestellen als je snel bent.
Behalve het vinylalbum krijg je nog een CD met extra’s, zoals de digitale versie van het album, de EP ‘WDT’ (‘Wonder Der Techniek’), de song ‘Plant Design’ die op het verzamelalbum ‘Get Sprouts’ stond en dan nog acht onuitgegeven opnames (demo’s en repetities), waarvan er één opnieuw ingezongen is door Marcel Vanthilt. Deze extra’s maken het verhaal van de band compleet, terwijl voor velen de vinyl-reissue al zou volstaan hebben.
De Kommeniste produceerden van 1978 tot 1980 een rockgeluid dat in Vlaanderen heel nieuw en fris klonk, geïnspireerd op The Cure en Joy Division. De teksten in het Nederlands combineerden absurde humor en scherp venijn, en behandelden onderwerpen die nooit eerder in Vlaamse muziek aan bod kwamen, zoals “Geitewollesokke” en “Look”.
De debuut EP Wonder der Techniek (1979) werd geproduceerd door Marc Moulin en Dan Lacksman van Telex.
In hun korte bestaan speelden ze 75 concerten. De Kommeniste deelden het podium met o.a. The Boomtown Rats, The Cars, Wire, Kevin Coyne, The Kids en De Kreuners. Hun meest legendarische optreden was het voorprogramma van Joy Division in Antwerpen. Of ze die avond echt Joy Division naar huis gespeeld hebben, dat weten enkel diegenen die erbij waren, maar het is zeker een mooi verhaal.
Kort na dat optreden besliste de band ermee te stoppen, maar ze namen wel nog het album ‘1000 Titels’ op. Ze brachten het album ‘1000 Titels’ volledig in eigen beheer uit, helemaal in de doe-het-zelf spirit van die tijd. Speciaal voor het album kochten ze 1000 witte hoezen waarin ze met een hamer en een metalen kapvorm zelf gaten klopten. Ieder exemplaar kreeg een aparte titel. Hierdoor zijn deze originele platen uniek. Het album kreeg met de jaren een mythische status als collector’s item.
In diezelfde periode plande de toenmalige bank ASLK, onder aanvoering van Gust De Coster en Marcel Vanthilt, de uitgave van de LP ‘Get Sprouts’ als promotiegeschenk voor de klanten. De plaat wou een doorsnede van de Belgische muziekscène brengen. Uiteraard werden De Kommeniste gevraagd, maar die bestonden niet meer. Dus namen ze als The Plant met extra muzikanten voor ‘Get Sprouts’ het nummer “Plant Design” op.
De heruitgave is een knap tijdsdocument dat heel raak weergeeft hoe in die periode alternatieve muziek gemaakt werd. Een aantal songs klinken wat gedateerd, maar dat is absoluut bijzaak voor de fans (en vinylverzamelaars) die al sinds 1980 wachten op nieuwe exemplaren van ‘1000 Titels’. 

Te bestellen op www.dekommeniste.be

donderdag 28 januari 2021 20:48

Surface -single-

Whispering Sons heeft van de lockdown gebruik gemaakt om een nieuw album op te nemen. Dat komt binnenkort uit en het aperitiefje is de single “Surface”. Zelf zeggen ze dat ze het beste van hun vorige singles en albums in dit nummer gebundeld hebben en dat lijkt te kloppen.
“Surface” heeft alles wat “Hollow” en “Alone” deden schitteren op het album ‘Image’. In hedendaagse postpunk zweeft Whispering Sons op eenzame hoogte. Het is bezwerend, aangrijpend en catchy (op een postpunk-manier dan).

Voor de heel snelle beslissers was er ook een 7”-single met ‘Blank’ als B-kantje.
https://www.youtube.com/watch?v=XkKJvDBbKn0

donderdag 28 januari 2021 20:44

Seasons Shift -single-

Meskerem Mees is hot. Sinds ze aantraden op de eerste ronde van Humo’s Rock Rally zit het duo op een rollercoaster die steeds hogere loopings maakt. Alle radio- en tv-zenders houden van hen en alle socials hebben Meskerem aan de borst gedrukt. De hype is helemaal terecht. Wat de dames brengen is ontwapenend mooi, kwetsbaar en puur. Op een bepaalde manier is het ook gedurfd, zo minimaal en klein in een tijd waar elk arrangement of productionele toevoeging zo uit de laptop rolt . Het siert producer Koen Gisen (An Pierlé, …) dat hij de teugels zo strak houdt. Het is een aanpak die ervoor zorgt dat België al snel te klein zal zijn voor Meskerem Mees.
“Seasons Shift” twinkelt maar slechts een klein beetje minder hard dan “Joe”, de debuutsingle die vol in de roos schoot. Hij heeft wel het voordeel dat we inmiddels, nu we ook al de samenzang met Mooneye en hun Engelstalige versie van Gorki’s “Mia” gehoord hebben, weten waar we ons aan kunnen verwachten. En die verwachtingen lost deze tweede single helemaal in.
“Seasons Shift” was het eerste nummer dat Meskerem Mees bracht op hun set op die eerste ronde van Humo’s Rock Rally. Het stemtimbre is anders, en de vergelijking gaat zeker niet helemaal op, maar mij katapulteert Meskerem Mees zo terug naar het moment dat Tracy Chapman eind jaren ’80 het Wembley-stadion stil kreeg met enkel haar stem en haar gitaar, met “Talkin’ ‘bout A Revolution”. De eerste singles van Meskerem Mees zullen niet de impact hebben van “Talkin’ ‘bout A Revolution” of “Fast Car”, maar dit duo kan op hun eigen manier de stem van hun generatie worden.

Meskerem Mees - Seasons Shift - YouTube

donderdag 28 januari 2021 20:34

The Third Chimpanzee EP

Martin Gore kennen we vooral als componist, muzikant en tweede zanger van Depeche Mode. Hij is minder bekend als solo-artiest dan DM-frontman Dave Gahan. Gore’s solo-werk  wordt dan wel de hoogte ingeprezen, echt bekend is hij er niet mee geworden. Daar zal ‘The Third Chimpanzee’ waarschijnlijk niet veel verandering in brengen. Deze EP ligt grotendeels in het verlengde van ‘MG’, zijn instrumentale album uit 2015. De albumtitel van deze nieuwe EP en enkele songtitels verwijzen naar een boek van Jared Diamond, maar dat moet je niet gelezen hebben om deze EP te beluisteren (of om ‘mee te zijn’).
‘The Third Chimpanzee’ omvat vijf tracks met experimentele elektronische muziek met nog vaag de industrial-feel die je kent van Depeche Mode. Een heleboel ritmes, beats, soundbites en melodietjes worden door elkaar gehusseld. Die structuur die overblijft is flinterdun. Meestal klinkt het wat speels, soms wordt het een klein beetje dreigend. Het is intrigerend, knisperend fris en verrassend, zeker voor iemand die al zolang met muziek bezig is. Deze Brit is duidelijk nog niet vastgeroest of aan het teren op zijn succes.
Gore kan op ‘The Third Chimpanzee’ niet verstoppen dat hij de belangrijkste muzikant en componist is van Depeche Mode. Wie hun hele oeuvre integraal kent, en vooral wie hun meest recente albums weet te smaken, zal vast ook wel mee zijn met deze EP. Wie Depeche Mode enkel kent van hun hits uit de jaren ’80 zal het in Keulen horen donderen.  

Elektro/Dance
The Third Chimpanzee EP
Martin Gore
 

BRUCE verrast met heruitgave van albums op vinyl

Geen nieuwe release voor BRUCE in 2020 en waarschijnlijk ook niet in 2021. Dan hebben we het natuurlijk over de Belgische punkrocktrio BRUCE en niet over Bruce Springsteen of nog een andere bekende Bruce. Geen nieuw werk dus, wel hebben ze vorig jaar hun twee meest recente albums op één vinyl geperst. De derde persing is inmiddels te koop. En dit jaar wordt nog meer oud werk van BRUCE heruitgebracht op vinyl.
Musiczine ging eens praten met de band over hun plannen.

Voor de trouwe volgers van Musiczine is BRUCE geen onbekende, maar voor wie niet opgelet heeft: wanneer en hoe is BRUCE begonnen?
BRUCE: Wij spelen al sinds 1990 met ons drieën samen in The Leftovers, waarvan de roots eerder in de garagerock lagen. Met die band brachten we een CD en wat singles uit via het - toch in België legendarische Boom! Records van wijlen JP Van. Toen onze toenmalige zanger de band in 1993 opdoekte, maakten we een doorstart onder de naam BRUCE. Daarbij zijn we teruggegaan naar onze punkroots. BRUCE speelt dus best al een hele tijd samen, met steeds dezelfde bandleden.

The Leftovers was al geen unieke bandnaam, maar BRUCE is dat zeker ook niet. De google-baarheid was in ’97 nog geen criterium?
BRUCE: Inderdaad, met de naam BRUCE hebben we het onszelf niet makkelijk gemaakt, want online kom je eerst terecht bij Bruce Springsteen, Bruce Willis en Bruce Lee. Ons vind je ergens terug op pagina 527 bij de zoekresultaten. Onze bandnaam heeft wel degelijk te maken met Bruce Springsteen. Met The Leftovers speelden we op de halve finale van de Rock Rally, gepresenteerd door toenmalig Humo-journalist Frank Vander Linden (van De Mens). Hij kondigde ons aan met de historische woorden “de volgende band heet Leftovers, maar dat had net zo goed Bruce kunnen zijn”, want onze zanger/gitarist leek (vooral toen) nogal op Springsteen, wat hem nog jaren achtervolgd heeft. Toen we in 1993 een doorstart maakten, moesten we dus niet lang nadenken over de bandnaam.

Als The Leftovers deden jullie supports voor Ed Kuepper van The Saints en de Cosmic Psychos. Is zo jullie liefde voor Australische punkrock ontstaan?
BRUCE: Die voorkeur was er al eerder. Wij luisterden veel naar Australische bands als The Saints, Radio Birdman, Celibate Rifles, Hard-Ons, New Christs, Cosmic Psychos, enz. We vonden dat goed en dat was hoe onze muziek moest worden.

Na de naamsverandering was er een lange pauze in de band. Wat is er toen gebeurd?
BRUCE: Na de doorstart als BRUCE in 1993 hebben we best wat opgetreden in België en Nederland. Ook hebben we in 1996 ons eerste album The Vaticano Trail opgenomen en een jaar later uitgebracht. Daarna hebben we nog een paar jaren opgetreden. Daarna zijn we wat blijven aanmodderden: vooral repeteren en nieuwe nummers maken, en dat was genoeg. Ons zal je nu eenmaal nooit kunnen verdenken van overdreven veel ambitie of motivatie. Tot de bevriende band Unwanted Tattoo ons in 2009 kon overtuigen om weer eens met hun samen op te gaan treden. Dat was dermate leuk dat we sindsdien muziek zijn blijven maken en blijven optreden.

Waarin verschilt de Aussie-punk van die van Belgische of Amerikaanse?
BRUCE: Australische punk is voor ons met de kenmerkende gitaar-riffs zoals The New Christs en The Eastern Dark, en uiteraard de door alles kervende wah-wah op de drie akkoorden bij Cosmic Psychos. Vandaar ook dat je veel wah-wah in BRUCE-nummers hoort. Wij hebben dus een heel ander geluid dan wat je meestal tegenkomt in subgenres als streetpunk, skatepunk of garagerock.

Waarover gaan de lyrics bij BRUCE
BRUCE: Onze teksten gaan gewoon nergens over. Alle BRUCE-nummers ontstaan met een vuil gitaarrifje en wat Engels gewauwel. Pas wanneer de hele groep de song ziet zitten, ontspinnen zich in Wim’s brein allerlei rare hersenspinsels die uiteindelijk leiden tot wat absurde teksten. Dus daar moet je vooral niets diepzinnigs achter gaan zoeken.

Live brengen jullie al eens een cover van Buzzcocks of Wipers, maar jullie versie van “Warsaw” van Joy Division springt uit de toon. Wat is het verhaal daarachter?
BRUCE: Als ik het me goed herinner spelen we “Warsaw” al van in de Leftovers-periode en zijn we het nummer tot vandaag altijd blijven spelen. Het staat zelfs op ons laatste album. Waarom we precies “Warsaw” zijn gaan coveren, kwam wellicht omdat het een heel mooi Joy Division-nummer is, maar vooral omdat het één van de weinige covers was die we foutloos konden spelen. En het nummer past bij ons BRUCE-geluid.

Het heeft lang geduurd vooraleer jullie die cover mochten uitbrengen. Wat was eigenlijk het probleem?
BRUCE: We hebben toestemming gevraagd aan Universal om het nummer op ons laatste album uit te brengen. Dat mocht mits we toestemming kregen van de rechthebbenden. Dat heeft liefst negen maanden geduurd omdat er nogal wat van die rechthebbenden zijn, naar verluidt tot de erfgenamen van David Bowie toe. En net toen we het opgenomen nummer dan toch niet op het album wilden zetten door de intussen opgelopen vertraging, kregen we alsnog groen licht.

Het valt mij op dat jullie nummers soms al heel lang spelen vooraleer jullie ze opnemen.
BRUCE: Dat komt vooral omdat we niet de ambitie hebben om veel op te nemen. Het is niet zo dat er één of ander uitgekiend plan achter BRUCE zit. Als DIY-band die van niemand afhankelijk is en wil zijn doen wij maar wat. En pas wanneer we vinden dat we voldoende albumwaardige tracks hebben, gaan we opnemen.

De heruitgave van jullie laatste twee albums op vinyl kwam een beetje als een verrassing
BRUCE: Met de covidcrisis heeft de evenementensector en sector van de livemuziek enorm te lijden onder de lockdowns. Van optreden is geen sprake en er is nog altijd heel weinig perspectief. Daarom kwam het idee om onze twee laatste albums, ‘Captain, We’ve Lost Bruce’ (2019) en ‘My Latest Popstar Crush’ (2017), op één 12”gekleurd vinyl uit te brengen, elk op één zijde van de LP. Die vinyl is inderdaad goed ontvangen en ligt inmiddels in de betere platenzaken. De eerste persing op roze vinyl was op een paar weken de deur uit. De tweede persing is op groen vinyl en de derde persing is op paars vinyl.

Vorig jaar hebben jullie niet vaak kunnen optreden en dat zal dit jaar niet veel anders zijn. Gebruiken jullie die tijd dan om nieuwe nummers te schrijven?
BRUCE: Wij zijn de hele tijd in de weer geweest met het maken van de vinyl. Als DIY-band neemt dat enorm veel tijd in beslag. We krijgen gelukkig hulp van heel wat vrienden, die we niet genoeg kunnen bedanken. We hebben wel nog wat nummers liggen die we in de toekomst wellicht zullen opnemen, maar er zijn nog niet echt concrete plannen. Deze zomer willen we wel onze eerste CD, ‘The Vaticano Trail’, heruitbrengen op vinyl. Die tracks zijn we aan het remasteren. Het wordt opnieuw een DIY-release, dus we hebben nog wel een tijdje wat om handen.

Voor een diy-band zonder label of management worden jullie veel opgepikt wereldwijd door radiostations en voor reviews. Schuilt er een gewiekste marketingmanager in één van jullie?
BRUCE: Wij doen maar wat. We proberen wereldwijd contacten te leggen met radiostations die punk spelen. Een aantal radiostations in Europa, VS en Australië hebben ons al opgepikt en toegevoegd aan hun high rotation list, en daar zijn op regelmatige basis BRUCE-nummers te horen. In Australië kreeg ons vorige album een on air-review van tien minuten op een punkradio, waarbij men het grappig vond dat een Belgische punkband die pretendeert Australisch geïnspireerde punk te spelen op de Australische radio terechtkomt.

Bovenop concerten in België en Nederland hebben jullie ook al in Turkije gespeeld
BRUCE: De jongste jaren was het vooral België, maar vroeger deden we veel meer shows in Nederland. Die optredens in Turkije kwamen er op uitnodiging van de Turkse punkband Reptilians From Andromeda. We hadden samengespeeld in België en het klikte. Het optreden in Ankara werd in laatste instantie afgelast, maar de twee optredens in Istanbul waren heel leuk.

Is een punkrockshow in Istanbul te vergelijken met een punkrockshow in Aarschot of Kortrijk?
BRUCE: Turkije heeft een relatief kleine maar heel fanatieke punkscene met heel wat alternatieve clubs en heel veel optredens, waar heel vaak dezelfde namen opduiken. Het Turkije van Erdogan is niet alleen ver weg wanneer je in de alternatieve clubs bent, maar in de hippe suburbs (Kadiköy/Uskudar) aan de Aziatische zijde heerst er algemeen een alternatieve en meer vrijgevochten vibe, en Erdogan is daar niet erg geliefd om het zacht uit te drukken. Onze twee optredens daar waren bijzonder leuk. We mochten daar een Halloween-avond afsluiten en de sfeer was knotsgek. Het Belgische publiek kennen wij als braaf en terughoudend, terwijl de Turkse fans meteen bij het eerste nummer het podium bestormden.

Worden jullie wel vaker gevraagd voor concerten in het buitenland?
BRUCE: Op een bepaald moment zou er een tour in Duitsland opgezet worden, maar met onze drukke beroepsbezigheden is het niet makkelijk om dat allemaal te organiseren. Bovendien kost het enorm veel tijd om de juiste contacten op te bouwen. We bekijken alles wat ons aangeboden wordt. Momenteel zijn er in een aantal landen goede contacten, maar door de coronacrisis volgt daar nog niets concreets uit.

Wat was tot dusver het hoogtepunt met BRUCE?
BRUCE: Zonder twijfel ons optreden op Sjock Festival in 2017 (met Bad Religion, Zeke, New Bomb Turks, …). Optreden op je favoriete festival, waar je zelf al zo lang naartoe gaat, dat is gewoon de max, zeker wanneer je achteraf complimentjes krijgt. Voorts ook de support van TV Smith van The Adverts in Leuven, maar dan vooral voor de cover van “Voor De Dood”, die we diezelfde avond samen met Elvis Peeters, zanger van Aroma di Amore, in een uptempo BRUCE-versie gebracht hebben.

Welke ambities hebben jullie nog met BRUCE?
BRUCE: We willen het gewoon leuk houden en hopelijk dit of volgend jaar nog eens de studio induiken. En vooral hopen we dat de schade door de coronamaatregelen in de muzieksector wat meevalt, zodat we met z’n allen weer kunnen optreden en de scene meer bloeit dan ooit tevoren. Als er toch iets op onze bucket list staat, dan misschien een paar concerten in Australië.

https://brucepunk.bandcamp.com

donderdag 21 januari 2021 12:51

Menhir

Thurnin is een Nederlands eenmansproject met akoestische, instrumentale dark folk. Het doet mij bij momenten een beetje denken aan Wardruna, Sol Invictus, Heilung, Death In June, de late Empyrium … zonder de vocalen dan. Zelf geeft hij aan dat hij veel inspiratie vond bij Woods of Ypres en daar hoor je inderdaad wel wat van terug. Muzikaal hoor je veel schema’s en ‘bewegingen’ die je ook in folk-, pagan- en doommetal zou horen, bij bv. Celestial Season of Soul Dissolution. Een paar tracks hebben zelfs licht-symfonische arrangementen met strijkers en houtblazers. Percussie hoor je nergens op dit album. Enkel op “Trials Of Menhir“ hoor je - als je goed oplet - twee keer een zucht, maar die kunnen we moeilijk niet als instrumentaal klasseren.
Hoewel hij er zelf het etiket dark folk op kleeft, is het allemaal eerder makkelijk te verteren. Er gaat weinig dreiging van uit. Melancholie en berusting/overgave zitten er wel vaak in. Neo folk zit wat dichter bij de waarheid, maar dat is dan weer een heel ruim begrip. Muzikaal-technisch ligt het gitaarspel op zo’n hoog niveau dat het ondanks de vlotheid meer is dan voorbijkabbelende achtergrondmuziek. Op die momenten wordt het duidelijk dat deze gitarist zijn kennis en ervaring uit death en doom vertaalt naar akoestische folk en zo een heel rijk en divers pallet aan emoties kan neerzetten met een eerder beperkte bezetting van instrumenten. Aan de opnames van de gitaar kon misschien nog wat langer en meer gesleuteld worden, zodat de bijgeluidjes weggefilterd zouden zijn. Maar die hebben voor anderen dan weer een zekere charme.
Je hoort wel vaker in reviews dat je een album als één geheel moet beluisteren end at je dan moeilijk één of meer favoriete nummers kan aanduiden. Dat is hier zeker waar. De kwaliteit is constant.
Verslavend mooi.

Folk/World
Menhir
Thurnin

https://thurnin.bandcamp.com/album/menhir

donderdag 21 januari 2021 12:46

Sin On Wheels -single-

Het trio Southern Heat is nieuw en ook weer niet. Gitarist Dirk Cleybergh kennen de oudere metalheads nog van White Heat, de Belgische hardrock/metalband uit de generatie van Killer en Ostrogoth. Cleybergh speelt nu samen met Stef De Ryck (Southern Voodoo) en Dominique De Vos (Southern Voodoo, Buzzkill Baby, Motorcity Angels), beiden in hun jonge jaren nog fan van White Heat.
“Sin On Wheels” hebben ze opgenomen zonder elkaar fysiek te ontmoeten, zoals dat gaat in deze coronatijden. Deze eerste single klinkt een beetje alsof hij uit de jaren ’80 komt, maar we horen vooral het goede dat we ons herinneren van die periode. Het klinkt stevig en snedig en het is een song met ballen.

donderdag 21 januari 2021 12:42

What’s Wrong With People -single-

Na het perfecte getimede ‘Let’s Invade America’ voor de Amerikaanse verkiezingen komt het trio van PESCH nu met de tweede single die een meer universeel thema heeft in de lyrics. Het verrassingseffect is al een beetje weg en dus moet deze single het van zijn intrinsieke kwaliteiten hebben. En die zijn er genoeg. De bijtende lyrics van Peter Slabbynck die je aan het denken zetten (en misschien zo ook wel een glimlach op je gezicht toveren) en haunting en militante EBM van Chesko en Sam Claeys, alsof de jaren ’80 nooit weggeweest zijn.
In april komt de maxi ‘Melba’ in een beperkte oplage uit van PESCH en als alles gaat zoals gepland, staat deze digitale single daar ook op.

Elektro/Dance
What’s Wrong With People -single-
PESCH
 

Pagina 2 van 45
FaLang translation system by Faboba